Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία

Ο Τρίτος Φάουστ

Όμορφο Νιάτο
Απλά υπέροχο Σαμιαμιδάκι...
Εγώ ο ανάξιος, που παίρνω σήμερα το φτερό να γράψω το βίο και την πολιτεία σου, πάτερ Φραγκίσκο, Θύμάσαι όταν με πρωτογνώρισες, ένας ταπεινός ζητιάνος....

Νίκου Καζαντζάκη, Ο Φτωχούλης του Θεού, εκδ. Καζαντζάκη
 

ΜαρίαΚ

Κοινωνός
Το απόσπασμα που πρόκειται να μοιραστώ, είναι από το βιβλίο "Πειθώ" της Τζέην Ώστιν.Συγκεκριμένα, είναι το γράμμα που έγραψε ο πλοίαρχος Γουέντγουορθ για να εκφράσει την αγάπη του στην Ανν.Δυστηχώς δεν μπόρεσα να το βρω στα Ελληνικά (το βιβλίο το έχω παραδώσει προ πολλού στη βιβλιοθήκη ) οπότε ελπίζω να αντιληφθείτε λίγη από τη μαγεία του αποσπάσματος αυτού:

Δεν μπορώ άλλο ν'ακούω και να σωπαίνω.Πρέπει να σας μιλήσω με όποια μέσα διαθέτω.Μου σπαράζετε την καρδιά.Ο μισός ζω μες την αγωνία, ο μισός μες την ελπίδα.Μη μου πείτε ότι είναι πια πολύ αργά, ότι τα ανεκτίμητα αυτά συναισθήματα χάθηκαν παντοτινά.Σας προσφέρω τον εαυτό μου με καρδιά ακόμα πιο δική σας τώρα απ'όσο τότε που κοντέψατε να τη ραγίσετε πριν οχτώμιση χρόνια.Μην τολμήσετε να πείτε ότι ο άνδρας λησμονεί πιο γρήγορα, ότι η δική του αγάπη ζει λιγότερο.Μόνο εσάς αγάπησα.Άδικος μπορεί να υπήρξα, αδύναμος και μνησίκακος υπήρξα πράγματι, μα ποτέ άστατος.Μόνο εσείς με φέρατε στο Μπαθ.Μόνο για σας σκέφτομαι και κάνω σχέδια-δεν το βλέπετε αυτό; Είναι δυνατόν να μην έχετε αντιληφθεί τους πόθους μου; - Δεν θα περίμενα ούτε καν αυτές τις δέκα μέρες, αν ήταν δυνατόν να διαβάσω τα αισθήματα σας όπως πιστεύω ότι έχετε εισδύσει εσείς στα δικά μου.Μετά βίας γράφω.Κάθε στιγμή ακούω και κάτι που με συνθλίβει.Χαμηλώνετε τη φωνή σας, αλλά εγώ διακρίνω τους τόνους αυτής της φωνής ακόμα κι όταν δεν είναι πια αντιληπτά στους άλλους-Υπέροχο,εξαίσιο πλάσμα!Ναι, είστε δίκαιη απέναντι μας.Ορθώς πιστεύετε οτι υπάρχει αληθινή αγάπη και σταθερότητα στους άνδρες.Πστέψτε ότι αυτή είναι ολόθερμη ,άκρως απαρέγκλιτη στον Φ.Ο. (Φρέντερικ Ουέντγουορθ)
Πρέπει να φύγω, αβέβαιος για τη μοίρα μου, αλλα θα γυρίσω πάλι εδώ ή θ'ακολουθήσω την παρέα σας το συντομότερο δυνατόν.Μια σας λέξη,ένα σας βλέμμα, θα είναι αρκετά για να καθορίσουν αν θα μπω στο σπίτι του πατέρα σας, απόψε, ή ποτέ.
 
Last edited:
...οι μεσήλικες γαλονάδες δεν άφηναν την πόρνη του Νέϊτλι να φύγει, αν δεν έλεγε "θείε".
"Πες θείε", της έλεγαν.
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Όχι, όχι. Πες θείε".
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει"
"Εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις, έτσι; Δεν μπορούμε στην πραγματικότητα να σε κάνουμε να πεις "θείε", παρά μόνο αν δε θέλεις να πεις "θείε". Δεν καταλαβαίνεις; Μη λες "θείε" όταν σου λέω να πεις "θείε". Εντάξει; Πες "θείε" .
"Θείε", είπε αυτή.
" Όχι, μη λες "θείε". Πες "θείε" .
Δεν είπε "θείε".
"Πολύ ωραία, είναι μια αρχή. Τώρα πες "θείε"
"Θείε", είπε αυτή.
"Δε γίνεται τίποτα" ...

Τζόζεφ Χέλλερ, catch22
 

Μια

Κοινωνός
"το πηγούνι μου και οι ώμοι μου έτρεμαν.Γύρισα απότομα κι άρχισα να κατρακυλάω τα σκαλιά,γατζωμένη στο κάγκελο καθώς κατέβαινα.Στους σκοτεινόυς δρόμους υπέκυψα στη ναυτία κι έκανα εμετό ανάμεσα σε δυο πολυκατοικίες,για ένα λεπτό στάθηκα ακίνητη ακούγοντας τον ήχο της αναπνοής μου.Μετά,έβγαλα τα παπούτσια μου κι έτρεξα στον σταθμό του τραίνου,έτρεξα,καθώς λένε,σαν νυχτερίδα που ξεφευγει απο την κόλαση"
Η Τυφλόμυγα Σ.Χούστβεντ
 
Αυτό είναι το δωμάτιο με την ταπετσαρία της λυκομάνας. Το μοτέλ των μανιταριών, που κάποτε νομίζατε πώς είναι ένα λαϊκό παραμύθι, ένα ηλίθιο, απαρχαιωμένο επαρχιώτικο φούμαρο.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου γεννήθηκαν οι σοφότεροι πρόγονοί σας, ό, τι κι αν είστε- χριστιανοί, Άραβες ή Εβραίοι. Το πλαστικό που είναι στρωμένο κάτω είναι ιερό. Παρακαλώ, βγάλτε τα παπούτσια σας.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου επινοήθηκε η μουσική σας. Προσέξτε το τύμπανο που είναι καρφωμένο στην ταπετσαρία της λυκομάνας, πάνω από το γωνιακό νεροχύτη όπου η αμαρτωλή σύζυγος έπλυνε το μεταξωτό σλιπάκι της, εξετάζοντάς το κάτω από το γαλάζιο φως της επιγραφής ΠΛΗΡΕΣ που αναβόσβηνε ύποπτα στο αμυδρό φως της αυγής.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου οι σωλήνες των οχετών ήπιαν το φεγγαρόφωτο. Αυτό είναι το δωμάτιο όπου τα βρύα έκαναν σιγά σιγά το θησαυρό να σωπάσει.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου είχε θαφτεί το Βαμμένο Ραβδί, όπου η Πορφύρα ήταν τυλιγμένη στον λατρευτικό της πάπυρο. Οι εραστές αλλάζουν το παλιό τους δέρμα μέσα σ΄ αυτό το χωμάτινο δωμάτιο, το αλλάζουν σαν τα ερπετά.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου η Ιεζάβελ έβαψε τα βλέφαρά της με την τραγική λάμψη της ιστορίας, το δωμάτιο όπου η Δαλιδά έκανε εξάσκηση για να πάρει το δίπλωμα της αισθητικής, το δωμάτιο όπου η Σαλώμη έριξε το έβδομο πέπλο καθώς χόρευε το χορό της έσχατης κατανόησης με τα κοκαλιάρικα πόδια της.

Τομ Ρόμπινς, Ο χορός των εφτά πέπλων (απόσπασμα από το Πρελούδιο)
 

Αριάδνη

Κοινωνός
''Το νησί , καθώς ξέκοβε σα γαλέρα απ' την καταχνιά με λατίνια μύλους και τρούλους, έμοιαζε να ταξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς , όταν οι κρινοδάκτυλες πριγκηπέσσες της Παροναξίας το' παιρναν προίκα μαζί με ένα ρόδι για γούρι..''

Αιθουσα του θρόνου
 

Γιωργος Τ

Κοινωνός
‎"- Μου θυμίζετε το φτωχό φιλόσοφο της βάρκας. Λέει στο βαρκάρη του: «Γνωρίζεις φιλοσοφία; - Όχι. - Όχι; Τότε έχασες τη μισή ζωή σου.» Λίγο αργότερα σηκώνεται τρομερή τρικυμία. «Έ φιλόσοφε, φωνάζει ο βαρκάρης, ξέρεις να κολυμπάς; -Όχι. -Όχι; Έχασες αλάκερη τη ζωή σου!»"

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005
 

Ρεγινόρα

Κοινωνός
"Πρέπει κανείς να παίρνει τους ανθρώπους όπως είναι... Αγαπούν το χρήμα, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα. Η ανθρωπότητα αγαπά το χρήμα, απ' ό,τι κι αν είναι φτιαγμένο: περγαμηνή, χαρτί, μπρούντζο, χρυσάφι. Οι άνθρωποι είναι επιπόλαιοι, βέβαια, αλλά καμιά φορά, ο οίκτος βρίσκει το δρόμο της καρδιάς τους... συνηθισμένοι άνθρωποι...και θα'ταν σαν τους παλιότερους αν δεν τους είχε διαφθείρει το στεγαστικό ζήτημα" και διέταξε μεγαλόφωνα: "Βάλτε το κεφάλι στη θέση του".

Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα- Μ. Μπουλγκάκοφ
 

Στιβ

Όμορφο Νιάτο
Ως νεότερος στην παρέα σας, να εισφέρω και εγώ ένα τι: είναι του Λουι Αραγκόν από το Μπλανς ή η λησμονιά και αφορά τα βιβλία, τον κόσμο τους και την αλλαγή που επιφέρουν στον κόσμο μας: "Το βιβλίο πρέπει να μην με αφήσει, να με αναγκάζει να σκέφτομαι πιό πέρα από την ανάγνωση, να πρέπει να συνεχίσω να ρωτάω και να μου αποκρίνομαι. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο θα είναι ένα μηχάνημα αλλαγής του ανθρώπου."
 

Μαύρο Βέλος

Κοινωνός
"-H άγνοια και η δεισιδαιμονία εξαπλώνονται σαν την φωτιά και πιστεύω ότι οι θρησκευτικοί ηγέτες τρέφουν την φωτιά για να εξασφαλίζουν τα αξιώματά τους
- Επικίνδυνα αυτά τα λόγια."

Το πρόβλημα Σπινόζα, Jalom
 

Γιωργος Τ

Κοινωνός
‎"Από τα μάτια του Γερανού περνά μια αστραπή· η φωνή του γίνεται βαθιά.
-Δεν πρέπει ν' αγαπούμε τους ανθρώπους, μα τη φλόγα που δεν είναι ανθρώπινη και τους καταλεί. Δεν πρέπει ν' αγωνιζούμαστε για την ανθρωπότητα, μα για τη φλόγα τούτη που μεταμορφώνει σε φωτιά το υγρό άχερο, το ανήσυχο, το άθλιο, που καλούμε Ανθρωπότητα!"

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005
 

Γιωργος Τ

Κοινωνός
" - Γκριγκόλ Ρομπακιντσέ, είπε ο άγνωστος.
Ο Γερανός θάρρεψε ότι αντάμωσε αδερφό. Έναν άνθρωπο με πάθη παράλογα, που με σκληράδα συγκρατεί την άγια τρέλα. Κάθουνται παράμερα. Μονομιάς, σαν ο θάνατος να παραμόνευε κάπου εκεί, ξεσπά η εξομολόγηση. Ο Ρομπακιντσέ μιλά:
- Ναι, ναι, δε θα ξαναϊδωθούμε πια, και τούτο είναι καλό... Μα έχουμε καιρό ίσαμε το πρωί. Είμαι συγγραφέας· η τέχνη μου όμως υπακούει σε μια μυστικοπαθή Ιδέα. Κάθε άνθρωπος είναι ένας εφήμερος Γιος που κρατά μέσα του τον αιώνιο Πατέρα. Σκοπός της Τέχνης είναι να μπορέσω να βρω και να εκφράσω με ορατό μέσο, πέρα από το Γιο, την αόρατη ουσία του Πατέρα.
» Αν ο άνθρωπος δε φτάνει παρά να κατανοήσει και να εκφράσει το Γιο, δε δημιουργεί παρά ένα έργο τέχνης επιπόλαιο. Αν δεν εκφράζει παρά αφηρημένες ιδέες μόνο για τον Πατέρα, παύει να κάνει τέχνη, κάνει μεταφυσική.
» Η προσπάθεια να συλλάβεις με το Λόγο την άθανατη ουσία που ζει μέσα μας καταντά μαγεία. Να γιατί η τέχνη είναι επιστήμη γιομάτη μυστήριο, σωστή ιερουργία. Η λέξη τραβά κι αιχμαλωτίζει την αόρατη πνοή, τη δύναμη να ενσωματωθεί και να φανερωθεί στον άνθρωπο. Σίτκα, ο Λόγος, το Ρήμα, σημαίνει ταυτόχρονα στα γεωργιανά: καταχτημένος και συνουσιασμένος. Το Ρήμα χρωστά να πάρει, να υποτάξει, να σπείρει την ύλη. Ο Αδάμ γνώρισε τη γυναίκα· όμοια και ο Λόγος πρέπει να γνωρίσει την Ύλη.
Τα φιλήδονα χείλη του Ρομπακιντσέ χαμογελούσαν. Δοκιμάζει ακόμα μερικές σταγόνες κρασί. Το μάτι μένει σκληρό και ψυχρό.
- Στη δυτική συνείδηση, εξακολουθεί, κυριαρχεί το ατομικό στοιχείο· στη συνείδηση του Ανατολίτη, η αίσθηση της βαθιάς ένωσης με το σύμπαν. Ο Δυτικός λευτερώθηκε από το φοβερό Άπειρο. Ο αφαλίσιος λούρος ανάμεσα σ' αυτόν και το Σύμπαν έχει κοπεί. Εξαιτίας της φτώχειας και του εγωισμού, έχει γίνει μια λογική μονάδα, δηλαδή χαράζει τάφρους ολόγυρά της και απομονώνεται. Αντίθετα, ο Ανατολίτης είναι δίπλευρος· ζει και κινείται δεμένος με το Σύμπαν. Ο Πατέρας κυριαρχεί στον Ανατολίτη, ο Γιός στο Δυτικό. Μα ο ιερός γάμος σιμώνει κιόλας ανάμεσα στον Ασιάτη, το χαμένο στο Σύμπαν, και την Ευρώπη, την ατομικιστική και λογική. Όλοι μας πήραμε προσκλητήρια με γράμματα κόκκινα. Η ρούσικη σοσιαλιστική επανάσταση είναι η αόρατη οπτασία της κοσμικής επανάστασης που ετοιμάζεται μέσα στη καρδιές μας. Ένας καινούργιος κόσμος πάει να γεννηθεί. Ένας καινούργιος Μύθος πάει να ξεπεταχτεί. Όλες μας οι σχέσες με τα πράματα, τις ύπαρξες και τις ιδέες θ' ανανεωθούν.
Ο Ρομπακιντσέ σωπαίνει· τα χείλη κλείνουν. Η ματιά του έχει την ακινησία και το θάμπος του ματιού που κοιτάει την ερημιά."

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005
 

Μαύρο Βέλος

Κοινωνός
"Ναι, ελευθερία" είπε- είχε από καιρό τη συνήθεια να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τον εαυτό του-"η ελευθερία είναι το αντίδοτο. Επιτέλους είσαι ελεύθερος από τον ζυγό της παράδοσης. Θυμήσου πόσο λαχταρούσες και πάσχιζες ν' απελευθερωθείς από την προσευχή, από την τελετουργία και τις προλήψεις. Θυμήσου πόσο μεγάλο μέρος της ζωής σου το πέρασες αιχμάλωτος της τελετουργίας.[...]Θυμήσου τις ατέλειωτες ώρες που απήγγελες τον αλγαβητικό κατάλογο των αμαρτιών και που χτηπούσες το εντελώς αθώο στήθος σου και προσευχόσουν για συγχώρεση".

Το πρόβλημα Σπινόζα, Jalom
 
''Έρχεται κάποια στιγμή, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά, για ν' αποφασίσει επάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του."

''Η αίθουσα του θρόνου '' Αθανασιαδης , αγαπημενο αποσπασμα, φταίει βέβαια κ η χρονική περίοδος που το διάβασα αλλά ταυτίστηκα απόλυτα κ ακόμα μ'αρεσει το ιδιο
 

Παρωνύμιος

Κοινωνός
είναι συνταρακτική φράση, στ' αλήθεια. Αυτό το "για ν' αποφασίσει" ακούγεται επιτακτικό, σχεδόν προστακτικό.
 

Παρωνύμιος

Κοινωνός
“Do you know where we are?” he whispered.

“Surely that is Baker Street,” I answered, staring through the dim window.

“Exactly. We are in Camden House, which stands opposite to our own old quarters.”

“But why are we here?”

“Because it commands so excellent a view of that picturesque pile. Might I trouble you, my dear Watson, to draw a little nearer to the window, taking every precaution not to show yourself, and then to look up at our old rooms—the starting-point of so many of your little fairy-tales? We will see if my three years of absence have entirely taken away my power to surprise you.”

Sir A.C. Doyle, The Adventure of the Empty House


(o Serlock Holmes, νομισμένος νεκρός από όλους και τον φίλο του Dr. Watson, "επιστρέφει" στη ζωή και για να λύσουν μια υπόθεση καταλύουν για λίγη ώρα στο άδειο σπίτι, το Camden House, ακριβώς απέναντι από το δικό τους σπίτι στη Baker Street όπου συγκατοικούσαν για χρόνια πριν από τον "θάνατό" του)

πηγή
 

Μαργαριτα

Κοινωνός
"'Ηταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα,καθώς προκάλεσε μεγάλες αλλαγές μέσα μου.Αλλά το ίδιο συμβαίνει στον καθένα.Διαλέξτε μια ξεχωριστή μέρα και πείτε οτι τη σβήνετε απο τη ζωή σας.Για σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η εξέλιξη της.Όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές σταματήστε για λίγο και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα είτε είναι απο σίδερο είτε απο χρυσό είτε απο αγκάθια είτε απο λουλούδια,που ποτέ δε θα σας έδενε,αν δεν είχε δημιουργηθεί ποτέ εκείνος ο πρώτος κρίκος μια ξεχωριστή μέρα."
Μεγάλες Προσδοκίες-Κάρολος Ντίκενς
 
είναι συνταρακτική φράση, στ' αλήθεια. Αυτό το "για ν' αποφασίσει" ακούγεται επιτακτικό, σχεδόν προστακτικό.
ακριβως Παρωνύμιε, πέρα από την αναμφισβήτη γραφή του Αθανασιάδη που μεταμόρφωσε για μένα αυτή τη φράση σε μικρό ''ποίημα'', αυτό το ''αποφασίσει'' με αγγίζει. με βγάζει απο μια αναβλητικοτητα και επαναπαυση, μου δειχνει την ευθυνη που εχω εγω για τη ζωη μου
 

Φτωχόπαιδο

Κοινωνός
Αναρχικοί & Ονειροπόλοι

Από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα: "Αναρχικοί και ονειροπόλοι" του Μαουρίτσιο Ματζάνι :ανάγνωση:
---------------------------------------------------
«Εμείς οι λιμπερτάριοι είμαστε Κοκκινολαίμηδες , θαρραλέοι όπως εκείνο το πουλάκι, πριν από πολλά χρόνια, που θέλησε να πάει στο γεράκι. Θέλεις να σου τη διηγηθώ πάλι»?
...«Ήταν λοιπόν αυτός ο Κοκκινολαίμης, τόσο μικρός, που χωρούσε στην παλάμη του ενός χεριού, αλλά είχε τις δικές του ιδέες και κανείς δεν κατάφερνε να του τις βγάλει απ’ το κεφάλι. Ήθελε να πετάει εδώ κι εκεί, να βλέπει τον κόσμο, να τσιμπολογάει όπου έβρισκε να χορτάσει την πείνα του και καθόλου δεν του άρεσε που του ‘χαν ορίσει τη θεσούλα του και το θέμα είχε λήξει. Έτσι μια μέρα, πήρε το θάρρος και παρουσιάστηκε στον κύριο γεράκι, τον βασιλιά των πουλιών του δάσους.
-Θα ήθελα την άδεια εξοχότατε, να πηγαίνω λιγουλάκι όπου μου αρέσει, άλλωστε δεν θα ενοχλούσα κανέναν, μικρούλης όπως είμαι.
Έτσι του ‘πε, και στο μεταξύ έτρεμε και το τελευταίο πουπουλάκι του. Το γεράκι σκοτείνιασε αμέσως και είπε χοντραίνοντας τη φωνή του:
-Αυτή η υπόθεση δεν μ’ αρέσει καθόλου. Πρέπει να βάλεις μυαλό και να πάψεις να ενοχλείς με τις απαιτήσεις σου. Δίνε του η αλλιώς φωνάζω τις καρακάξες.
Και λέγοντας αυτά, χωρίς καν να το πάρει είδηση, του έδωσε μια με το πόδι του και του μάτωσε τη φτερούγα του. Το πλήρωσε ακριβά εκείνο το πουλάκι το πάθος του για ελευθερία. Μα πεισματάρικο καθώς ήταν, σε δυο τρεις μέρες ήταν πάλι στον αέρα και πετούσε! Κακήν κακώς βέβαια και θεόστραβα, σέρνοντας την πληγωμένη φτερούγα του. Έμοιαζε με παλιάτσο, τόσο αστείος ήταν, με τον τρόπο που είχε βρει να πετάει μόνο μ’ ένα φτερό! Κι όλα τα πουλιά δώσ’ του να γελάνε. Κι έσκαγαν στα γέλια το γεράκι και οι καρακάξες του. Έτσι που, από τα πολλά γέλια, κανείς δεν έπαιρνε είδηση ότι κάθε μέρα που περνούσε ο Κοκκινολαίμης πετούσε όλο και λίγο ψηλότερα, όλο και λίγο μακρύτερα από το μέρος που του είχαν ορίσει. Και τη μέρα που το γεράκι το κατάλαβε, ο Κοκκινολαίμης πετούσε πια τόσο ψηλά, που από κει πάνω άρχισε να βομβαρδίζει το βασιλιά των πουλιών στο κεφάλι με σκατούλες!!!».
Νομίζω πως είναι μια τεκμηριωμένη, πολιτική και ηθική αγωγή, υπάρχουμε εμείς οι Λιμπερτάριοι Κοκκινολαίμηδες και υπάρχει η Αναρχία. Η θεία Αναρχία είναι μακριά, αλλά οι καλές της επιρροές έμελλε να με κάνουν καλύτερο, πιο θαρραλέο και πιο ωραίο, διαφορετικό απ’ τη μάζα των σκλάβων που δεν τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι...
 
Top