Στο σχολειό, όπως ...το μαθήτευσα εγώ τουλάχιστον, υπήρχε αυτή η συνθήκη ότι η θεωρία είναι θεωρία ...θεωρητική, μία εφεύρεση, καπρίτσια της γκραν φαμ φατάλ Δίδος Διδακτέας Ύλης . Δηλαδή, σπάνια μου υποδείκνυαν ότι αυτά που διδασκόμασταν ήταν η θεωρία μίας πράξης/ ύπαρξης/ κατάστασης/ιστορίας. Θες που υπερίσχυε το κίνητρο/φόβητρο των βαθμών, θες που δεν κάναμε πειράματα, θες που τα βιβλία ήταν στεγνά, που μας καθοδηγούσαν συχνά στην παπαγαλία και τα καλούπια; Ίσως και εγώ να μην άκουγα κάποιες φορές - δεν είναι και τα παιδικά μυαλά τα πιο εύκολα. Δεν ξέρω.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά από την τσάντα και το τσαντάκι (του Ψαθά δεν ήταν; ). Όταν μετά το είδα (μάλλον στην τηλεόραση!), είχα αιφνιδιαστεί: τι δουλειά έχει αυτό έξω από το σχολικό βιβλίο.
Έκλεισε η παρένθεση.
Κι εμένα τα κείμενα μου άρεσαν, ιδίως Γυμνασίου-Λυκείου. Και στην Ιστορία μόνο τα κεφάλαια για την τέχνη της εκάστοτε εποχής (που συνήθως οι καθηγητές μου προσπερνούσαν) και τα διάβαζα μόνη μου (ομολογώ: την ώρα που εκείνοι δίδασκαν). Θυμάμαι ακόμα τους πίνακες του Τέρνερ, του Μονέ και τον Θνήσκοντα Γαλάτη.
Κι ένα βιβλίο ιστορίας (πρώτη Λυκείου; ) που μιλούσε για τη ζωή των ανθρώπων από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά.
Τι εμπειρία ήταν κι αυτή 12 χρόνια τρυφερά!