Όταν αυτός που παρουσιάζει ένα βιβλίο δεν… ξέρει τι λέει

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Μου ήρθε κατά νου μια φορά, πριν χρόνια, που παραβρέθηκα σε μια παρουσίαση βιβλίου. Ως είθισται, εκεί βρίσκονταν κάποιοι άνθρωποι του χώρου, και ένας από αυτούς μίλησε αρκετά για το βιβλίο. Δεν θυμάμαι καν ποιο ήταν το βιβλίο ή ποιος ήταν ο συγγραφέας. Αυτό όμως που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι πως μετά από αυτόν, τον λόγο πήρε η συγγραφέας (τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ήταν γυναίκα) η οποία πήρε θέση και είπε, λίγο-πολύ, πως ο προλαλήσας είχε καταλάβει το βιβλίο της λάθος και πως όλα όσα είχε πει (μέχρι τότε από το ύψος της αυθεντίας), απλά δεν ίσχυαν.

Αν και μάλλον επρόκειτο για απρέπεια από μεριά της συγγραφέως και οπωσδήποτε από την μία ήταν λίγο να συμπονάς τον άνθρωπο, από την άλλη δεν μπόρεσα να μην απολαύσω την όμορφη κυνικότητα που κρύβει γενικότερα η αλήθεια και συνάμα την δικαίωση της γενικότερης επιφύλαξής μου για το φιλολογικό μπλα-μπλα.

Μου ήρθε λοιπόν τώρα κατά νου εκείνο το περιστατικό διότι πριν λίγες μέρες παραβρέθηκα σε άλλη μια παρουσίαση βιβλίου, ενός φίλου. Στην οποία είχα έναν επιπλέον λόγο να πάω καθώς ο συγγραφέας με ευχαριστούσε προσωπικά μέσα στο βιβλίο του.

Εκεί, λοιπόν, πήρε τον λόγο ένας κύριος, ο οποίος πραγματικά εξέπεμπε ένα τουπέ "αυθεντίας της τέχνης", κι οποίος άρχισε ένα αληθινά βασανιστικό λογύδριο διανθισμένο με λέξεις δύσκολες, με νοήματα βαθύτατα, με αναφορές σε συγγραφείς και έργα, και με αναγωγή της τέχνης σε θεωρίες ψυχανάλυσης. Για τα είκοσι λεπτά της ώρας που τον υπέφερα, σχεδόν δεν είχε αναφερθεί στο βιβλίο το οποίο παρουσίαζε. Λογικό, διότι ενδιαφερόταν να παρουσιάσει την μεγάλη καλλιέργειά του, την μεγαλη αποψάρα του, και το ακόμη μεγαλύτερο εγώ του.

Είμαι βέβαιος πως οι περισσότεροι στην αίθουσα δεν καταλάβαιναν καν τι έλεγε, με πρώτο σκόπελο τις αναφορές π.χ. στον Λακάν, και την επιλογή λέξεων, όλα φροντισμένα ώστε να μοιάζουν «δύσβατα». Άλλωστε, το είπε κι ο ίδιος πριν ξεκινήσει να μας διαβάζει πως «το κείμενό του θα είναι δύσβατο». Είχε ενδιαφέρον πως αναφερόταν ξανά και να ξανά στο «κείμενό του» σαν να είναι κάποια Αγία Γραφή, στης οποίας την ιερή ανάγνωση εμείς είχαμε την τύχη να βρεθούμε μάρτυρες. Έτσι, αν τύχαινε να πει κάτι εκτός κείμενου το σημείωνε: "και εδώ θα πω κάτι εκτός του κειμένου μου" και έπειτα ξανασημείωνε πως επέστρεφε σε αυτό.

Για εμένα ούτε οι λέξεις ούτε οι αναφορές ήτανε σκόπελος, κι έτσι, δυστυχώς, είχα την ατυχία να υποφέρω διπλά από κάποιον που έπληττε, δίχως να κατανοεί, αλλά έριχνε το βάρος της ευθύνης στον εαυτό του. Εγώ καταστεναχωριόμουν γιατί άλλος ένας υπερφίαλος καταχραζόταν με περισσή αγένεια λεπτά από την πολύτιμη ζωή μου.

Αν είχα να ξεχωρίσω μια "καλή" στιγμή, αυτή ήταν όταν η αυθεντία της τέχνης σημείωσε πως στο πρώτο διήγημα (ένα πολύ καλό διήγημα που μου αρέσει), υπάρχουν φαλλικές αναφορές. Πράγμα που με έκανε να χαμογελάσω καθώς μπορώ να πω με βεβαιότητα πως εκεί δεν υπάρχει καμία και σκέφτηκα πως π.χ. θα μπορούσε να είχε δει μέσα ένα εξίσου ανύπαρκτο οιδιπόδειο.

Σηκώθηκα κι έφυγα με ελαφρά πηδηματάκια, δυστυχώς εκτεθειμένος αφού είχα καθίσει, όπως το συνηθίζω, στην πρώτη σειρά. Ευτυχώς, είχα από πριν ενημερώσει τον αγαπητό μου φίλο πως θα έφευγα νωρίτερα, καθώς είχα να πάω και αλλού.

Ο φίλος μου είναι σεμνό και ευγενικό παιδί και σίγουρα δεν θα είχε το θαυμαστό θράσος της άλλης συγγραφέως ώστε να σηκωθεί, μετά την γεμάτη στόμφο τζούφια φλυαρία και να διευκρινίσει, εκεί στο μικρόφωνο, με στεντόρεια φωνή, πως ο κύριος δεν είχε καταλάβει τίποτα και πως βέβαια στο διήγημα δεν υπήρχαν φαλλικά σύμβολα και πως, στην τελική, αν κάποιος θέλει να δει π*****, θα τις δει κι εκεί που δεν υπάρχουν. Στερώντας από την αίθουσα τα όρθια και ηχηρά μου παλαμάκια.
:))))

 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Προσωπικό λέσχης
Συμβαίνει αρκετές φορές να ξεφεύγουν στις παρουσιάσεις οι ομιλητές για διάφορους λόγους (πρώτα απ' όλα μπορεί να μην γνωρίζουν την ψυχοσύνθεση του συγγραφέα). Συνέβη τελευταία με έναν από τους ομιλητές στην παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής που είχα πάει να παρακολουθήσω. Ευτυχώς ήταν σύντομος ο σχολιασμός της ομιλήτριας και δεν χρειάστηκε να την κάνω όπως εσύ, γιατί αλλιώς θα έχανα τον όμορφο σχολιασμό του επόμενου ομιλητή.
Η αντίδραση της συγγραφέως που ανέφερες μου έφερε στο μυαλό, όμως, αυτό το άρθρο. Τουλάχιστον ήταν ειλικρινέστατη και βρήκε το θάρρος να αναιρέσει τον σχολιασμό του για το βιβλίο της.
 

Κόμης

Κοινωνός
Είχα πάει στην παρουσίαση του βιβλίου Νεκρή Γραμμή του Κων/νου Κέλλη στο Polis στο κέντρο, και ήταν ένας τύπος, ούτε θυμάμαι όνομα, από τον σταθμό Στο Κόκκινο είπε, ο οποίος ξεκίνησε μία λογοδιάρροια κατασκευασμένη μετά από εξοντωτική χρήση λεξικού για εύρεση λέξεων που δεν χρησιμοποιούνται ποτέ και πουθενά, η οποία δεν έλεγε απολύτως τίποτα. Δυστυχώς δεν είχα πρόχειρες τομάτες και έτσι αναγκάστηκα να τον ακούω μέχρι τέλους.
 
Μου έχει τύχει κι εμένα αυτό που περιγράφετε παιδιά...

Είχα πάει στην παρουσίαση βιβλίου ενός φίλου μου σε μια εκδήλωση που την διοργάνωνε το βιβλιοπωλείο επίσης ενός φίλου.
Κάποια στιγμή σηκώνεται ένας τύπος (καθηγητής Πανεπιστημίου κιόλας...) και άρχιζει ένα λόγο άλλο πράμα...
Τι για τα παιδικά του χρόνια μας είπε, τι για την σταδιοδρομία του, τι για την αφίσα του Βασιλάκη Καιλά στο προσκεφάλι του (ντόινγκ), τι για τον Σάμπατο και πως τον πρωτοδιάβασε, τι για την ενασχόληση του με τα κοινα...
Κάποια στιγμή αποφάσισε να πει και 2 λόγια για το βιβλίο.
Οκ! Πετάξε μια κοτσάνα και όσοι είχαμε διαβάσει το βιβλίο καταλάβαμε ότι ο τύπος μόνο το εξώφυλλο είχε δει. Πάλι καλά που ο συγγραφέα του απάντησε με χιούμορ και εκτονώθηκε η μπούρδα του!!
Μιλάμε για υπερμεγέθη κοτσάνα!

Σαν να έχεις απέναντι σου τον Χένρι Τζέιμς και να τον ρωτάς για το "Στρίψιμο της Βίδας" ερωτήσεις για υδραυλικά@!!:χαχα:

Εννοείται ο τύπος είχε αποστηθίσει 2 αποφθέγματα του Σαίξπηρ, 2 του Σάμπατο και 2 του Καζαντζάκη (μην το πουν και ανθέλληνα) και τα κολλούσε όπου και όποτε θυμόταν...
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Ξέρω καλά, ότι ορισμένοι εκδοτικοί οίκοι, έχουν "επαγγελματίες" που κάνουν αυτή τη δουλειά. Παρουσιάζουν βιβλία. Φαίνεται όμως πως καμιά φορά δεν προλαβαίνουν να τα διαβάσουν πριν, ίσως λόγω φόρτου εργασίας:χαχαχα:. Μου έχει τύχει μερικές φορές αυτό που λες και ήταν φοβερά εκνευριστικό. Σε μία δε περίπτωση, που το βιβλίο ήταν πολύ αξιόλογο, το θεώρησα ιεροσυλία.
Γενικά, δεν παρακολουθώ παρουσιάσεις βιβλίων, πριν τα διαβάσω. Ακόμα και τις σοβαρές κριτικές προτιμώ να τις διαβάζω, αφού διαβάσω πρώτα το βιβλίο.:)
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
πως ο κύριος δεν είχε καταλάβει τίποτα και πως βέβαια στο διήγημα δεν υπήρχαν φαλλικά σύμβολα και πως, στην τελική, αν κάποιος θέλει να δει π*****, θα τις δει κι εκεί που δεν υπάρχουν. Στερώντας από την αίθουσα τα όρθια και ηχηρά μου παλαμάκια.
:))))
:χαχαχα: :μουάχαχα:

Εύστοχο κείμενο. :μπράβο: Το φαινόμενο δεν παρατηρείται μόνο στις παρουσιάσεις, αλλά και σε άρθρα με αναλύσεις και κριτικές βιβλίων, ταινιών, ποιημάτων κ.λπ. Θυμάμαι στο σχολείο να αναλύουμε ποιήματα και να βρίσκουμε τα βαθυστόχαστα και κρυμμένα νοήματά τους, και να αναρωτιέμαι, ακόμα και τότε, αν πράγματι ο ποιητής ήθελε να πει όλα αυτά τα πράγματα.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Προσωπικό λέσχης
αν κάποιος θέλει να δει π*****, θα τις δει κι εκεί που δεν υπάρχουν.
Τι κακό έχουν οι πιπεριές και το λες σε τέτοιο ύφος;

Έχω τύχει δυο γνωστούς μου μπροστά σε μια αφίσα που διαφήμιζε την παρουσίαση βιβλίου ενός γνωστού τους. Το βιβλίο (δεν θυμάμαι τον τίτλο και τον συγγραφέα) ήταν λογοτεχνικό, από αυτά που γράφουν μεσόκοποι μεγαλοαστοί (και συχνά εκδίδουν ιδίοις αναλλώμασι) γα να τα μοιράσουν σε φίλους και γνωστούς και να το παίξουν και διανοούμενοι να πούμε (οκ μια και δεν το έχω διαβάσει μπορεί όντως αυτό να ξεφεύγει από τον κανόνα). Για το βιβλίο θα μιλούσαν 5-6 άτομα γνωστά στον συγγραφέα (εκ των οποίων ο ένας ήταν και ξάδερφός μου) οπότε οι δυο λένε ο ένας στον άλλο: και λες να έχει διαβάσει το βιβλίο κανείς τους; ο άλλος δείχνει ένα όνομα από την λίστα (όχι τον ξάδερφό μου) αυτός ίσως αλλά οι υπόλοιποι σίγουρα όχι.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Ξέρω καλά, ότι ορισμένοι εκδοτικοί οίκοι, έχουν "επαγγελματίες" που κάνουν αυτή τη δουλειά. Παρουσιάζουν βιβλία.
Φαινεται οτι στην πραξη η παρουσιαση βιβλιου ειναι ενα ειδος ατυπης πρες κονφερανς καποιου σελεμπριτου. Δηλ. σε μια ανακοινωση για το βιβλιο "Η ανυπερβλητη ανυπαρξια της αβάσταχτης Αβύσσου" οπου μιλαει ο Ταδόπουλος, κατα 40% πηγαινεις για να ακουσεις ο,τι εχει να πει ο Ταδοπουλος (κατι που αφορα κυριως τους μπατζανακηδες του), κατα 40% PRing, να δεις γνωστους, να φωτογραφηθεις κλπ και κατα 20% να ακουσεις για το βιβλιο. Η υποκρισια του συστηματος φαινεται οταν ο Ταδοπουλος αποπειραται να μιλησει για το βιβλιο χωρις να ξερει τιποτα για αυτο.
 
Top