Είδα την ταινία στο λαπ τοπ με ακουστικά να μην ξυπνήσω τον που κοιμόταν.
Με ζόρισε πολύ αλλά δεν μπορούσα να την αφήσω.
Είχε αλήθεια, αλληγορικούτσικη αλλά θεόσκληρη. Στιλπνή αλήθεια.
Θα συμφωνήσω με την Αριάδνη για την ηλικία. Κι εγώ όταν είχα δει το "Δαμάζοντας τα κύματα", μόλις είχε κυκλοφορήσει, βγαίνοντας από την αίθουσα, αν είχα δει μπροστά μου τον Τρίερς θα του είχα ρίξει καλαμιά, την πιο γερή που θα μπορούσα (και δεν είμαι βιαίος χαρακτήρ, ω! όχι!). Την ξανάδα πέρσι από περιέργεια και κατέβασα το κεφάλι με ντροπή και μεταμέλεια.
Η απορία μου πάντως, στην άποψη της Μαργαρίτας είναι πως της αρέσει τόσο το σενάριο και καθόλου η σκηνοθεσία (τα βρίσκω απόλυτα συνεπή και συναφή). Δηλαδή, δεν μπορώ καθόλου να φανταστώ την ταινιάρα που θα έκαναν στο εξωτερικό με αυτό το υλικό.
Για τον Κυνόδοντα, είμαι κι εγώ από αυτούς που βγάζουν το καπέλο και υποκλίνονται βαθιά (μέχρι το ...καλάμι). Δεν είναι ταινία που μπορώ να την αγαπήσω, αλλά ούτε να ξεχάσω.
Και για να τελειώσω, αφού την είδα, σκάλισα λίγο στο διαδίκτυο να δω τι έχει γραφτεί: έλληνες και ξένοι, απλοί θεατές και κριτικοί, όπως και κάποιοι εδώ, έγραφαν για τα "παιδιά". Στην ταινία όμως δεν έπαιζαν παιδιά. Μόνο ενήλικες. Αυτή η ισχυρή, απόλυτη πειστική εν-τύπωση είναι για μένα και το εχέγγυο της ταινίας.
Πολυλογία τέλος, να δούμε και την καινούρια τώρα.
(Για αντιγραφή από άλλη ταινία δεν είχα ακούσει. Ξέρει κάποιος να μου πει τον τίτλο της ταινίας που υποτίθεται ότι αντιγράφηκε; Ευχαριστώ)