Για τον Καρυωτάκη

Εμ τι νόμιζες και εσύ ότι ήταν έτσι επειδή πάλευε μέσα του:). Για να λέμε την αλήθεια την γλέντησε την ζωή του και το πλήρωσε φυσικά. Παρόλα αυτά δεν τον κρίνουμε για την προσωπική του ζωή, αλλά για το έργο του το οποίο είναι μεγάλο με όλη τη σημασία της λέξης!!! παρεπιπτώντος το σίριαλ ήταν εξαιρετικό το είδα όλο!!!!
 
καρυωτακης

παιδια

σχετικα με τη ζωη και τον θανατο του Καρυωτακη,
πολυ διαφωτιστικο ειναι το "Καρυωτακης- Πολυδουρη: η αρχη της αμφισβητησης", Λιλη Ζωγραφου

επιπλεον διαβαζεται απνευστι
 
Καρυωτακης - συνεχεια

το βιβλιαρακι που ανεφερα ελεγε αλλα απ την ταινια
ο αγαπητος Κων/νος αυτοκτονησε γιατι:
1) ηταν δειλος ως ανθρωπος. Ο πατερας του τον καταπλακωνε
κυριολεκτικα!!!!!!!! (ομοια παραδειγματα ο Καφκα και ο Καζαντζακης). Δεν του επιτρεπονταν να παντρευτει την Πολυδουρη, λογω της ελευθεριοτητας της (για τα δεδομενα του καιρου, ηταν πολυ αλανιαρα!!!!!!!!!!!!)

2) Η συφιλη τοτε, ηταν σαν το aids σημερα, οποτε ενας ασθενης σε μια κλειστη κοινωνια εκαθιστατο δακτυλοδεικτουμενος
Ειχε αρχισει θεραπεια στην Αθηνα (ειχε βρεθει η γιατρεια),
αλλα η συνεχιση της στην Πρεβεζα θα τον εκανε ρομπα, λογω του 1), δηλ της δειλιας του

Μ αυτα και μ αυτα, την εκανε !
 
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος ...

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ'όνειρο μου,
κι αν έχασα για πάντα την χαρά,
κι αν σέρνομαι στ'ακάθαρτα του δρόμου
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που σκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δεν θα ειπωθει.

κι αν έθαψα την ίδια την ζωή μου
-βαθιά μεσα στον πόνο μου πονώ-
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σαν βλέπω τον μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή.
 
Last edited by a moderator:
Τον "ύμνο" δεν έχουμε αναφέρει!! Πάμε!

Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Mαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
H ευτυχία μου, σκέπτομαι, θά 'ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα
Aμάλθειο κέρας.

(Tαπεινή τέχνη δίχως ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα 'ρθώ κοντά σου
κατακορύφως.

Oι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.
Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Ά! πρέπει τώρα να φορέσω
τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ' αρέσω.



Εδώ από τα Μωρά στη Φωτιά.
 
Μάλιστα!Δεν το ήξερα αυτό για την αρρώστια και εξεπλάγην πάρα πολύ!Και ναι,πιστεύω πως σίγουρα γκρεμίζει μύθους αυτή η ανακάλυψη,γιατί κάνει την απόφασή του να αυτοκτονήσει πολύ πιο ντετερμινιστική και "επιστημονική".

Ο Καρυωτάκης μου αρέσει αρκετά,αλλά επειδή συχνά αντιπαραβάλλεται με τον Πόε,λόγω του απαισιόδοξου της ποίησής τους, με χαλάει κάπως. Ο λόγος είναι ότι ο πρώτος είναι καταγγελτικά και τραχέως μίζερος, με μια δυστυχία που εμένα προσωπικά μου φαίνεται να πηγάζει από το πουθενά,να γίνεται μηχανικά, ενώ ο άλλος έχει έναν άφθαστο ρομαντισμό και πραγματικούς λόγους να εκφράζεται έτσι. Με άλλα λόγια, Ο Καρυωτάκης μοιάζει να παραιτείται αναίτια και να οπισθοχωρεί, λες και είναι ψυχασθενικό το ζήτημά του,κάτι που με εμποδίζει να τον λατρέψω.
 
Ο λόγος είναι ότι ο πρώτος είναι καταγγελτικά και τραχέως μίζερος, με μια δυστυχία που εμένα προσωπικά μου φαίνεται να πηγάζει από το πουθενά,
Μήπως αυτό ονομάζουμε μηδενισμό;

Με βρίσκεις σύμφωνη, πάντως, στα περισσότερα απ' όσα λες. Λίγες οι στιγμές του Καρυωτάκη που απογειώνουν. Τη μία, μάλιστα, μας την παρέθεσε η Δεινομάχη :)
 
Μήπως αυτό ονομάζουμε μηδενισμό;
Χμ,δεν ξέρω αν είναι μηδενιστής...Κι εγώ είμαι μηδενιστής αρκετές φορές και μου αρέσει κιόλας στη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία,αλλά εδώ έχει έναν τρόπο διαφορετικό. Πρέπει να τον διαβάσω περισσότερο για να έχω πλήρη άποψη...
 
Λοιπόν, τον ξαναδιάβασα τον Καρυωτάκη και τον εκτίμησα πολύ περισσότερο. Τραγικός, κυρίως, ποιητής, παρά μελαγχολικός. Είδα και την πολύ καλή σειρά της ΕΤ1, με τον εξαιρετικό Δημοσθένη Παπαδόπουλο στο ρόλο του ποιητή, και από τώρα είμαι καταδικασμένος να έχω στον μυαλό μου τον Κ. με την μορφή του ηθοποιού. Ωραίος τύπος ήταν, αρχοντικός και λιγομίλητος, σαρκαστικός και με χιούμορ, φαίνεται εξάλλου και από το τελευταίο του σημείωμα.
 
Αγαπημένος ποιητής. Δύσκολος όμως κυρίως, γιατί πρέπει να διαβάζει κανείς τα ποιήματα του αποστασιοποιημένος, αλλιώς θα τρελλαθεί...
 
"Το θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση
και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών.
Αν έρθει πάλι η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει,
κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών..... "

(Υστεροφημία)

 
Top