Βιβλία που σας σόκαραν

Ήταν να το διαβάσω πριν κάνα χρόνο αλλά τελικά δεν έκατσε... Ξέρω τον συγγραφέα από την αριστουργηματική ταινία "Θα Χυθεί Αίμα" αλλά νομίζω η Ζούγκλα είναι το πιο σημαντικό του βιβλίο.
 

Κόρτο Μαλτέζε

Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης
κάποια από τα βιβλία που με σόκαραν:

Η Παναγιά των Παρισίων του Ουγκώ: Ίσως το πρώτο βιβλίο που διάβασα και δεν είχε χάπι εντ

Το κόκκινο σήμα του Στίβεν Κρέιν: Το πρώτο βιβλίο που διάβασα και απομυθοποιούσε τον ηρωισμό και τον πόλεμο (το συγκεκριμένο διαδραματίζεται στον Αμερικανικό Εμφύλιο)

Το καπλάνι της βιτρίνας της Άλκης Ζέη: Ώστε ο Μεταξάς δεν ήταν μόνο εκείνος ο ηρωικός χοντρούλης που είπε το όχι;

Το σήμα των τεσσάρων του Α. Κόναν Ντόιλ: Ο Σέρλοκ Χολμς να καταναλώνει κοκαΐνη (και μάλιστα στην πρώτη ιστορία του Σέρλοκ Χολμς που διάβαζα, η οποία ήταν και η μόνη αυθεντική όπου ο Σέρλοκ Χολμς καταναλώνει κοκαΐνη)...

Το αρχαίο μυστήριο του Κλάιβ Μπάρκερ: Το πρώτο βιβλίο που διάβασα όπου ο ήρωας είναι ανοιχτά και ξεκάθαρα ομοφυλόφιλος.

Η φιλοσοφία στο Μπουντουάρ του ντε Σαντ: Ακραία Φιλοσοφία και πολύ σπέρμα.

να σημειωθεί ότι τα 4 πρώτα τα διάβασα στα μαθητικά μου χρόνια (γυμνάσιο-λύκειο):)
 
Ο Νίτσε στο ''Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα''. Από την μία τον παραδέχομαι που είχε το θάρρος- θράσος να εναντιωθεί σχεδόν σε όλα (δεν εξετάζω αν είχε ή όχι δίκιο) αλλά από την άλλη μερικές εκφράσεις και εικόνες του με σόκαραν.
 

Χήθκλιφ

Όμορφο Νιάτο
Έχω καταλήξει πως το τι αντιλαμβάνεται ο καθένας μας ως σοκαριστικό είναι μάλλον ένα πολύ προσωπικό και ιδιοσυγκρασιακό ζήτημα, το οποίο αποκαλύπτει σημαντικά στοιχεία για τον εαυτό μας, αλλά ποτέ με τρόπο προφανή και κυριολεκτικό. Πολύ δύσκολα σοκάρομαι, και σίγουρα όχι με όσα διαπιστώνω πως τείνουν γενικά να σοκάρουν τους γύρω μου. Ωστόσο, μπορεί να με 'στοιχειώσει' κάτι που ίσως κανείς να μην χαρακτήριζε σοκαριστικό. Όχι ακριβώς σοκ, αλλά κάτι σχετικά κοντά σε αυτή την αίσθηση, κάτι που έμοιαζε με ψύχος που απλωνόταν μέσα μου, μου προκάλεσε (από βιβλία) μόνο "Ο ανηθικολόγος" του Αντρέ Ζιντ. Και δεν είχε ούτε ερωτικές, ούτε βίαιες σκηνές..
 
Last edited:

Ανοιχτηρις

Όμορφο Νιάτο
Σοκαριστίκο και ανατριχιαστικό για εμένα ήταν όταν διάβασα το 1984 του george orwell...τρομακτικό θα έλεγα
 

Διχασμένη

Κοινωνός
Πολύ ενδιαφέρον νήμα! Το εύρος των θεμάτων που μπορούν να μας σοκάρουν-συγκλονίσουν, ιδίως όταν τα συναντάμε στα βιβλία, είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτο! Χρησιμοποιησα και τα 2 ρήματα επειδή νομίζω ότι το "συγκλονίζω" ταιριάζει περισσότερο σε βιβλία που αναφέρονται σε κοινωνικά ζητήματα, Β' παγκόσμιος πόλεμος, ολοκαύτωμα και παρόμοια θέματα. Αντίθετα, πιστεύω ότι το "σοκάρω" εφαρμόζεται περισσότερο σε βιβλία που περιέχουν σκληρές ερωτικές σκηνές ή σκηνές βίας (ή και τα 2).
Τώρα, ας αναφέρω τα βιβλία που σόκαραν εμένα. (Συγνώμη για το κάπως εκτός θέματος λεξιλογικό σχόλιο!:συγνώμη:) Όταν ήμουν μικρή με είχε σοκάρει το μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη "Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου". Το βιβλίο αυτό διαδραματίζεται στην κατοχή και με είχε σοκάρει ο αφιλτράριστος τρόπος που δίνονται τα γεγονότα, ακόμη και ο θάνατος. Με είχαν σοκάρει επίσης οι αντιδράσεις του Σωτήρη, του κολλητού του πρωταγωνιστή, τόσο πικρές και τόσο ελάχιστα παιδικές΄, όπως επίσης
ο θάνατος του, όπου ακόμη και την τελευταία στιγμή κράτησε το πικρό του χιούμορ.
. Επίσης, με σόκαρε στο μυθιστόρημα της Αρουντάτι Ρόι "Ο θεός των μικρών πραγμάτων" η σκηνή που αναφέρει η Πολύνιους. Ακόμη, με σόκαρε αρκετά το βιβλίο του Λιόσα "Το όνειρο του Κέλτη". Εκεί με σόκαραν κάπως οι
άρκετά ωμές περιγραφές ομοφυλοφυλικού σεξ
αλλά κυρίως με ανατρίχιασε η σκηνή μετά την εκτέλεσή του ήρωα της ιστορίας
στην οποία ένας ιατροδικαστής εξετάζει το πτώμα του και βγάζει διάγνωση ότι ήταν ομοφυλόφιλος (και άρα ικανός για το χειρότερο, κατά την άποψη των αντιπάλων του).
.
Ελπίζω να έβαλα σωστά την πλοκή, αρχηγέ!:ντροπή:
 
Ευαίσθητή μου Χρυσηίδα, ούτε εμένα με σόκαρε η Ελαφρότητα. Όχι επειδή είμαι αναίσθητη, αλλά γιατί πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί να σκέφτεται τον Θεό ή το θείο όπως επιθυμεί. Εφόσον παραμένουν όλα αυτά στο μυαλό του, στη θεωρία δλδ, όλα καλά. Με σοκάρει πολύ περισσότερο η διεστραμμένη λογική ή συλλογιστική ανθρώπων (π.χ. Χίτλερ, Ναζί, άλλοι δικτάτορες ανά την υφήλιο), όταν αυτή καταλήγει να δικαιολογεί απόλυτα, κατ' αυτούς πάντα, πράξεις βίας, εξολόθρευσης ολόκληρων πληθυσμών (τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, Εβραίοι κ.ά. στην περίπτωση των Ναζί), κατακτητικούς πολέμους, ειδεχθή ιατρικά πειράματα πάνω σε ανθρώπους και τόσα άλλα. Σε σημείο μάλιστα να θεωρούν και θεάρεστες πράξεις όλα τα παραπάνω.

Τώρα σχετικά με βιβλία που με σόκαραν: σίγουρα κάποια για πολέμους όπως ο β' ΠΠ. Κατά τ' άλλα, δεν έχω διαβάσει σχεδόν καθόλου βιβλία τρόμου ή με σεξουαλικά εγκλήματα. Θα με σόκαρε σίγουρα ένας βιασμός, για παράδειγμα, όπως σ' εκείνη την ταινία με την Μόνικα Μπελούτσι.
Όταν κάτι δεν το αντέχω, το παρατώ. Όπως το Άρωμα, που το βρήκα καταθλιπτικό. Δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό αυτή τη στιγμή.
 

Ευαγγελινα

Όμορφο Νιάτο
, Κριστιάνε Φ, 13 ,πόρνη και τοξικομανής. Αυτο το βιβλιο με σόκαρε και εμένα.το διάβασα στα 19 μου χρόνια..το γεγονός οτι ηταν αληθινή ιστορία με είχε σοκάρει περισότερο.Εχει γυριστεί και ταινία κ η συγγραφέας τώρα στα 51 της γράφει και δεύτερο βιβλίο μαρτυρία της ζωής της.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Δεν είμαι και τόσο ευαίσθητη, ειλικρινά :)

Το "με σόκαρε" δεν έχει να κάνει με αυτό που πιστεύετε οι πιο πολλοί. Έχω προσπαθήσει να το εξηγήσει και παραπάνω, αλλά μάλλον δεν γίνομαι κατανοητή. Πάντως, η Λαγνεία της Γένιλεκ, για παράδειγμα, δε με σόκαρε, μόνο με αηδίασε. Το Μπουντουάρ πάλι, του Ντε Σαντ, με κούρασε (ανάμεσα στα άλλα - αλλά όχι δε με σόκαρε).

Αυτό που αποκαλώ στο μυθιστόρημα σοκαριστικό, είναι όταν διαβάζεις ένα κατά τα άλλα "νορμάλ" μυθιστόρημα, ένα σοβαρότατο μυθιστόρημα, ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα και ξαφνικά ο συγγραφέας καταφέρνει να σε μεταφέρει κάπου αλλού, σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον, με άλλες εικόνες, αντισυμβατικές ίσως, πάντως σίγουρα σε ένα άλλο πνεύμα από το κυρίαρχο του μυθιστορήματος. Αυτή τη μετάβαση αποκαλώ σοκ. Σα να είμαι σε μια παραλία και κάνω το μπάνιο μου και ξαφνικά να βλέπω μια λουόμενη να βολτάρει ολόγυμνη (θέαμα που σε μια ερημική παραλία ή σε μια παραλία γυμνιστών δε θα μου προκαλούσε εντύπωση).
 

Αζέλμα

Όμορφο Νιάτο
Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι έχει αλλάξει πολύ τον τρόπο που σκέφτομαι... αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ. :)
 

Πολύνιους

Κοινωνός
, Κριστιάνε Φ, 13 ,πόρνη και τοξικομανής. Αυτο το βιβλιο με σόκαρε και εμένα.το διάβασα στα 19 μου χρόνια..το γεγονός οτι ηταν αληθινή ιστορία με είχε σοκάρει περισότερο.Εχει γυριστεί και ταινία κ η συγγραφέας τώρα στα 51 της γράφει και δεύτερο βιβλίο μαρτυρία της ζωής της.
Επιτέλους μαθαίνω τον ελληνικό τίτλο αυτού του βιβλίου :) Μου είχε πει για την ύπαρξή του ένα άλλο μέλος η Μία, αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να το βρω! Έχω δει την ταινία, η μόνη ταινία για ναρκωτικά που μ' έχει κάνει πραγματικά να τα σιχαθώ και το κυριότερο: που δεν μ' έκανε στιγμή να τα ζηλέψω.
 

Ευαγγελινα

Όμορφο Νιάτο
Εγω δεν κατάφερα να την δω όλη την ταινία.ούτε καν την μισή.και το βιβλίο είναι το μόνο απο τα βιβλία μου που δεν έχω ξαναδιαβάσει.
 

Χρυσηίδα

Όμορφο Νιάτο
Μου είχε πει για την ύπαρξή του ένα άλλο μέλος η Μία, αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να το βρω! Έχω δει την ταινία, η μόνη ταινία για ναρκωτικά που μ' έχει κάνει πραγματικά να τα σιχαθώ και το κυριότερο: που δεν μ' έκανε στιγμή να τα ζηλέψω.
Την είχα δει μάλλον όταν πρωτοβγήκε σε ηλικία 13 χρονών. Καλά, στις μισές σκηνές έκλεινα τα μάτια...
 

Αμφισβητίας

Όμορφο Νιάτο
Ο Μπουκοφσκι είναι πραγματικα σοκαριστικός. Η ωμότητα των όσων γραφει και η "αλήθεια του δρόμου" που υπαρχει μέσα σε αυτά είναι στα αλήθεια συνταρακτική
 

Λυκάων

Όμορφο Νιάτο
Η τετραλογία του Τζέιμς Ελρόι (Λος Άντζελες Εμπιστευτικό, Μαύρη Ντάλια, Λευκή Τζαζ, Το μεγαλο πουθενά) με είχε σοκάρει όταν τη διάβασα, οχι μόνο για τις περιγραφές ακραίας βίας που περιείχε αλλα και για το τελείως μοναδικό ύφος του συγγραφέα που παρόμοιο του δεν έχω συναντήσει ξανά όπως επίσης και για την κατάμαυρη, απαοπνικτική, ζοφερή ατμόσφαιρα παρακμής και σήψης που σου μεταδίδει.Ο Ελρόι παραμένει από τότε και για πάντα ο καλύτερος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας.
 
Δεν είμαι και τόσο ευαίσθητη, ειλικρινά :)

Το "με σόκαρε" δεν έχει να κάνει με αυτό που πιστεύετε οι πιο πολλοί. Έχω προσπαθήσει να το εξηγήσει και παραπάνω, αλλά μάλλον δεν γίνομαι κατανοητή. Πάντως, η Λαγνεία της Γένιλεκ, για παράδειγμα, δε με σόκαρε, μόνο με αηδίασε. Το Μπουντουάρ πάλι, του Ντε Σαντ, με κούρασε (ανάμεσα στα άλλα - αλλά όχι δε με σόκαρε).

Αυτό που αποκαλώ στο μυθιστόρημα σοκαριστικό, είναι όταν διαβάζεις ένα κατά τα άλλα "νορμάλ" μυθιστόρημα, ένα σοβαρότατο μυθιστόρημα, ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα και ξαφνικά ο συγγραφέας καταφέρνει να σε μεταφέρει κάπου αλλού, σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον, με άλλες εικόνες, αντισυμβατικές ίσως, πάντως σίγουρα σε ένα άλλο πνεύμα από το κυρίαρχο του μυθιστορήματος. Αυτή τη μετάβαση αποκαλώ σοκ. Σα να είμαι σε μια παραλία και κάνω το μπάνιο μου και ξαφνικά να βλέπω μια λουόμενη να βολτάρει ολόγυμνη (θέαμα που σε μια ερημική παραλία ή σε μια παραλία γυμνιστών δε θα μου προκαλούσε εντύπωση).
Έγινες απόλυτα κατανοητή.

Όπως βλέπεις, ο καθένας μας το εννοεί και κάπως διαφορετικά το σοκ. Π.χ. εγώ έχω μάθει να προστατεύω τον εαυτό μου. Δεν πιάνω καν να διαβάσω κάτι τρομακτικό ή ωμό. Γενικά, και στις ταινίες μου και στα λοιπά είδη Τέχνης, αποφεύγω τις σκληρές όψεις της πραγματικότητας (ναρκωτικά, σεξουαλικά εγκλήματα, ωμή βία κ.ά.). Θέλω ευχάριστο ρεπερτόριο! :καφεδάκι:
 

Μνημοσυνη

Όμορφο Νιάτο
Μεχρι τωρα δεν με εχει σοκαρει καποιο βιβλιο.Μπορω να πω όμως για ένα βιβλιο που ηταν γροθια στο στομαχι.
Είναι ''Το καρφι''της Anna Maria Scarfo και είναι πραγματικη ιστορια.
Επισης ο τροπος γραφης του Pedro Juan Gutierrez είναι πολύ ωμος και σκληρος και σου δημιουργει παραξενα συναισθηματα.
 

Ιωάννα Μος

Κοινωνός
Η φιλοσοφία στο Μπουντουάρ του ντε Σαντ
Ωχ, από που να αρχίσω;;;
Κατά πρώτον, το διάβασα πριν από τέσσερα χρόνια-αν και νιώθω πως έχει περάσει ένας αιώνας από τότε. Πήγαινα δηλαδή δευτέρα λυκείου. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η μικρή ηλικία μου. Είναι το ότι δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι πρόκειται να διαβάσω.
Το βιβλίο το έφερε μια φίλη μου στο σχολείο κι ούτε εκείνη το είχε αρχίσει. Εγώ βαριόμουνα στην τάξη, ξεκίνησα να το διαβάζω, και τελικά το δανείστηκα. Τον ντε Σαντ δεν τον ήξερα, αμούστακο κοριτσάκι τότε (τι λέω;;; ). Το "φιλοσοφία στο μπουντουάρ" κάτι σε ανάλαφρο φεμινιστικό φιλοσοφικό μου έκανε. Άντε, μέχρι και σεξουαλική απελευθέρωση, όχι παραπάνω. Και σιγά σιγά ανακαλύψα την πραγματικότητα. Κι επειδή έχω κι εγώ ψυχολογικά προβλήματα και δε μπορώ με τίποτα - μα με τίποτα - ν' αφήσω βιβλίο στη μέση, το τελείωσα.
Τουλάχιστον έσωσα την συμμαθήτρια μου από παρόμοιο σοκ.
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Βρε παιδιά, διαβάζω όλα τα ποσταρίσματα απ’ την αρχή κι έλεγα από μέσα μου, μα κανείς δεν μιλά για τον Ντε Σαντ; Τι γίνεται εδώ, επίσης κανείς για τον Μέγα Ανατολικό του δικού μας σπουδαίου Σουρεαλιστή; Τι γίνεται; Τραβιάτα και Ιωάννα Μος το σώσατε. Αλλά μάλλον φταίει που είσαστε μικροί σε ηλικία...Σιγά-σιγά ίσως έρθετε σε επαφή, που όμως δεν είναι και στη μόδα αυτή η οριακή λογοτεχνία σήμερα.

Στα δικά μου νιάτα αυτά όλα ήταν must κι εκ των ων ουκ άνευ.Επίσης υπάρχουν κι άλλα, άγνωστα, που ήταν ωραία λογοτεχνία, αλλά με “ασυνήθεις” για τα ήθη των διαβαστερών ανθρώπων προεκτάσεις. Ειδικά αναφερόμενα σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Ένα που μου είχε δωρήσει ένας φίλος γύρω στο ’80 λεγόταν Ιμακολάτα και Κοντσέτα. Αυτό είχε γυρίσει σε ταινία ο Σαλβατόρε Πισιτσέλι.

Ακόμα, τότε κυκλοφορούσε και η πρώτη μαρτυρία ενός τρανσβεστάϊτ. Ακτιβίστρια και συγγραφέας βιωματική η “Μπέτυ”. Καλά παιδιά εμείς τότε, διαβαστερά, αλλά και μ’ ενδιαφέροντα κοινωνικού προβληματισμού, δεν αφήναμε τίποτα.

Επίσης τρομερά σοκαριστικές είναι κι όλες οι αρχαίες τραγωδίες, βρίσκω. Ποιός Κούντερα παιδιά μπροστά τους; Ο Σαίξπηρ πάει πίσω;

Επίσης ούτε ένας σας μιλά περί Ροΐδη και Πάπισσας Ιωάννας;

Εν ολίγοις και για να μην μακρυγορώ. Εδώ τίθεται ένα ερώτημα κι αφορά την ανάγνωση του γραπτού λόγου, όπως και κάθε έργου τέχνης.

Χρειάζεται ν’ απαρνηθούμε τη δική μας “γλώσσα", αν θέλουμε να διαβάσουμε τη “γλώσσα" του συγγραφέα μέσα απ’ το έργο του. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Το σοκ όταν έρχεται κατά τη δική μου γνώμη και πρακτική, καλώς να έρθει. Εκεί πρέπει να σταματήσω (μιλώ πάντα για μένα), να απενδυθώ όσων στοιχείων στο χαρακτήρα και τη ζωή μου επιβάλουν αυτό το σοκ κι όταν το καταφέρω αυτό, τότε να επανέλθω όσο πιο γυμνή μπορώ απέναντι σ’ ό,τι με σοκάρει. Να κάνω αναφορές και αντιστοιχίες με ό,τι μπορώ. Συγκρίσεις. Κι εγώ δεν ξέρω τι. Αρκεί να δω τη διάσταση που βάζει ο συγγραφέας.

Στην Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι κι επειδή πάντα είχα ένα ζόρι με τα τρίτα πρόσωπα ή τα ερωτικά τρίγωνα, ψιλοϋπέφερα...

Πού λοιπόν αποποιείται ο δέκτης των ερεθισμάτων που σκορπάει ένα έργο τέχνης τον εαυτό του, για να “αντέξει” την ξένη εμπειρία;

Εδώ σας θέλω κι εδώ με θέλω...

Α, σήμερα με έχετε ρουφήξει ολοσχερώς...απ’ το ένα νήμα στο άλλο πάω και κάνω και σίδερο με το νυχτερινό μου ρεύμα.

Αυτά σε καιρούς οικονομικής κρίσης...εμείς οι σε οικονομική κρίση...
 
Last edited:
Top