Απομαμακτισμός

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Δεν αποτελούν δική μου επινόηση αν και μου αρέσει να γίνομαι πότε-πότε γλωσσοπλάστις; γλωσσοπλάστρια; γλωσσοπλάστης; :)
Όμως μου άρεσε η ευρηματικότητα του νεοέλληνα όταν συνάντησα τις εκφράσεις

Αλλοτσάντωμα / σταμάτησε στη γωνία για να αλλοτσαντωθεί (να αλλάξει χέρι στις βαριές τσάντες που κουβαλούσε).
Απομαμακτισμός / Του πήρε χρόνο για να απομαμακτισθεί (πάψει να είναι μαμάκιας).
Σπιτογατσουλιάσματα / Πάψε να σπιτογατσουλιάζεις και βγες λιγάκι παραέξω.

Τελικά δεν κάνουμε μόνο λάθη. Είμαστε και χιουμορίστες με τη γλώσσα μας.

Και...παρεμπιπτόντως, ισχύει οτι το χιούμορ, βγαίνει από το χυμόρ=χυμός (άρα ζουμερή έκφραση);
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Στον στρατό συνάντησα τον Τρακαστράτο για το τσιγάρο τής τράκας:
"Αυτός καπνίζει τρακαστράτο!" :))))
 
Δεν αποτελούν δική μου επινόηση αν και μου αρέσει να γίνομαι πότε-πότε γλωσσοπλάστις; γλωσσοπλάστρια; γλωσσοπλάστης; :)
Εγώ θα έλεγα γλωσσοπλάστρια ή γλωσσοπλάστρα. Το -ις μας οδηγεί σε αρχαίους γραμματικούς τύπους, και το -ης είναι πέρα για πέρα αρσενικό!

Και...παρεμπιπτόντως, ισχύει οτι το χιούμορ, βγαίνει από το χυμόρ=χυμός (άρα ζουμερή έκφραση);
Μπα... μοιάζουν, αλλά δεν έχουν καμία σχέση! Πρόκειται για παρεξήγηση. Το έχουμε πάρει από τ' Αγγλικά (humour), που το είχαν πάρει από τα Παλαιογαλλικά (humeur), που το είχαν κληρονομήσει από τα Λατινικά ([h]umor). Η λατινική λέξη σημαίνει "υγρότητα" και σχετίζεται με μία αρχαία αντίληψη ότι οι ανθρώπινες διαθέσεις αλλάζουν ανάλογα με τα «τέσσερα υγρά» του σώματος: το αίμα, τη χολή, τη μέλαινα χολή (εξού και μελαγχολικός), και το φλέγμα (εξού και φλεγματικός).
 
Last edited:
Top