Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία

"Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Κερματα , Οδυσσεας Ιωαννου
 
Mερικά μόνο σταχυολογήματα από το Πολύ Κακό για Τίποτα (Much Ado About Nothing) που μ' αρέσουν πολύ:

Λίγα για το κλίμα του έργου. Ο Βενέδιχτος: ο α΄ αντρικός ρόλος του έργου, αξιότιμος γκόμενος, ομορφάντρας, αρχοντόπουλο, με κοφτερό σπαθί αλλά και γλώσσα, φανατικός κι ορκισμένος εργένης, όλα τα κοριτσόπουλα κι οι κυρίες ξετρελαμένες μαζί του. Γι' αυτόν ο Δούκας της Αραγωνίας, Δον Πέτρος ομολογεί:

(...) he hath a heart as sound as a bell and his
tongue is the clapper, for what his heart thinks his
tongue speaks.


έχει καρδιά γερή σαν καμπάνα, που
το γλωσσίδι της είναι η γλώσσα του, γιατί ό,τι σκέφτεται η καρδιά του
το λέει η γλώσσα του.


Ο Βενέδιχτος, κάπου αλλού μονολογεί:
Well, every one can master a grief but he that has it.
Καλά, ο καθένας δαμάζει τον πόνο, έξω από κείνον που τον έχει...

Για τις γυναίκες ο Βενέδιχτος, δύσκολος στα ερωτικά κι απόρθητος από του θεού Έρωτα τα βέλη, λέει:

One woman is fair, yet I am well;
another is wise, yet I am well;
another virtuous, yet I am well;
but till all graces be in one woman,
one woman shall not come in my grace.


Μια γυναίκα είναι ωραία; ας είναι καλά κι εγώ είμαι καλύτερα.
Μιαν άλλη είναι φρόνιμη; ας είναι καλά κι εγώ είμαι καλύτερα.
Μιαν άλλη είναι σεμνή; ας είναι, κι εγώ καλά είμαι.
Μα όσο δε μαζεύονται όλες οι χάρες σε μια γυναίκα,
δεν κάνω ουτ' εγώ τη χάρη σε καμιά.


Η Βεατρίκη; Κυρία όμορφη, έξυπνη, εύστροφη, πνευματώδης, με γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει, ετυμόλογη, ο α' γυναικείος ρόλος του έργου. Γι' αυτήν ο Βενέδιχτος είναι ο σταθερός στόχος της γλώσσας της, τον πειράζει και τον ψέγει με κάθε ευκαιρία. Λέει γι' αυτόν:

In our last conflict four of his five wits went halting off,
and now is the whole man governed with one:
so that if he have wit enough to keep himself warm,
let him bear it for a difference between himself and his horse...


Στην τελευταία μας συμπλοκή, οι τέσσερις απ' τις πέντε του εξυπνάδες έφυγαν κουτσαίνοντας
και τώρα ολόκληρος, κοτζάμ άνθρωπος, κυβερνιέται με τη μια που του απόμεινε'
που αν έχει τώρα εξυπνάδα όση του φτάνει για να σαλεύει,
πρέπει να τη βάλει στην αρμαδούρα του διακριτικό, για να τον ξεχωρίζουν από τ' άλογο του...


Ο Κλαύδιος, β΄αντρικός ρόλος, γουστάρει την Ηρώ, ο β΄γυναικείος ρόλος, κόρη του άρχοντα Λεονάτου, διοικητή της Μεσσήνης. Ο Βενέδιχτος δεν βλέπει το λόγο που αυτός την ποθεί καθώς

...στ' αλήθεια, [η Ηρώ] μου φαίνεται πως είναι πάρα κοντή για μακριά παινέματα,
πάρα μελαχροινή για λαμπρά παινέματα,
και πάρα αχαμνή για παχιά παινέματα.
Τη μόνη παραχώρηση που μπορώ να κάνω για συστατικό της είναι
πως, αν ήταν αλλιώτικη απ' ό,τι είναι, θα ήταν άσκημη' κι επειδή δεν είναι αλλιώτικη,
έτσι που είναι δε μου αρέσει.


Why, i' faith, methinks she's too low for a high praise,
too brown for a fair praise and
too little for a great praise:
only this commendation I can afford her,
that were she other than she is, she were unhandsome;
and being no other but as she is, I do not like her.


Πιο κάτω, ο Βενέδιχτος "καρφώνει" το έρωτα του Κλαύδιου για την "κοντούλα κόρη του Λεονάτου", την Ηρώ, στον άρχοντα Δον Πέτρο, ο οποίος συμφωνεί:

Don Pedro. Amen, if you love her; for the lady is very well worthy.
Πέτρος. Μακάρι, αν την αγαπάς, γιατί η κόρη πολύ το αξίζει

Στην κουβέντα, επεμβαίνει κι ο Βενέδιχτος:

Claudio. You speak this to fetch me in, my lord.
Don Pedro. By my troth, I speak my thought.
Claudio. And, in faith, my lord, I spoke mine.
Benedick. And, by my two faiths and troths, my lord, I spoke mine.
Claudio. That I love her, I feel.
Don Pedro. That she is worthy, I know.
Benedick. That I neither feel how she should be loved nor
know how she should be worthy, is the opinion that
fire cannot melt out of me: I will die in it at the stake.


Κλαύ. Το λες για να με πιάσεις, αφέντη μου.
Πέτρος. Μα την αλήθεια, σου λέω τη γνώμη μου.
Κλαύ. Κι εγώ, μα την πίστη μου, είπα τη δικιά μου.
Βενέδ. Κι εγώ, μα τις δυο μου πίστες κι αλήθειες, σας λέω τη δικιά μου.
Κλαύ. Το πως την αγαπώ, το αισθάνομαι.
Πέτρος. Το πως το αξίζει το γνωρίζω.
Βενέδ. Το πως ούτε αισθάνομαι πως μπορεί αυτή ν' αγαπηθεί,
ούτε γνωρίζω γιατί το αξίζει, είναι η γνώμη μου που
δε μου τη λιώνει ούτε καμίνι
και μ' αυτήν πεθαίνω και παλουκωμένος.


Σταθερές, σκληρές κι άτεγκτες οι "απόψεις" του Βενέδιχτου για την καϋμενούλα Ηρώ, τον έρωτα του Κλαύδιου. Για την Βεατρίκη, ακόμα χειρότερες:

Benedick. What, my dear Lady Disdain! are you yet living?
Βενέδ. Πώς, αγαπητή μου Κυρία Περιφρόνηση, ακόμα ζεις;

για να εισπράξει μια εξίσου σκληρή απάντηση:

Benedick. God keep your ladyship still in that mind! so some
gentleman or other shall 'scape a predestinate
scratched face.

Beatrice. Scratching could not make it worse, an 'twere such
a face as yours were.


Βενέδ. Ο Θεός να δώσει νά 'χει πάντα αυτές τις ιδέες η παρθενική σου ψυχή, γιατί έτσι μόνο μπορεί ο ένας ή ο άλλος κύριος να γλιτώσει τα μούτρα του από σίγουρο γρατζούνισμα.

Βεατρίκη. Αν είναι νά 'ταν τα μούτρα του σαν και τα δικά σου,
το γρατζούνισμα δε θα τά 'κανε χειρότερα (!!!)


(Η μετάφραση είναι του Β. Ρώτα)
 
Last edited:
King Richard the III
Act I, Scene 1

London. A street.

[Enter GLOUCESTER, solus]

Duke of Gloucester.
Now is the winter of our discontent
Made glorious summer by this sun of York;
And all the clouds that lour'd upon our house
In the deep bosom of the ocean buried.
Now are our brows bound with victorious wreaths;
Our bruised arms hung up for monuments;
Our stern alarums changed to merry meetings,
Our dreadful marches to delightful measures.
Grim-visaged war hath smooth'd his wrinkled front;
And now, instead of mounting barded steeds
To fright the souls of fearful adversaries,
He capers nimbly in a lady's chamber
To the lascivious pleasing of a lute.




Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο ΙΙΙ
Πράξη 1η, Σκηνή 1η (1.1)
Λονδίνο. Ένας δρόμος.

(Μπαίνει ο ΓΛΟΣΤΕΡ, μόνος)

Τώρα της δυσαρέσκειάς μας τον χειμώνα
τον έκαμε θέρος λαμπρό τούτος του Γιορκ ο ήλιος'
κι όλα τα σύννεφα που πλακώναν το σπίτι μας
θάφτηκαν στη βαθιά κοιλιά του ωκεανού.
Τώρα φορούν τα μέτωπά μας στέμματα νίκης'
τα φθαρμένα μας όπλα τα κρεμάσαμε κειμήλια'
τ' αυστηρά μας στρατόπεδα έγιναν εύθυμα κέντρα'
οι φοβερές πορείες μας χοροί ψυχαγωγίας.
Την άγρια του όψη ομάλυνε ο κατσούφης πόλεμος'
και τώρα - αντί σε ολάρματες φοράδες καβαλάρης
να φοβερίζει τους περίτρομους αντιπάλους -,
σεισολυγίζεται σε μιας κυράς την κάμαρη
ηδονιζόμενος στις λάγνες νότες του λαγούτου.


(Μτφρ. Β. Ρώτα)

(Συνεχίζεται . . . )
 
Last edited:
Ο Δον Πέτρος κι ο νεαρός Κλαύδιος, βάζοντας την πονηρή τους μηχανή σ' ενέργεια, ομολογούν και συζητούν μεταξύ τους τις χάρες της Βεατρίκης. . . .

Don Pedro. (...) She's an excellent sweet lady; and, out of all suspicion, she is virtuous.
Claudio. And she is exceeding wise.
Don Pedro. In every thing but in loving Benedick.


Η Έμμα Τόμσον ως Βεατρίκη στην ομώνυμη μεταφορά του Much Ado About Nothing του 1993.

Πέτρος. (...) Είναι έξοχη, γλυκιά κοπέλα κι αναμφισβήτητα χαριτωμένη.
Κλαύ. Κι είν' εξαιρετικά φρόνιμη.
Πέτρος. Φρόνιμη σε όλα, έξω από την αγάπη της για τον Βενέδιχτο.

Σαίξπηρ, Πολύ Κακό για Τίποτα, 2.3
Η μετάφραση του Β. Ρώτα.
 
(η συνέχεια . . .)

King Richard the III
Act I, Scene 1

London. A street.
(...)

But I,
that am not shaped for sportive tricks,
Nor made to court an amorous looking-glass;
I,
that am rudely stamp'd, and want love's majesty
To strut before a wanton ambling nymph;
I,
that am curtail'd of this fair proportion,
Cheated of feature by dissembling nature,
Deformed, unfinish'd, sent before my time
Into this breathing world, scarce half made up,
And that so lamely and unfashionable
That dogs bark at me as I halt by them;
Why, I, in this weak piping time of peace,
Have no delight to pass away the time,
Unless to spy my shadow in the sun
And descant on mine own deformity:
And therefore, since I cannot prove a lover,
To entertain these fair well-spoken days,
I am determined to prove a villain
And hate the idle pleasures of these days.

(to be continued)


Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο ΙΙΙ
Πράξη 1η, Σκηνή 1η (1.1)
Λονδίνο. Ένας δρόμος.

(...)
Mα εγώ,
που δεν είμαι φτιαγμένος για παιχνίδια και
τσαλίμια, ή να λιγώνομαι μπρος σε καθρέφτη ερωτιάρη,
εγώ,
ο χοντρά σταμπαρισμένος, ο λειψός απ' του έρωτα
το μεγαλείο για να κορδώνομαι μπροστά σε μια
ξωθιά μαυλίστρα'
εγώ,
ο κολοβωμένος απ' αυτή την ωραία χάρη,
που με γέλασε στα μέτρα η υποκρίτρα η φύση,
παραμορφωμένος, μισερός,
πριν απ' την ώρα μου σταλμένος σ' τούτ' τον κόσμο,
ούτε μισοφτιαγμένος καν,
σακάτης και παράταιρος,
που με γαβγίζουν τα σκυλιά καθώς περνάω κουτσαίνοντας,
ε, εγώ,
στους απαλόλαλους αυτούς ειρηνικούς καιρούς,
άλλη χαρά δεν έχω να περνάω τον καιρό μου,
παρά μόν' να θωρώ τον ίσκιο μου στον ήλιο
και να σχολιάζω ο ίδιος το άσκημό μου φτιάξιμο.
Γι' αυτό,
αφού δεν μπορώ να γίνω εραστής,
για να περνώ αυτές τις όλο ωραία λόγια ημέρες,
είμαι αποφασιμένος να γίνω αχρείος
και να μισώ τις μάταιες γλύκες του καιρού μας.
(...)

(του Β. Ρώτα η μετάφραση)
 
Το ότι οι γυναίκες είναι ανικανοποίητες (ή δεν ξέρουν τί θέλουν; ) δεν χρειαζόταν να μας το επιβεβαιώσει ο Σαίξπηρ με το παρακάτω γλαφυρό αγαπημένο απόσπασμα:

Μιλά ο Κλαύδιος, εραστής της Ηρούς, ξαδέρφης της Βεατρίκης
που είναι μεν μια καλλονή
αλλά πού 'χει τη γλώσσα κοφτερή. . .

Κλαύδιος. Η Ηρώ πιστεύει σίγουρα πως (η Βεατρίκη) θα πεθάνει, γιατί λέει
πεθαίνει, αν αυτός (ο Βενέδιχτος) δεν την αγαπήσει' και πεθαίνει παρά
να φανερώσει τον έρωτά της' και πάλι πεθαίνει, κι αν αυτός τη
ζητήσει, παρά να παρατήσει και μια στιγμή
τα συνηθισμένα της τ' αστεία.



Bεατρίκη-Έμα Τόμσον


Claudio. Hero thinks surely she will die; for she says she
will die, if he love her not, and she will die, ere
she make her love known, and she will die, if he woo
her, rather than she will bate one breath of her
accustomed crossness.

Πολύ Κακό για Τίποτα, 2.3
Του Β. Ρώτα η μετάφραση.
 
Ναι. Ένα γεροντάκι στο Κίρκαγατς, μια γριούλα στο Μπακήρ, ένα ηλικιωμένο βόδι τούτος εδώ στο Αξάρ: οι άνθρωποι του θεού.
Η καλοσύνη φυτρώνει λοιπόν σε μεγάλες ηλικίες: Φαίνεται θα είναι παρακμή.

Ηλίας Βενέζης, το νούμερο 31328​
 
(...) but man, proud man,
Drest in a little brief authority,
Most ignorant of what he's most assured,
His glassy essence, like an angry ape,
Plays such fantastic tricks before high heaven
As make the angels weep; who, with our spleens,
Would all themselves laugh mortal.

Mα άνθρωπε συ, περήφανε άνθρωπε,
που ντύθηκες μικρή εξουσία εφήμερη,
και πιο πολύ αγνοείς ό,τι πιο βέβαιο έχεις,
τη γυάλινη την ύπαρξή σου, σαν έξαλλη μαϊμού,
με κόλπα κωμικά μπροστά στον ύψιστο ουρανό,
κάνεις να κλαιν οι αγγέλοι, που
αν είχαν φύση ανθρώπινη,
θα πέθαιναν στα γέλια.


Σαίξπηρ, Με το Ίδιο Μέτρο, 2.2
 
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."
Γιώργο υπέροχο...πραγματικά απόλυτα αληθινό...δύσκολο να καταλάβεις τι νοιώθεις..αλλά άθλος να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις να το νοιώθεις συνειδητά!!!
 
Μέσα στο δάσος Άρντεν ο εξόριστος κι αποδιωγμένος Δούκας:

Sweet are the uses of adversity,
Which like the toad, ugly and venomous,
Wears yet a precious jewel in his head;
And this our life, exempt from public haunt,
Finds tongues in trees, books in the running brooks,
Sermons in stones, and good in every thing.


Γλυκές είν' οι χρήσεις της αντιξοότητας,
που σαν τον φρύνο, άσχημη και γιομάτη δηλητήριο,
όμως φορά ένα πολύτιμο κόσμημα πά' στο μέτωπο'
κι αυτή η ζωή μας, απαλλαγμένη από τα δημόσια πράματα,
βρίσκει μιλιά στα δέντρα, βιβλία στα ρυάκια,
κηρύγματα στα βράχια και το καλό στο κάθε τι.

:Σαίξπηρ:, Όπως Αγαπάτε, 2.1
 
(συνομιλια αναμεσα σε πρακτορα κ Αμάντα με θεμα την εξουσια , το εθνος κ την ελευθερια)

πρακτορας: ''εγω διακινδυνευσα τη ζωη μου..''
αμαντα: ''διακινδυνευσες τη ζωη σου αλλα τι αλλο εχεις διακινδυνευσει; Διακινδυνευσες ποτε την αποδοκιμασια των αλλων; Διακινδυνευσες ποτε την οικονομικη σου ασφαλεια; Διακινδυνευσες ποτε μια πεποιθηση σου; Το να διακινδυνεύσει κανείς τη ζωή του δε δείχνει ιδιαιτερο θαρρος. Στη χειροτερη περιπτωση θα τη χασεις,οποτε θα πας στον παραδεισο των ηρωων και ολα θα ειναι μελι γαλα στον αιωνα τον απαντα. Ετσι δεν ειναι; Κερδιζεις την ανταμοιβη σου κ δεν εχεις αλλες συνεπειες.Αυτο δεν ειναι θαρρος.
Πραγματικο θαρρος ειναι να διακινδυνευσεις κατι που μπορει να σε αναγκασει να επανεξετασεις τις σκεψεις σου, και να αλλαξεις, και να επεκτεινεις τη συνειδητοτητα σου.
Πραγματικο θαρρος ειναι να διακινδυνευσεις τα κλισε σου''


Τομ Ρομπινς, Αμαντα το κοριτσι της γης
 
"Το 1979, ο Κρίστοφερ Λας, ένα από τα οξύτερα πνεύματα του αιώνα μας, περιέγραφε ως εξής την παρακμή του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος:

Η μαζική εκπαίδευση, υποσχόμενη να εκδημοκρατίσει την κουλτούρα που παλιότερα επιχωρίαζε στις προνομιούχες τάξεις, κατέληξε να αποβλακώνει τους ίδιους τους προνομιούχους. Η σύγχρονη κοινωνία, αν και κατάφερε να δημιουργήσει ένα χωρίς προηγούμενο επίπεδο τυπικής εκπαίδευσης, παρήγαγε ταυτόχρονα νέες μορφές αμάθειας. Ολοένα και πιο δύσκολα οι άνθρωποι χειρίζονται τη γλώσσα τους με άνεση και ακρίβεια, ολοένα και λιγότερο θυμούνται τα βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους, ολοένα και πιο δύσκολα είναι σε θέση να κάνουν λογικές αφαιρέσεις ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη."

Η εκπαίδευση της αμάθειας, Ζαν Κλωντ Μισέα, Εκδόσεις Βιβλιόραμα
 
"...Όταν η άρχουσα τάξη μπαίνει στον κόπο να εφεύρει μια λέξη και να επιβάλει τη χρήση της, μολονότι στην τρέχουσα γλώσσα υπάρχει ένας όρος απολύτως συνώνυμος και του οποίου το νόημα είναι απολύτως σαφές, τότε οποιοσδήποτε διάβασε Όργουελ καταλαβαίνει αμέσως ότι η νέα λέξη, στην πράξη, πρέπει να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο από την προηγούμενη..."

Η εκπαίδευση της αμάθειας, Ζαν Κλωντ Μισέα, Εκδόσεις Βιβλιόραμα
 
"Μην είσαι παλαβός, Μπραϊμάκι μου, άσε τους Ρωμιούς να σκοτώνουνται αναμεταξύ τους. Δεν έχει ξοφλημό, ανάθεμά τη για ράτσα! Πόσα χρόνια, πάππου πρόσπαππου, πολεμούμε να την ξεκάνουμε; Τί καταφέραμε; Τον κακό μας τον καιρό! Έναν ξεριζώνεις, δέκα φυτρώνουν... Αν δεν σκοτωθούν, σου λέω, αναμεταξύ τους, σκοτωμό δεν έχουν. Τους αφήνω, το λοιπόν, κα σκοτώνουνται. Κι άμα βγάλουν καλά καλά τα μάτια τους, καβαλικεύω τη φοράδα μου και πάω και βάνω τάξη. Κατάλαβες; Σου τα λέω αν αξιωθείς και γίνεις κι εσύ καμιά φορά Αγάς σε ρωμαίικο χωριό, να ξλερεις μωρέ, πώς να φέρνεσαι με τους Ρωμιούς."

Καζαντζάκης, "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"

(πόσο τραγικά επίκαιρο μου μοιάζει όλο αυτό)!!!
 
"Ο φόβος του θανάτου διακατείχε παντού και πάντοτε όλους τους θνητούς. Ίσως αυτός μας εμποδίζει κι εμάς σήμερα, όπως εμπόδισε πολλές φορές στο παρελθόν τους ανθρώπους, να έχουμε τον απαιτούμενο οίστρο για τη ζωή μας, να έχουμε δηλαδή την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά θνητοί, και ότι έχουμε να κάνουμε, αν γίνεται, θα γίνει εδώ, από εμάς, και εδώ θα το κάνουμε, εμείς."

Η Aρχαία Ελληνική Δημοκρατία Και η Σημασία της για Εμάς Σήμερα, Κορνήλιος Καστοριάδης
 
"Σ' ένα μικρό πεντακάθαρο ρυακάκι είδε ένα γέρο να σκύβει και να βλέπει, βαθιά αφοσιωμένος, το νερό να τρέχει. Ζύγωσε· Έσκυψε να δει τι να θωρούσε με τόση προσοχή ο γέρος· δεν είδε τίποτα, μονάχα το νερό να τρέχει.
-Τι βλέπεις, παππού; ρώτησε παραξενεμένος.
Σήκωσε ο γέρος το κεφάλι, χαμογέλασε θλιμμένος:
-Τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται, παιδί μου, αποκρίθηκε· τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται...
-Μη θλίβεσαι, παππού, ξέρει αυτή που πάει, κατά τη θάλασσα· όλες οι ζωές του κόσμου κατακεί πάνε, παππούλη."

Νίκος Καζαντζάκης, "Οι αδερφοφάδες", Εκδόσεις Καζαντζάκη
 
'' Twelve voices were shouting in anger, and they were all alike. No question, now, what had happened to the faces of the pigs. The creatures outside looked from pig to man, and from man to pig, and from pig to man again; but already it was impossible to say which was which.''

"Δώδεκα φωνές ούρλιαζαν με μανία και ήταν όλες ίδιες. Τώρα ήταν ολοφάνερο τι ειχε συμβεί στις φάτσες των γουρουνιών. Τα ζώα απ'έξω κοίταζαν πότε τα γουρούνια και πότε τους ανθρώπους, πότε τους ανθρώπους και πότε τα γουρούνια, ύστερα πάλι τα γουρούνια και πάλι τους ανθρώπους, αλλά ήταν αδύνατο να διακρίνουν ποιος ήταν ποιος."

Τζωρτζ Όργουελ, Η Φάρμα των Ζώων
 
Last edited:
"Ξέρετε ποια είναι η αφορμή της οικονομικής κρίσης; Θα γελάσετε. Η αφθονία. Μάλιστα. Βουνά μαζεύτηκαν τα αγαθά κι οι άνθρωποι πεθαίνουν απ' την πείνα. Στη Βραζιλία ρίχνουν τον καφέ στα ποτάμια. Στον Καναδά και στην Αμερική καίνε ολόκληρα βουνά από σιτάρι... Πώς μπορείς να ζεις σ' έναν κόσμο με τόσην αδικία και να μην το ξεφωνίζεις κάθε ώρα, κάθε μέρα;... Φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου. Μα τότε, πώς θα 'χεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος;"

Μ.Λουντέμης
 
"Θυμασαι που ειπα οτι εξασκουμαστε στα βουβα ξορκια, Ποτερ;"
"Ναι", εκανε ξερα ο Χαρι.
"Ναι, κυριε"
"Δεν χρειαζεται να με λετε "κυριε", καθηγητα Σνέιπ!" - Χαρι Ποτερ και ο Ημιαιμος Πριγκιψ
:χαχαχα::χαχαχα::χαχαχα:
Ποσο γελιο!!!!

Και ισως το πιο αστειο κομματι που εχω διαβασει σε βιβλιο εβερ:
Μολις εχουν δωσει εξετασεις στη Μαντικη και εχουν κοπει:
"Ηταν αναμενομενο να κοπουμε σε αυτο το μαθημα", ειπε κατσουφιασμενος ο Ρον, καθως κατεβαιναν τη μαρμαρινη σκαλα. Ο Χαρι ενιωθε καπως καλυτερα, γιατι μολις του ειχε πει ο Ρον οτι περιεγραψε με καθε λεπτομερεια στον εξεταστη του εναν αποκρουστικο αντρα με μια χοντρη κρεατοελια στη μυτη, τον οποιο εβλεπε στην κρυσταλλινη σφαιρα του, και μολις σηκωσε τα ματια του συνειδητοποιησε πως αυτο που τοση ωρα περιεγραφε ηταν το ειδωλο του εξεταστη του. - Χαρι Ποτερ και το Ταγμα του Φοινικα
:μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα: οσες φορες κ να το διαβασω γελαω!!!!
 
Λίγες μέρες πριν από μια μάχη στο Μαραθώνα...

"... ο Ιππίας, ο γιος του Πεισίστρατου, οδήγησε τους Πέρσες στο Μαραθώνα1, αφού την προηγούμενη νύχτα είδε όνειρο ότι κοιμήθηκε με την μητέρα του. Έβγαλε λοιπόν το συμπέρασμα από το όνειρο ότι θα γυρίσει στην Αθήνα κι αφού πάρει πάλι την εξουσία θα πέθαινε γέρος στην πατρίδα του. Κι όσον αφορά το όνειρο αυτά συμπέρανε. (...) Ενώ λοιπόν τακτοποιούσε αυτά, του ήρθε να φταρνιστεί και να βήξει δυνατότερα από το συνηθισμένο, κι επειδή ήταν γέρος2 και τα περισσότερα δόντια του κουνιόντουσαν, από τη βία με την οποία έβηξε, βγήκε ένα δόντι από το στόμα του κι έπεσε στην άμμο. Χάλασε τον κόσμο για να το βρει κι επειδή το δόντι δεν φαινόταν πουθενά, αναστέναξε κι είπε σε εκείνους που ήταν κοντά του: "Αυτή η γη δεν είναι δική μας κι ούτε θα μπορέσουμε να την υποτάξουμε. Όσο μέρος όριζα εγώ απ' αυτήν την κατέχει τώρα το δόντι μου"....

Ηροδότου Ιστορίες, Βιβλίο ΣΤ, 107, μτφρ. Αδ. Θεοφίλου, εκδ. Πάπυρος.

1. Έλληνας οδηγεί εχθρούς ενάντια σε Έλληνες. Πού το περίεργο;
2. Πάνω από 70χρ.
 
Last edited:
Top