Αύγουστος Κορτώ: "Μικρό χρονικό τρέλας"

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο


ISBN: 978-960-16-7083-6
Συγγραφέας: Αύγουστος Κορτώ
Τίτλος: Μικρό χρονικό τρέλας
Εκδοτικός οίκος: ΠΑΤΑΚΗ
Σελίδες: 256
Ημερομηνία Έκδοσης: Οκτώβριος 2016
Είδος: Αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα


Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Στις 28 Δεκέμβρη του 2008, στις τρεις τα χαράματα, ο μεγαλύτερος φόβος μου έγινε πραγματικότητα: κατά το κοινώς λεγόμενον, τρελάθηκα.

Το μυαλό μου -ο κόσμος μου- γκρεμίστηκε και τη θέση του πήρε μια παντοδύναμη ψύχωση, που σαν παράσιτο με ξενιστή τον ίδιο μου τον εαυτό τρεφόταν και θέριευε με τις παρανοϊκές ιδέες που γεννούσε ασταμάτητα: ήμουν ο νεός Δαλάι Λάμα, ο Φύλακας στη σίκαλη, πληρωμένοι δολοφόνοι παραμόνευαν στο κατόπι μου.

Σ' αυτό μου το παραλήρημα, ολοζώντανο ακόμα στη μνήμη μου, στη σύντομη νοσηλεία μου και στην κατοπινή, θανατερή μου κατάθλιψη, παρέσυρα κι οδήγησα στην απόγνωση όλους τους ανθρώπους της καρδιάς μου, που μ' έβλεπαν άξαφνα κατακερματισμένο από μιαν ανεξέλεγκτη ψυχική ασθένεια.

Ο ζοφερός Δεκέμβρης του ’08 στη μουδιασμένη Αθήνα. Το ιερό κόκκινο χρώμα. Κι η αυτόχειρας μάνα μου, που χρόνια μετά επιστρέφει από τον 'Αδη. Στο βιβλίο αυτό έγραψα όλα όσα θυμάμαι, χωρίς ν' αλλάξω τίποτα και μην κρατώντας τίποτα κρυφό. Γιατί χάρη σ' αυτές τις αδιανόητες μέρες, κατάφερα, μες στα συντρίμμια του μυαλού μου, να βρω έναν νέο εαυτό και τον δύσκολο δρόμο που οδηγεί στην ψυχική γαλήνη. Κι ενώ η ιστορία μου μοιάζει μοναδική, το τέρας της ψυχικής αρρώστιας και του φόβου που σκορπάει είναι κοινό για όλους μας, όπως και το θηρίο της αγάπης και της κάθε ανθρώπινης δύναμης.

Γιατί η ψυχή μας δεν είναι φτιαγμένη ν' αρκείται στη δυστυχία.


Απόψε το τελείωσα και πραγματικά συγκλονίστηκα που ο συγγραφέας μιλά με τόση ειλικρίνεια για ένα θέμα-ταμπού που συνήθως μένει κλεισμένο σε ντουλάπες και αποθήκες σε πολλά ελληνικά σπίτια! Στα τριάντα στην πιο παραγωγική σου ηλικία είναι πολύ άσχημο να περνάς κάτι τόσο ασυνήθιστο και φοβερό: " εύχομαι σε κάθε άνθρωπο που έχει βρεθεί κυνηγημένος απ 'τον όποιο φόβο, είτε της αρρώστιας, είτε όχι, να γελάει μια μέρα με την ανάμνησή του όπως γελάμε με τους φόβους μας που όταν ήμασταν παιδιά μας έκλεβαν τον ύπνο"

Δεν νομίζω να είχα το κουράγιο του αν μου συνέβαινε κάτι τοσο ασχημο να το καταγράψω και μάλιστα μου κάνει εντύπωση η διαύγεια του, όντας κάτω από την επίδραση μιας σοβαρής ψυχικής ασθένειας, να θυμάται τόσες πολλές λεπτομέρειες, όλες τις δραματικές του ώρες και να κρατά ένα είδος ημερολογίου! Επίσης να μιλά για όλες αυτές τις στιγμές με τόσο σπάνιο χιουμορ! Δεν σε θλίβει, δεν σε κουράζει και όμως όλα αυτά που περιγράφει είναι τόσο δραματικά και προσωπικά. Διαβάζεται νεράκι το βιβλίο!

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου , βλέπουμε την αγωνία του Κορτω να μην έχει την ασθένεια της μητέρας του που την οδήγησε σε άδικο χαμό και ποιος δεν θα ένιωθε αγωνία στην θέση του; Επίσης βλέπουμε πως μέσα στην ατυχία του, στάθηκε πολύ τυχερός και πως έχει φίλους που ενδιαφέρθηκαν , δύσκολο να γίνει αυτό σε έναν ψυχικά άρρωστο ασθενή! " Κανείς δεν φταίει για την αρρώστια του, κανείς δεν επιλέγει την ταλαιπωρία του" όλα είναι ανθρώπινα δυστυχώς η ευτυχώς και το βιβλίο αυτό τολμά να μιλά και να απενοχοποιει κάποια πράγματα! Η ψυχή κανενός δεν αρκείται στην δυστυχία και δεν θα έπρεπε και χρειάζεται μεγάλο θάρρος και δύναμη και προσπάθεια για να βγεις στο φως.
 
Last edited by a moderator:

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Εξαιρετικός !!! Με το που βγήκε το πήρα και το διάβασα σε ένα βράδυ. Όμως θεωρώ την Κατερίνα ένα κλίκ παραπάνω καλύτερη. Εδώ μου άφησε την αίσθηση οτι ήθελε απλά να τα βγάλει απο μέσα του παρολο που δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το τι εστί ψυχωσικός. Η Κατερίνα όμως είναι πιο ολοκληρωμένη σαν χαρακτήρας και καλύτερα σκιαγραφημένη απο κάθε αποψη όπως και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου.
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Δεν είχα ιδεα για το πως μπορεί να νιωθει καποιος με ψυχωσικο επεισοδιο , η καταθλιψη πχ.ειναι πολυ πιο συνιθισμενη σαν εννοια πια και ολοι εχουμε εξοικιωθει.
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Δεν νομίζω οτι μπορείς να εξοικειωθείς με καμία ψυχική διαταραχή αν δεν την υποστείς εσύ ο ίδιος. Ο Κορτώ απλά έχει το ταλέντο να ρίχνει φως σε δύσκολα σημεία επιστρατεύοντας το χιούμορ, την ανάλυση, τους διαλόγους( αλλα και πάλι βλέπεις σπαράγματα). Ειδικά αυτή η καραμέλα οπου όλοι έχουν υποστεί κατάθλιψη για ψύλλου πήδημα με αφιονίζει. Καλά καλά δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα. Ο Κορτώ πέρασε και κατάθλιψη ανεξάρτητα απο το τριήμερο αυτό επεισόδιο.
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Παροδικη ισως καταθλιψη αλλα αλλο αυτο, αλλο να νομίζεις πως είσαι κάποιος άλλος εντελώς, τραβας καρο μεγαλο και συ και οι δικοι σου δεν το συζητω!! Και παλι καλα που επανηρθε και είναι καλά.
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Έχει επανέλθει και μπράβο του αλλα δυστυχώς η ψυχική ισορροπία δεν είναι κάτι που διατηρείται ισοβίως. Πάντα υπάρχει ο φόβος να ξανακυλήσεις.
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Δηλ. παντα προσπαθεις και παντα ζεις με τον φοβο ενός ακομη επεισοδιου/ μου κάνει εντυπωση που νομισε πως ειναι ο Δαλαι Λαμα, καλα ο Σαλιντζερ ναι μιας και αυτη ειναι η δουλεια του και μπορει να ταυτιστηκε με εναν διασημο συγγραφεα αλλα με εναν θρησκευτικο ηγετη !
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Το διαβάζω τώρα, τι ωραίο που είναι. Μια εξομολόγηση γεμάτη ειλικρίνεια, θάρρος, χιούμορ. Διαβάζεις Κορτώ και νιώθεις ότι σου μιλάει ο κολλητός σου, ιδιαίτερα αν είσαι κοντά στην ηλικία του με τα κοντινά βιώματα των παιδιών της γενιάς μας. Γι' αυτό πάντα πιάνω τα βιβλία του όταν δεν έχω πραγματική όρεξη για διάβασμα, αλλά μάλλον για λίγη κουβέντα.

Σχετικά με το ψυχωσικό του επεισόδιο, δεν πιστεύετε ότι μπορεί να προκλήθηκε ή να πυροδοτήθηκε έστω απ' τα χημικά που είχε φάει εκείνες τις μέρες λόγω Γρηγορόπουλου;

Τα καλύτερα βιβλία του κατά τη γνώμη μου είναι τα αυτοβιογραφικά του (Κατερίνα, Χρονικό, Έρως, Άνθρωπος που Έτρωγε). Μακάρι να συνεχίσει να μοιράζεται μαζί μας ιστορίες απ' τη ζωή του.

@Στιλλ, από κει ξεκίνησε το κόλλημα με τον Σάλιντζερ ή είχε προηγηθεί; :)))
 
Last edited:

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Με έπιασες Ιζι, απο εκεί ξεκίνησε το κόλλημα και προσυπογράφω τα λεγόμενα σου και ας μην ανήκω στην γενιά σας :))). Είναι όντως σαν να σου μιλάει ο κολλητός σου. Είναι πολύ πιθανό και γώ το σκέφτηκα αυτό όταν το διάβαζα. Αν οχι να προκλήθηκε να λειτούργησε ως σπιθίτσα, που τον αναστάτωσε. Είμαι τόσο χαρούμενη που του μίλησα τις προάλλες και έχω υπογεγραμμένα τα βιβλία του. :γιούπι:
 
Last edited:

Μπίλος

Κοινωνός
Το μικρό χρονικό τρέλας διαβάστηκε απνευστί όπως γίνεται συνήθως με τα βιβλία του Αύγουστου Κορτώ.
Επηρεασμένος από τον αγαπημένο του Τσιφόρο στα ευθυμογραφήματά του,αλλά και στα πιο "δύσκολα" του, τον απολαμβάνεις και σου δημιουργεί αμέσως την αίσθηση της αμεσότητας.
 

Στιλλ ιλλ

Κοινωνός
Ναι κατα πάσα πιθανότητα ή και με την μελαγχολία ακόμη. Ενώ είναι κάτι πιο σύνθετο και περίπλοκο και οι λόγοι μπορούν να είναι βιολογικοί, γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ψυχοκοινωνικοί παράγοντες όπως ο τρόπος σκέψης και διάφορα βαρύνουσας σημασίας γεγονότα (βλέπε την αυτοκτονία της μητέρας του Κορτώ εν προκειμένω)
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Εγώ νομίζω ότι και πολλοί ψυχολόγοι (ακόμη και ψυχίατροι) χρησιμοποιούν τον όρο καραχρηστικά.
 

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Εγώ νομίζω ότι και πολλοί ψυχολόγοι (ακόμη και ψυχίατροι) χρησιμοποιούν τον όρο καραχρηστικά.
Σίγουρα θα υπάρχουν κάποια αντικειμενικά κριτηρια και ψυχολογικά τεστ που θα "ψυχομετρούν" κάποιον αν έχει ή όχι. Εντουτοις ο Κορτώ δεν είχε απλώς κατάθλιψη αλλά ψυχωσικό επεισόδιο , νοσηλεύτηκε οπότε ήταν σοβαρό , κινδύνεψε η ζωή του.
 

Τσίου

Μύστης
Ίζι, μιλάς για την υπερδιάγνωση; Αυτό το πρόβλημα νομίζω δεν υπάρχει ακόμη στην Ελλάδα. Στην Αμερική και σε άλλες χώρες πιο δυτικές από εμάς όμως, ναι, έχει βαρέσει κόκκινο. Για παράδειγμα στα παιδιά με υπερκινητικότητα (ADHD), ήπιας μορφής, δίνουν φάρμακα ενώ το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν αν έπαιζαν σε μία ομάδα μπάσκετ.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ίζι, μιλάς για την υπερδιάγνωση; Αυτό το πρόβλημα νομίζω δεν υπάρχει ακόμη στην Ελλάδα.
Κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο υπάρχει αλλά είναι και σοβαρότατο. Δεν θέλω να επεκταθώ, αλλά έχω αρκετά παραδείγματα στο περιβάλλον μου.

Πίσω στο βιβλίο, τι γέλιο έριξα όταν πήγε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην αμερικάνικη πρεσβεία και μετά κηνυγούσε το περιστέρι στη Μαβίλη. :χαχαχα: Ο ορισμός του κωμικοτραγικού.
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Δεν εχω διαβάσει το βιβλιο ομως θυμαμαι πάρα πολυ καλά τα γεγονοτα του 2008, μετα τη δολοφονία του Γρηγοροπουλου.
Τοτε, δουλευα στο Κολωνακι και η εικόνα της κατεστραμμενης Αθήνας ήταν στεναχωρη και τραγικη. Η δε δολοφονία του με συγκλόνισε και με επηρέασε πολύ εντονα (αμεσως μετα, τα γεγονοτα με τη Μαρφιν το 2010). Ημουν καπου εκδρομη και θυμαμαι να επιστρεφω στο ξενοδοχείο και να το ακούω στις ειδησεις. Για αρκετή ώρα, απλώς αρνιομουν να δεχτώ αυτό που έβλεπα και πρεπει να βουβαθηκα για κανα διωρο. Μετά απο πολλους μήνες κι ενω περπάταγα στα Εξαρχεια, βρεθηκα χωρις να το εχω υπολογισει, στο σημειο της δολοφονίας. Εκει εμεινα κάγκελο για κανα 2λεπτο. Ούτε μπρος, ουτε πισω μπορουσα να κανω.
Ελάχιστα "πραγματα" με εχουν επηρεάσει και θλίψει τόσο μα τοσο εντονα και για πολυυυ καιρο.

(Για τη Μαρφιν, δε, θα σας πω σε αλλο επεισόδιο.)
 
Last edited:

Αριάδνη

Όμορφο Νιάτο
Xωρίς να είμαι ειδικός δεν νομίζω πως αυτα τα τραγικά γεγονότα εφεραν το ψυχωσικό επεισόδιο. Ηταν να συμβεί.
 

Έλλη Μ

Κοινωνός
Σε καμία περίπτωση δεν τα συνδεω. Ηταν μια btw αναφορα στα του 2008 και πώς θυμαμαι να με εχουν στεναχωρησει. Καμια συνδεση δεν υπαρχει μεταξυ του επεισοδιου που βιωσε ο Κορτώ και της δικης μου στεναχωριας. :ναι:
 
Last edited:
Top