Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία

" Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου. Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του"

Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν
 
Είχε δει την θλίψη στα μάτια του από την ώρα που ξεκίνησαν, και στη διαδρομή ήταν σιωπηλός. Του έπιασε το χέρινκαι του χαμογέλασε τρυφερά.
<<Άκου το τραγουδι της βροχής, βοηθάει να ξεχαστείς>>.
Η ανάμνηση πλημμύρισε την ψυχή του. Τα μάτια του έλαμψαν και της ανταπέδωσε το χαμόγελο.
<<Βοηθάει Λίζα;>>
<<Πάντα βοηθάει. Μάθε να το ακούς>>.
Την κοιτούσε βαθιά στα μάτια. <<Κι'αν δεν βρέχει;>>
<<Τότε άκου τους άλλους ήχους της φύσης... Τον αέρα που φυσάει, το γρύλο που τραγουδάει, την κουκουβάγια.Άκου τον θόρυβο των αυτοκινήτων, τη φωνή του μεθυσμένου που μιλάει με τον εαυτό του. Στρέψε την προσοχή σου έξω από σένα. Βοηθάει πάντα. Κάν'το>>.

Ομηρος Αβραμίδης <<Το τραγούδι της βροχής>>

Ο Μπάζιλ ένας ζωγράφος παθιασμένος απ'την ομορφιά και την προσωπικότητα του Ντόριαν Γκρέη που χρησιμοποιεί ως μοντέλο για τα πορτρέτα του και τον εμπνέει όπως μόνο μια μούσα θα μπορούσε αρνείται σε ένα φίλο του να αποκαλύψει ακόμα και το όνομα του αντικειμένου του πόθου του. Στο παρακάτω απόσπασμα εξηγεί το γιατί.
Έχω καταλήξει να αγαπώ την μυστικότητα. Μου φαίνεται ότι είναι το μόνο που μπορεί να κάνει τη σύγχρονη ζωή μας μυστηριώδη ή υπέροχη. Το πιο κοινό πράγμα γίνεται καταπληκτικό, αρκεί να το κρύψεις. Όταν φεύγω απ'την πόλη, δεν λέω ποτέ στους φίλους μου που πηγαίνω. Αν το έκανα, θα έχανα κάθε ευχαρίστηση. Είναι μια ανόητη συνήθεια αλλά μου φαίνεται ότι φέρνει πολύ ρομαντισμό στη ζωή μας.

Όσκαρ Γουαιλντ <<Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη>>
 
Εσκιβέλ, εξαιρετικό το απόσπασμα από τον Γουάιλντ.


Λίγη Αμάντα Μιχαλοπούλου :

"Θα ήθελα", τι κουτό, σπάταλα ευγενικό και παρηγορητικό - τόσες τσαλαπατημένες ευχές σε μια λέξη. Αν ήθελα να πραγματοποιηθούν, θα χρησιμοποιούσα το απλό και κοφτό ρήμα "θέλω". Το ρήμα που αρέσει στα παιδιά. Ξέρεις τι θα ήθελα; Να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι οι επιθυμίες απλώς υπάρχουν. Όπως υπάρχουν ρούχα. Χέρια. Μαλλιά. Τα αγγίζεις, σε αγγίζουν κι αυτό είναι όλο.
Θα ήθελα να ακολουθήσεις τη διαδρομή του μυαλού μου και να με εντοπίσεις.
Γρήγορα αν είναι δυνατόν.
Τώρα".



Θα ήθελα, Αμάντα Μιχαλοπούλου
 
"Η μοναδική μας ίσως άμυνα (πραγματική άμυνα, βέβαια, δεν υπάρχει) είναι να είμαστε τελείως ξύπνιοι, νηφάλιοι και σκληροί δουλευτές, να μην ακούμε καθόλου μουσική, να μην κοιτάμε ποτέ τη γη και τον ουρανό, και (πάνω απ' όλα) να μην αγαπάμε κανένα".

Κ. Σ. Λιούις, Έρως και Ψυχή
 
"Βουβή η ικεσία των θνητών.τα σώματά τους εκπέμπουν κάτω από το χώμα ένα θολό SOS που το εισπνέουν σβήνοντάς το."

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ.



"Το πρωί οι άνθρωποι ξεκίνησαν να παν να πεθάνουν όπως τους είπαν.Τους διέταξαν να γυρίσουν να πεθάνουν στις πόλεις και στα βροχερά χωριά που ήταν γραμμένοι.Σα μια απογραφή ή κάτι δημόσιο θα πέθαιναν όλοι σε μια μέρα αλλά στον τόπο τους.Η Ελλάδα ξεσηκώθηκε.Αλλά χωρίς θρήνο κι ούτε οργή.Αλλά με φόβο κι άθλια βουβαμάρα."


"Πριν απλωθεί χέρι και πριν λυγίσει γόνατο πριν ο φόβος σπάσει τα σφιχτά δαχτυλίδια του κεφαλιού και της κοιλιάς και γεμίσει ο τόπος φωνές δάκρυα ούρα σκατά."


"Εδώ ακριβώς πριν λίγο δύο λύπες.Οι δύο λύπες φτεροκοπούσαν η μία να παρακαλά η άλλη να βρίζει τις είδα από μακρυά.Σφαγμένες έκλαιγαν δάγκαναν κι ήρθα."


"Η χλόη ήταν ένα πλατύ ζώο κι αποκρουστικό πράσινο σαλάχι κυμάτιζε αργά.Σα να είχε ανοίξει ένα μυαλό και χύθηκε εκεί όλη η σκέψη κι ακόμα ζούσε."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ.



ΥΓ. παραθετω τοσα αποσπασματα απο το Πεζογραφημα του Χειμωνα "Ο Γιατρος Ινεοτης" (και πιστευω οτι ειναι λιγα) διοτι θεωρω το εν λογω πεζογραφημα ΤΕΡΑΣΤΙΟ και πραγματικα δε μπορουσα να επιλεξω ποιο αποσπασμα να παραθεσω..
 
Ένας άγγελος το όνομα του οποίου Σατανάς, ανηψιός του γνωστού σε όλους εξεγερθέντα, κρίνει την ανθρώπινη συμπεριφορα.

Τη ξέρω τη φυλή σας. Αποτελείται από πρόβατα. Διοικείται από μειοψηφίες και σπάνια αν όχι ποτέ απ'τη πλειοψηφία. Καταπνίγει τα συναισθήματα και τα πιστεύω της και ακολουθεί αυτούς τους λίγους που κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο. Μερικές φορές οι λίγοι που κάνουν θόρυβο έχουν δίκιο, άλλες έχουν άδικο. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι πολλοί θα τους ακολουθήσουν.


Ο Μυστηριώδης ξένος, Μαρκ Τουεϊν
 
Ἠξεύρω ὅτι οὐδεὶς τολμᾷ ποτε ν᾿ ἀτενίσῃ ἐντὸς ἑαυτοῦ, ὡς εἱς βαθὺ καὶ ἀπύθμενον φρέαρ, πρὸς ὃ ἰλιγγιᾷ ἡ ὅρασις. Κατοπτρίζεσθε μᾶλλον ἐν τοῖς πράγμασι τοῦ πλησίον καὶ εὐλόγως πράττετε. (Παπαδιαμάντης)

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Όχι "ορθώς πράττετε" αλλά "ευλόγως πράτεττε".
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.

Μάρω Βαμβουνάκη
 
"Ουδέν γλυκύτερον των δακρύων, οπόταν υπάρχει χειρ ετοίμη να τα σπογγίση ή χείλη πρόθυμα να ροφήσωσι την "βροχήν ταύτην της καρδίας" ως ονομάζουσι αυτά οι Ινδοί. Αλλ' όταν κλαίει τις μόνος, τα δάκρυα τότε είναι αληθή και πικρά ως πάσα εν τω κόσμω αλήθεια. Πολύ δε πικρότερα, οσάκις θρηνώμεν ουχί την απώλειαν αγαθού τινός επί της γης, αλλά διότι δεν δυνάμεθα ν' απολαύσωμεν το αντικείμενον προς ό εποφθαλμιώμεν, ίππον, υπούργημα ή γυναίκα."

(Ε.Δ.Ροΐδη: Η πάπισσα Ιωάννα)
 
"Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει. Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του"

Έρνεστ Χέμινγουει
Αποχαιρετισμός στα όπλα
 
''Ποιός θα ήταν ο λόγος της δημιουργίας μου αν περιοριζόμουν απόλυτα στον εαυτό μου; Οι μεγάλες μου δυστυχίες σ'αυτό τον κόσμο ήταν οι δυστυχίες του Χήθκλιφ και τις παρακολούθησα όλες, τις έζησα όλες, από την αρχή. Η μεγάλη μου σκέψη ση ζωή είναι αυτός. Αν όλα χάνονταν και αυτός έμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω.Κι αν όλα έμεναν και αυτός χανόταν, το σύμπαν θα ήταν για μένα τόπος ξένος και φοβερός. Δε θα΄χα θέση εκεί. Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν το φύλλωμα του δάσους. Ο χρόνος θα την αλλάξει, το ξέρω καλά, όπως ο χειμώνας αλλάζει τα δέντρα. Η αγάπη μου για τον Χήθκλιφ είναι σαν τα αιώνια βράχια αποκάτω: λίγη ευχαρίστηση μου δίνει αλλά αναγκαία. Νέλλυ, ΕΙΜΑΙ ο Χήθκλιφ. Είναι πάντα, πάντα στο νού μου. Δε μου δίνει χαρά, όπως δε μου δίνει χαρά ο εαυτός μου, αλλά είναι μέσα μου, σαν τον ίδιο τον εαυτό μου.''

από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη
 
Ο μεγάλος Χαν ρωτάει τον Μάρκο: ' Οταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα;'

'Μιλάω αδιάκοπα ΄λέει ο Μάρκο, ' όμως ο ακροατης συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει. 'Αλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαιρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατων και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεραματα μου, αν με πιασουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατες και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειων. Δεν ειναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί'

' Και ακούω , απο την φωνή σου τις αόρατες αιτίες που δίνουν στις πόλεις ζωή, μέσα από τις οποιες ίσως , όταν θα ειμαι πια νεκρός , να ξαναερθουν στη ζωή'

Ίταλο Καλβίνο, Αόρατες Πόλεις
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
"Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα."

Αλκυόνη Παπαδάκη - Στον ίσκιο των πουλιών
 
'' Πραγματικότητα, πραγματικοτητα, πραγματικότητα, παντού σ' όλη την εμφανιση της πολιτείας. Το σχολείο του Μακ Τσοκουμτσαιλντ ηταν μια πραγματικότητα και η σχολή σχεδιου ηταν μια πραγματικότητα, οι σχεσεις ανάμεσα σε αφεντη -εργατη ήταν μια πραγματικότητα, όλα απο το μαιευτηριο ως το νεκραταφείο δεν ηταν παρα πραγματικότητες και τιποτε που δεν μπορεί να εκφραστεί με αριθμούς ή να μην αγοραστεί σε φθηνή τιμή και να πουληθεί σε ακριβή , δεν υπήρχε εκεί κι ούτε θα υπάρξει ποτε εις τους αιώνας. Μια πολιτεια τόσο αφιερωμένη στην πραγματικότητα με τόσο θριαμβευτικές επιτυχίες , θα περίμενε βέβαια κανείς πως ήταν ευτυχισμένη. Ε, λοιπόν , όχι, όχι και τόσο''

Δυσκολα χρόνια,

Καρολος Ντίκενς
 
<<... Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πεί ό'τι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος.Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη.Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους,τους παρανόμους,τα ρεμάλια.Δεν τα γουστάρω κείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια με τη γραβάτα και την καλή δουλειά.Μ' αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι , οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια,τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους.Αυτοί μένδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις.>>

Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής απο τον Μπουκόφσκι
 
''Και αφού μπόρεσες να μου το πεις και τότε , δε θα διστάσεις να μου το πεις και τώρα- τωρα που η δυστυχία υπήρξε η πιο αποδοτική μαθητεία μου κι έχω διδαχθεί να καταλαβαινω τί ήταν η καρδιά σου. Έχω λυγισει και έχω τσακίσει αλλά- ελπίζω- έχω γίνει καλύτερη πια. Ας είσαι μαζί μου τόσο διακριτικός και τόσο καλός όσο ήσουν κι ας μου πεις πως είμαστε φίλοι! 'Είμαστε φίλοι' πήρα το χέρι της στο δικό μου και απομακρυνθήκαμε από το ερειπωμένο μέρος κι όπως σηκωνότανε η πρωινή καταχνιά , χρόνια πριν, ετσι και τωρα , η βραδινή καταχνιά σηκωνότανε. Και σ'όλη την ανοικτή απέραντη έκταση που μου έδειχνε , δεν έβλεπα πια πουθενά σκια άλλου χωρισμού μας. ''

Μεγάλες Προσδοκίες

Κάρολος Ντίκενς
 
θα προσπαθησω να τα πω
χωρις ημι,χωρις υπο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μη πια αυτα τα "παντα",
μη πια αυτα τα ¨ποτέ"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μην τη φοβηθεις τη ζωη,
ειναι πιο δειλη απο εσενα,
ντυσου προκληση,
ντυσου θανατο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Προσεχετε τα σπουργιτακια τ`Απριλη.
Μην νομιζετε πως ειναι σαν τ`αλλα
που παιζουν με τις ροδες του αυτοκινητου
και φευγουν μιση στιγμουλα πριν τα πατησουν.
Αυτα μενουν και σκοτωνονται

ανθολογηση απο τις "Στιγμες" του Κωστα Μόντη
 
"Παρόλο που ήταν κοντά στην τελειότητα και άντεχε την τελευταία του πληγή, τού φαινόταν πως αυτοί οι άθρωποι-παιδιά ήταν αδέλφια του, η ματαιοδοξία, η απληστία, και η γελοιότητα τους έχαναν για κείνον κάθε κωμικότητα, γίνονταν κατανοητές, γίνονταν αξιαγάπητες ακόμα και άξιες σεβασμού. Η τυφλή αγάπη μιας μητέρας για το παιδί της,η κουτή, τύφλή περηφάνια ενός φαντασμένου πατέρα για το μοναδικό του γιόκα, η τυφλή, άγρια επιδίωξη μιας νεαρής, φιλάρεσκης γυναίκας για στολίδια και θαυμαστικά αντρικά μάτια, όλα αυτά τα παιδιαρίσματα, όλες αυτές οι απλές, ανόητες, αλλά απίστευτα ισχυρές, απέραντα ζωντανές, οι παθιασμένες ορμές και απληστίες, δεν ήταν πια παιδιάστικες για τον Σιντάρτα΄ έβλεπε τους ανθρώπους να ζουν για αυτές, τους έβλεπε να κατορθώνουν απίστευτα επιτεύγματα χάρη σ'αυτές, να κάνουν ταξίδια, να διεξάγουν πολέμους, να υποφέρουν απέραντα, να υπομένουν απέραντα΄ και τους αγαπούσε γι'αυτό.Έβλεπε τη ζωή, το ζωντανό, το ακατάστρεπτο μέσα σ'όλες τις οδύνες τους, μέσα σ'όλες τις πράξεις τους...''
Έρμαν Έσσε, Σιντάρτα
 

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Κάτι είχε ελευθερωθεί μέσα της. Κάτι πολυτιμότερο κι απ΄τη ζωή. Όλα όσα έχει περάσει την έχουν οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή της τελειότητας, που σημαίνει ότι όλα μπορούν να ξεχαστούν. Η αγάπη δεν ξέρει από παρελθόν, δεν νοιάζεται για ό,τι έγινε. Η αγάπη εξαλείφει ό,τι δεν είναι ευδαιμονία.
.
.
.

Καθένας τους έπρεπε να γράψει μια ερώτηση σ΄ένα χαρτάκι κι ύστερα να τραβήξουν τα χαρτάκια στην τύχη. Έπρεπε ν΄απαντήσουν με όσο το δυνατό μεγαλύτερη ειλικρίνεια, σε όποια ερώτηση τους τύχαινε, γράφοντας την απάντησή τους κάτω από την ερώτηση και βάζοντας το χαρτάκι πίσω στο σωρό. Τέλος, θα διάβαζαν μεγαλόφωνα όλες τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις.

Τι είναι αυτό που φωτίζει το μέλλον σας;
Αυτό που καταύγαζε το παρελθόν μου.

Τι είναι αυτό που κάνει την αγάπη και το μίσος να μοιάζουν τόσο;
Αρκεί ένα βλέμμα για να ζωντανέψουν και τα δύο.

Τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή ν΄αξίζει;
Αυτό που κάνει το θάνατο ανεκτό.

Γιατί τα ψέματα είναι ελκυστικά;
Επειδή η αλήθεια κλείνει πάρα πολλές πόρτες.

Ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό της ελπίδας;
Ότι μπορεί να ξεγελάει.

Εύα Στάχνιακ - Ο κήπος της Αφροδίτης
 
Top