Έκλαψα όταν τα διάβασα

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Τσίου, όντως, άφησες την ιστορία στην μέση. Νομίζω πως πολλοί εδώ κρεμόμαστε απ' τα χείλη σου...
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Νομίζω κλαίω πιο εύκολα με ταινίες παρα με βιβλία, αλλα οταν συμβαίνει αυτό πρέπει ο συγγραφέας να έχει χρησιμοποιήσει τις κατάλληλες λέξεις την σωστή στιγμή για να αρχίσει η καταρροή. Συνήθως βέβαια πρέπει και η ιστορία να μου έχει κάνει το κλίκ απο την αρχή. Λοιπόν ήμουν με ένα παράπονο όταν διάβαζα τον Σωσία του Ντοστογιέφσκι εκεί προς το τέλος που κάθεται μονάχος του στην άμαξα και αναρωτιέται για πολλά. Με το Άρωμα του Ζισκίντ σε συγκεκριμένα σημεία πάλι. Με το Βιβλίο της Κατερίνας του Κορτώ. Με τον Εξάδελφο Πονς και τον Μπάρμπα Γκοριό του Μπαλζάκ. Αλλα γενικά νομίζω μονο ο Ντοστογιέφσκι χτυπάει όλες τις σωστές νότες και με χορεύει στο ταψί. Έγινε πάλι με την Νιέτοσκα :ουχ:
Ααα ξέχασα και την Άννα Καρένινα, πώς μπόρεσα ειλικρινά.
 
Last edited:

Τσίου

Κοινωνός
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ Σιγά μην ήθελα εκείνη την ώρα τοστάκι! Μια παγοκύστη για τα μάτια μου έπρεπε να μου δώσει που είχαν πρηστεί :κλαψ: Με είχε επηρεάσει πολύ αυτό το βιβλίο, θυμάμαι ήμουν κουρέλι για μέρες. (Εντωμεταξύ αυτό με το φαί που υποτίθεται όλα τα γιατρεύει, πάντα με εκνεύριζε και παίζει να έκλαιγα χειρότερα κάθε φορά που γινόταν πρόταση για τοστάκια και άλλα φαγητά.)
Αλλα γενικά νομίζω μονο ο Ντοστογιέφσκι χτυπάει όλες τις σωστές νότες και με χορεύει στο ταψί..
:κόλλα5: Ο Ντοστογιέφσκι και ο Κάφκα με εξαντλούν τόσο πολύ, που δεν μπορώ ούτε να κλάψω, ούτε να πηδήξω απ'τον πέμπτο (<--μεγάλο πράγμα η κατατονία). Μου ρουφούν το αίμα και μετά νιώθω μικροσκοπική και γερασμένη. Γι'αυτό παράτησα το έγκλημα και τιμωρία. Αν το ξαναρχίσω θα μπω σε ένα βάζο σαν την Σίβυλλα της Κύμης και όταν θα με ρωτάτε τι θέλω, θα λέω "Αποθανείν θέλω":(
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Εντωμεταξύ γκούγκλαρα την Σίβυλλα μιας και ήξερα μονο το αντίπαλο δέος την Πυθία. Τι παραστατικά που τα γράφεις. Καλά με την μεταμόρφωση, τι πράγμα ήταν αυτό ?? Έτσι μπήκε στους αγαπημένους μου και το είχα και μαζί μου όπου πήγαινα και χάρη σε αυτό το βιβλίο μου ρίχτηκε και ΕΑΑΚΙΤΗΣ. Αααα δεν το έχεις διαβάσει ?? Εγώ γιατί το τελείωσα σε πέντε μέρες ?? Γιατί είσαι άρρωστη θα μου πείς και θα έχεις δίκιο.
 

Τσίου

Κοινωνός
Ούτε εγώ την ήξερα, απ'τον Ανδρέα Λεντάκη (:προσκυνώ:) την έμαθα. ΑΧΑΧΑΧΑ γενικώς όπου υπάρχει βιβλίο και εσύ, υπάρχει και σουξέ! Τι έκανες λέει; όχι μόνο το διάβασες αλλά το τελείωσες μέσα σε 5 μέρες; :μπρ: Και είσαι έτσι όπως είσαι; (Κρύβεις καλά την σκοτεινή σου πλευρά, ύπουλη Στιλλ!)
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Θα ξεχάσω την άλλη φορά που ήμασταν μαζί στο βιβλιοπωλείο και αναρωτήθηκε το παιδί αν ψαχνόμουν γενικά με την ερωτική λογοτεχνία. Νομίζω χαζεύαμε τον Διάβολο στο Κορμί του Ραντιγκέ. χαχαχαχαχα έτσι όπως είμαι λέει. Απροσάρμοστη δηλαδή ? Γιατί σήμερα με πήρανε να μου πούνε για τον γάμο μιας φίλης που είχαμε μεγαλώσει μαζί αλλα είχαμε 5-6 χρόνια διαφορά. Και δεν μπορούσα να χαρώ, δεν μου βγαινε. Λίγο ακόμα και θα ξέχναγα τι έπρεπε να ευχηθώ. Ναι, ναι την κρύβω καλά σαν τον Μπάτμαν (ή τον Μπέιτμαν) και γώ :χαχα:
 

Τσίου

Κοινωνός
Γι'αυτό το είπα! :χαχαχα: τι ήταν κι αυτό; τελείως ξαφνικό. Εμείς πρέπει να φτιαχτούμε για μην είμαστε σαν εντάλματα εφορίας, αλλά δώσε στην Στιλλ βιβλίο να κρατάει και ρίχνει τα ρσενικά κάτω. Όχι βρε χαζό, εννοούσα χωρατατζού! (:παρηγοριά: έχω πάθει το ίδιο με κηδεία--Μπέιτμαν!)
 

Τσίου

Κοινωνός
:χαχα: Ξέχασα το μια κάποια περίπτωση του Αντώνη Σαμαράκη.
[video=youtube;oUkhxjftcec]https://www.youtube.com/watch?v=oUkhxjftcec[/video]
Μιλάμε για πολύ κλάμα. Για άνθρωπος που έχει να κλάψει για τα δικά του κοντά μια δεκαετία, βγήκα πολύ κλαψιάρα. Τι ωραία. Δάκρυα για τον πόνο του άλλου.
 

Φαίη

Κοινωνός
Από τα πιο πρόσφατα αναγνώσματα μου αυτό που με έκανε να κλάψω ήταν η Κατερίνα του Κορτώ. Είχα μεγάλη περιέργεια να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο με όλα όσα είχα ακούσει και διαβάσει για αυτό. Και ναι, ήταν πράγματι τόσο δυνατό!!
Να αναφέρω εδώ πως η αντίστοιχη παράσταση, την οποία είχα την τύχη να παρακολουθήσω πρόσφατα, ήταν εξίσου συγκλονιστική! Και η Λένα Παπαληγούρα εξαιρετική! Την σκέφτομαι την παράσταση κι ακόμα ανατριχιάζω :λυγμ::κλαψ:
 

Αμάντα

Όμορφο Νιάτο
Μία και μοναδική φορά: στο Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν μπλέκουν σε καβγά. Είναι ένα από τα διηγήματα στη συλλογή του Βασιλιά Το Παζάρι των κακών Ονείρων, και καθώς διάβαζα τις τελευταίες σελίδες έκλαιγα σαν παιδάκι.
 
Top