Αύγουστος Κορτώ: "Το Βιβλίο της Κατερίνας"

Χρυσηίδα.
Κοπελάρα, το 'κλεισα κι ανάσανα.
Τελικά, δεν θέλω να πω τίποτα για το βιβλίο. Ελπίζω ο συγγραφέας να φτάσει στα όνειρά του.
Ίσως είναι και σε τι στιγμή θα σε βρει το κάθε βιβλίο, δεν ξέρω, κόλλησα. Του έδωσα μια και θέλω να το κάνω κομμάτια. Την ανάγνωση αυτή, την αφιέρωσα σε κάτι καθάρματα που έφυγαν νωρίς. Ασυγχώρητοι από μένα, για τον Θεό τους δεν με νοιάζει.
 
Εν τέλει έγινε χθες εδώ στη Ρόδο η βιβλιοπαρουσίαση "Το βιβλίο της Κατερίνας", από τον ίδιο τον συγγραφέα Αύγουστο Κορτώ.
Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, θα σας μεταφέρω όμως εντυπώσεις για το βιβλίο, όπως μας τις απέδωσε ο 35χρονος Κορτώ.
Πρόκειται καθαρά για την ιστορία της μητέρας του που έλεγαν Κατερίνα, η οποία επί χρόνια έπασχε από διπολική προσωπικότητα και εν τέλει κατέληξε στην αυτοκτονία. Ο ίδιος μας είπε ότι ολόκληρη η ιστορία και οι χαρακτήρες βρίσκονται πάρα πολύ κοντά στην πραγματικότητα της δικής του ζωής, συνεπώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα υβρίδιο μυθιστορήματος και βιογραφίας.

Δεν θα σταθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες για το περιεχόμενο του βιβλίου, καθώς μέσα σε αυτό περιλαμβάνονται όλες οι απαντήσεις που θέλει ο αναγνώστης. Το μόνο που θα γράψω είναι ότι αυτό το πρόσωπο από το υπερπέραν, είναι ουσιαστικά το πρόσωπο στο οποίο απευθυνόμαστε στις αδύναμές μας στιγμές (Θείο, μνήμες γονέων) ζητώντας υποστήριξη.

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι ο χαρακτήρας του Κορτώ.
Χαιρότανε και το έδειχνε με μικρά γελάκια (που μπορούσες να τα ακούσεις) κάθε φορά που κάποια από τις παρουσιάστριες μιλούσε με επαινετικά λόγια για τον ίδιο και το έργο του. Είχε τα χέρια ανάμεσα στα πόδια, έσκυβε και γελούσε, δεν μπορούσε να το κρύψει. Αφήστε που είχε μικρόφωνο μπροστά συνεχώς ανοικτό.

Μιλούσε και δεν έψαχνε λόγια για να πει. Ηξερε πολύ καλά τι ήθελε να πει και αυτό έκανε (χωρίς κομπιάσματα) για περίπου 20 λεπτά.
Βέβαια, όλα περιστρεφόντουσαν γύρω από το Εγώ του, ή το Εγώ της μητέρας του, όμως αυτό δεν κούρασε ούτε μια στιγμή. Μάλιστα εξήγησε αυτές οι συμπεριφορές του ίδιου και της μητέρας του, τον οδηγούν συνεχώς στο να δημιουργεί μόνο ακραίες μητρικές φιγούρες: Μητέρες αγγέλους, μητέρες δαίμονες.

Μίλησε τρεις, τέσσερις φορές για τον σύντροφό του τον Τάσο, αλλά νιώθω ότι δεν το έκανε για να προκαλέσει. Ηταν ειλικρινείς αναφορές στον έρωτά του και στον υποστηρικτή του. "Οι δυο μου Τάσοι, ο πατέρας μου και ο σύντροφός μου".

Ολοι είδαμε ότι το μάτι του γυαλίζει. Δεν γυαλίζει βέβαια σαν εκείνο του Τζακ Τόρανς στη Λάμψη του Κίνγκ, αλλά γυαλίζει σαν κάτι το απολύτως εύθραυστο.
Προφανώς αυτό το αναγνωρίζει και ο Κορτώ που κάποια στιγμή είπε "αυτά τα γονίδια τελικά είναι καλύτερα ο κόσμος να τα δει να τελειώνουν σε μένα".
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Προφανώς αυτό το αναγνωρίζει και ο Κορτώ που κάποια στιγμή είπε "αυτά τα γονίδια τελικά είναι καλύτερα ο κόσμος να τα δει να τελειώνουν σε μένα".
Αυτο ακουγεται λιγο χάλια. :ωιμέ: δεν τον ξερω τον κυριο, αλλα μια τετοια δηλωση θα με στεναχωρουσε απο οποιον και αν την ακουγα. Σαν να μισει τον εαυτο του και τους γονεις του και να θελει να αυτο-extinct :συγνώμη:
 
Εχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που γράφεις, με τη διαφορά πως δεν πρόκειται για μίσος αλλά για αδιαφορία. Αυτό είπε για τους εναπομείναντες συγγενείς του (ίσως με εξαίρεση τον πατέρα του).

Ααα, σε ό,τι αφορά το ψευδώνυμο Αύγουστος Κορτώ (Πέτρος Χατζόπουλος το αληθινό) είπε πως το μεν όνομα το δανείστηκε από τον Στρίμπεργκ, το δε, επώνυμο είναι απλώς εύηχο (γαλλικής προέλευσης). Το όλο νέο όνομα, όπως είπε, του άρεσε γιατί έχει μια εσάνς αριστοκρατική :)
 
Με όσα διάβασα παραπάνω, μου ήρθανε στο μυαλό κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων που κάνουν τα πάντα για να είναι στην επικαιρότητα, με υποτιθέμενα "καυτά" και "σοβαρά" θέματα συζήτησης που τους αφορούν σαν άτομα
 
Αυτο το πόνημα του Αύγούστου δείχνει στους κοινους θνητούς τι σημαίνει να ζεις με καάποια 'διαταραχή'. Η Κατερίνα του γίνεται αξιολάτρευτη. Η Κατερίνα του γίνεται ηρωίδα. Η Κατερίνα δεν αξίζει την συμπόνοια μας, μόνο την κατανόηση.
Συναισθηματικά φορτισμένο βιβλίο, απο έναν γιο που βρήκε την μάνα του χαπακωμένη και χλωμή. Ένα μυθιστορηματικό ψυχογράφημα στην διπολική -και λέω διπολική, γιατί η μανιοκατάθλιψη χτυπάει άσχημα σαν όρος- διαταραχή.
Είναι ανοιχτός σε συζητήσεις απο κοντά για όποιον ενδιαφερθεί.

Αγγελίνα, επειδή είπες κάτι για λεφτά και περι μη αποσιωποίησης προσωπικών δεδομένων. Εγω έχω αντίθετη άποψη. Ο Κορτώ έκανε ένα μπεστ σέλλερ γράφοντας για την μητέρα του. Σκέψου κάτι. Αν δεν έγραφε ποτέ για τον γολγοθά της, και μην είμαστε τόσο σίγουροι ότι δεν θα ήθελε να τον αποκαλύψει και η ίδια. Είναι η ανάγκη κάθε τέτοιου ανθρώπου. Ο Κορτώ της χάρισε κάτι πολύτιμο, ως κάθε καλός γιος. Της έδωσε την μετα θάνατον ανάπαυση μέσω της κοινοποίησης. Δες το σαν λύτρωση. Σαν 'εδώ ήμουν. Άκούστε τον σπαραγμό μου'.
Συμπάθα με αν τα βλέπω πολύ ρομαντικά. Απλά όταν η λογοτεχνία μου χαρίζει μόνο φαντασιακές καταστάσεις, με χαλάει. Θέλω την ουσία. Την ζωτικη υπόσταση των πραγμάτων που βιώθηκαν. :)
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μεχρι προσφατα νομιζα οτι ηταν Ελληνογαλλος. Ασχετο :ρ
 
Αυτο το πόνημα του Αύγούστου δείχνει στους κοινους θνητούς τι σημαίνει να ζεις με καάποια 'διαταραχή'. Η Κατερίνα του γίνεται αξιολάτρευτη. Η Κατερίνα του γίνεται ηρωίδα. Η Κατερίνα δεν αξίζει την συμπόνοια μας, μόνο την κατανόηση.
Συναισθηματικά φορτισμένο βιβλίο, απο έναν γιο που βρήκε την μάνα του χαπακωμένη και χλωμή. Ένα μυθιστορηματικό ψυχογράφημα στην διπολική -και λέω διπολική, γιατί η μανιοκατάθλιψη χτυπάει άσχημα σαν όρος- διαταραχή.
Είναι ανοιχτός σε συζητήσεις απο κοντά για όποιον ενδιαφερθεί.

Αγγελίνα, επειδή είπες κάτι για λεφτά και περι μη αποσιωποίησης προσωπικών δεδομένων. Εγω έχω αντίθετη άποψη. Ο Κορτώ έκανε ένα μπεστ σέλλερ γράφοντας για την μητέρα του. Σκέψου κάτι. Αν δεν έγραφε ποτέ για τον γολγοθά της, και μην είμαστε τόσο σίγουροι ότι δεν θα ήθελε να τον αποκαλύψει και η ίδια. Είναι η ανάγκη κάθε τέτοιου ανθρώπου. Ο Κορτώ της χάρισε κάτι πολύτιμο, ως κάθε καλός γιος. Της έδωσε την μετα θάνατον ανάπαυση μέσω της κοινοποίησης. Δες το σαν λύτρωση. Σαν 'εδώ ήμουν. Άκούστε τον σπαραγμό μου'.
Συμπάθα με αν τα βλέπω πολύ ρομαντικά. Απλά όταν η λογοτεχνία μου χαρίζει μόνο φαντασιακές καταστάσεις, με χαλάει. Θέλω την ουσία. Την ζωτικη υπόσταση των πραγμάτων που βιώθηκαν. :)
Εχει δίκιο ο Διευρυντής. Ο ίδιος ο Κορτώ στην παρουσίαση του βιβλίου του είπε πως ήθελε να παρουσιάσει τη μητέρα του, όλο εκείνο που πέρασε, τη διαταραχή που επιτέλους αναγνωρίσθηκε ως "διπολικότητα".
 
Ευχαριστώ, Μονόκερε. Δεν έχω ιδέα για τις παρουσιάσεις. Αφου το είπε κι ο ιδιος, είμαστε οκ :) Ότι εξελαβα εξεφρασα.
 
Για το βιβλίο: δύσκολη η ετυμηγορία! Να πω ωραίο ήταν δεν του ταιριάζει, να πω ότι δεν μ' άρεσε δεν είναι αλήθεια... Ψυχωπλακωτικό είναι, αστείο είναι τα πάντα είναι... Είναι πολύ του στυλ "πρωσοπικά δεδομένα" της οικογένειας του συγγραφέα και αυτό με ενόχλησε. Αν περιέγραφε τα ίδια, αλλά χωρίς να είναι τόσο σαφές ότι η ηρωίδα είναι η ίδια η μάνα του, ίσως να μ' άρεζε καλύτερα! Βέβαια, διάβασα και την εισαγωγή του συγγραφέα και αυτό μπορεί να έπαιξε ρόλο.
 
@Διχασμένη, καλημέρα.
Εσύ είσαι καλά, εγώ ήθελα να το κάνω χίλια κομμάτια το βιβλίο.
Όπως λέει και στην αρχή η Χρυσηίδα, πρόκειται για ένα παράξενο βιβλίο.
Προσωπικά θα μιλήσω, ο Αύγουστος Κορτώ είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς· το βιβλίο άργησα να το διαβάσω, είναι προκλητικό όχι επειδή έχει βιογραφική βάση, δεν είχε ανάγκη ο συγγραφέας να προκαλέσει, είναι πιστεύω κάτι σαν προσωπική τελεία, έπρεπε να γραφτεί και γράφτηκε.
(θα κάνω και το εφέ μου τώρα) / ελάχιστα που έτυχε να μιλήσω με τον συγγραφέα, είναι μορφή το άτομο, απίστευτα ευφυής και το βιβλίο αυτό είναι στην ουσία η υπογραφή του.
 
Αγγελίνα καλημέρα.
Αν θες την καταφρονεμένη μου γνώμη. Ο Κορτώ είναι ατόφιο ταλέντο, θ' ανοίξει νέο μονοπάτι στην πεζογραφία (και σε ποίηση, εάν το συνεχίσει και σ' αυτό το πεδίο). Και λέω «θα ανοίξει», γιατί ακόμα είναι νεότατος και τα καλύτερα έρχονται.

Τώρα, τα υπόλοιπα που λένε διάφοροι: Τον προωθεί η gay κοινότητα, γράφει προκλητικά-δήθεν-πρόστυχα-προσβλητικά, ή γράφει με εμπορική πυξίδα, και και και, τ' ακούω βερεσέ.
Είναι μοναδικός στο είδος του κι έχω τη βεβαιότητα πως θα περάσει τα σύνορα της χώρας πολύ εύκολα, εάν το κυνηγήσει.
Ξερω οτι πολλοι ισως διαφωνησουν μαζι μου και ειανι απολυτα σεβαστο-ομως δε θελω να πλεξω διθυραμβους σε καποιον επειδη τυγχανει αποδοχης.Προσωπικα, δε με κανει να αισιοδοξω αυτος ο διαφαινομενος "νεος δρομος"στην ποιηση και την πεζογραφια./Τουτο το νεο καθεστως.Και βεβαια προκειται για καραμπινατη προωθηση.Ο δε χειρισμος της δημοσιοτητας ειναι αμφιλεγομενος...Θα το αντιπαραβαλω με ενα αλλο παραδειγμα που μου ερχεται προχειρα-εντελως διαφορετικο που ομως εχει κοινο αξονα το βαθμο αποδοχης.

Για μενα μαγκας ειναι ο ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ,ενα ονομα που επισης δεσποζει οσο του Κορτω σημερα στην ποιοτικη λογοτεχνια,χωρις μαρκετινγκ,χωρις προκλησεις.Τοσα διαμαντια εγραψε που τοσο αγαπηθηκαν ,απευθυνομενα σε ευρυτατο κοινο.(ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ,ΑΗΔΟΝΟΠΠΙΤΑ,ΑΝΕΜΩΛΙΑ,ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΜΑΤΙΑΣ ΑΛΜΟΣΙΝΟ)Το μαρκετινγκ επεται του ονοματος του!

Αυτος ναι ΕΙΝΑΙ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ..Ο ανθρωπος γραφει διαμαντια -φιλοσοφικα,ιστορικα ,γεματα συναισθηματα και σαφες περιγραμμα ιδανικων και αξιων.Επανατοποθετει την ιστορικη μνημη σ ενα πλαισιο υπαρξιακης αναζητησης.Αναζητησης του Ανθρωπου,οχι αποδομησης του.
Δασκαλος ον,η ιδια του η παρουσια διδασκει ευπρεπεια,σοβαροτητα,ευσυνειδητο λειτουργο εντος κι εκτος σχολειου...

Ο Κορτω ανηκει στη γενια και στην ομαδα των νεων λογοτεχνων (οπως οι Τατσοπουλος ,Τσαλαπατης ,Ρακοπουλος-με κρατικα βραβεια παρακαλω) οι οποιοι συνθετουν μια παραξενη ελιτ που ακολουθει μια γραφη ομιχλωδη,ωμη,υπαινικτικη χωρις ερμα-γεματη ζοφο.)

Εμενα προσωπικα δε με εκφραζει αυτος ο τροπος,δεν εχει να μου δωσει το οραμα, που περιμενω απο τον κοσμο του Πνευματος ο οποιος τουτες τις μερες της κρισης -ειτε σιωπα εκκωφαντικα ,ειτε απαξιοι παραδοσιακες αξιες κλπ...
Εννοειται οτι εδω ισχυει το γνωστο de gustibus non est disputandum και απλα κουβεντα να γινεται!
 
Καλησπέρα Φαντίνα.
Αν θέλεις τη γνώμη μου, θα πω πως έχεις δίκιο σε όλα.

Η μεγάλη αποδοχή δεν μου λέει τίποτα.
Ο “νέος δρόμος” σε ποίηση και πεζογραφία δεν κάνει ούτε εμένα αισιόδοξο, ούτε και κανένα νέο καθεστώς.

Στο συγκεκριμένο θέμα. Αν εννοείς σαν καραμπινάτη προώθηση την προώθηση από κάποια μειονότητα δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως τον διάβασα και δεν έγινα ούτε αδερφή Λουίζα ούτε άρχισα να φοράω γόβες (τι διάολο, τζάμπα οι πουλάδες).
Είναι αυτός που είναι και καλά κάνει και είναι. Σαν συγγραφέας είναι αγαπημένος και τα βιβλία του τα βρήκα σπουδαία.

Από την άλλη, το παράδειγμα: ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ, είναι λαμπρό και μπράβο του. Είναι δάσκαλος με ιερό έργο και πορεία, πάλι μπράβο του. Εγώ γιατί να είμαι στη μέση σαν αναγνώστης;

Σημ. Κοπελάρα όμορφη, να φοβάσαι όσους δεν λένε τα πράγματα όπως είναι και στρογγυλεύουν γωνίες. Η λογοτεχνία δεν είναι όπλο ρατσισμού ούτε ποιότητας.
 
Ωωχ, έγραφα τόση ώρα κείμενο για απάντησε σε σας, στρατή και Φαντίνα και μου σβήστηκε:λυγμ:
Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι:
Στον Στρατή: κατά τη γνώμη μου, φαίνεται τελικά ότι υπάρχει κατάθεση ψυχής του συγγραφέα, αλλιώς το κείμενο δε θα συγκλόνιζε τόσο εμάς τους αναγνώστες, ούτε θα προκαλούσε διφορούμενες αντιδράσεις.
Στη Φαντίνα: μου φαίνεται λίγο ανεδαφική η σύγκριση Κορτώ-Ζουργού. Έχουν διαφορετική γραφή, πραγματεύονται διαφορετικά θέματα και σκαλίζουν και γιατρεύουν διαφορετικά τραύματα. Οπότε, όπως λέει κι ο Στρατής, γιατί θα πρέπει να υπάρχει σύγκριση και αντιπαλότητα;
 
Hμουν ξεκαθαρη σε ΤΙ ΕΠΙΠΕΔΟ τους συνεκρινα,Διχασμενη.Και αντιπαρεβαλα δυο διαφορετικες τασεις.Στο Ζουργο διακρινω αρετες προγενεστερων,που τις θεωρω διαχρονικες κ που τεινουν να εκλειψουν απο αυτο το ρευμα.Αποψη μου.

ΣΤΡΑΤΗ δεν ειπα οτι θα αλλαξουμε σεξουαλικο προσανατολισμο -ειπα οτι εμενα δε μ,ε εκφραζει αυτος ο νεος αερας που φερνει ο Κορτω κι οι ομοιοι του (ασχετως προσανατολισμου).Απο το ελιτιστικο ψευδωνυμο του μεχρι τον τροπο του,τα θεματα του,την αισθητικη του.

Δε με εκφραζει αυτη η ελιτ,την οποια σκιαγραφησα επιγραμματικα.Ξαναλεω.Εμενα δε μου κομιζει οραμα,πιστη,κινητρο.Δε νομιζω οτι οσοι υπηρετησαν με σαφηνεια ξεκαθαρες αξιες ανθρωπισμου,αντιμιλιταρισμου,αγαπης στρογγυλευουν κατι.Αυτο βεβαια δεν ειναι παρα μια προσωπικη αποψη...
 
@Φαντίνα.
Ασφαλώς, κι εδώ έχεις δίκιο. Σεβαστές πρέπει να είναι όλες οι γνώμες.
(προφανώς, αν κατάλαβα καλά, όμοιός τους είναι κι ο κάθε αναγνώστης του; Άρα είμαι κάτι άλλο στα δικά σου μάτια; )
 
Last edited:
Στρατη μου ηταν σαφης η αναφορα μου στο λογοτεχνικο ρευμα.Οταν λεω δε με εκφραζει "ενα ρευμα" εννοω τους λογοτεχνικους τροπους/εκφραστικα μεσα /θεματολογια/παρουσιες.Ασφαλως δεν εχει να κανει ο αναγνωστης.

Ο αναγνωστης μπορει να επιλεγει ο,τι θελει ανα πασα στιγμη -
χωρις να χαρακτηριζεται ουτε θετικα ουτε αρνητικα απο αυτο
-κι εγω δεν ειμαι ο ...Νικος Δημου!!!!!
 
Top