εξαίρεσα τον φον τρίερ, διότι πιστεύω ότι δέν προσθέτει κάτι περισσότερο απ' όσα ήδη είχαν πεί οι σκανδιναυοί θεατρικοί και κινηματογραφιστές. Προσωπικά, βρίσκω τις ταινίες του ενδιαφέρουσες, σπάνια όμως εμπνευσμένες.
θεωρώ ότι ο χάνεκε ξεκίνησε μάλλον σχετικά αργά την κινηματογραφική του προσφορά, κι ότι έχει κι άλλα να δώσει ΄ η ηλικία ; ναί ... ασφαλώς το ίδιο θα έλεγαν και πολλοί στον Κάντ το 18ο αιώνα, όταν ξεκίνησε να γράφει στα 58 του την κριτική του καθαρού λόγου, για να γίνει ο τέταρτος μέγας των φιλοσόφων όλων των εποχών. Στο Χάνεκε βλέπω έναν εικαστικό νεοεξπρεσσιονισμό (που αναδείχθηκε ιδιαίτερα στην 'λευκή κορδέλα', επίτηδες ασπρόμαυρη), με αδρή σκαρίφηση προσώπων και τοπίων ή χώρων, που αφήνει τον ίδιο το θεατή να πλέξει γύρω απο αυτό τον φαινομενικά απλό, αλλά άριστα ισορροπημένο ιστό, τη δική του ψυχογραφική περιήγηση.
τέλος, ο λάνθιμος εισηγήθηκε μιά τομή κατα τη μή επαϊουσα γνώμη μου : συνένωσε το σουρρεαλισμό με τον πιό αδίστακτο νατουραλισμό κι έναν ιδιότυπο αμοραλισμό, αδιαφορώντας συχνά για την κινηματογράφηση ή την υποκριτική την ίδια - μερικές εικόνες φέρνουν σχεδόν γέλιο με την φαινομενική κακοτεχνία τους ή με την επίπεδη, σχεδόν συλλαβιστή ανάγνωση απο τους ηθοποιούς.
γουέλλ, φαντάζομαι ότι μερικοί φίλοι θα διαφωνήσουν, κανένας όμως δέν θα μ΄πορέσει να μου πεί ότι δέν τεκμηρίωσα τη γνώμη μου.