Βιογραφίες vs μυθοπλασία;

Καστάλια

Κοινωνός
Την προηγούμενη βδομάδα διάβασα το "Looking for Alaska" του Τζον Γκριν (επηρεασμένη από το άλλο του βιβλίο που αυτή την περίοδο συγκινεί τόσο κόσμο με τη μεταφορά του στο σινεμά). Ο πρωταγωνιστής λοιπόν ήταν μανιώδης αναγνώστης βιογραφιών, τον ενδιέφερε η ζωή ακόμα και συγγραφέων των οποίων δεν είχε διαβάσει ούτε ένα έργο. Πέραν όλων των άλλων θεμάτων που εξερευνούσε το βιβλίο, με έβαλε σε σκέψεις σχετικά με τους λόγους που θα μπορούσε να επιλέξει κανείς ένα τέτοιο είδος λογοτεχνίας.

Ο προφανέστερος λόγος είναι όταν θαυμάζεις κάποιο πρόσωπο και θέλεις να μάθεις περισσότερα για τη ζωή του.

Το ίδιο μάλλον ισχύει και όταν απεχθάνεσαι κάποιον - πολύς κόσμος διαβάζει βιογραφίες του Χίτλερ.
Και το ίδιο ισχύει όταν σε ενδιαφέρει γενικότερα μια ιστορική περίοδος - μια βιογραφία του Μεγάλου Πέτρου οπωσδήποτε είναι αρκούντως διαφωτιστική για πολύ περισσότερα από τα τεκταινόμενα αποκλειστικά μέσα στα πλαίσια της Ρωσίας.
Προσωπικά έχω διαβάσει και κάποιες αυτοβιογραφίες όχι μόνο από περιέργεια για τη ζωή του συγγραφέα τους, αλλά και εξαιτίας της γραφής του - όταν βγήκαν τα απομνημονεύματα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ήταν μια καλή μέρα για μένα. Άλλοι διαβάζουν τις ιστορίες ατόμων με τα οποία ταυτίζονται κατά κάποιο τρόπο και ψάχνουν να βρουν παραλληλισμούς, καθοδήγηση, παρηγοριά, θάρρος - αλκοολικοί, άτομα με καρκίνο ή Αλτσχάιμερ (ή που φροντίζουν τέτοια άτομα), μετανάστες σε ξένους τόπους, και τόσα άλλα, έχουν γράψει κάποια από τα πιο δυνατά βιβλία που έχω διαβάσει (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν είμαι αλκοολική).

Αν και ως επί το πλείστον προτιμώ βιβλία με πλοκή, θεωρώ τις (αυτο)βιογραφίες μια πολύ δελεαστική επιλογή για να εναλλάσσω το είδος των βιβλίων που διαβάζω. Τα οφέλη είναι πολλαπλά: μαθαίνεις πράγματα για τη ζωή και την ψυχοσύνθεση συναρπαστικών ανθρώπων, εμπλουτίζεις τις ιστορικές σου γνώσεις (εχμ... ανάλογα και τίνος τη βιογραφία επέλεξες, και ο Τζάστιν Μπίμπερ συνέγραψε απομνημονεύματα...), εμπνέεσαι - ή και αποτρέπεσαι από κάποια ατοπήματα, γνωρίζεις διαφορετικούς πολιτισμούς. Επιπλέον, παρότι το τέλος είναι σχεδόν πάντα γνωστό εκ των προτέρων (ο πρωταγωνιστής πεθαίνει!:ωιμέ: - τουλάχιστον για όσους δεν προτιμάμε τις βιογραφίες σύγχρονων "ηρώων"), μέχρι να επέλθει το τέλος μπορούν να συμβούν μύρια όσα συνταρακτικά- εξάλλου διαβάζεις βιογραφία ακριβώς επειδή δεν ξέρεις όλα τα γεγονότα στη ζωή του πρωταγωνιστή.

Εσείς διαβάζετε βιογραφίες, ή δε θα παρατούσατε ένα καλό βιβλίο μυθοπλασίας για να μάθετε τι έκαναν στη ζωή τους ο Τσόρτσιλ ή η Νέλι Μέλμπα; Έχετε να προτείνετε κάποια (αυτο)βιογραφία που σας άφησε έντονες εντυπώσεις;

Δικά μου αγαπημένα είναι τα απομνημονεύματα του Ρίτσαρντ Φάινμαν που ήταν προσωποποίηση του τρελού επιστήμονα, η ιστορία της Ενριέτα Λακς και τα βιβλία του Robert K. Massie.
 
Last edited:

Πωλίνα

Κοινωνός
Η αληθεια ειναι πως δεν εχω διαβασει βιογραφιες απλα πριν διαβασω καποιο "δυνατο" βιβλιο φροντιζω να μαθω για την περιοδο που γραφτηκε, την ζωη του συγγραφεα (εν συντομια), τι τον ενεπνευσε κτλ.

Δεν ειναι πως δεν θελω ή βαριεμαι να διαβαζω βιογραφιες απλα μεχρι τωρα δεν ετυχε!

Φανταζομαι θα ναι πολυ ενδιαφερον να διαβαζεις ενα βιβλιο κ ταυτοχρονα στη βιογραφια του συγγραφεα τι ζουσε εκεινο το διαστημα!
 
Ωραίο νήμα, Καστάλια! :) Με ενδιαφέρουν πολύ οι βιογραφίες, αλλά όχι σερί. Όλα χρειάζονται, μια (αυτο)βιογραφία τώρα, ένα λογοτεχνικό μετά, έτσι για ποικιλία.

Διαβάζω (αυτο)βιογραφίες για δύο λόγους:

α). Πολιτικών και άλλων ιστορικών προσωπικοτήτων για το ιστορικό πλαίσιο, αλλά κι επειδή πολλοί από αυτούς ήταν σε συνεχή επαφή με άλλα πρόσωπα που θεωρώ ενδιαφέροντα κτλ.

β). Ηθοποιών του παλιού Χόλλυγουντ/καλλιτεχνών, για αυτά που έζησαν και για το κουτσομπολιό που προσφέρουν για τους άλλους ηθοποιούς/καλλιτέχνες.

Η βιογραφία της Grace Kelly κάλυψε και τις δύο κατηγορίες π.χ. ;) Τώρα θέλω να βρω στο e-bay τις 2 αυτοβιογραφίες της Λορίν Μπακόλ. Είναι άκρως διασκεδαστικές κι ευχάριστες και λένε ότι το name-dropping δεν έχει προηγούμενο! :)))) Αναλόγως την διάθεση, λοιπόν...καταλαβαίνεις.

Από Massie έχω διαβάσει το Nicholas & Alexandra για τους τελευταίους Τσάρους. Πολύ καλό! :μπράβο: Θα τον ξαναπροτιμήσω σαν βιογράφο. Εσύ ποια βιβλία του διάβασες;
 

Ναπολέοντας

Όμορφο Νιάτο
Ως λάτρης της ιστορίας, έχω εκατοντάδες βιογραφίες ιστορικών προσώπων: Ναπολέοντας, Ρόμμελ, Τζέγκινς Χαν, Αλέξανδρος, Αννίβας, κλπ.

Από αυτοβιογραφίες, έχω διαβάσει το "Απομνημονεύματα περί Εμφύλιου Πόλεμου (Commentarii de bello civili)" του Ιούλιου Καίσαρα.

Περισσότερο διαβάζω βιογραφίες ιστορικών προσώπων παρά λογοτεχνία, για να πω την αλήθεια.
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Οι βιογραφίες έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον,αποτελούν ένα αγαπημένο κομμάτι των αναγνωσμάτων μου.Προτιμώ κυρίως τις πολιτικές/ιστορικές από "Ναπολέοντα" μέχρι "Μάο".
Οι πιο χαρακτηριστικές είναι η "Μαρία Αντουανέτα" και "Μαρία Στιούαρτ" του Στέφαν Τσβάιχ (θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος βιογράφος όλων των εποχών),παρουσιάζουν μια πλήρη ιστορική εικόνα της εποχής ακόμη και ψυχολογική ανάλυση των ηρώων.Η σειρά "Αrt Gallery" μικρές βιογραφίες των μεγάλων ζωγράφων είναι επίσης αξιόλογη.

Έτσι κι αλλιώς όμως οι περισσότερες βιογραφίες έχουν μυθοπλαστικά στοιχεία (όπως λένε κι οι Αμερικάνοι "based on a true story"),αφού είτε εξωραίζουν τους περιγραφόμενους είτε τους καταδικάζουν αλλοιώνουν συχνά την αλήθεια.Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο "Λουκής Λάρας".Ο Βικέλας έχει αλλάξει τόσο πολύ την πραγματική ιστορία του Χιώτη εμπόρου που το έργο μετατρέπεται σε ιστορικό μυθιστόρημα.

Προσεχώς θα διαβάσω τα "Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη".Η προσωπική εντιμότητα του συγκεκριμένου προσώπου δίνει νόημα σ'αυτό που ψάχνουμε.
 
Last edited:

Δρακος

Όμορφο Νιάτο
Ως ιστορικός, κατά μία έννοια, ναι πρέπει και διαβάζω βιογραφίες. Αγαπημένη μου ο Άγιος Αλφρέδος ο Μέγας από τον βιογράφο του Asser.

Και ναι προτιμώ ιστορική μυθοπλασία, παρά απλή. Αν και αγαπώ το φαντασιακό και τους κλασικούς φαντασιακούς. Εξάλλου, και τα κείμενα του Σαίξπηρ φυσικά είναι είδος μυθοπλασίας, όμως εμπεριέχουν απίστευτα ιστορικά στοιχεία της εποχής τους. Το ίδιο και κάποια άλλα έργα όπως ο Όλιβερ Τουίστ. Βέβαια κανένα από αυτά δεν μπορεί να περιγράψει την εποχή του αυτή καθ' αυτή, αλλά σε βοηθούν να τις γευτείς.
 
Last edited:

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
Θα πρέπει να διαβάσω κι εγώ κάτι από Τσβάιχ κάποια στιγμή. Τον ακούω πολύ συχνά!
Νουρ, ο Τσβάιχ ήταν πολύπλευρη προσωπικότητα εκτός από βιογραφίες διακρίθηκε στο θέατρο,στην ποίηση κλπ.Μεγάλος αγωνιστής της ειρήνης, καταδιωκόμενος από τους Ναζί αυτοκτόνησε μαζί με τη γυναίκα του.Ήταν πραγματικά ευαίσθητος,δεν μπορούσε ν'αντέξει την αδικία.
 

Καστάλια

Κοινωνός
Νουρ, Μπου, μου ξυπνήσατε μια τρομερή νοσταλγία... Τσβάιχ πρωτοδιάβασα όταν η γιαγιά μου (που ήταν καθηγήτρια γερμανικών) μου χάρισε ένα βιβλίο με κάποιες νουβέλες του. Τότε ψιλοδυσκολεύτηκα, γιατί η γραφή του και τα νοήματα που μεταφέρει θέλουν ένα καλύτερο επίπεδω γερμανικών από τα εντελώς βασικά που ήξερα τότε. Έκτοτε όμως διάβασα αρκετά έργα του, και έγινε ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Όντως τώρα τελευταία έχει ξεκινήσει μια αναβίωση της δημοφιλίας του, όχι μόνο στα αγγλικά
και δεν αναφέρομαι μόνο στην έμμεση διαφήμιση που προέκυψε εξαιτίας της ταινίας που βασίστηκε στο σύνολο του έργου του,
(όπου εφαρμόστηκε μια αγαπημένη μέθοδος αφήγησης του Τσβάιχ - την εξομολόγηση σε κάποιον άλλον, που τείνει ευήκοον ους στην ιστορία του πρωταγωνιστή),
αλλά ένα γενικότερο ενδιαφέρον για τα βιβλία του, που εδώ και μια δεκαπενταετία μεταφράζονται και εκδίδονται εκ νέου σε πολύ προσεγμένες εκδόσεις
αλλά και στα ελληνικά - φέτος μόνο δημοσιεύτηκαν δυο βιβλία του από το Μεταίχμιο και τις εκδόσεις Άγρα.
Τα δικά μου αγαπημένα είναι η Σκακιστική Νουβέλα και η βιογραφίες της Μαρίας Αντουανέτας και της Μαίρης Στιούαρτ, αν και αυτή η επιλογή είναι αρκετά σχηματική, δύσκολα ξεχωρίζεις τα έργα των αγαπημένων σου συγγραφέων.

Νουρ, του Massie διάβασα τη βιογραφία της Μεγάλης Αικατερίνης, που ήταν τρομερά συναρπαστικό - δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η ζωή της ήταν τόσο πλούσια και και ενδιαφέρουσα, ή στη δεξιοτεχνία του συγγραφέα, πάντως σίγουρα μου άρεσε περισσότερο από αρκετά έργα ιστορικής μυθοπλασίας που υποτίθεται έχουν το λογοτεχνικό ελεύθερο να βάλουν ό,τι σάλτσες επιθυμούν, και παρ' όλα αυτά είναι πολύ πιο βαρετά από μια καθαρά "ιστορικά τεκμηριωμένη" βιογραφία. Ξεκίνησα και τη βιογραφία του Μεγάλου Πέτρου (γενικώς η ιστορία της Ρωσίας με ενδιαφέρει πολύ), αλλά ατύχησα καθώς εκείνη την εποχή χάλασε το mp3 player μου και ακούσια το παράτησα στη μέση. Τώρα το έχω ξαναβάλει στο καινούριο και εν ευθέτω χρόνω (μετά το Μάρτιν και το Παιχνίδι του Στέμματος, και μετά τη συνανάγνωση της Βιλέτ, και μετά τη Σκακιστική Νουβέλα που είπα να ξαναδιαβάσω) - θα έρθει και η σειρά του Πέτρου!
 
Πολύ ωραίες οι προτάσεις σας! Μετά το Βιλέτ θα διαβάσω σίγουρα καμιά βιογραφία, με ψήσατε τρομερά για Τσβάιχ και Μαρία Αντουανέτα! :)))
Είναι μεταφρασμένο και στα ελληνικά άραγε; Θα κάνω μια μικρή έρευνα τις επόμενες μέρες. Αν και οι περισσότερες βιογραφίες που διάβασα είναι στα αγγλικά, παραγγελίες μέσω e-bay. Η χώρα μας πάσχει ολίγον (και) σ' αυτόν τον τομέα...θα το έχετε παρατηρήσει, φαντάζομαι. ;)
 

Μπου Ραντλι

Κοινωνός
@Νουρ, το "Μαρία Αντουανέτα" όπως και το "Μαρία Στιούαρτ" τα έχω από τις εκδόσεις "Πάπυρος" στα ελληνικά.Δες εκεί πρώτα!
 
Και βέβαια θα τις κοιτάξω και τις εκδόσεις Πάπυρος, Μπου, και ευχαριστώ! :) Με μία γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο, φαίνεται να υπάρχουν σε αρκετές ελληνικές εκδόσεις τα βιβλία του Τσβάιχ, μερικές εκ των οποίων εξαντλημένες όμως.

Η αλήθεια είναι ότι έχω διαβάσει πολλά για την Μεγάλη Αικατερίνη και την Μαρία Αντουανέτα από διάφορες πηγές, όπως από μία σύντομη βιογραφία για την καθεμιά στο βιβλίο Crowned in a Far Country, Portrays of Eight Royal Brides. Ένα πολύ όμορφο βιβλίο σε γενικές γραμμές, αν και η συγγραφέας σύρθηκε στα δικαστήρια για αντιγραφή, μέχρι και αυτούσιων προτάσεων και παραγράφων από βιβλία άλλων ιστορικών. Εκεί ήταν όμως που αντιλήφθηκα πόσο πλούσιες και ασυνήθιστες ήταν οι ζωές τους και έρχομαι τώρα να επιβεβαιώσω το σχόλιο της Καστάλιας, ότι αυτές οι γυναίκες δεν χρειάζονται τη φαντασία κανενός μυθιστοριογράφου για να κάνει πιο πικάντικες τις εμπειρίες και βιογραφίες τους, αφού αυτά που έζησαν, οι συνήθειες και συμπεριφορές τους, οι έρωτές τους κτλ. είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα και σκανδαλιστικά απ΄όσο ίσως τα φαντάζονται μερικοί. Γι' αυτό και θέλω να διαβάσω κάποια στιγμή περισσότερες βιογραφίες, αρκεί να είναι αξιόλογες.
 
Top