Ανέραστος Τέχνη;

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Οι άνθρωποι ξυπνάνε το πρωί και -φυσιολογικά- αρχίζουν να σκέπτονται τα διάφορα, της ημέρας που ξεκινάει ή να ξαναφέρουν στο νου τους μερικά από την προηγούμενη. Ανοίγουν τα μάτια με τα "έχω να κάνω" ή με ένα "πάει κι αυτό".
Εγώ τώρα, πώς κατάφερα να βάλω έγνοια πρωινιάτικη το Αν θα υπήρχε τέχνη δίχως τη συμπαρουσία του έρωτα.
Στα περισσότερα από τα μεγάλα έργα, είτε φανερά είτα πλάγια, ο έρως ενυπάρχει ή υποδηλούται. Κι από την άλλη, ακόμα κι αν το έργο δεν αναφέρεται σ' αυτόν, σίγουρα έχει ως αφετηρία του, τον έρωτα του δημιουργού προς το αντικείμενό του.
Τελικά, οι αρχαίοι μας που τον ήθελαν συνοδό της Αφροδίτης, το είχαν σκεφτεί καλά το θέμα. Εγώ όμως αναρωτιεμαι αν στη σημερινή πραγματικότητα έχει ατονίσει αυτός ο "δεσμός" ή αν ο έρωτας συνεχίζει να αποτελεί κινητήριο δύναμη για εμπνευσμένα έργα.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
αναρωτιεμαι αν στη σημερινή πραγματικότητα έχει ατονίσει αυτός ο "δεσμός" ή αν ο έρωτας συνεχίζει να αποτελεί κινητήριο δύναμη για εμπνευσμένα έργα.
Σιγουρα δεν ειναι όπως παλιά.

Τότε υπήρχε κυρίαρχο το ρομαντικό στοιχείο, αν και.. δεν ξερω κατά πόσο το γυμνό, που υμνήθηκε από τις διάφορες μορφές τέχνης εκείνες τις εποχές, εμπίπτει στο ρομαντικο.

Στην σημερινή εποχή, έχει "πολυφορεθεί", και ίσως να κουράζει κάποιες φορές. Ίσως πάλι η απόδοση του έρωτα στην τέχνη, να γινεται με τρόπο που να μην αρέσει γενικά.

Δεν πιστεύω όμως πως ατόνησε.. πιστεύω πως μάλλον δεν υπάρχουν πια, και τόσο άξιοι εκπρόσωποί για δημιουργήσουν εμπευσμένα έργα.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Εάν πάρουμε τον έρωτα με μια ευρύτερη έννοια, όπως τον παρουσιάζει η Παραμυθού, τότε ίσως πράγματι τα περισσότερα έργα να πατάνε σε μια παρόμοια δύναμη.

Εάν πάλι τον πάρουμε με την στενότερη έννοια όπως συνηθίζουμε, δεν πιστεύω πως ο έρωτας είναι απαραίτητος στην λογοτεχνία ή στην τέχνη γενικότερα. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλές περιπτώσεις "ανέραστης" καλής λογοτεχνίας όμως θα σταθώ εδώ μοναχά στην περίπτωση τού Κάφκα.

Η λογοτεχνία αυτού του Τσέχου είναι για μένα επιτευγματική όμως αληθινά δεν θυμάμαι να διέκρινα ποτέ κάπου έρωτα. Ο Μπόρχες μάλιστα τον χαρακτηρίζει μηδενιστή.

Όχι πως ο Κάφκα δεν ήταν ικανός για έρωτα. Άλλωστε έχουμε καταγραμμένη όλη την αλληλογραφία του με την Μίλενα. Απλά η δική του κινητήρια δύναμη φαίνεται πως ήταν μια συνεχής υπαρξιακή αγωνία.

Και για να... ξενερώσω λίγο τα κορίτσια τού φόρουμ θα παραθέσω την μοναδική ερωτική σκηνή που θυμάμαι να έχω συναντήσει στον Κάφκα. Είναι από τον "Θερμαστή" δηλ. το πρώτο κεφάλαιο τού μυθιστορήματός του "Αμερική". Η σύντομη σκηνή ενός έρωτα ανέραστου, ψυχρού και αγωνιώδη.

Μια φορά όμως είπε «Καρλ» κι εκείνον που ακόμη απορούσε για την απροσδόκητη προσφώνηση τον οδήγησε αναστενάζοντας με γκριμάτσες στο δωματιάκι της, που το μαντάλωσε. Πνίγοντάς τον αγκάλισε τον λαιμό του κι ενώ τον παρακαλούσε να την γδύσει, το έγδυσε στην πραγματικότητα εκείνη και τον ξάπλωσε στο κρεβάτι της, σαν να ήθελε από τότε να μην τον αφήσει σε κανέναν άλλον πια και να τον χαϊδεύει και να τον φροντίζει μέχρι το τέλος τού κόσμου. «Καρλ, ω, Καρλ μου εσύ!» φώναζε, σαν να τον έβλεπε και να επιβεβαίωνε στην κατοχή του, ενώ εκείνος δεν έβλεπε το παραμικρό κι αισθανότανε δυσάρεστα μες στα πολλά ζεστά σκεπάσματα που εκείνη φαινότανε να τα ‘χει σωριάσει ειδικά για ‘κείνον. Ύστερα ξάπλωσε κι εκείνη δίπλα του και θέλησε να μάθει κάποια μυστικά από ‘κείνον, αλλά αυτός δεν μπορούσε να της πει κανένα κι εκείνη θύμωσε στ’ αστεία ή στα σοβαρά, τον ταρακούνησε, αφουγκράστηκε την καρδιά του, του πρόσφερε τα στήθη της ν’ αφουγκραστεί κι εκείνος, πράγμα που ο Καρλ δεν το κατάφερε, πίεσε τη γυμνή κοιλιά της στο σώμα του, ψαχούλευε με το χέρι της ανάμεσα στα πόδια του τόσο αποκρουστικά που ο Καρλ τίναζε και σήκωνε το κεφάλι και τον λαιμό του από τα μαξιλάρια, χτύπησε ύστερα την κοιλιά της μερικές φορές πάνω του –εκείνου του φάνηκα σαν ήταν ένα κομμάτι τού εαυτού του κι ίσως γι’ αυτόν τον λόγο τον έπιασε μια φρικτή ανάγκη για βοήθεια. Κλαίγοντας έφτασε επιτέλους στο κρεβάτι του ύστερα από πολλές ευχές εκ μέρους της να ιδωθούν ξανά.*​

* Πολύ συμπαθητική η έκδοση τής Ινδίκτου αν και για κάποιον ακαθόριστο λόγο επιμένει στο πολυτονικό εν έτει 2005!
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Καθόλου δε με ξενέρωσε, ίσα - ίσα που μου άρεσε. Αν και η Παραμυθού, όταν άνοιξε το θέμα, μάλλον άλλο είχε στο μυαλό της, αφού το περιορίσαμε στην ερωτική πράξη, θα πω αυτό : γιατί θα πρέπει να μας ξενερώσει αυτή η περιγραφή; Παρουσιάζει έναν έρωτα μονόπλευρο, κάτι που συμβαίνει συχνά γύρω μας. Και καμία σημασία δεν έχει που παρουσιάζεται η γυναίκα κτητική και ανυπόφορη και ο άντρας αδιάφορος. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και αντίστροφα.
 

Δεινομάχη

Κοινωνός
Θα συμφωνήσω με την Χρυσηίδα!
Από την ανάγνωση αυτή βλέπω μια γυναίκα κυριευμένη από τον έρωτα.

Για φανταστείτε όμως εκείνη να ξέρει ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση στον έρωτά της κ όμως: "σαν να ήθελε από τότε να μην τον αφήσει σε κανέναν άλλον πια και να τον χαϊδεύει και να τον φροντίζει μέχρι το τέλος τού κόσμου."
Πόσο πολύς ή πόσο απόλυτος μπορεί να είναι αυτός ο έρωτας κ μέχρι πότε, για να αισθάνεται έτσι, ενώ δεν έχει ανταπόκριση? Ίσως αυτό το κομμάτι να κρύβει πολύ περισσότερο έρωτα απ ότι μπορούμε να καταλάβουμε με πρώτη ματιά.

Αυτός είναι ένας μικρός σχολιασμός για το κομμάτι παραπάνω κ δεν προσεγγίζω το θέμα της Παραμυθούς που είναι πιο πλατύ. Σίγουρα ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη στη ζωή κ στην τέχνη. Μα δεν είναι η μόνη. Πιστεύω ότι υπάρχουν κ έργα τέχνης που δεν έχουν εφαλτήριο τον έρωτα κ γίνονται με άλλη ματιά ή άλλο σκοπό. Αυτό δεν τα κατατάσσει στην ανέραστη τέχνη ή τουλάχιστον εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι έτσι. Για να πω την αλήθεια.. τι είναι η ανέραστη τέχνη?

Εγώ την αντιλαμβάνομαι σαν μια "δήθεν" τέχνη που γίνεται χωρίς πάθος κ ουσία. Κάθετι άλλο ασχετα με το αν είναι ή όχι ερωτικό, αν γίνεται με θέρμη με πάθος τότε θα έλεγα ότι κρύβει έρωτα με μια γενικότερη έννοια.

υγ: μήπως πρέπει να ανοιχτεί νημάτιο με το τι είναι τέχνη?
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Εγώ πάλι βλέπω μια υπηρέτρια που ρίχνει το φουκαρά τον Καρλ με το ζόρι στο κρεβάτι και στην κυριολεξία τον βιάζει. Δεν το παρέθεσα όμως μέσα από αυτήν την σκοπιά. Απλά ήθελα να δείξω πόσο αποστειρωμένη από έρωτα παρουσιάζεται στον Κάφκα η ερωτική πράξη. Προσέξτε την ψυχρή έκφραση "χτύπησε ύστερα την κοιλιά της μερικές φορές πάνω του" που δείχνει τι βίωνε ο Καρλ την στιγμή εκείνη.

Και να προσθέσω εδώ, φίλη Δεινομάχη, πως τα κορίτσια θα πρέπει να προσέχετε πολύ πριν αποφανθείτε για έρωτα σε κάτι που μοιάζει με βιασμό. Τα κατεξοχήν θύματα βιασμών είναι οι γυναίκες και ειδικά εσείς δεν θα πρέπει να εξιλεώνετε τους βιαστές.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Κοριτσια.. θα διαφωνησω μαζι σας. Δεν βλεπω εδω ερωτευμενη γυναικα.

Τον αναγκαζει φαινεται ξεκαθαρα. Αυτη τον τραβα πρωτα στο δωματιο της, και οσα γινονται αργοτερα, γινονται με δικη της πρωτοβουλια. Ο Καρλ δεν προσπαθει τοσο να ξεφυγει, αλλά δειχνει να το υπομενει.


Υ.Γ. αυτη ηταν η μοναδικη ερωτικη σκηνη στα εργα του Καφκα..; :ωιμέ:
 

Δεινομάχη

Κοινωνός
Λοιπόν, διαβάζοντας τις απαντήσεις που ακολούθησαν, θα έλεγα ότι μπορώ να το δω κ από τη δική σας σκοπιά.

Εγώ μόνο αποσπασματικά κρίνοντας κ με βάση τη δική μου οπτική κ τα δικά μου βιώματα, εχω να πω πως η φράση:
"σαν να ήθελε από τότε να μην τον αφήσει σε κανέναν άλλον πια και να τον χαϊδεύει και να τον φροντίζει μέχρι το τέλος τού κόσμου." δείχνει απίστευτο έρωτα. Εξάλλου γιατί να θέλει να τον φροντίζει ως το τέλος του κόσμου αν δεν είναι τα πάντα γι αυτήν, αν δεν είναι απόλυτα ερωτευμένη?

Επίσης πάλι αποσπασματικά η φράση: "χτύπησε ύστερα την κοιλιά της μερικές φορές πάνω του" σε συνάρτηση με την προηγούμενη, εμένα μου δείχνει μια γυναίκα κυριευμένη απο το πάθος της κ τον έρωτά της. Κι αν δεν είναι (και) έτσι ο παθιασμένος έρωτας, τότε πως είναι!?
Στον παθιασμένο αμφίπλευρο έρωτα, στην πράξη επάνω, τα κορμιά δεν τεντώνονται σαν τόξα, λαχταράνε κ δεν χτυπιούνται αλύπητα πολλές φορές? Τι να πω... εμένα αυτό μου θύμισε :)
Επειδή πραγματικά όλο δεν το καταλαβαίνω τι θέλει να πει, θα το βρω το βιβλίο κ θα το διαβάσω! Να μην υπερασπίζομαι κάτι που δεν υπάρχει!

Τώρα αυτό για τον βιασμό δεν το κατάλαβα καθόλου μα καθόλου, κ επιφυλάσσομαι.
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Απ' το μικρό αυτό απόσπασμα κι εγώ βιασμό δεν είδα. Μόνο τη γυναίκα να είναι κτητική και τον άντρα να πνίγεται. Σίγουρα βγάζει κάτι αρρωστημένο, αλλά είναι απόσπασμα και όπως σωστά είπε η Δεινομάχη δεν μπορούμε να το εντάξουμε στο ευρύτερο πλαίσιό του.

Αλήθεια, υφίσταται βιασμός από γυναίκα προς άντρα;

Την ταινία Τεστοστερόνη την έχετε δει; Μια ελληνική χαζομάρα ήταν αλλά αυτό θυμήθηκα τώρα. Ένας φουκαράς μένει εγκλωβισμένος σ' ένα μέρος με μοναδικές κατοίκους γυναίκες, που όλες μα όλες θέλουν απ' αυτόν σα μανιακές, τι άλλο; Αυτό που μόνο αυτός διαθέτει.
 

Δεινομάχη

Κοινωνός
...αποστειρωμένη από έρωτα .. η ερωτική πράξη..
Μου θύμισες κ θα το αναφέρω τώρα, τον Μέγα Ανατολικό. Εκεί πόσο αποκομμένες από κάθε συναίσθημα είναι οι ερωτικές πράξεις;! Δεν μπορώ να αναφέρω καμία εδώ πραγματικά! Με θλίβει αυτό το βιβλίο, αν κ περιγράφει ερωτικές σκηνές δεν έχει καθόλου έρωτα! Και δεν είναι ανέραστος τέχνη, δεν είναι πορνογραφία, είναι κακοποίηση...
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Κορίτσια, με αφήνετε έκπληκτο! Όταν κάποιος σε βάλει κάτω και κάνει σεξ μαζί σου ενώ εσύ δεν θες, μέχρι τώρα το λέγαμε βιασμό! Μου κάνει εντύπωση διότι ειδικά εσείς θα έπρεπε να έχετε ευαισθησία με αυτό το θέμα.

Δεινομάχη, δεν χρειάζεται να διαβάσεις το βιβλίο μόνο γι’ αυτόν τον λόγο διότι η υπηρέτρια δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού. Αυτή είναι μια περιστασιακή αναφορά και δεν αποτελεί το θέμα τής εξιστόρησης.

Ο "Μέγας Ανατολικός" τώρα, είναι ένα ογκώδες έργο οχτώ τόμων, ένα απίστευτο παράδειγμα πορνογραφικής λογοτεχνίας. Έχω διαβάσει μοναχά αποσπάσματα από τον πρώτο τόμο όμως απ’ ό,τι καταλαβαίνω όλο το υπόλοιπο κινείται στο ίδιο κλίμα. Προσωπικά θεωρώ πως το βιβλίο είναι πολύ ερωτικό και φαντάζομαι πως η επιφύλαξη είναι στις πολλές σκηνές παιδεραστίας, πόσο μάλλον αφού μικρά κορίτσια παρουσιάζονται σαν νυμφίδια διψασμένα για ακόρεστο έρωτα.

Για το κατά πόσο ο "Μέγας Ανατολικός" είναι τέχνη ερωτική ή πορνογραφία, θα παραπέμψω σε αυτό που είπε ο Μανάρα εδώ (κάτω-κάτω).
 

Δεινομάχη

Κοινωνός
Πολύ κουράγιο είχε ο Εμπειρίκος για να γράψει τη κακοποίηση αυτή σε 8 τόμους!! Κ εγώ αποσπάσματα από ένα βιβλίο, μάλλον το πρώτο έχω διαβάσει, κ είναι απαράδεκτος ο τρόπος που σκέφτεται κ γράφει! :(

Τώρα για αυτή την υπηρέτρια, σκανάρισέ μας καναδυό σελίδες αν γίνεται, για να δούμε τι συμβαίνει!! Το ξαναλέω, μόνο απο τις προτασεις που απομόνωσα είναι οι απόψεις που εξέφρασα κ απ' αυτό δεν βγαίνουν όλα τ' άλλα συμπεράσματα περι βιασμών κτλ.. Μη με αδικείς :)

Παραμυθού, συγνώμη για τον αν οδηγήσαμε αλλού το θέμα σου, να το επαναφέρω λίγο κ να πω ότι ανέραστη τέχνη είναι ότι γράφεται, γίνεται χωρίς πάθος! Πάθος με τη γενικότερη έννοια κ όχι μόνο ερωτικό πάθος! Ίσως πάλι να είναι εκείνη η τέχνη που δεν μπορεί να μας συγκινήσει...

Παραμυθού, τη γνώμη σου κ επανέφερέ μας στην τάξη!
 
Μμμ. Ωραίο θέμα. Λέω να το πάω ένα βήμα παραπέρα, με την άδειά σας. Εμένα η παραπλήσια έγνοια μου λοιπόν είναι: θα υπήρχε τέχνη αν δεν υπήρχε ο θάνατος; Είναι δηλαδή όλη η τέχνη στην ουσία υπαρξιακή; Μάλιστα θεωρώ την έγνοια του αν όλη η τέχνη έχει ή όχι αφετηρία τον έρωτα υποερώτημα του δικού μου ερωτήματος... Διότι ο έρωτας [ακόμα και τα μικρά σκιρτήματα, για να συνδέσω αυτό το θέμα με το άλλο θέμα για το οποίο μιλάμε, τα οποία τα θεωρώ "πρόβες" έρωτα, "δοκιμές"] για μένα είναι πράγμα... αντιεντροπικό. Εξ άλλου είναι συνδεδεμένο με τη δημιουργία ζωής, ακόμα και όταν δεν έχει να κάνει με αυτήν καθ' αυτή, θέλουμε δε θέλουμε. Αν δεν δημιουργήσει ζωή κυριολεκτικά, θα δημιουργήσει μεταφορικά, ή θα τα κάνει και τα δύο... Είναι κάτι βαθειά υπαρξιακό, λοιπόν, για μένα, σχετίζεται άμεσα με τη θνητότητα. Είναι μια επανάσταση κατά του θανάτου...

Φυσικά γνωρίζω πως αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να εξεταστεί στην πράξη μιας και δεν ξέρουμε κανένα αθάνατο είδος ζωής. Αλλά ας [αμπελο]φιλοσοφήσουμε.
 
Last edited:

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Πολύ πρόχειρη απάντηση, μέχρι να βρω κάτι να το στηρίξω.

Ο έρωτας και ο θάνατος στην τέχνη είναι πολύ συχνά συνώνυμα. Βέβαια, εδώ λέγοντας τέχνη, μάλλον αναφέρομαι στη λογοτεχνία και μπορώ να θυμηθώ αυτόν ακριβώς τον παραλληλισμό στο Πολύ κακό για το τίποτα του Σαίξπηρ, στην Εκδρομή του Χειμωνά και θα' ταν πολύ ωραίο να βρω ένα απόσπασμα να παραθέσω.

Για να το συνδέσω, λοιπόν, κι εγώ με την άλλη συζήτηση, ο έρωτας για μένα είναι θάνατος, ακριβώς όπως είναι και ζωή. Η αρχή του είναι η ζωή και το τέλος του ο θάνατος. Με κάθε καινούριο έρωτα ξαναγεννιόμαστε με κάθε τέλος του πεθαίνουμε.

Δεν ξέρω, τώρα, ποια από τις δύο ερωτήσεις που τέθηκαν είναι η κύρια και ποιο το υποερώτημα, πιστεύω μάλλον ότι πρόκειται για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.
 
Last edited:

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Κορίτσια, με αφήνετε έκπληκτο! Όταν κάποιος σε βάλει κάτω και κάνει σεξ μαζί σου ενώ εσύ δεν θες, μέχρι τώρα το λέγαμε βιασμό!
Το Σάββατο το βράδυ είδα το Νέα Γυναίκα Μόνη Ψάχνει στην τηλεόραση. Είχε μια τέτοια σκηνή, άρα γίνεται. Με κάποιες προυποθέσεις, βέβαια, αλλά να που γίνεται! :μόκο:
 

Ελένιον

Κοινωνός
Δύο χρόνια μετά έρχεται το Ελένιον που δεν πρόκοψε ποτέ να διαβάσει Κάφκα (κάτι απόπειρες εν καιρώ σχολείου δεν τελεσφόρησαν) και να διαπράξει ύβρεις ολωσδιόλου αυθαίρετες μάλιστα:
:μήπως;: αν δεν φέρεις καμία αντίσταση, αν έστω δε δηλώσεις αντίρρηση, δεν είναι βιασμός;Ή τέλος πάντων ίσως το θύμα είναι συνένοχο του θύτη. Αυτός ο Καρλ μου φαίνεται λίγο ευνουχισμένος. Το κλισέ ή η στατιστική θέλει το μέσο άνδρα να απολαμβάνει αυτό που του προσφέρεται έστω σε ένα καθαρά σεξουαλικό επίπεδο σε μία ανάλογη περίπτωση (όχι βέβαια δεν επικροτώ, αλλά έτσι συνήθως συμβαίνει). Αυτός ούτε το απολαμβάνει, ούτε συμμετέχει, ούτε κάνει κάτι να το αποφύγει. Σαν να έχει κάποιο θεματάκι. :συγνώμη:
Βιασμένη μου φαίνεται εδώ η ιδέα του έρωτα, της έστω στιγμιαίας επιφανειακής συν-εύρεσης, μια που τίποτα, κανείς δεν συναντήθηκε με κανένα. Καμία ανταλλαγή δεν διημείφθη . Πιο πολύ μου φάνηκε σαν... αυτή να αυνανίστηκε (ξανά:συγνώμη:) με βοήθημα ένα τυχαίο αντρικό σώμα.

Και ένας συνειρμός στην αρχική ερώτηση, κάτι που άκουσα προ ημερών από το ραδιόφωνο: όταν ένας άνθρωπος στέκεται απέναντι σε ένα έργο τέχνης και το απολαμβάνει, οι διαδικασίες που συμβαίνουν στον εγκέφαλο του είναι ίδιες με αυτές που συμβαίνουν και στον έρωτα! Εκκρίνονται οι ίδιες ουσίες!

Θέλω να πιστεύω ότι κάποια πράγματα της ανθρώπινης φύσης δεν αλλάζουν. Έτσι κι αλλιώς ΟΛΑ προέρχονται από την τριβή μας με τη Ζωή που ορίζεται ακριβώς από τον έρωτα και το θάνατο (την επιθυμία και τον φόβο κατ' επέκταση). Οι καλλιτέχνες είναι θεωρώ, από τους τυχερούς που το μέσο τους να τα διαχειριστούν αυτά είναι η δημιουργία. Βρίσκουν έτσι τη θέση τους στον κόσμο ή έστω μία ισορροπία. Χωρίς να γλιτώνουν ούτε αυτοί από τον κίνδυνο που όλοι διατρέχουμε της αποτυχίας, της δυστυχίας, της τρέλας, της αυτοκτονίας κάποτε και το ίσως χειρότερο όλων της μη-ζωής.
:ντροπή: έχετε μήπως κάποιον point system ποινών για την φλυαρία; να έχω το νου μου;
 

Φένια

Κοινωνός
Ελένιον, νιώθουμε σωματική ηδονή όχι μόνον όταν απολαμβάνουμε ένα έργο τέχνης, αλλά και όταν τρώμε σοκολάτα. Οφείλεται απλούστατα σε μία ορμόνη, την σεροτονίνη, την ορμόνη της ευχαρίστησης, που εκκρίνεται στον εγκέφαλό μας όταν νιώθουμε σωματική ή πνευματική απόλαυση. Αυτά τα δύο είδη απόλαυσης βρίσκονται πάρα πολύ κοντά μεταξύ τους- όπως κάθε ψυχολόγος μπορεί να διαβεβαιώσει, ο οργασμός, κυρίως ο γυναικείος, είναι εγκεφαλική λειτουργία. Η ψυχική ανάταση που μπορεί να νιώσει ένας πχ λάτρης της όπερας μπορεί να περιγραφεί ως πνευματικός οργασμός. Οσον αφορά τον έρωτα και τον θάνατο ως κίνητρα πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, συμφωνώ απόλυτα. Αλλωστε, πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο έρωτας είναι ο τρόπος της φύσης να αντισταθεί στο θάνατο, μέσω της διαιώνισης του είδους.
 
Top