Βιβλία που μας μελαγχόλησαν

Μερικά βιβλία που θυμάμαι που με μελαγχόλησαν αλλά όχι που με έκαναν να κλάψω το τονίζω, -εξάλλου υπάρχει και άλλο νήμα- είναι τα εξής:
Επάγγελμα πόρνη : Λιλή ζωγράφου
Λούμπεν: έλλη Αλεξίου
Η αγάπη άργησε μια μερα: νομίζω πάλι της λιλης ζωγράφου
η παναγιά η γοργόνα: Μυριβήλης
η μεγάλη χίμαιρα: Καραγατσης
Μυρτω: Μπουκουβάλα-Αναγνωστου
και η μικρά αγγλία πρεπει να είναι μελαγχολικό βιβλίο, εχω αυτην την αισθηση
ωραιοι συγγραφείς αλλα να πω ολίγον πεσσιμιστές, βεβαια ηταν και οι συνθήκες ζωής που περιέγραφαν πολλοί δύσκολες ειδικά οι γυναικες συγγραφεις περιγράφουν ακόμα πιο δύσκολες στογμες/ η θέση της γυναικας ηταν ακόμα πιο επισφαλής.
Μετα τα βιβλία αυτά προοριζαν σιωπηλά και το τέλος της πλοκής που δεν ήταν και φωτεινό.
Βιβλία που μας μελαγχόλησαν αλλά δεν μας σόκαραν και δεν μας έκαναν να κλάψουμε, απλά ειπαμε δεν θα ήθελα την ζωη του ήρωα.
 
Last edited:
1. Το Φάντασμα του Κάντερβιλ-Όσκαρ Ουάιλντ
2. Τζέιν Έιρ-Σάρλοτ Μπρόντε
3. Γουάδεριν Χάιτς-Έμιλι Μπρόντε

Και με έκανε να κλάψω:
Η Παναγία των Παρισίων-Βικτόρ Ουγκό
 
η Πάουλα της Αλιέντε και το στη σκιά της πεταλούδας του Ζούργου ήταν δυο βιβλία που θυμάμαι έντονα πως το δάκρυ ήταν στην άκρη των ματιών μου, αλλά δεν κύλησε.
Αλλά τα περισσότερα βιβλία από όσα έχω διαβάσει μου άφηναν μια αίσθηση μελαγχολίας/στεναχώριας. Μήπως τελικά την χαρά και την ευτυχία την συναντήσαμε μόνο στα παραμύθια και στα άρλεκιν?
 
Αλλά τα περισσότερα βιβλία από όσα έχω διαβάσει μου άφηναν μια αίσθηση μελαγχολίας/στεναχώριας. Μήπως τελικά την χαρά και την ευτυχία την συναντήσαμε μόνο στα παραμύθια και στα άρλεκιν?

Χωραει μεγάλη συζητηση αυτό, πραγματικά ασημένια μου
 
Ένα χαρακτηριστικό βιβλίο είναι η αστραδενή της Φακίνου πάλι, πως το ξέχασα από τη πρώτη στιγμή και η κερένια κούκλα, δεν θυμάμαι συγγραφέα αυτή τη στιγμή. Η Ελληνική πεζογραφία εχει παρα πολλά βιβλία που οι ήρωες περνανε του λιναριου τους τον ταραχο.
 
Το "Μάρτιν Ήντεν" που διάβασα πολύ πρόσφατα με μελαγχόλησε απίστευτα.Το ίδιο το βιβλίο,η προσωπική ζωή του Τζακ Λόντον "έδεσαν" την εικόνα.Δεν είμαι και στα καλύτερα μου,οπότε με επηρεάζει περισσότερο...

Αριάδνη,η "Κερένια Κούκλα" είναι του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (του αναμορφωτή του ελληνικού θεάτρου).Συγκινητική ιστορία,μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση.
 
Αυτά που μου έρχονται στο μυαλό είναι ένα-δυο βιβλία από δυτικές που παντρεύτηκαν Ιρανούς κτλ. Όπως το Ποτέ χωρίς την Κόρη μου. Δεν ξαναδιαβάζω κάτι τέτοιο, μακριά! :λυγμ:

Κατά έναν περίεργο τρόπο, ποτέ δεν με μελαγχολούν τα κλασικά μυθιστορήματα. Ούτε η Τζέην Έυρ π.χ. ούτε τα Ανεμοδαρμένα Ύψη μου φάνηκαν τόσο λυπητερά ή καταθλιπτικά.
 
"Η έρημος των ταρτάρων" του Μπουτζάτι με μελαγχόλησε όχι όμως σε τέτοιο βαθμό όπως ο "Ο γέρος και η θάλασσα" του Χεμινγκγουέι. Στον "γέρο", δεν μπορούσα να χωνέψω ότι τελειώνει έτσι το βιβλίο, περίμενα κάποια "κάθαρση". Το μόνο που με παρηγόρησε ήταν η παλικαριά του γέρου. Ωραία βιβλία πάντως και τα δύο.
 
To "Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια", του Μυριβήλη. Ήταν τελείως διαφορετικό από ό,τι περίμενα, ήμουν και μικρή όταν το διάβασα...μια φορά και μοναδική.
 
Μεγάλες προσδοκίες, του Τσαρλς Ντίκενς
Για ποιον χτυπά η καμπάνα, του Έρνεστ Χέμινγουεϊ
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, του Νίκου Καζαντζάκη

Αυτά είναι τα πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό, άρα υποθέτω ότι είναι και οι μεγαλύτερες "πληγές"
 
H ερημος των ταρταρων - Ντινο Μπουτζατι
Ο βασιλιας των αρουραιων - Τζεημς Κλαβελ
Η πτωση - Αλμπερ Καμυ
Το υπογειο - Φ. Ντοστογιεφσκι
 
"Οι τρεις σύντροφοι" του Erich Maria Remarque.
Μου φάνηκε πιο μελαγχολικό και από το "Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο", του ιδίου.
 
Top