Βλάντιμιρ Ναμπόκοφ (Vladimir Nabokov) : "Λολίτα"



Τίτλος: Λολίτα
Πρωτότυπος τίτλος: Lolita
Συγγραφέας: Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ (Vladimir Nabokov)
Μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Εκδόσεις: Πατάκης
Αριθμός σελίδων: 769
ISBN: 9601604367



Εγώ, σαν ισόβια δούλη της αρχέγονης εξίσωσης της ευτυχίας, πάντα γιορτάζω στις 14 Φεβρουαρίου και όσο κι αν άλλοι κοροϊδεύουν αυτή τη γιορτή, εγώ την βρίσκω την ωραιότερη του κόσμου και με το πιο ουσιαστικό νόημα. Και δεν διανοούμαι φόρουμ στο οποίο είμαι μέλος να μην κάνει λόγο τέτοια μέρα για τη γιορτή του έρωτα.

Φέτος αποφάσισα να παρουσιάσω για τη μέρα αυτή ένα μυθιστόρημα που το διάβασα πριν δύο χρόνια και μου έκανε φοβερή αίσθηση. Την ίδια αίσθηση κάνει από την ημέρα που πρωτοεκδόθηκε το 1955 στο Παρίσι, για να καθιερωθεί σιγά - σιγά σαν ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Πρόκειται για την περιβόητη Λολίτα του Βλάντιμιρ Ναμπόκοφ, ένα μυθιστόρημα που άλλοι αποκαλούν ερωτικό, άλλοι πορνογραφικό και άλλοι αρρωστημένο.

Για μένα δεν ήταν τίποτα απ' όλα αυτά. Εγώ το βρήκα πραγματικά συναρπαστικό από άποψη αφηγηματικής τεχνικής. Είναι γραμμένο πολύ υπαινικτικά, πολύ ειρωνικά ή σαρκαστικά και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά άψογο. Κεντρικός ήρωας και ταυτόχρονα αφηγητής του κειμένου είναι ο Χάμπερτ Χάμπερτ, ένας καθηγητής πανεπιστημίου ο οποίος αποκτά εμμονή με τη δωδεκάχρονη Λολίτα και τελικά καταφέρνει να συνάψει σχέση μαζί της.

Ο τρόπος που περιγράφει την "αρρώστια" του ο ίδιος ο Χάμπερτ, ο τρόπος που μας δίνει τον ψυχισμό του αλλά και τον αισθησιασμό του, ο τρόπος που μας μεταφέρει την εικόνα της μικρής Λολίτας αλλά και των αντιδράσεων της είναι εκπληκτικός. Ο αναγνώστης βρίσκεται σε ένα διαρκές δίλημμα: να μισήσει τον Χάμπερτ ή να τον συμπαθήσει, είναι κάθαρμα ο Χάμπερτ ή θύμα, η Λολίτα μήπως τον προκαλούσε ή είναι ένα αθώο κοριτσάκι που έπεσε ξαφνικά στα νύχια ενός επιτήδειου λύκου; Και τελικά, πόσο μεγάλο είναι το έγκλημα που διέπραξε ο Χάμπερτ και πόσο η τιμωρία που του επιφυλάσσει στο τέλος του βιβλίου ο Ναμπόκοφ είναι αρκετή;

Με λίγα λόγια, είναι ένα βιβλίο που μου άρεσε απεριόριστα, που έχω σκοπό να το ξαναδιαβάσω, για να το ευχαριστηθώ άλλη μία φορά, έχοντας την άνεση να εστιάσω καλύτερα στον τρόπο της αφήγησης και όχι στην πλοκή.

Σημ. Υπάρχουν σκόρπιες στη λέσχη πολλές αναφορές μου στο συγκεκριμένο βιβλίο. Κάποτε έγραψα ότι το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε σχολιασμένη έκδοση, αλλά οι σημείωσεις του είναι πολύ αναλυτικές και προδίδουν πολλές φορές το τέλος και μάλιστα από πολύ νωρίς. Γι' αυτό αν πέσει στα χέρια σας το βιβλίο, αποφύγετε να τις διαβάσετε παράλληλα με το κείμενο. Καλύτερα να μείνουν για το τέλος. Έχω επίσης αναφέρει ότι η εικόνα του εξώφυλλου των εκδόσεων Πατάκη είναι μια φωτογραφία του Ανδρέα Εμπειρίκου.
 
Last edited by a moderator:
μολις διαβασα την περιγραφη για το βιβλιο εβαλα να δω μια ξενη σειρα που παρακολουθω και εδειχνε αυτο το βιβλιο και λεω κοιτα να δεις!!!με την λεσχη σε λιγο δεν θα υπαρχει βιβλιο που δεν θα ξερω πανω κατω τι ειναι.:χαχα: παντως μου αρεσε πολυ η περιγραφη σου φανεται ενδιαφερον ισως το διαβασω καποια στιγμη!
 
Ένα βιβλίο που θέλω πολύ κάποια στιγμή να διαβάσω, πράγματι θεωρείται από τα αριστουργήματα του προηγούμενου αιώνα. Μην ξεχνάμε και την ομώνυμη ταινία του Κιούμπρικ, με έναν εξαιρετικό Πίτερ Σέλλερς.
 
Δεν συμφωνώ απαραίτητα με την προτροπή σου να μην διαβάζονται παράλληλα με το βιβλίο οι παραπομπές, στερούν ίσως λίγο από τον ρυθμό της ανάγνωσης αλλά αποζημιώνουν καθώς απολαμβάνεις πολλά λογοπαίγνια που χάνονται στην (εξαιρετική) μετάφραση.
 
Χρυς, εντελώς τυχαία ( ; ) το αγόρασα χτες :)
Χαχα, αυτό θα πει σύμπτωση. Ίσως όμως να μην ήμουν η μόνη που το συνέδεσα με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και τα βιβλιοπωλεία χτες να το πρόβαλαν κάπως παραπάνω λόγω ημέρας. Συνέβη έτσι;
 
Συνέβη έτσι;
Όχι, καθόλου. Μπορεί να ήταν υποσυνείδητη επιλογή λόγω της ημέρας ;) Τυχαία βρέθηκα στον ΙΑΝΟ, κάνοντας "βόλτα" στα χαλάσματα του Κέντρου:(, και ενώ κοίταζα τις νέες κυκλοφορίες, το θυμήθηκα και το πήρα. Υπήρχε στη βιβλιοθήκη μου μια παλιά έκδοση, την οποία δυστυχώς ψάχνω και δεν βρίσκω:όχισουλέω:

Τώρα που το σκέφτομαι, στον ΙΑΝΟ τουλάχιστον, εχθές δεν υπήρχε ιδιαίτερο μάρκετινγκ για τα ερωτικά αναγνώσματα. Μπορεί να τους εμπόδισε το κλίμα των ημερών.

Για να επανέλθω στο βιβλίο, η σχολιασμένη έκδοση "κάπως" μου έκανε. Δεν μιλάω, βέβαια, για την ποιότητα του σχολιασμού, γιατί δεν τον έχω διαβάσει. Απλώς, μου φάνηκε σαν να μου δίνουν βιβλίο με "μάνιουαλ":χμ: Μπορεί να δω τα σχόλια μετά την ανάγνωση, αλλά σίγουρα δεν θα τα διαβάζω παράλληλα.
 
Αθηνά, αυτή η έκδοση του Πατάκη είναι η περίφημη annotated edition, για την οποία θα βρεις πολλά στο δίκτυο.

Η δική μου γνώμη πάντως είναι ότι η έκδοση αυτή απευθύνεται σε αναγνώστες που γνωρίζουν ήδη την πλοκή. Εγώ που δεν είχα δει την ταινία και είχα μια πολύ αμυδρή ιδέα για το τι συμβαίνει στο βιβλίο την πάτησα. Σε αυτό είναι υπεύθυνες οι εκδόσεις Πατάκη, που κατά τη γνώμη μου όφειλαν να προειδοποιούν στην αρχή, πράγμα που έχω δει να γίνεται σε άλλα βιβλία (με πιο πρόσφατο τον Φρανκεστάιν της Σέλλεϋ).

Πάντως, ο Στιβ έχει δίκιο τόσο για τα λογοπαίγνια όσο και για τα υπόλοιπα παιχνιδάκια του Ναμπόκοφ με τη γλώσσα. Αν δεν υπήρχαν οι σημειώσεις δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να τα καταλάβει. Άρα πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματικά χρειάζεται έναν σχολιασμό, αλλά δοσμένο με άλλο τρόπο.
 
Lolita, light of my life, fire of my loins. My sin, my soul. Lo-lee-ta: the tip of the tongue taking a trip of three steps down the palate to tap, at three, on the teeth. Lo. Lee. Ta.
She was Lo, plain Lo, in the morning, standing four feet ten in one sock. She was Lola in slacks. She was Dolly at school. She was Dolores on the dotted line. But in my arms she was always Lolita.

Το αγαπημένο μου απόσπασμα από το βιβλίο.
 
Εγώ ρώτησα στο βιβλιοπωλείο αν υπάρχει έκδοση χωρίς τον σχολιασμό, αλλά, απ' όσο με πληροφόρησαν, δεν κυκλοφορεί τέτοια ελληνική μετάφραση του έργου αυτή τη στιγμή. Εκ των υστέρων είδα ότι η έκδοση με τα σχόλια του Άππελ είναι πλέον κλασική. Ευτυχώς που οι σημειώσεις τίθενται στο τέλος, γιατί οι υποσημειώσεις σε κάθε σελίδα σίγουρα θα με αποσπούσαν και θα με εκνεύριζαν κατά την ανάγνωση. Πάντως, χάρηκα που είδα ότι η μετάφραση είναι του Μπαμπασάκη που εκτιμώ πολύ.

Αν δεν υπήρχαν οι σημειώσεις δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να τα καταλάβει. Άρα πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματικά χρειάζεται έναν σχολιασμό, αλλά δοσμένο με άλλο τρόπο.
Γενικώς, η άποψή μου είναι ότι στην τέχνη δεν χρειάζονται "υποσημειώσεις". Ό,τι και όσο καταλάβει ο καθένας. Από 'κει και πέρα, αφού έρθει κανείς σε μια πρώτη επαφή με το έργο και με τον καλλιτέχνη, το ψάχνει όσο βαθύτερα θέλει.

Βγήκα απ' το θέμα...Αφού το διαβάσω, σίγουρα θα δω τα σχόλια του συγκεκριμένου βιβλίου, μετά και από την παρότρυνσή σας :).
 
Lolita, light of my life, fire of my loins. My sin, my soul. Lo-lee-ta: the tip of the tongue taking a trip of three steps down the palate to tap, at three, on the teeth. Lo. Lee. Ta.
She was Lo, plain Lo, in the morning, standing four feet ten in one sock. She was Lola in slacks. She was Dolly at school. She was Dolores on the dotted line. But in my arms she was always Lolita.

Το αγαπημένο μου απόσπασμα από το βιβλίο.
Νηρηίδα, νομίζω ότι οφείλουμε να πούμε ότι το συγκεκριμένο δεν είναι ένα οποιοδήποτε απόσπασμα του βιβλίου αλλά η αρχή του. Και μάλιστα πρόκειται για μια αρχή, για την οποία έχει χυθεί άφθονο θεωρητικό μελάνι. Και τη θεωρώ κι εγώ καταπληκτική.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Η Λολίτα είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Πολλά βιβλία ξεχωρίζουν για το αμφιλεγόμενο θέμα με το οποίο καταπιάνονται δίχως η λογοτεχνία να είναι τόσο καλή (το "Θα φτύσω στους τάφους σας" κτγμ είναι μια τέτοια περίπτωση). Η Λολίτα, όμως, πέρα από το αμφιλεγόμενο θέμα είναι πολύ καλή λογοτεχνία και συμφωνώ με την Χρυσηίδα σε αυτό.

Από εκεί και πέρα, η σχολιασμένη έκδοση, που στην Ελλάδα κυκλοφορεί από Πατάκη, είναι κτγμ απαράδεκτη. Σχόλια επί σχολίων, 833 στο σύνολο, πάνω από τα μισά αχρείαστα, που η πιο ουσιαστική προσφορά τους είναι να σου διακόπτουν τον αναγνωστικό ειρμό, αν όχι να σου αποκαλύπτουν την πλοκή που έπεται, αποτελειώνοντας το βιβλίο και την αναγνωστική σου απόλαυση. Για εμένα είναι σχολιασμός στα όρια τής ανοησίας (κι ας έχει και την έγκριση τού συγγραφέα) και όμοιο δυστύχημα ξανάδα μονάχα στον Δον Κιχώτη όπως κυκλοφορεί από Εξάντα σε μετάφραση Ηλία Ματθαίου. Ενοχλητικά νουμεράκια πάνω σε εκατοντάδες λέξεις που τα προσπερνώ, ώρες διχάζομαι μήπως "χάνω" κάτι σημαντικό, τρέχω πίσω (χάνω τον ειρμό φυσικά), διαβάζω κάτι σχετικό ή άσχετο, επιστρέφω, ξανασυναντώ νουμεράκι, το ξαναγνοώ αλλά αρχίζω να εκνευρίζομαι κτλ. κτλ.

Γενικώς, η άποψή μου είναι ότι στην τέχνη δεν χρειάζονται "υποσημειώσεις". Ό,τι και όσο καταλάβει ο καθένας. Από 'κει και πέρα, αφού έρθει κανείς σε μια πρώτη επαφή με το έργο και με τον καλλιτέχνη, το ψάχνει όσο βαθύτερα θέλει.
Η οποία είναι και η δική μου άποψη. :κόλλα5: Άλλο πράγμα η ανάγνωση κι άλλο η μελέτη. Στοιχειώδης διάκριση, ας την σεβαστούν κάποια φορά.
 
Μετά από τόσα κολακευτικά λόγια, με πείσατε να το αναζητήσω στο άμεσο μέλλον. Μεγαλύτερη αίσθηση μου κάνει το θέμα του, που είναι προκλητικό και αρκετά "ευαίσθητο" για τα δικά μου δεδομένα και τις προσωπικές μου αντιλήψεις. Είμαι πραγματικά περίεργη να δω πώς το χειρίζεται ο συγγραφέας.
 
Κι εγω θα ηθελα να διαβασω καποια στιγμη αυτο το βιβλιο. Το θεμα που πραγματευεται ο συγγραφεας ειναι αρκετα τολμηρο ακομα και σημερα και θα ηθελα να δω πως εχει στησει ολη την ιστορια. Καποτε ειχα δει μια μεταφορα του βιβλιου με πρωταγωνιστη τον Τζερομι 'Αϊρονς και για να ειμαι ειλικρινης δεν μου αρεσε καθολου η ταινια.
 
Με όσα άκουσα, και με όσα έψαξα στον ιστό, σίγουρα και βασισμένη στην πλοκή του βιβλίου, θα είναι το επόμενο που θα διαβάσω μετά από το επόμενο που έχω ήδη πάρει για να διαβάσω:ρ
 
Ήταν Λο, απλή Λο το πρωινό, τέσσερα πόδια και δέκα ίντσες, ορθή με το ένα της σοσόνι. Ήταν Λόλα φορώντας παντελόνια. Ήταν Ντόλλυ στο σχολείο, Ντολόρες στο ληξιαρχείο. Όμως στη δική μου αγκαλιά ήταν πάντα, κάθε φορά, Λολίτα.

Τι όμορφα που τα λέει αυτός ο Ναμπόκοφ!!!:γιούπι:
 
Σκεφτομουν να το διαβασω εδω και καιρο και μ'εψησες πολυ.Εχω ενα θεμα ομως.Η εκδοση που κυκλοφορει απο τις εκδοσεις παττακη δε με τραβαει καθολου.Ειναι σχεδον 800 σελιδες,εκατονταδες απο τις οποιες ειναι σημειωσεις.Ξερεις αν κυκλοφορει καποια αλλη εκδοση?Στο ιντερνετ δε βρηκα κατι.
 
Μπορείς απλώς να πάρεις τον Πατάκη, και να αγνοήσεις τα σχόλια.

Κάτι τέτοιο θα κάνω κι εγώ - πήρα προχτές το βιβλίο.
 
Μου ανοίξατε την όρεξη αλλά όχι ! Θα κρατηθώ και δεν θα το αγοράσω τώρα , ούτε θα σκέφτομαι ότι θέλω να το αγοράσω :)))) Κάποια στιγμή σίγουρα θα το διαβάσω πάντως .
 
Ξεκινώ τη Λολίτα του Πατάκη από σήμερα, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί συζητάμε: εδώ το λέει κι ο ίδιος ο εκδότης στην αρχή, ότι όλα αυτά τα σχόλια, τα υπομνήματα κλπ είναι κυρίως για φοιτητές λογοτεχνικών μαθημάτων... Οπότε μια περατζάδα.
 
Top