Αξίζει το νόμπελ λογοτεχνίας στην Ρόουλινγκ;

Αξίζει το νόμπελ λογοτεχνίας στην Ρόουλινγκ;


  • Total voters
    32

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Τόσο η Ρόουλινγκ όσο και η Κρίστι είναι αξιόλογες συγγραφείς, δημοφιλέστατες τις οποίες διαβάζω πολύ ευχάριστα όμως κάτι τους λείπει για να γίνουν πραγματικά σημαντικές.
Εννοείς σημαντικές για εσένα προσωπικά. Διότι για τον δυτικό πολιτισμό είναι πολύ σημαντικές.

Καταρχάς να πω ότι το 30% της βιβλιοθήκης μου περιέχει αστυνομικούς τίτλους. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, δε σνομπάρω τις πιο "ανάλαφρες" κατηγορίες.
Μα δεν σνομπάρεις την αστυνομική λογοτεχνία αν έχεις ή δεν έχεις βιβλία της. Την σνομπάρεις εάν δεν την έχεις άξια για νόμπελ. Εσύ την σνομπάρεις. Νομίζω πως θα πρέπει να το παραδεχτείς αυτό. Δεν την έχεις για τόσο καλή/"ποιοτική" που να αξίζει το κάτι παραπάνω.

Υ.Γ. Βρε Φάρε, πες "σνομπισμός" ή "ελιτισμός" αφού το βλέπεις έτσι, οκ, αλλά το "ρατσισμός" λίγο χοντρό ρε συ.
Νομίζω πως ο ελιτισμός είναι μια μορφή ρατσισμού. Θεωρείς (δίχως καμία αντικειμενική απόδειξη) πως κάτι (κάποια τέχνη, κάποια ομάδα καλλιτεχνών) είναι ανώτερο από κάτι άλλο.

Δεν πιστεύω πως υπάρχει ανώτερη τέχνη. Υπάρχει υποκειμενική πρόσληψη. Κι αν πούμε να ξεχωρίσουμε κάτι, όπως με ένα βραβείο, θα το ξεχωρίσουμε ως προς εμάς. Έτσι ένα βιβλίο που ψηφίζεται από τους πολλούς έχει τουλάχιστον την αξία της κοινής αποδοχής. Ενώ ένα βραβείο που το επέλεξαν πέντε έξι, έχει αυτήν την πολύ περιορισμένη αξία: το επιλέξανε πέντε έξι. Μια διαφορετική σύνθεση από πέντε έξι θα έδινε μια παντελώς διαφορετική αξιολόγηση. Οι πολλοί όσο κι τους ανακάτευες την σύνθεση πάλι τα ίδια θα βγάζανε. Από αυτήν την άποψη, το πιο κοντά στην έννοια του "αντικειμενικού" είναι αυτό που λένε οι πολλοί.

Κι όση σημασία δίνουμε στα νόμπελ, είναι επειδή σκάνε ένα εκατομμύριο ευρώ από πίσω και θαμάζουμε. Και το εκατομμύριο είναι σημαντικό κίνητρο να τρέξει να δεχτεί ένα βραβείο κι αυτός που τον διάλεξαν.

Ας βάλουν το εκατομμύριο και στα "βραβεία Αρίων" και θα δεις αν θα συνεχίσουν να σνομπάρονται από τους μισους όπως γίνεται τώρα.

Κι ας χαρίζαν μονάχα ένα στεφάνι από λουλούδια οι Σουηδοί και θα έβλεπες τί αξία θα είχε το νόμπελ. (καμία).
 
Μα δεν σνομπάρεις την αστυνομική λογοτεχνία αν έχεις ή δεν έχεις βιβλία της. Την σνομπάρεις εάν δεν την έχεις άξια για νόμπελ. Εσύ την σνομπάρεις. Νομίζω πως θα πρέπει να το παραδεχτείς αυτό. Δεν την έχεις για τόσο καλή/"ποιοτική" που να αξίζει το κάτι παραπάνω.
Τι να σου πω, εγώ νομίζω πως σνομπάρεις κάτι όταν δεν ασχολείσαι καθόλου μαζί του απλώς και μόνο επειδή δεν θεωρείται "ποιοτικό". Εγώ δεν διαβάζω απλώς αστυνομικά, τα λατρεύω, και σε μια λίστα με τα είκοσι πιο αγαπημένα μου βιβλία θα υπήρχαν μέσα τουλάχιστον 5-6 απ'αυτά.

Αλλά ναι, δε νομίζω ότι ο Χάμετ θα έπρεπε να έχει πάρει Νόμπελ, κι ας είναι ο "πατέρας" του σκληρού αστυνομικού. Νομίζω πως λείπει αυτό το κάτι παραπάνω κι αν αυτό είναι σνομπισμός, τότε ναι, τα σνομπάρω.:)

Υ.Γ. Είπα να βάλω μια φατσούλα για να μην παρεξηγηθούμε.:ρ
 
Last edited:
Εννοείς σημαντικές για εσένα προσωπικά. Διότι για τον δυτικό πολιτισμό είναι πολύ σημαντικές.
Τι ακριβώς έχει προσφέρει η Ρόουλινγκ στον δυτικό πολιτισμό??

Έτσι ένα βιβλίο που ψηφίζεται από τους πολλούς έχει τουλάχιστον την αξία της κοινής αποδοχής. Ενώ ένα βραβείο που το επέλεξαν πέντε έξι, έχει αυτήν την πολύ περιορισμένη αξία: το επιλέξανε πέντε έξι. Μια διαφορετική σύνθεση από πέντε έξι θα έδινε μια παντελώς διαφορετική αξιολόγηση. Οι πολλοί όσο κι τους ανακάτευες την σύνθεση πάλι τα ίδια θα βγάζανε. Από αυτήν την άποψη, το πιο κοντά στην έννοια του "αντικειμενικού" είναι αυτό που λένε οι πολλοί.
Ο Σωκράτης έλεγε πως βάρος έχει η άποψη των ειδικών και όχι των πολλών. Δεν θέλω να πω πως η Ακαδημία Νόμπελ έχει πάντα αγνά κριτήρια αλλά όπως και να το κάνουμε η μάζα κατευθύνεται όμως η μόνάδα φέρνει την αλλαγή... Επίσης ο Σκορσέζε μίλησε με κολακευτικά λόγια για τον Αγγελόπουλο και είχε πει ότι μπαίνει στους μεγάλους σκηνοθέτες γιατί πρώτα καταξιώθηκε στο συνάφι του. Αν κάνεις ένα γκάλοπ στην Ελλάδα με το Safe Sex και τον Θίασο του Αγγελόπουλου ποιο λες να κερδίσει??
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Η άποψη των ειδικών έχει βαρύτητα, πράγματι, αν π.χ. μιλάμε για το πώς να χτιστει μια γέφυρα. Η τέχνη είναι προσωπική πρόσληψη. Το τί συγκινήσεις μου προκαλεί εμένα ένα έργο τέχνης το ξέρω μόνο εγώ. Ομοίως, στο θέμα της τέχνης οι υποτιθέμενοι "ειδικοί" (παντελώς απαλλαγμένοι από οποιαδήποτε αξία για την τέχνη, κατά την γνώμη μου) δεν συμφωνούν καν μεταξύ τους. Οπότε, ας αποφανθούμε ποιο είναι το ζητούμενο στην τέχνη, έπειτα τί σχέση έχουν με το ζητούμενο της τέχνης οι "ειδικοί", έπειτα ας διαπιστώσουμε πως οι "ειδικοί" συμφωνούν σε αυτά που λεν, και το ξανασυζητάμε. Έως τότε επιτρέψτε μου να ξέρω τί είναι καλή τέχνη για μένα κι ο κόσμος να ξέρει τί είναι καλή τέχνη γι' αυτόν. Κι οι "ειδικοί" ας συνεχίσουν να διαφωνούν μεταξύ τους. Τουλάχιστον οι υπόλοιποι δεν έχουμε την ψευδαίσθηση πως η τέχνη μπορεί να έχει κάποια αντικειμενική συμπαντική αξία (αν και τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον κάμποσοι την έχουν, εδώ που τα λέμε...)

Από εκεί και πέρα, γιατί θεωρείς πως εγώ θα δικαιώσω τον "Θίασο" σαν καλύτερο από το "Safe Sex"; Καί τα δύο υπήρξαν για εμένα μάλλον βαρετές ταινίες.
 
2010 Μάριο Βάργκας Γιόσα
2011 Τόμας Τρανστρόμερ
2012 Μο Γιαν
(κέρδισα κάτι; )

Δεν μου αρέσουν οι απόλυτες τοποθετήσεις, αν και πιθανότατα θα πέσω κι εγώ στην παγίδα της απόλυτης τοποθέτησης.

Ένα μικρό κείμενο διαφωτιστικό για τον τρόπο σκέψης της ακαδημίας (του μόνιμου γραμματέα της βασικά που όπως φαίνεται έχει κεντρικό ρόλο στην επιλογή του επόμενου Νομπελίστα)

(...)

Κερδίζεις τη βαθιά εκτίμησή μου, Καπιτάνο! :)) Ποιος από αυτούς τους 3 που διάβασες σου αρέσει περισσότερο;

Το άρθρο είναι πράγματι διαφωτιστικό όμως ποιος που χρησιμοποιεί λίγη κριτική σκέψη το έχει ανάγκη; Επιπλέον, ποιος μπορεί να περιμένει 50 χρόνια για να μάθει μερικές αλήθειες καταχωνιασμένες στο σκοτάδι από ανθρώπους του εχμ ναι γκουχ πνεύματος; Το άρθρο λέει πολλά και σημαντικά και κάποια διασκεδαστικά όπως "στο πρόσωπό του [Σεφέρη] απονεμόταν, όπως αναφέρεται ρητά στα πρακτικά, «φόρος τιμής» στο ιδανικό του κλασσικισμού, που έφερε και φέρει το όνομα Ελλάδα" αλλά δεν λέει τίποτα για το ποιος ήταν ο Γιώργος Σεφέρης. Αλήθεια, ποιος ήταν; Είναι τέτοια η αξία του έργου του που η κριτική επιτροπή εκτυφλωμένη από αυτήν, ακόμα κι αν η έδρα της το 1963 ήταν η Μόσχα, θα επέλεγε πάλι τον ίδιο; Ποιος τον έχει σπίτι του; Από αυτούς που τον έχουν, ποιος τον έχει διαβάσει; Γιατί όλοι εσείς που έχετε διαβάσει Λουντέμη, Παπαδιαμάντη ή Καζαντζάκη, κατά μια διαβολική σύμπτωση, είστε πολύ περισσότεροι; Τί; Δεν είναι ποιητές αυτοί; Εντάξει: γιατί όλοι εσείς που έχετε διαβάσει Καβάφη, Καββαδία ή Λειβαδίτη είστε πολύ περισσότεροι;

Καλέ μου Φαροφύλακα, πάντα ας αφήνουμε κι ένα παράθυρο στο διαφορετικό ή σε αυτό που μπορεί (σήμερα) να μας ξενίζει ή στο "τί σημασία έχει;" Καμιά φορά, σκεπτόμενοι, όσοι θέλουμε, πάνω στο "τί σημασία έχει;" μπορούμε να βγάλουμε μερικά αρκετά ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Έχω μια έμφυτη αποστροφή στους "αρεστούς" από μερικές κλειστές κάστες, κάπου σε μια κρύα σκοτεινή πόλη της Σκανδιναβίας εν προκειμένω, ή στους "μεγάλους" καθ' υπόδειξιν ή στους "είναι άοσμος, άχρωμος, άγευστος, δεν είναι και κομμουνιστής, ε τότε, ας τον βραβεύσουμε". Σε όσους διαβάζουν νομπελίστες μόνο και μόνο επειδή αυτοί είναι... νομπελίστες κι όχι για κανέναν άλλο λόγο, εύχομαι καλό κουράγιο και επειδή δεν μπορώ να αφήνω κανένα να με ξεπερνά σε ευγένεια, θα πω ότι, δεν μπορεί, κάποιοι από αυτούς θα γράφουν υπέροχα.

Πιστεύω πιο πολύ στις ζεστές καρδιές των απλών ανθρώπων και όταν όλοι αυτοί μαζεύονται και καταφέρνουν και γίνονται

"400 εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον κόσμο, έχοντας μεταφραστεί σε 67 γλώσσες"

δεν μπορεί, κάτι έχουν να μου πουν. Είναι πολύ δύσκολο (όχι απίθανο) κάτι που δεν έχει αξία να έχει τόσο μεγάλη απήχηση.


ΥΓ: Κανένας από τους παραπάνω αναφερόμενους συγγραφείς ή ποιητές δεν είχε την τύχη να έχει τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το οποίο απονέμεται από το 1901. Όμως, τί σημασία έχει;

Χρήστο, να το κάνει τί το Νόμπελ ο Κοέλιο; :))))

Σημ.: Από την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση καταλαβαίνω ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας το παίρνει, συνήθως, ή καλύτερα, πρέπει να το παίρνει κάποιος αρεστός στο σύστημα που λόγω της "εξαιρετικά υψηλής λογοτεχνικής ποιότητας" του έργου του αυτό τελικά δεν θα καταφέρουν να το διαβάσουν παρά μόνο φιλόλογοι και αυτοί θα το κάνουν από επαγγελματική υποχρέωση κι όχι με λίγη δυσκολία. Κάτι που δεν συγκλονίζει με την ασάφειά του και δεν μαγεύει με το δυσνόητο της έκφρασης κι έτσι μπορούν και το καταλαβαίνουν κι έπειτα το αγαπούν μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, δεν μπορεί να έχει λογοτεχνική αξία.
 
Last edited:
Προσπαθω να ακολουθησω τη λογικη ,που υπαγορευει οτι η προτιμηση του κοινου καθοριζει την αξια.Τα βαζω κατω λοιπον...
Επαγωγικα θα επισημανω στους συμφορουμιτες μου λοιπον,οτι κορυφαια Ελληνιδα λογοτεχνις της Μεταπολιτευσης ειναι η Λενα Μαντα διοτι σε μια μολις 10ετια εχει πουλησει 1 εκατομμυριο αντιτυπα με διαρκως αυξητικες τασεις στην ασφυκτικα μικρη ελληνικη αγορα-χωρια που ενα της εργο εχει μεταφραστει σε Τουρκικα κ Αλβανικα (Θεανω),ενω ενα αλλο εδωσε εμπνευση και για κυπριακο σιριαλ..

Επεται η Χρυσιηδα Δημουλιδου με αριθμους λιγακι χαμηλοτερους απο της προαναφερθεισας,αλλα επισης δυσθεωρητους.Πιστευω μαλιστα οτι το εργο τους πρεπει να διδασκεται στο μαθημα της ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ στις τελευταιες ταξεις του Λυκειου,καθοτι εχει επηρεασει ολοκληρη την ελληνικη πνευματικη σκεψη ,οπως αποδεικνυει η ψηφος του κοινου.
Προκειται μαλιστα για εργα που μεσα απο τη φαινομενικη απλοικοτητα τους ,"αγγιζουν ολοκληρο το φασμα της Ιστοριας του 20ου αιωνα και εξακτινωνονται σε κοινωνιολογικους προβληματισμους ,καθως και διεισδυτικη ματια στην ανθρωπινη ψυχολογια" και την πραγματικοτητα των σχεσεων.Αγγιζουν δε πολλα λογοτεχνικα ειδη ταυτοχρονα.
Η ΜΑΝΤΑ ειναι μακραν ανωτερη του Ζουργου με κριτηριο την αποδοχη του κοινου.
Δεν ξερω ,κατι δε μου κολλαει σε αυτη τη λογικη αλλα αποψεις ειναι ολα.Μηπως ομως η εμπορικοτητα δεν ειναι ενα επαρκες κριτηριο??Ισως το ζητημα παει παραπερα.Θα το επεκτεινω με αφορμη εναν εξαιρετικα ενδιαφεροντα προβληματισμο του ΠΑΡΩΝΥΜΙΟΥ

Υγ: Το θέμα του ελιτισμού στη λογοτεχνία και στην τέχνη να το δούμε, θα είχε ενδιαφέρον. Η δική μου απλή απορία είναι γιατί η "εμπορικότητα" ενός κόμματος σε μια χώρα που λέει ότι έχει Δημοκρατία (π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα κλπ) (=παίρνει τις περισσότερες ψήφους έπειτα από εκλογές) του προσδίδει τόση αξία ώστε αυτό να διαχειρίζεται και να καθορίζει τη ζωή μου (την εργασία μου/ανεργία μου, το μισθό μου, την υγεία μου, την παιδεία μου, τη σύνταξή μου, τους φόρους μου και τόσα άλλα...) αλλά η ίδια αυτή "εμπορικότητα" (=παίρνει εκατομμύρια "ψήφους" από εκατομμύρια αναγνώστες διεθνώς) δεν προσδίδει σε ένα βιβλίο καμιά αξία; Μια κυβέρνηση με αξία, άξια να αποφασίζει για την ίδια τη ζωή μου την καθορίζουν οι τόσοι πολλοί αλλά μια λογοτεχνία με αξία την καθορίζουν οι τόσοι λίγοι;
ΠΑΡΩΝΥΜΙΕ,ως προς τον προβληματισμο σου .Η δημοκρατια ειναι το καλυτερο πολιτευμα.Αλλα προπυποθετει ηθικη ωριμοτητα κι ευθυνη εαυτου απο τον καθενα ξεχωριστα.Το ειδαμε να λειεπι οταν οι Αθηναιοι αγνοησαν τη συνετη φωνη του φιλαληθους Νικια για τις ματαιοδοξες κορωνες του κολακα Αλκβιαδη που τους οδηγησαν στους Αιγως Ποταμους...
Δυστυχως για τους περισσοτερους ειναι πιοο βολικο να χειραγωγουνται κ αρα να προτιμουν το ευπεπτο ,το αρεστο,παρα το αληθινο που απαιτει απο αυτους προσωπικο κοπο.Αν το προεκτεινουμε θα σε παραπεμψω στον αξεπεραστο ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗ (Αδελφοι Καραμαζωφ του Ντοστογιεφσκι),οπου καταδεικνυει ξεκαθαρα πως...Οι πολλοι δεν συγχωρουν αυτο που τους προσφερει την ελευθερια γιατι συνεπαγεται ευθυνη του εαυτου τους.Φιλοπονια.

Αναλογη κατασταση αν κ οχι ιδιας βαρυτητας με τη διακυβερνηση ισχυει στον κοσμο της πνευματικης παραγωγης-βιβλια ,μουσικη κλπ.Ψυχολογια των μαζων..Ειναι η νοσηροτητα του mainstream,που επιδρα τοσο ισοπεδωτικα απο τα πιο ανωδυνα για να φτασει να εγκαθιστα συλλογικες νοοτροπιες κατευθυνομενες κι ελεγξιμες...

Και για να εξηγουμαι για να μην παρεξηγουμαι.Ολα μπορουν κι ισως πρεπει να εχουν θεση στο μυαλο,στην ψυχη κ τη βιβλιοθηκη μου-διαβαζω light λογοτεχνια κατα κορον- ,απλα πασχιζω να εχω κατα νου το ειδικο βαρος που αναλογει στο καθενα
Μπορει να λατρευσω ενα οποιοδηποτε απλοικο βιβλιο-χωρις καθολου βαθυστοχαστα νοηματα πχ ,αλλα,οσο κι αν εγω το λατρευω- μπορω να καταλαβω την αποσταση απο την εννοια αριστουργημα.(ειχαμε κανει παλια συζητηση για τις προυποθεσεις αποδοσης τετοιου χαρακτηρισμου)
Επουδενι δε θελω να προσδιδω παραπανω αξια εκει που δεν υπαρχει μονο κ μονο γιατι το λενε οι πολλοι."

Τελος,δε θεωρω οτι παντα η γνωμη της Ακαδημιας ειναι απαλλαγμενη απο σκοπους μαζικης προπαγανδας.Δεν τα παω καλα ουτε με τις αυθεντιες.Αλλα κριτηρια περαν τη εμπορικοτητας υπαρχουν κ ειναι ωφελιμο να αναζητωνται απο τον αναγνωστη....
 
Last edited:
Το ενδιαφέρον του άρθρου είναι στο ότι ο Σεφέρης φέρεται να πήρε το νόμπελ όχι για τις θετικές ιδιότητες που είχε, αλλά γιατί δεν είχε τα αρνητικά που η επιτροπή έβλεπε στους άλλους. Άρα και κάποιος άλλος Έλληνας, πολιτικά μετριοπαθής και όχι ιδιαίτερα μετριοπαθής στην θέση του ίσως να είχε τις ίδιες πιθανότητες να το πάρει. Έχω διαβάσει βιβλία από 60 νομπελίστες (από αρκετούς μόνο ένα) και θα έλεγα ότι είναι πολλοί αυτοί που δεν μου φάνηκαν κακοί αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο (πχ οι Ετσγαράι και Λάξνες που ανέφερε ο Φάρος στην αρχή) ενδεχομένως και αυτοί (κάποιοι από αυτούς) να βραβεύτηκαν κάπως έτσι. Από την άλλη σύμφωνα με αυτήν την λίστα ο Τολστόι (ένα τυπικό παράδειγμα "αδικιών") των νόμπελ έχει πουλήσει τεσσερις φορές πάνω πό τον εμπορικότερο νομπελίστα (Έρμαν Έσσε, 1946)

Μάριο Βάργκας Γιόσα: έχω διαβάσει 3 βιβλία του το πρώτο (Η πόλη και τα σκυλιά) που συμπτωματικά ήταν και το πρώτο που έγραψε (ή έστω δημοσίευσε) είναι από τα αγαπημένα μου. Το δεύτερο (Ο Πανταλέον και οι επισκέπτριες) χαριτωμένο αλλά όχι κάτι το εξαιρετικό, το τρίτο (Ο άνθρωπος που έλεγε ιστορίες) με κούρασε πολύ.

Τόμας Τρανστρόμερ: Σπάνια διαβάζω ποίηση οπότε δεν έχω διαβάσει κάτι δικό του. Γενικά πάντως δεν είναι ουρανοκατέβατος, έχει κάποια παρουσία σε διεθνή λογοτεχνικά βραβεία (πχ το Αμερικάνικο Νιούσταντ 1990), πάντως θεωρώ ότι βοήθησε το να το πάρει το ότι (αν δεν κάνω λάθος) ο προηγούμενος ποιητής που πήρε νόμπελ ήταν ο Σέιμους Χίνεϊ το 1995, 16 χρόνια πριν, ήταν Σουηδός (και μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας) και ήταν 80 ετών.

Μο Γιαν: έχω διαβάσει 1 βιβλίο του (η Αλλαγή) μια ενδιαφέρουσα νουβέλα γύρω από τη ζωή στην κινέζικη επαρχία κατά την πολιτιστική επανάσταση με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Δεν είναι κάτι το φοβερό μου άρεσε πάντως και είναι 1 από τα 2 βιβλία του που είναι διαθέσιμα στα ελληνικά. Νομίζω ότι και εδώ μπορούμε να μιλήσουμε και για μη καθαρά λογοτεχνικά κριτήρια αφού μπορεί να ιδωθεί σαν μια προσπάθεια κατευνασμού της Κινεζικής κυβέρνησης μετά τις βραβεύσεις των αντικομμουνιστών Γκάο Ξινγιανγκ (2000, Λογοτεχνίας) και Λιου Ξιαομπό (2009, Ειρήνης) καθώς ο Μο Γιαν είναι μετριοπαθής κομμουνιστής.

Θα συμφωνήσω με τον Φαροφύλακα ότι δεν υπάρχει ασφαλές ή αντικειμενικό κριτήριο στην τέχνη. Νομίζω όμως ότι και το κριτήριο της εμπορικότητας δεν είναι 100% ασφαλές. Ο Έσε ας πούμε είναι δημοφιλής εδώ και έναν αιώνα. Ο Μπράουν ή ο Κοέλο είναι σημαντικότεροι λόγω του ότι τα τελευταία χρόνια πουλάνε περισσότερο από αυτόν; Αυστηρά βάσει των πωλήσεων ναι, αν βάλουμε κι άλλα κριτήρια στον πίνακα ίσως όχι. Γι αυτόν που του αρέσει τι σημασία έχει; γι αυτόν που δεν του αρέσει το ίδιο κάνει
 
Last edited:
Εγώ πάτησα ότι δεν αξίζει να το πάρει, γιατί μου φάνηκε πολύ μεγάλο το χρηματικό έπαθλο για μια συγγραφέα που έχει βγάλει τόσα λεφτά απ' τα βιβλία της ήδη. Επίσης, γιατί κατά την γνώμη μου, μόνο το Χάρι Πότερ την έχει στιγματίσει σαν συγγραφέα κ έχει αγαπηθεί τόσο πολύ (δεν το έχω διαβάσει), και δε μου φαίνεται λογικό να πάρεις νόμπελ για ένα πολύ καλό βιβλίο.

Πάντως αυτό με την εμπορικότητα σαν κριτήριο για την αξία ενός βιβλίου δεν μπορώ να το καταλάβω για κανένα λόγο. Κ ιδιαίτερα τον παραλληλισμό με τα κόμματα. Προφανώς και τα πιο δημοφιλή κόμματα δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να τύχει σε μια χώρα. :ανέκφραστος: Και συμφωνώ με την Φαντίνα στο συγκεκριμένο κομμάτι: για τους περισσότερους είναι πιο βολικό να χειραγωγούνται.

Φαροφύλακα πας γυρεύοντας με τα θέματα που ανοίγεις ή είναι η ιδέα μου; :ρ :φιλί:
 
Last edited:
Η άποψη των ειδικών έχει βαρύτητα, πράγματι, αν π.χ. μιλάμε για το πώς να χτιστει μια γέφυρα. Η τέχνη είναι προσωπική πρόσληψη.
Αν η τέχνη είναι προσωπική αντίληψη φίλε Φαροφύλακα, πως ακριβώς διδάσκεται στις σχολές καλών τεχνών?

Το θέμα του ελιτισμού στη λογοτεχνία και στην τέχνη να το δούμε, θα είχε ενδιαφέρον. Η δική μου απλή απορία είναι γιατί η "εμπορικότητα" ενός κόμματος σε μια χώρα που λέει ότι έχει Δημοκρατία (π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα κλπ) (=παίρνει τις περισσότερες ψήφους έπειτα από εκλογές) του προσδίδει τόση αξία ώστε αυτό να διαχειρίζεται και να καθορίζει τη ζωή μου (την εργασία μου/ανεργία μου, το μισθό μου, την υγεία μου, την παιδεία μου, τη σύνταξή μου, τους φόρους μου και τόσα άλλα...) αλλά η ίδια αυτή "εμπορικότητα" (=παίρνει εκατομμύρια "ψήφους" από εκατομμύρια αναγνώστες διεθνώς) δεν προσδίδει σε ένα βιβλίο καμιά αξία; Μια κυβέρνηση με αξία, άξια να αποφασίζει για την ίδια τη ζωή μου την καθορίζουν οι τόσοι πολλοί αλλά μια λογοτεχνία με αξία την καθορίζουν οι τόσοι λίγοι;
Συγγνώμη Παρωνύμιε, έχεις ρωτήσει ποτέ κανέναν με πιο κριτήριο ψηφίζει? Είνια το ίδιο με αυτό που αγοράζει ένα βιβλίο?
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Επίσης, γιατί κατά την γνώμη μου, μόνο το Χάρι Πότερ την έχει στιγματίσει σαν συγγραφέα κ έχει αγαπηθεί τόσο πολύ (δεν το έχω διαβάσει), και δε μου φαίνεται λογικό να πάρεις νόμπελ για ένα πολύ καλό βιβλίο.
Δεν είναι ένα, ένα σωρό βιβλία είναι. Για εμένα πάντως, ακόμα και ένα με τέτοιο τεράστιο αντίκτυπο, θα αρκούσε. Επίσης κολλάτε όλοι στην λέξη "εμπορικότητα" ενώ το θέμα εκτείνεται πολύ πέρα από αυτό. Μιλάμε για "βαθύ στίγμα" για "επηροή". Εδώ θα μπεις σε μια καφετέρια και θα είναι φτιαγμένη σαν να είναι το Χόουγκαρτς.

Δεν ξέρω εάν το έχετε συνειδητοποιήσει αλλά η Ρόουλινγκ είναι ο Βερν.

Αν η τέχνη είναι προσωπική αντίληψη φίλε Φαροφύλακα, πως ακριβώς διδάσκεται στις σχολές καλών τεχνών?
Νικόλα, πραγματικά, η αντίληψή σου για το θέμα είναι για μένα η πιο ξένη από όλους εδώ πέρα. :))))

Μα καλέ μου άνθρωπε, στις σχολές καλών τεχνών μαθαίνεις να ζωγραφίζεις. Τί σχέση έχει αυτό με το πώς θα βιώσω εγώ ένα βιβλίο; Και μιας και το αναφέρεις, κανείς από τους πραγματικά μεγάλους δεν πήγε να πάρει μαθήματα πώς να γράφει: ούτε ο Έσε, ούτε ο Καζαντζάκης, ούτε ο Τολστόη, ούτε ο Ντοστογιέφσκη.

Το αν κάποιος έκανε ή δεν έκανε μαθήματα για να γράψει ή να ζωγραφίσει δεν έχει την παραμικρή σχέση με την δική μου εμπειρία με ένα έργο. Ας μην μπερδεύουμε την δημιουργία με την πρόσληψη, είναι δυο παντελώς διαφορετικά πράγματα.
 
Δεν με κατάλαβες :όχιόχι:... Θέλω να πω πως από την στιγμή που διάδασκεται θα έχει νόμους κριτήρια και κανόνες..

Επίσης κάνεις λάθος αν θεωρείς πως μόνο η ζωγραφική είναι στις καλές τέχνες..Αλήθεια που το άκουσες αυτό??

Καλές τέχνες
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Στην Σχολή Καλών Τεχνών, από όσο ξέρω, δεν διδάσκεται λογοτεχνία. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μαθήματα αλλά και σπουδές Δημιουργικής Γραφής. Κανείς δεν λέει πως δεν διδάσκονται. Η διδασκαλία είναι για να μάθεις τεχνικές, για να πετύχεις ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Αυτό δεν λέει κάτι για κάποια "αντικειμενική" αξία της τέχνης, διότι αυτά απλά δεν υφίσταται. Δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια τα οποία να μπορούν να προσδιορίσουν τί κάνει την τέχνη "καλη" ή "κακή". Εξού και κάθε πολιτισμός έχει διαφορετική αντίληψη για την τέχνη, κάθε εποχή έχει διαφορετική αντίληψη για την τέχνη και κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική αντίληψη για την τέχνη. Διότι η τέχνη είναι μια προσωπική εμπειρία.

Όπως και να 'χει, η κουβέντα, παρότι ενδιαφέρουσα και σχετική, ξεφεύγει κάπως από το στενότερο θέμα του νήματος. :)
 
Δεν είναι ένα, ένα σωρό βιβλία είναι. Για εμένα πάντως, ακόμα και ένα με τέτοιο τεράστιο αντίκτυπο, θα αρκούσε. Επίσης κολλάτε όλοι στην λέξη "εμπορικότητα" ενώ το θέμα εκτείνεται πολύ πέρα από αυτό. Μιλάμε για "βαθύ στίγμα" για "επηροή". Εδώ θα μπεις σε μια καφετέρια και θα είναι φτιαγμένη σαν να είναι το Χόουγκαρτς.

Δεν ξέρω εάν το έχετε συνειδητοποιήσει αλλά η Ρόουλινγκ είναι ο Βερν.
Προσωπικά δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω, γιατί δεν έχω διαβάσει κανέναν απ' τους δύο. Τώρα, γιατί σου φαίνεται διαφορετικό η καφετέρια Χόουγκαρτς από την εμπορικότητα.......................... :ωιμέ: Αυτό ακριβώς είναι εμπορικότητα, ότι κάτι αξίζει να γίνει εμπορεύσιμο. Και να γίνει μια καφετέρια σε στυλ Χόουγκαρτς αξίζει, γιατί θα βγάλει τα κέρατά της.
 
Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι κάθε βραβείο Νόμπελ έχει απονεμηθεί δίκαια. Η συντριπτική πλειοψηφία ναι, αλλά όχι όλα. Τουλάχιστον όμως η Σουηδική Ακαδημία δίνει κάθε χρόνο, μέσα σε δυό αράδες, μία σύντομη αιτιολόγηση για την κάθε επιλογή της. Και το βασικό της κριτήριο δεν είναι η αποδοχή από την πλειοψηφία των αναγνωστών. Αλλά αυτό δεν το θεωρώ καθόλου κακό. Ας υπάρξει κι ένας θεσμός που θα βραβεύει τη λογοτεχνία με τη μεγαλύτερη απήχηση και ευρεία επιρροή. Ούτως ή άλλως, όμως, οι συγγραφείς με μεγάλη απήχηση και επιρροή επιβραβεύονται ηθικώς ακριβώς απ' αυτήν την απήχηση (και υλικώς από τα μεγάλα έσοδα που θα τους αποφέρουν οι πωλήσεις). Τα Νόμπελ προσανατολίζονται σε άλλες αρετές ή ιδιότητες, και δεν βρίσκω τίποτα κακό σε αυτό.

Επομένως ψηφίζω Όχι, πρώτον για τον λόγο που μόλις εξέθεσα, και δεύτερον για κάτι που ανέφερε και η Πολύνιους παραπάνω: ότι η Ρόουλινγκ έχει ήδη μια τεράστια περιουσία από τις πωλήσεις των βιβλίων της. Ας πάρει τα λεφτά κάποιος άλλος λογοτέχνης που μπορεί να τα έχει περισσότερη ανάγκη. Κάποιος που μπορεί να έχει γράψει υπέροχη λογοτεχνία την οποία μπορεί να γνωρίζουν μόνο οι σχετικά λίγοι συμπατριώτες του και αξίζει να τη γνωρίσει και ο υπόλοιπος πλανήτης. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μόνο ένα Νόμπελ μπορεί να τον προβάλει διεθνώς.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Και να γίνει μια καφετέρια σε στυλ Χόουγκαρτς αξίζει, γιατί θα βγάλει τα κέρατά της.
και ακριβώς θα πιάσει γιατί κάτι λέει στον κόσμο όλο αυτό... προφανώς τον έχει μαγέψει, τον έχει ταξιδέψει, τον τραβάει κτλ.

(εγώ δεν θα έμπαινα καν, προσωπικά..)
 
Μια συντομότατη συμπλήρωση: με το Όχι που ψήφισα, δεν θεωρώ ότι το Νόμπελ δεν της αξίζει, αλλά ότι δεν της ταιριάζει, τουλάχιστον με βάση τα κριτήρια που (φαίνεται να) έχει η Σουηδική Ακαδημία.
Επί τη ευκαιρία θα εκφράσω τη μεγάλη μου επιθυμία να πάρει το Νόμπελ λογοτεχνίας ο Άμος Οζ! :) Δεν ξέρω πόσα λεφτά έχει, αλλά καλλιτεχνικά τουλάχιστον μοιάζει να πληρεί* τις προϋποθέσεις.


* Δηλώνω ευθαρσώς ότι αρνούμαι να γράφω πληροί. :όχισουλέω:
 
Φαροφύλακα,
θα πιάσει, γιατί βρήκαν έμπνευση από κάπου να φτιάξουν μια καφετέρια-υπερπαραγωγή, κι αυτό πουλάει, γιατί δεν το κάνει ο καθένας, γιατί, φυσικά, χρειάζεται μπάτζετ. Είτε η καφετέρια έχει ως θεματική τον Χάρι Πότερ, είτε τον Τσάρλι απ' το εργοστάσιο σοκολάτας (που σαν βιβλίο έχει λιγότερη "επιρροή" κατά τα κριτήριά σου), τα ίδια λεφτά θα βγάλει κ το ίδιο ακριβή θα είναι, πολύ απλά γιατί είναι υπερπαραγωγές όλα αυτά και έχουν 15 δολάρια τη μπάλα παγωτό.
 
Εκτός θέματος αλλά μιας και αναφέρθηκε το όνομα του Χοσέ Ετσεχαράι (Νομπελ 1904 από κοινού με τον Μιστράλ) από εδώ μπορεί να διαβάσει ή να κατεβάσει όποιος ενδιαφέρεται το έργο του (δραματική κομεντί θα το χαρακτήριζα) «Ο μέγας Γαλεότος» σε μετάφραση Δημητρίου Βικέλα. Το έργο θεωρείται από τα κορυφαία του συγγραφέα, η δε γλώσσα του είναι μάλλον δημοτική της εποχής (1893) με κάποια λόγια στοιχεία
 
δραματική κομεντί θα το χαρακτήριζα
Λέγεται 'δραμεντί' πλέον :ρ

Κάποιος που μπορεί να έχει γράψει υπέροχη λογοτεχνία την οποία μπορεί να γνωρίζουν μόνο οι σχετικά λίγοι συμπατριώτες του και αξίζει να τη γνωρίσει και ο υπόλοιπος πλανήτης. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μόνο ένα Νόμπελ μπορεί να τον προβάλει διεθνώς.
Συμφωνώ απόλυτα! Δεν βρίσκω κανένα κακό στο ότι βραβεύονται με Νόμπελ άγνωστοι συγγραφείς.
Το κακό είναι ότι κρίνοντας από το άρθρο που ανέβασε ο Κόρτο, τα κριτήρια επιλογής δεν είναι τα πλέον αντικειμενικά. Μακάρι, να έχει αλλάξει η λογική αυτή πια, αλλά δεν το βρίσκω πολύ πιθανό.

Παρακολουθούσα την εξέλιξη της συζήτησης (ενώ επίνα καφέ σε μια από 1674 καφετέριες της Λαρισας!!!).
Επίσης αν δεν σε βελτιώνει εσωτερικά ένα βιβλίο γιατί να διαβάσεις την Ασκητική ή τον Μύθο του Σίσυφου του Καμύ::: Και δεν νομίζω αυτά να είναι βιβλία ψυχολογίας!!! :ρ
Τέλος, η καλύτερη ερμηνεία του Ντεπ είναι Ο Νεκρός του Τζάρμους!!:χαχα:
Ελα, παραδέξου το, σε ένα απ’ τα μικέλια έπινες καφέ!:ιδού:
Και στον Νεκρό ήταν πολύ καλός (και ωραία ταινία), αλλά στο The Libertine έδωσε ρέστα!
Είμαι κι εγώ από τους αναγνώστες, που θέλω να παίρνω βαθύτερα μηνύματα και νοήματα από τα βιβλία και να εξελίσσομαι. (Επίσης, παλιότερα είχα το κόλλημα να ψάχνω το βαθύτερο μήνυμα σε κάθε ταινία που έβλεπα)
Ωστόσο, κάποιες φορές μου φτάνει αρκεί και να χαλαρώσω με ένα βιβλίο ή απλά να περάσω καλά, ειδικά μετά από μια κουραστική μέρα στην δουλειά. Αυτό δεν καθιστά τα βιβλία της δεύτερης κατηγορίας κατώτερα. Ίσως αυτό να εννοούσε και η Ιζι. :)
 
Last edited by a moderator:
Top