Αγκάθα Κρίστι (Agatha Christie) : Τα καλύτερα βιβλία της

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Η Αγκάθα Κρίστη (Agatha Christie) έχει κατηγορηθεί πως παρουσιάζει τα σημαντικά στοιχεία μόλις στο τέλος, έτσι που εσύ που σ’ όλη την διάρκεια τού βιβλίου προσπαθούσες να μαντέψεις, δίχως ελπίδες, τον δολοφόνο, να μοιάζεις ανόητος! :γρμβ: Ίσως να ισχύει εδώ που τα λέμε.

Το σίγουρο είναι πως τα βιβλία τής Κρίστη διαβάζονται εύκολα κι ευχάριστα, και φτάνουν σε ένα πολύ ευρύ κοινό. Το καλοκαίρι στην θάλασσα βλέπεις να τα διαβάζουν άνθρωποι που κατά τ’ άλλα διαβάζουν μόνο την εφημερίδα.

Αν έλεγα να ξεχωρίσω, ας πούμε, τα τρία πιο αγαπημένα, θα ξεχώριζα τα εξής:

1. «Η Δολοφονία του Ρότζερ Άκρουντ» (The Murder of Roger Ackroyd) Θεωρείται από τους περισσότερους το αριστούργημά της και θα συμφωνήσω. Απλά υπέροχο με τον πιο απολαυστικό Πουαρικό επίλογο.

2. «Δέκα Μικροί Νέγροι» (Ten Little Indians) Μια πραγματικά καταπληκτική σύλληψη σε μια αριστουργηματική εκτέλεση. Βέβαια, πάντα είχα την απορία γιατί στα Ελληνικά τούς ινδιάνους τούς κάναμε νέγρους! Απ’ όσο γνωρίζω δεν υπάρχει κάποιο αντίστοιχο ποιηματάκι στην γλώσσα μας είτε με νέγρους είτε με ινδιάνους. Μέχρι εχθές που πρωτομεταφράστηκε ο συγκεκριμένος τίτλος, καί οι δύο αυτές φυλές ήταν εξίσου εξωτικές. Σήμερα που οι μαύροι μάς πουλάνε δισκάκια μαϊμού κι οι ινδιάνοι χορεύουν στην Ερμού με φτερά φορτωμένοι, καί οι δύο εξίσου κοντά μας!

3. «Έγκλημα στην Μεσοποταμία» (Murder in Mesopotamia). Η πιο ορθόδοξη πλοκή της Κρίστη στα καλύτερά της.

Βέβαια άσχημη γεύση μού άφησε το τελευταίο δικό της που διάβασα, το «Passenger to Frankfurt»! Αμέσως κατάλαβα πως ήταν από τα τελευταία που έγραψε. Φαινόταν καθαρά πως κάτι την απασχολούσε, ίσως κάποιες μεταβολές που διαπίστωνε στην πολιτική σκηνή τού κόσμου τότε, τέλη του εξήντα, όμως η ιστορία δεν μού φάνηκε καθόλου καλή! Βεβαίως, θα της επιτρέψουμε ανάμεσα σε ένα σωρό αστυνομικά αριστουργήματα να έχει και μια μέτρια επίδοση… :)

Τα δικά σας τρία κορυφαία;
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Της Αγκάθα Κριστι αγαπημένο μου ειναι το "εγκλημα κατω απο τον Ήλιο"

Βασικά.. το πρωτοειδα στην τν και ενθουσιάστηκα, και μετά το πήρα να το διαβάσω.

Τέσπα.. η Άγκαθα, σηκωνει πολλή κουβεντουλα...:)
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Για την ιστορία, ξέρω οτι υπάρχει ένα παιδικό τραγούδι που λέει 'Δέκα μικρά αραπάκια'... πιθανότατα ειναι απόδοση ανάλογου Αμερικάνικου τραγουδιού που λέει για Ινδιανάκια
 

Ωκεανίδα

Όμορφο Νιάτο
Το πρώτο βιβλίο της Άγκαθα που διάβασα ήταν το Δέκα Μικροί Νέγροι. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που αμέσως έτρεξα να πάρω ένα δεύτερο, και διάλεξα το 'Εγκλημα στο Νείλο (ανέκαθεν λάτρευα τους αρχαίους πολιτισμούς και ο τίτλος παραήταν ελκυστικός :)))) ). Εκεί πάγωσε ο ενθουσιασμός μου. Η πλοκή διαεξαγόταν με παρόμοιο τρόπο στα δυο βιβλία: γίνεται ένα έγκλημα σε κλειστό, ή μάλλον, περιορισμένο χώρο όπου όλοι οι παρεβρισκόμενοι γίνονται αυτομάτως ύποπτοι για το φόνο, κι εφόσον απορρίπτεται με την σειρά η ενοχή του καθένα, στο τέλος μας παρουσιάζεται ο πραγματικός εγκληματίας.

Μετά από λίγο καιρό είδα στην τηλεόραση την κινηματογραφική διασκευή του Εγκλημα στο Όριεντ Εξπρές, και τότε, με αυτό το τρίτο στοιχείο, κατέληξα στο καθαρά προσωπικό συμπέρασμα ότι η Άγκαθα Κρίστι είχε βρει τη μαγική φόρμουλα να κρατήσει το σασπένς στα έργα της, και το μόνο που άλλαζε κάθε φορά ήταν τα υλικά. Η δομή παρέμενε ίδια, κι αυτό είναι κάτι που με χαλάει τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο κινηματογράφο. :ωιμέ:

Δεν έχω ξαναδιαβάσει Άγκαθα, και δε θα ξαναδιάβαζα ποτέ, αν δεν υπήρχε αυτό το νημάτιο. Θα της δώσω μια ευκαιρία ακόμα με τη Δολοφονία του Ρότζερ Άκρουντ... και θα σας πω μετά :μαναι:.

Φίλε Φαροφύλακα, και ο ισπανικός τίτλος του Δέκα Μικροί Νέγροι αναφέρεται σε μαύρους και όχι σε ινδιάνους. Έτσι από περιέργεια συμβουλεύτηκα το διαδίκτυο και είδα ότι ο τίτλος του αγγλικού πρωτοτύπου ειναι Ten Little Niggers, ενώ Ten Little Indians είναι ο τίτλος της κινηματογραφικής του διασκευής.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Ωκεανίδα,

αυτό που μάλλον πάγωσε τον ενθουσιασμό σου, όπως λες, είναι ότι η αστυνομική λογοτεχνία είναι formulaic fiction (τυποποιημένη να το πω; ), βασίζεται δηλαδή σε κάποιες σταθερές και απαρέγκλιτες δομές (μερικές απ' αυτές τις περιέγραψες κι εσύ η ίδια, έγκλημα σε κλειστό χώρο, πολλοί ύποπτοι κλπ.)
Η Κρίστη, όπως και να το κάνουμε, είναι μαστόρισσα σ' αυτό και συναρπάζει τους λάτρεις του είδους. Και βέβαια, να της δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία αλλά χωρίς να περιμένεις ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις στη δομή. Η αστυνομική λογοτεχνία, αν σε τραβήξει, θα σε τραβήξει για το μυστήριο, για το στοίχημα που βάζεις με τον εαυτό σου αν θα μαντέψεις το δολοφόνο κλπ.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
μα...! δεν απόμεινε κανένας!!

Φίλε Φαροφύλακα, και ο ισπανικός τίτλος του Δέκα Μικροί Νέγροι αναφέρεται σε μαύρους και όχι σε ινδιάνους. Έτσι από περιέργεια συμβουλεύτηκα το διαδίκτυο και είδα ότι ο τίτλος του αγγλικού πρωτοτύπου ειναι Ten Little Niggers, ενώ Ten Little Indians είναι ο τίτλος της κινηματογραφικής του διασκευής.
Χμ.. δεν ξέρω πόσο σωστές είναι οι πληροφορίες που υπάρχουν στην αγγλική βικιπαίδεια, πάντως εκεί γράφει πως το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στην Βρετανία από τις εκδόσεις Collins Crime Club τον Νοέμβριο του 1939 με τίτλο «Ten Little Niggers» το οποίο εξηγεί βεβαίως και τον ελληνικό τίτλο που επικράτησε, και έπειτα στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 1940 από τις εκδόσεις Dodd, Mead and Company με τίτλο «And Then There Were None», προφανώς επειδή στις ΗΠΑ η λέξη nigger δεν ακούγεται καθόλου καλά! Επίσης αναφέρεται πως έχει εκδοθεί καί με τον τίτλο «Ten Little Indians» (αφού από αυτούς δεν έμεινε κανένας για να διαμαρτυρηθεί), και με αυτόν έγινε και κινηματογραφική ταινία.

Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον με τον τίτλο «And Then There Were None» το έχω διαβάσει..
 

Κλαυσίγελος

Όμορφο Νιάτο
Χαρηκα πολύ που ειδα οτι στο Forum υπάρχει συζήτηση για την Αγκαθα Κρίστι. Τα τρια αγαπημένα μου είναι "Το θλιμμένο κυπαρίσσι", "Οι ελέφαντες θυμούνται" και το "Μάρτυρας κατηγορίας". Το "Επισκέπτης από τη Φρανκφούρτη" ήταν και για μένα μια απογοήτευση, αλλά θα συμφωνήσω ότι δικαιούται μια αποτυχία.

Η πλοκή διαεξαγόταν με παρόμοιο τρόπο στα δυο βιβλία: γίνεται ένα έγκλημα σε κλειστό, ή μάλλον, περιορισμένο χώρο όπου όλοι οι παρεβρισκόμενοι γίνονται αυτομάτως ύποπτοι για το φόνο, κι εφόσον απορρίπτεται με την σειρά η ενοχή του καθένα, στο τέλος μας παρουσιάζεται ο πραγματικός εγκληματίας.

Μετά από λίγο καιρό είδα στην τηλεόραση την κινηματογραφική διασκευή του Εγκλημα στο Όριεντ Εξπρές, και τότε, με αυτό το τρίτο στοιχείο, κατέληξα στο καθαρά προσωπικό συμπέρασμα ότι η Άγκαθα Κρίστι είχε βρει τη μαγική φόρμουλα να κρατήσει το σασπένς στα έργα της, και το μόνο που άλλαζε κάθε φορά ήταν τα υλικά. Η δομή παρέμενε ίδια, κι αυτό είναι κάτι που με χαλάει τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο κινηματογράφο. :ωιμέ:
Πάντως αν θες να διαβάσεις βιβλία της Κρίστι που δεν βασίζονται στη μαγική φόρμουλα Διάβασε το "Μάρτυρας κατηγορίας", το "Οι ελέφαντες θυμούνται" και το "Οι μεγάλοι τέσσερις"
 

Ωκεανίδα

Όμορφο Νιάτο
Καταλαβαίνω Χρυσηίδα τι θέλεις να πεις. Δεν είναι όμως η αστυνομική λογοτεχνία που με κουράζει (ίσα ίσα, είναι από τα αγαπημένα μου είδη), αλλά η επαναλαμβανόμενη αυτή δομή που ήδη εξήγησα. Προτιμώ να υπάρχει μια ποικιλία στον τρόπο που διεξάγεται η πλοκή. Είναι καθαρά θέμα γούστου. :)


Σε ευχαριστώ πολύ για τις προτάσεις σου, Κλαυσίγελε. Ήδη έχω κάνει την επιλογή μου, αλλά θα τις έχω υπόψιν για το (ελπίζω άμεσο) μέλλον! :))


Επίσης αναφέρεται πως έχει εκδοθεί καί με τον τίτλο «Ten Little Indians» (αφού από αυτούς δεν έμεινε κανένας για να διαμαρτυρηθεί)
Σα να λέγαμε, «And Then There Were None» :χαχα:
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Σα να λέγαμε, «And Then There Were None» :χαχα:
:χαχα:

Κοιτάζω τώρα τα διάφορα βιβλία της Κρίστη που έχω στην βιβλιοθήκη μου και δίχως να θυμάμαι πάντα την πλοκή, θυμάμαι ποια μου αρέσαν περισσότερο και ποια λιγότερο. Για παράδειγμα, δεν θυμάμαι τον λόγο, πάντως μήτε το «The Clocks»* μήτε το «Hickory Dickory Dock» μου είχαν αρέσει. Από την άλλη καί το «Endless Night» καί το «Death Comes as the End» μού αφήσαν μια καλή ανάμνηση καθώς πραγματικά με ξάφνιασε η αποκάλυψη τού δολοφόνου σ’ αυτά τα δύο –ύστερα από δεκαπέντε χρόνια που υπολογίζω πως τα διάβασα, θυμάμαι καί την πλοκή καί ποιος το έκανε!– κι ίσως να είναι αυτός ένας σημαντικός παράγοντας που κρίνει τελικά ένα τέτοιο μυθιστόρημα σαν περισσότερο ή λιγότερο καλό. Ένας επιπλέον λόγος για να μην ξεχάσεις το «Death Comes as the End» είναι ότι εκτυλίσσεται εξολοκλήρου στη αρχαία Αίγυπτο!!

Βλέπω επίσης πως η Harper-Collins, ενδεχομένως ψάχνοντας για πολιτική ορθότητα, εκδίδει τους «Δέκα Μικρούς Νέγρους» με τον τίτλο «And then There Were None» ενώ στην θεατρική του διασκευή κρατάει τον τίτλο «Ten Little Indians».

Βεβαίως δεν είναι μόνο οι «Δέκα Μικροί Νέγροι» ή Ινδιάνοι, τέλος πάντως, που δολοφονούνται σύμφωνα μ’ ένα παιδικό τραγουδάκι. Αντίστοιχο τραγουδάκι ακολουθούν κι οι φόνοι στο «Five Little Pigs» απ’ όσο θυμάμαι.

Και μας επιτρέπεται να πιστέψουμε πως το «Endless Night» ξεκίνησε ως έμπνευση από αυτό το καταπληκτικό ποίημα του Ουίλιαμ Μπλέηκ που φέρει ως μόττο:
Every Night and every Morn
Some to Misery are born.
Every Morn and every Night
Some are born to Sweet Delight
Some are born to Sweet Delight
Some are born to Endless Night​

Ποίημα για μότο έχει και το «The Mirror Crack'd from Side to Side»

Στο «By the Pricking of my Thumbs» το ερέθισμα είναι το διαβολικό δίστιχο: By the pricking of thumbs something evil this way comes, μα πιο ευχάριστη είναι η έκπληξη που μου επιφύλαξε, και τώρα που το ξεφύλλιζα βρήκα μέσ’ στις σελίδες την μικρή απόδειξη απ’ όταν το αγόρασα: 11:13, 1 Φεβρουαρίου του ’95, στο Bruna τού Κεντρικού Σταθμού της Ουτρέχτης για 18,95 φιορίνια. Λες να το βάλω στην φορολογική μου δήλωση; :)))

*Παραθέτω τους τίτλους στα αγγλικά επειδή έχω τις αγγλικές εκδόσεις και δεν είμαι σίγουρος πώς αυτοί έχουν μεταφραστεί στην γλώσσα μας. Η μετάφραση ενός τίτλου, και πώς αυτός καθιερώθηκε σε κάποια γλώσσα, δεν είναι καθόλου αυτονόητη καθώς συντρέχουν θέματα μάρκετινγκ, πώς δηλαδή θα ακουστεί καλύτερα ο τίτλος στην συγκεκριμένη γλώσσα για να πουλήσει περισσότερο, έτσι που για παράδειγμα το «Dead Man's Folly» να γίνεται «Το Πέτρινο Φέρετρο»
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Αστυνομική λογοτεχνία δεν έχω διαβάσει ποτέ και δεν με τραβάει να δοκιμάσω (ήδη τα λίγα που έχω βάλει μπρος να διαβάσω, μου τρώνε πολλή ενέργεια και χρόνο). Την Κρίστι την έχω γνωρίσει μέσα απο 2 (μισές) ταινίες με τον Πουαρώ αλλά και φυσικά μέσα απο τα κλισέ που έχει καθιερώσει (συμπεριλαμβάνω και τις διάφορες παρωδίες που έχω δει σε σκετσάκια, σε κόμικς κλπ).

Μάλιστα έχω παίξει και 2 παλιά παιχνίδια στον υπολογιστή αυτής της θεματολογίας
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Αστυνομική λογοτεχνία δεν έχω διαβάσει ποτέ και δνεν με τραβάει να δοκιμάσω (ήδη τα λίγα που έχω βάλει μπρος να διαβάσω, μου τρώνε πολλή ενέργεια και χρόνο). Την Κρίστι την έχω γνωρίσει μέσα απο 2 (μισές) ταινίες με τον Πουαρώ αλλά και φυσικά μέσα απο τα κλισέ που έχει καθιερώσει (συμπεριλαμβανω και τις διάφορες παρωδίες που έχω δει σε σκετσάκια, σε κόμικς κλπ).

Μάλιστα έχω παίξει και 2 παλιά παιχνίδα στον υπολογιστή αυτής της θεματολογίας
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Για μένα, πάλι, μια χαρά είναι η αστυνομική λογοτεχνία όταν θέλω κάτι εύπεπτο. Στην παραλία, για παράδειγμα. Θυμάμαι που διάβαζα κάποτε στην παραλία την Πανούκλα του Καμύ και είχα φρικάρει.
Όσο για τις ταινίες, τρελλαίνομαι να ακούω την προφορά τους, pure British English, που δεν έχω την ευκαιρία να τα ακούω τόσο συχνά.
 

Ελορνα

Όμορφο Νιάτο
εγω λατρευω την αστυνομικη λογοτεχνια. Οσο για ττην αγκαθα ολα της τα βιβλια νομιζω πως ειναι πανω κατω στο ιδιο μηκος κυματος. τη βρισκω καταπληκτικη στο ειδος της, δε νομιζω πως φτανει η μερα που θα ξεπεραστει. Ποσο παραξενο ειναι που αυτη η γυναικα σπουδασε τραγουδι....με ξαφνιασε η πληροφορια αυτη που ανακαλυψα τυχαια.
 

Εσκιβέλ

Όμορφο Νιάτο
Πρόσφατα σε κάποια εφημερίδα βρήκα το ''Ένα άλοθι για τρία εγκλήματα''. Ήμουν σε διακοπές στο πλοίο και δεν είχα πάρει μαζί μου βιβλίο (ασυγχώρητη!). Το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον. Όμως νομίζω πως θα συμφωνήσω με τη Χρύς. Με εμπνέει για τη παραλία ή για τις διακοπές... Είχα δεί και σε dvd το έγκλημα στο Όριαν Εξπρές. Δεν μπορώ να πω σε κρατάει η άτιμη σε αγωνία μέχρι τέλους!
 

Ιωάννα

Όμορφο Νιάτο
Εγώ από αγκαθα κριστυ έχω διαβάσει το φόνος στο οριεντ εξπρες και μου φάνηκε αρκετά ωραίο και είχε αρκετή αγωνία. Το διάβασα σε τρεις περίπου μέρες αλλά κόντεψα να πάθω μυωπία αφού τα γράμματα ήταν πολύ μικρά (ελεεινή έκδοση,πάλι γαλαξίας πρεπει να ήταν). Αυτό που με τρελαίνει είναι τα παιχνίδια με την αγκάθα που ψάχνεις να λυσεις το μυστηριο. Ειναι πολυ ωραια!!!!
 

Οκτάνα

Ανάστροφη Ταξιδεύτρια
Άγκαθα Κρίστι διάβασα με μανία ένα διάστημα πριν καμιά δεκαετία (ναι, απο αυτές τις τραγικές εκδόσεις στο κιτρινουλί χρώμα). Το είχα διασκεδάσει πραγματικά, είχαν όλα τα βιβλία αγωνία, μυστήριο, ένταση και κυρίως ατμόσφαιρα. Όσο για το ποιός διέπραξε τον φόνο, ήταν κάτι που ποτέ δεν κατάφερνα να βρω....:ωιμέ:
Την κυρία Κρίστι την συνιστώ ανεπιφύλακτα για ανάγνωση σε τρένο, κάτω απ΄την κληματαριά καλοκαίρι και στην παραλία (κάτω απο ίσκιο).
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Άγκαθα Κρίστι διάβασα με μανία ένα διάστημα πριν καμιά δεκαετία (ναι, απο αυτές τις τραγικές εκδόσεις στο κιτρινουλί χρώμα).
Μιλάς για τις εκδόσεις Λυχνάρι και φοβάμαι πως τις αδικείς όταν τις ονομάζεις "τραγικές". Έχουν τις καλύτερες μεταφράσεις και φρόντισαν με μια σωστή διανομή να φτάσουν σ' όλα τα περιπτέρα και έτσι σε όλον τον κόσμο.

Τραγικές θα ονόμαζα άλλες εκδόσεις που εμφανίστηκαν αργότερα, δήθεν για καλύτερες.

Παρεμπιπτόντως, το Λυχνάρι κυκλοφορεί τα έργα τής Κρίστη και σε διαφορετική, ας πούμε, πιο κυριλέ έκδοση.
 

Οκτάνα

Ανάστροφη Ταξιδεύτρια
Τραγικές χαρακτήρισα τις εκδόσεις εξαιτίας της αισθητικής τους βρε Φάρε :)

Χρώμα: κίτρινο του λεμονιού που μάλιστα άρχιζε να ξεβάφει γύρω-γύρω εξαιρετικά γρήγορα (ειδικά στα σημεία που κρατάει κανείς το βιβλίο).

Εσωτερικά: χαρτί (σχεδόν) εφημερίδας.

Α, και να μη μιλήσω για τον τίτλο στο εξώφυλλο που ήταν γραμμένος με μια κωμικά "αγριευτική" γραμματοσειρά, του στυλ "θα διαβάσετε κάτι τρομακτικό" :χαχα:
 
Last edited:

Ιωάννα

Όμορφο Νιάτο
Μιλάς για τις εκδόσεις Λυχνάρι και φοβάμαι πως τις αδικείς όταν τις ονομάζεις "τραγικές". Έχουν τις καλύτερες μεταφράσεις και φρόντισαν με μια σωστή διανομή να φτάσουν σ' όλα τα περιπτέρα και έτσι σε όλον τον κόσμο
:ααργκ::αργκ: τι λες βρε???? αυτες οι καταραμενες εκδοσεις με κανανε να παθω μυωπία(παραλιγο)!!!!!καταρα!!!!:γκρμφ:
 
Top