Για τα βιβλία που μείναν ορφανά ενώ φέρανε μια κάποια αφιέρωση

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
(Βλέπω πως ξεκίνησε μια κουβέντα στα ψιλά που νομίζω πως της αρμόζει δικό της νήμα, οπότε επιτρέψτε μου)

Μου έχει συμβεί ξανά και ξανά να δω σε κάποιο παλαιοπωλείο να πουλάνε για δεκάρες κάποιο μεταχειρισμένο βιβλίο το οποίο στην πρώτη σελίδα έχει μια πολύ προσωπική και συναισθηματική αφιέρωση. Μου φαίνεται αρκετά θλιβερό αυτό το πράγμα.

Αναρωτιέμαι γιατί δεν το λογάριασε ή δεν το φρόντισε αυτός που του το χαρίσαν. Άραγε χάλασε η σχέση τους; Πράγμα που ίσως κάτι δικαιολογεί. Ή μήπως αυτός που του το χαρίσαν δεν την είχε αυτήν την σχέση τόσο ψηλά; Ή απλά περάσαν τα χρόνια κι όλα ξεχάστηκαν κι ίσως το βιβλίο να ακολούθησε την δική του πορεία. Κάποιος να μετακόμισε αφήνοντας τα βιβλία του πίσω. Κάποιος που του έμειναν τα βιβλία να τα πέταξε. Κάποιος ρακοσυλλέκτης να τα μάζεψε και να τα έδωσε στο παλαιοπωλείο κτλ.

Ποιος ξέρει. Στο ένα βιβλίο μπορεί έτσι, στο άλλο αλλιώς.

Παραμένει ένα θλιβερό θέαμα, το βιβλίο πεταμένο στον πάγκο και τα προσωπικά λόγια σαν προδομένα, εκτεθειμένα στα ξένα μάτια κάθε περαστικού.

Και όμοια το βάρος παραμένει σε αυτόν που κάποτε του το χαρίσαν. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, αν μια στιγμή υπήρξε αληθινή, δεν θα έπρεπε να την προδίδουμε στο μέλλον.
 

Ναντίν

New member
Στο παρελθόν είχα αγοράσει ένα ακόμα βιβλίο από παλαιοβιβλιοπωλειο, την Καταχνιά της Βασιλικής Παπαγιάννη. Μέσα το βιβλίο είχε αφιέρωση από την ίδια τη συγγραφέα: «Με εκείνο το γράμμα που μου γράψατε κι επιβεβαιώνατε την εμπιστοσύνη στη δουλειά μου σας σκέφτομαι συχνά. Με φιλία και αγάπη, Βασιλική Παπαγιάννη, Λάρισα 3-12-64.» . Το βιβλίο είναι από αυτά που κόβεις ο ίδιος τις σελίδες με το χαρτοκόπτη, αλλά όταν το πήρα εγώ ήταν ακόμα ακέραιο. Φαίνεται ότι δε διαβάστηκε ποτέ και για κάποιο λόγο αυτό μου είχε δημιουργήσει μεγάλη θλίψη. Τη συγγραφέα δεν τη γνώριζα, σήμερα μόνο καθώς θυμήθηκα το βιβλίο αυτό την έψαξα και είδα ότι η Καταχνιά ήταν το πρώτο της βιβλίο. Η συγγραφέας πέθανε το 2014 σε ηλικία 87 ετών, αφηνοντας 11 πεζογραφήματα. Η Καταχνιά θα είναι το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω. Έστω και 53 χρόνια μετά ήρθε η ώρα κάποιος να κόψει τις σελίδες του.
 
Last edited:
Εγώ είχα ακούσει για μια περίπτωση ενός δημοσιογράφου/ κριτικού βιβλίων που όντας άκληρος αλλά κυρίως λόγω της αγάπης του για τον τόπο καταγωγής χάρισε χιλιάδες βιβλία του σε πολλά χωριά της ευρύτερης περιοχής με στόχο να δημιουργηθούν πολλές μικρές δημόσιες βιβλιοθήκες.

Λίγους μήνες αργότερα τον πληροφόρησε ένας φίλος του οτι βρήκε σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της Αθήνας δυό βιβλία με αφιερώση του συγγραφέα προς αυτόν (προς τον δωρητή)... :τσκτσκ:
 
Top