Αχαιοί ή Τρώες και γιατί;

Ποιούς υποστηρίζεις στον... Τρωικό Πόλεμο; :ρ

  • τους Αχαιούς

    Votes: 12 34,3%
  • τους Τρώες

    Votes: 12 34,3%
  • είμαι ουδέτερος

    Votes: 11 31,4%

  • Total voters
    35
Είχα μια συζήτηση τις προάλες για τον Τρωικό πόλεμο, συζητούσαμε ποιά πλευρά υποστήριζε ο καθένας μας, τους Αχαιούς ή τους Τρώες και γιατι;

Εγω υποστηρίζω τους Τρώες γιατί δεν πήγαν να κατακτήσουν, απλά υπερασπίζονταν την ελευθερία της χώρας τους και θα μπορούσαν να είχαν δώσει πίσω την Ελένη για να "τελει'ωσει" ο πόλεμος, αφού υποτίθεται αυτή ήταν ο λόγος του πολέμου,αλλά αυτοί υποστήριξαν τον έρωτα των νέων. Επίσης όπως είδαμε στην Ιλιάδα οι Αχαιοί δεν σεβάστηκαν τίποτα μπαίνοντας στην Τρόια. Συμπληρωματικά οι Αχαιοί ήταν απλά φιλόδοξοι και ματαιόδοξοι και θέλαν τα πλούτη της Τροίας και στηριχτήκαν πάνω στην Ελένη για να ξεκινήσουν τον πόλεμο, τελείως άνανδρο. Αντίθετα οι Τρώες ήταν πολιτισμένος λαός.

Ωστόσο μου είναι πολύ αντιπαθής χαρακτήρας ο Αγαμέμνωνας, ειδικά στην Ιλιάδα μας δείχνει τον απαίσιο χαρακτήρα του σε όλο το βάθος του, και συγκεκριμένα με τις αντιζηλίες του με τον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας για εμένα ήταν πολύ εγωιστής, προτίμησε να πεθάνει για να μείνει το όνομα του στην ιστορία, δηλαδή χωρίς κανένα υψηλό κίνητρο, απλά φιλόδοξος. Αν και απο την άλλη μερία αντιπαθώ πολύ τον Πάρη, γιατί δεν μπορούσε να πληρώσει το τίμημα της επιλογής του και να πολεμήσει με τον Μενέλαο, αλλά κρύφτηκε πίσω απο τον αδελφό του Εκτορα.

Ο Έκτορας είναι ο αγαπημένος μου ήρωας γιατί ήταν γενναίος, καλός βασιλίας, βοήθησε τον αδελφό του αν και ήταν τόσο δειλός. Επίσης μου αρέσουν πολύ οι συζητήσεις του στην Ιλιάδα με την γυναίκα του Ανδρομαχη και η αγάπη για τον γίο του. Είναι απο τους χαρακτήρες που χάθηκαν άδικα.

Τέλος μήπως θυμάται κανείς πως ακριβώς είχαν χωριστεί οι θεοί;;;
 
Να ξάνω μόνο μια παρατήρηση· στην Ιλιάδα δεν περιγράφεται η εισβολή των Αχαιών στην Τροία αλλά τελειώνει με την ταφή του Έκτορα. :)
Τελευταίος στίχος:
ὣς οἵ γ᾽ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο

Αυτός του ανδρείου Έκτορος ο ενταφιασμό εγίνη.

Μετάφραση Ιακ. Πολυλά
Τραβιάτα δεν ξέρω πως χωριστήκαν οι θεοί αλλά στην Υ ραψωδία μάχονται (Θεομαχία) και σε ποιο στρατόπεδο πηγαίνουν.

ὣς ἔφατο Κρονίδης, πόλεμον δ᾽ ἀλίαστον ἔγειρε.
βὰν δ᾽ ἴμεναι πόλεμον δὲ θεοὶ δίχα θυμὸν ἔχοντες·
Ἥρη μὲν μετ᾽ ἀγῶνα νεῶν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
ἠδὲ Ποσειδάων γαιήοχος ἠδ᾽ ἐριούνης
Ἑρμείας, ὃς ἐπὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσι κέκασται·
Ἥφαιστος δ᾽ ἅμα τοῖσι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων
χωλεύων, ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί.

ἐς δὲ Τρῶας Ἄρης κορυθαίολος, αὐτὰρ ἅμ᾽ αὐτῷ
Φοῖβος ἀκερσεκόμης ἠδ᾽ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
Λητώ τε Ξάνθός^ τε φιλομειδής τ᾽ Ἀφροδίτη.


Είπε, και σήκωσε φριχτή πολέμου ανεμοζάλη.
Κι' εφτύς όλοι οι θεοί κινούν στον πόλεμο να πάνε
μ' αντίθετους στο νου σκοπούς. Τί στο καραβοστάσι
η Ήρα η αρχιθέαινα, κι' η Αθηνά η Παλλάδα,
κι' ο σειστής πήγε Ποσειδός, κι' Ερμής ο καλοδότης
που νους γερός το νιόθωρο κεφάλι του στολίζει·
μαζί κι' ο Ήφαιστος φωτιά γιομάτος κούτσα κούτσα
ροβόλαε... κούτσα, μα γοργά του δρόμιζαν τα πόδια.
Μα ο Άρης πήγε ο πλουμιστός στους Τρώες, και μαζί του
το ρέμα ο Ξάνθος κι' η Λητό κι' η ρόδινη Αφροδίτη
κι' η σαϊτέφτρα Άρτεμη κι' ο σγουρομάλλης Φοίβος.

Μετάφραση Αλεξ. Πάλλη
[Όσο για την ερώτηση πάντα ήμουν με τους Αχαιούς γιατί ήταν πολύ γενναίοι άντρες ενώ στους Τρώες ήταν μόνο ο Έκτωρ (γνωστός) και στους Τρώες ήταν και ο Πάρης]
 
Last edited:

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Staff member
Νομίζω ότι στο δημοτικό που ήρθαμε σε επαφή για πρώτη φορά με το μύθο το ίδιο το βιβλίο αλλά και οι δάσκαλοι υπερτόνιζαν την ελληνικότητα των Αχαιών ωθώντας μας έμμεσα (αλλά και άμεσα) να ταυτίζουμε τους Τρώες με τους "κακούς". Αυτό δεν υπάρχει στο κείμενο της Ιλιάδας (η ταύτιση των Αχαιών με τους καλούς και των Τρώων με τους κακούς) και το αντιπαθέστερο άτομο στην Ιλιάδα, ο Θερσίτης είναι Αχαιός.

Οι Αθηνά και Ήρα είναι με το μέρος των Αχαιών, ο Απόλλωνας και η Αφροδίτη με το μέρος των Τρώων (νομίζω και ο Ποσειδώνας)

@Οδυσσέα: Στην Ιλιάδα δεν περιγράφεται η κατάληψη της Τροίας, οι Αχαιοί όμως έξω από τα τείχη δεν κάνουν κάμπινγκ :) προσπαθούν να την κατακτήσουν. Ο Όμηρος όμως περιγράφει την διαμάχη δυο έντιμων και γενναίων αντιπάλων, ίσως για αυτό δεν συμπεριλαμβάνει την κατάληψη με απάτη της Τροίας στο έπος του.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
Staff member
Καλά το έγραψε η Τραβιάτα. Η Χρυσηίδα πήγε στο μερίδιο του Αγαμέμνονα και η Βρισηίδα που πήγε στο μερίδιο του Αχιλλέα. Εσύ Απόλλωνα τα έκανες μπάχαλο με αποτέλεσμα η Χρυσηίδα να επιστρέψει στον πατέρα της (ελαφρώς μεταχειρισμένη) και ο Αγαμέμνονας να απαιτήσει το γκομενάκι του Αχιλλέα
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Μικρα στο σχολειο, οταν τα μαθαιναμε αυτα, παιρναμε αυτοματως το μερος των Αχαιων. Οτι οι Τρωες ηταν Ιωνες εδω το μαθαινω (λογικο μεν, αλλα δεν το ειχα σκεφτει, ουτε μας το παν). Οπως και πολλα αλλα δεν ειχα σκεφτει γιατι περασαν αφιλταριστα στο μυαλο μου απο μικρη.

Και η θυσια της Ιφιγενειας (μεγαλη αποδειξη πως την εποχη εκεινη γινοταν ανθρωποθυσιες) περασε στο απαρητηρητο, και η καταστροφη της Τροιας μας περαστηκε σαν δικαιωση στα 10 χρονια του πολεμου.

Μονο με τον θανατο του Εκτορα, και την μετα θανατον ταλαιπωρια του αψυχου κορμιου του, συγκινηθηκαμε ολοι, και αυτο, μονο στο Γυμνασιο που ο Ομηρος αφιερωσε πολλους στιχους για να το περιγραψει, στο δημοτικο.. ηρθε σαν νικη εναντιων των κακων Τρωων.

Ο τρωικος πολεμος κρατησε 10 χρονια, και εχει εξιστορηθει σε πολλα και διαφορετικα ποιηματα (το αναφερει η εισαγωγη της Ιλιαδας που διδαχτηκα εγω). Η Ιλιαδα αναφερει μονο τα γεγονοτα του 10ου (και τελευταιου) χρονου του πολεμου, οπου και συμβαινουν τα γεγονοτα που καθορισαν το τελος του πολεμου. Ουτε δουλειο Ιππο αναφερει, ουτε το τελος. Ξεκιναει με τον θυμο του Αχιλλεα που του πηρε ο Αγαμεμνονας την Βρησηιδα και τελειωνει (νομιζω) οταν ο πατερας του Εκτορα παιρνει το αψυχο κορμι του παιδιου του για να το θαψει.

Και αν ο τρωικος πολεμος εγινε για χαρη της Ελενης, στην Ιλιαδα αφανης πρωταγωνιστρια ειναι η Βρησηιδα (χρειαστηκε η ταινια με τον Μπραντ Πιτ για καταλαβουμε την αξια της), και τρανταχτη απαντηση σε οσους υποστηριζαν (μεταξυ αυτων και ο πατερας μου) οτι ο Αχιλλεας με τον Πατροκλο ειχαν.. σχεση :)) λογω του μαινους του Αχιλλεα οταν σκοτωσαν τον φιλο του. Ενταξει.. μπορει να ειχαν, αλλα ο ερωτας του Αχιλλεα για την Βρησηιδα ειναι κατι παραπανω απο προφανες.

Τεσπα.. πολυ πριν την ταινια με τον Μπραντ Πιτ (που εγινε το ελα να δεις απο τις ανακριβειες), μια αρκετα παλαιοτερη ταινια που ετυχε να δω, επαιρνε το μερος των Τρωων. Ειχε επικεντρωθει στην αγαπη (και οχι ερωτα) του Παρη με την Ελενη Οι Αχαιοι ηταν στο συνολο κακασχημοι (χαρακτηριστικο των ταινιων εκεινης της εποχης), οι Τρωες πανεμορφοι, ο Αχιλλεας (ο πιο ασχημος) εμφανιστηκε 1 πλανο μονο, ισα για να σκοτωσει τον Εκτορα και αμεσως να σκοτωθει απο τον Παρη, και στο τελος δινεται εμφαση στην καταστροφη της Τροιας. Ο Μενελαος, να παιρνει πισω την Ελενη που ειναι λερωμενη με το αιμα του σκοτωμενου Παρη και να αρνειται να το καθαρισει λεγοντας πως θα το κρατησει για παντα.

Αυτη η ταινια ηταν και η αφορμη να σκεφτω πως μπορει και οι Αχαιοι να ηταν οι κακοι τελικα.. και τελικα να αλλαξω παραταξη :)

Οι θεοι ειχαν μοιραστει ολοι. Περα απο τους βασικη τετραδα, και οι υπολοιποι βοηθουσαν περιστασιακα.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Δεν ξερω για Ιωνες, αλλα γλωσσολογικά υπαρχουν ενδειξεις που συνδεουν την Τροια με τους Χετταιους
 
Χωρίς να ψάξω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, εντελώς μεροληπτικά, λόγω συμπάθειας για τον Οδυσσέα είμαι με τους Αχαιούς.
 
Μικρή υποστήριζα τους Αχαιούς, κι εγώ λόγω του Οδυσσέα κυρίως. Τώρα που μεγάλωσα και έφυγε το πάθος :ρ, είμαι ουδέτερη, βλέπω μόνο έναν κατακτητικό πόλεμο και σ'αυτές τις περιπτώσεις πάντα κάποιος βγαίνει χαμένος κι αυτό δεν μ' αρέσει καθόλου. Εννοείται ότι με αυτή μου την άποψη δεν μειώνω σε καμία περίπτωση την αξία της ιστορίας και του έπους, αντιθέτως λέω να το ξαναδιαβάσω σύντομα :))) (γιατί το έχω ψιλοξεχάσει κιόλας).
 
Εγώ ξέρω πως οι Αχαιοί ήταν οι καλοί και οι Τρώες οι κακοί. Φυσικά, είμαι με τους καλούς :ρ
 
Οι Τρώες κακοί;;;; Διάβασε την εξομολόγηση του Έκτορα στην Ανδρομάχη και πως παίζει με το γιο του... :κλαψ:

Τὴν δ' αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ· 440
ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλὰ μάλ' αἰνῶς
αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,
αἴ κε κακὸς ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο·
οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν, ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸς
αἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαι
ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδ' ἐμὸν αὐτοῦ.
εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·
ἔσσεται ἦμαρ ὅτ' ἄν ποτ' ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.
ἀλλ' οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω, 450
οὔτ' αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος
οὔτε κασιγνήτων, οἵ κεν πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ
ἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπ' ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,
ὅσσον σεῦ, ὅτε κέν τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
δακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·
καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,
καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείης
πόλλ' ἀεκαζομένη, κρατερὴ δ' ἐπικείσετ' ἀνάγκη·
καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν·
Ἕκτορος ἧδε γυνὴ ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι 460
Τρώων ἱπποδάμων ὅτε Ἴλιον ἀμφεμάχοντο.
ὥς ποτέ τις ἐρέει· σοὶ δ' αὖ νέον ἔσσεται ἄλγος
χήτεϊ τοιοῦδ' ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ.
ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοι
πρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θ' ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι.

Ὣς εἰπὼν οὗ παιδὸς ὀρέξατο φαίδιμος Ἕκτωρ·
ἂψ δ' ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνης
ἐκλίνθη ἰάχων πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθεὶς
ταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην,
δεινὸν ἀπ' ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας. 470
ἐκ δ' ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ·
αὐτίκ' ἀπὸ κρατὸς κόρυθ' εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ,
καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐπὶ χθονὶ παμφανόωσαν·
αὐτὰρ ὅ γ' ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶν
εἶπε δ' ἐπευξάμενος Διί τ' ἄλλοισίν τε θεοῖσι·
Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι
παῖδ' ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν,
ὧδε βίην τ' ἀγαθόν, καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν·
καί ποτέ τις εἴποι πατρός γ' ὅδε πολλὸν ἀμείνων
ἐκ πολέμου ἀνιόντα· φέροι δ' ἔναρα βροτόεντα 480
κτείνας δήϊον ἄνδρα, χαρείη δὲ φρένα μήτηρ.

Ὣς εἰπὼν ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσὶν ἔθηκε
παῖδ' ἑόν· ἣ δ' ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳ
δακρυόεν γελάσασα· πόσις δ' ἐλέησε νοήσας,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·
δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ·
οὐ γάρ τίς μ' ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει·
μοῖραν δ' οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν,
οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται.
ἀλλ' εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ' αὐτῆς ἔργα κόμιζε 490
ἱστόν τ' ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
ἔργον ἐποίχεσθαι· πόλεμος δ' ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.

Ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθ' εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ
ἵππουριν· ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκει
ἐντροπαλιζομένη, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα.
αἶψα δ' ἔπειθ' ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο, κιχήσατο δ' ἔνδοθι πολλὰς
ἀμφιπόλους, τῇσιν δὲ γόον πάσῃσιν ἐνῶρσεν.
αἳ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ· 500
οὐ γάρ μιν ἔτ' ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιο
ἵξεσθαι προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν.



Και προς αυτήν απάντησε ο λοφοσείστης Έκτωρ:
«Όλα τα αισθάνομαι κι εγώ, γυνή μου, αλλά φοβούμαι
και των ανδρών το πρόσωπο και των σεμνών μητέρων,
αν μ' έβλεπαν ως άνανδρος να φεύγω από την μάχην·
ουδ' η καρδιά μου θέλει το, που μ' έμαθε να είμαι
γενναίος πάντοτε κι εμπρός να μάχομαι των Τρώων
χάριν της δόξας του πατρός και της δικής μου ακόμη·
ότ' είναι τούτο φανερό στα βάθη της ψυχής μου·
θα φθάσ' η μέρα να χαθεί κι η Ίλιος η αγία
και ο Πρίαμος ο δυνατός με όλον τον λαόν του.
Αλλά των Τρώων η φθορά δεν με πληγώνει τόσο
και του πατρός μου ο θάνατος και της σεμνής μητρός μου
και των γλυκών μου αδελφών, οπού πολλοί και ανδρείοι
από τες λόγχες των εχθρών θα κυλισθούν στο χώμα,
όσ' ο καημός σου, όταν κανείς των Αχαιών σε πάρει
εις την δουλείαν, ενώ συ θα οδύρεσαι, θα κλαίεις,
εις τ' Άργος ξένον ύφασμα θα υφαίνεις προσταγμένη·
απ' την Υπέρειαν πηγήν ή από την Μεσσηίδα
νερό θα φέρνεις στανικώς, από σκληρήν ανάγκην·
κι ενώ συ κλαίεις θενά ειπούν: "Ιδέτε την συμβίαν
του Έκτορος που πρώτευε των ιπποδάμων Τρώων
στον πόλεμον, που ολόγυρα στην Ίλιον πολεμούσαν".
Αυτά θα ειπούν και μέσα σου θα ξαναζήσει ο πόνος
του ανδρός εκείνου, οπού δεν ζει διά να σε ελευθερώσει.
Αλλά παρά τον θρήνον σου και τ' όνειδος ν' ακούσω,
βαθιά στην γην καλύτερα να με σκεπάσει ο τάφος».
Και ο μέγας Έκτωρ άπλωσε τα χέρια στο παιδί του·
έσκουξ' εκείνο κι έγειρε στο στήθος της βυζάστρας·
φοβήθη τον πατέρα του καθώς είδε ν' αστράφτουν
τ' άρματα και απ' την κόρυθα της περικεφαλαίας
την χαίτην που τρομακτικώς επάνω του εσειόνταν·
εγέλασε ο πατέρας του και η σεβαστή μητέρα·
και ο μέγας Έκτωρ έβγαλε την περικεφαλαίαν
και καταγής την έθεσεν, όπου λαμποκοπούσε.
Εφίλησε κι εχόρευσε στα χέρια το παιδί του
κι έπειτα ευχήθη στους θεούς κι είπε: «Ω πατέρα Δία,
κι όλ' οι επουράνιοι θεοί, δώσετε εις το παιδί μου
τούτο, ως εδώκατε εις εμέ, στο γένος του να λάμπει,
στ' άρματα μέγας, δυνατός στην Ίλιον βασιλέας,
και ως έρχεται απ' τον πόλεμον μ' άρματα αιματωμένα
εχθρού που εφόνευσε, να ειπούν: καλύτερος εδείχθη
και του πατρός του, και χαράν θα αισθάνεται η μητέρα».
Ως είπε αυτά, στην αγκαλιά της ποθητής συμβίας
το βρέφος έβαλε και αυτή στο μυροβόλο στήθος
το πήρε γελοκλαίοντας· την ελυπήθη εκείνος,
εχάιδευσέ την κι έλεγε: «Αγαπητή, μη θέλεις
τόσο δι' εμέ να θλίβεσαι, στοχάσου ότι στον Άδη
δεν θα με στείλει άνθρωπος η ώρα μου πριν φθάσει·
και άνθρωπος άμα γεννηθεί, είτε γενναίος είναι
είτε δειλός, δεν δύναται τη μοίρα ν' αποφύγει.
Αλλ' άμε σπίτι, έχε στον νουν τα έργα τα δικά σου,
την ηλακάτην, τ' αργαλειό, και πρόσταζε τες κόρες
να εργάζονται· στον πόλεμον θα καταγίνουν όλοι
οι άνδρες που εγεννήθησαν στην Τροίαν κι εγώ πρώτος».
Είπε και πάλι εφόρεσε την περικεφαλαίαν.
Και προς το σπίτι εκίνησεν η αγαπητή γυνή του
κι εσυχνογύριζε να ιδεί με μάτια δακρυσμένα.
Εις του ανδροφόνου Έκτορος την υψηλήν οικίαν
έφθασε κι εύρηκε εκεί των γυναικών το πλήθος
κι απ' την ψυχήν τους έκαμεν ο θρήνος ν' αναβρύσει.
Και ζωντανόν τον Έκτορα στο σπίτι του εθρηνούσαν,
θαρρώντας που απ' τον πόλεμον κι απ' τ' ανδρειωμένα χέρια
των Αχαιών δεν θα σωθεί και δεν θα γύρει πλέον.

Μετάφραση Ιακ. Πολυλά
 

Αζέλμα

New member
Θα ήθελα να γράψω πολλά πάνω σ'αυτό, αν και είχα πει στον εαυτό μου πως δεν θα ξανακολλησω με τον Τρωικό Πόλεμο. Δεν μπορώ να μπω από υπολογιστή, δεν μου δέχεται τον κωδικό -.-
Σε πρώτη φάση θα πω για τον Ποσειδώνα ότι διάβασα πως ήταν με το μέρος των Ελλήνων, και μόνο με τον Οδυσσέα ήταν "κακός" επειδή του τύφλωσε τον γιο.
Ψήφισα ουδέτερη. Κανονικά θα πήγαινα με τους Τρώες επειδή έχουν μερικές καταπληκτικές φυσιογνωμίες (Έκτορας και Ανδρομάχη: υπέροχο ζευγάρι, Κασσάνδρα κ.ά.) αλλά η λατρεία μου για τον Οδυσσέα δεν μ'άφησε να το κάνω.
 

Φαίη

Active member
Από τότε που κάναμε την Ιλιάδα στο γυμνάσιο θυμάμαι πως είχα πάρει το μέρος των Τρώων. Αγαπημένος μου ήρωας ήταν ο Έκτορας. Αντιθέτως, τον Αχιλλέα τον θεωρούσα ....τσόγλανο :χαχα:
Ακόμα τις ίδιες απόψεις έχω πάντως :)
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ως παιδί, πριν καταλάβω ότι είχε κάνει την Πηνελόπη τάρανδο, αγαπούσα τον Οδυσσέα. Πιο φλούφληδες μού φαίνονταν οι Μενέλαος και Πάρις, και απορούσα για το γούστο της ωραίας Ελένης (στο μεταξύ, Πάρης λεγόταν και ο αντιπαθητικός αντίζηλος του Ρωμαίου που ήθελε να παντρευτεί την Ιουλιέτα - το 'χει το όνομα). Πιο ενδιαφέρων, ως χαρακτήρας, μου φαίνεται ο Αγαμέμνονας και πιο αγαπημένοι είναι σίγουρα οι Πρίαμος, Έκτορας και Ανδρομάχη.
 

Φαίη

Active member
Άλλο που δεν ήθελε κι ο Οδυσσέας. Έκανε καλά καλά τη ζωούλα του και μόλις έγινε χούφταλο αποφάσισε να επιστρέψει στη γυναικούλα του.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
και στο καημένο το γέρικο σκυλάκι του, που τον περίμενε :λυγμ::κλαψ:
 
και στο καημένο το γέρικο σκυλάκι του, που τον περίμενε :λυγμ::κλαψ:
Αχ Ίζι πολύ αγαπημένο απόσπασμα... :κλαψ: (Ναι Αντέρωτα θα βάλω πάλι κατεβατό, συγχώρεσε με! :χαχα: )

ἔνθα κύων κεῖτ' Ἄργος ἐνίπλειος κυνοραιστέων. 300
δὴ τότε γ', ὡς ἐνόησεν Ὀδυσσέα ἐγγὺς ἐόντα,
οὐρῇ μέν ῥ' ὅ γ' ἔσηνε καὶ οὔατα κάββαλεν ἄμφω,
ἄσσον δ' οὐκέτ' ἔπειτα δυνήσατο οἷο ἄνακτος
ἐλθέμεν· αὐτὰρ ὁ νόσφιν ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ,
ῥεῖα λαθὼν Εὔμαιον, ἄφαρ δ' ἐρεείνετο μύθῳ·

"Εὔμαι', ἦ μάλα θαῦμα κύων ὅδε κεῖτ' ἐνὶ κόπρῳ.
καλὸς μὲν δέμας ἐστίν, ἀτὰρ τόδε γ' οὐ σάφα οἶδα,
ἢ δὴ καὶ ταχὺς ἔσκε θέειν ἐπὶ εἴδεϊ τῷδε,
ἦ αὔτως οἷοί τε τραπεζῆες κύνες ἀνδρῶν
γίνοντ', ἀγλαΐης δ' ἕνεκεν κομέουσιν ἄνακτες." 310

τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα·
"καὶ λίην ἀνδρός γε κύων ὅδε τῆλε θανόντος
εἰ τοιόσδ' εἴη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ ἔργα,
οἷόν μιν Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύς,
αἶψά κε θηήσαιο ἰδὼν ταχυτῆτα καὶ ἀλκήν.
οὐ μὲν γάρ τι φύγεσκε βαθείης βένθεσιν ὕλης
κνώδαλον, ὅττι δίοιτο· καὶ ἴχνεσι γὰρ περιῄδη.
νῦν δ' ἔχεται κακότητι, ἄναξ δέ οἱ ἄλλοθι πάτρης
ὤλετο, τὸν δὲ γυναῖκες ἀκηδέες οὐ κομέουσι.
δμῶες δ', εὖτ' ἂν μηκέτ' ἐπικρατέωσιν ἄνακτες, 320

οὐκέτ' ἔπειτ' ἐθέλουσιν ἐναίσιμα ἐργάζεσθαι·
ἥμισυ γάρ τ' ἀρετῆς ἀποαίνυται εὐρύοπα Ζεὺς
ἀνέρος, εὖτ' ἄν μιν κατὰ δούλιον ἦμαρ ἕλῃσιν."

ὣς εἰπὼν εἰσῆλθε δόμους ἐῢ ναιετάοντας,
βῆ δ' ἰθὺς μεγάροιο μετὰ μνηστῆρας ἀγαυούς.
Ἄργον δ' αὖ κατὰ μοῖρ' ἔλαβεν μέλανος θανάτοιο,
αὐτίκ' ἰδόντ' Ὀδυσῆα ἐεικοστῷ ἐνιαυτῷ
. (ρ 300-327)


Κει πάνω ο σκύλος ο Άργος κοίτουνταν, τσιμπούρια φορτωμένος᾿
μα ξάφνου, μπρος του μόλις ένιωσε τον Οδυσσέα να στέκει,
μεμιάς τα δυο του αφτιά κατέβασε κουνώντας την ουρά του,
μα στον αφέντη του σιμότερα πια δε βαστούσε να 'ρθει..
Κι αυτός, την όψη αλλού γυρίζοντας, εσφούγγιξε ένα δάκρυ,
τον Εύμαιο ξεγελώντας εύκολα, και τούτα τον ρωτούσε:
«Τέτοιο σκυλί πολύ παράξενο να το 'χουν πεταμένο
μες στις κοπριές᾿ αλήθεια, έχει όμορφο σκαρί, μα δεν κατέχω
εξόν την ομορφιά και γρήγορα, παλιά, τα πόδια αν είχε.
Μπας κι ήταν απ᾿ αυτά που τριγυρνούν στις τάβλες των αρχόντων
και που αν οι αφέντες τους τα γνοιάζουνται, τα θέλουν για στολίδι;»
Εύμαιε, και συ του απηλογήθηκες, χοιροβοσκέ, και του 'πες:
«Είναι του αντρός, μακριά που εχάθηκε στα ξένα, ο σκύλος τούτος'
την ίδια τώρα να 'χε ανάκαρα και το κορμί σαν τότε,
που εκείνος το άφηκε μισεύοντας κατά της Τροίας τα μέρη,
τη δύναμή του θα καμάρωνες και τα γοργά του πόδια.
Κανένα αγρίμι δέ του γλίτωνε στα πιο βαθιά του δάσου,
σαν το 'στρωνε μπροστά, τι του 'βρισκε μεμιάς ξανά τ᾿ αχνάρια.
Μα τώρα δυστυχάει, του χάθηκε το αφεντικό στα ξένα,
δεν το φροντίζουν πια οι γυναίκες μας στην τόση αξεγνοιασιά τους.
Έτσι είναι οι δούλοι, τον αφέντη τους που έχασαν κι η κυβέρνια
τους λείπει: πια δεν έχουν όρεξη σωστή δουλειά να κάμουν.
Αλήθεια, τη μισή ο βροντόλαλος ο Δίας αξιά του ανθρώπου
του παίρνει απ᾿ τη στιγμή που επλάκωσε γι᾿ αυτόν σκλαβιάς ημέρα!»
Σαν είπε αυτά, στο αρχοντοκάμωτο παλάτι μέσα εδιάβη
κι ευτύς στον αντρωνίτη βρέθηκε μαζί με τους μνηστήρες.
Όμως τον Άργο η μοίρα εσκέπασε του σκοτεινού θανάτου,
τον Οδυσσέα μόλις αντίκρισε στα είκοσι χρόνια απάνω.

Μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή

[Επίσης ο Όμηρος δεν αναφέρει ότι ο Οδυσσέας «κεράτωσε» την Πηνελόπη]
 
Last edited:
Top