Γιώργος Χατζηδάκης: "Ω, άγιε αιθέρα" Ιστορία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Γιώργος Χατζηδάκης: "Ω, άγιε αιθέρα". Ιστορία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.



Τίτλος: "Ω, άγιε αιθέρα". Ιστορία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
Συγγραφέας: Γιώργος Χατζηδάκης
Γλώσσα: Ελληνική
Εκδόσεις: Polaris
Έτος έκδοσης: 2015
Διαστάσεις: 30 x 25 εκ.
Αριθμός σελίδων: 430
ISBN:978-960-6829-64-2


Αν είσαι μεγαλύτερος από 40 ετών ή ακόμη καλλίτερα, μεγαλύτερος από 50, δεν είναι δυνατόν να μην έχεις καλές αναμνήσεις από ραδιόφωνο ποιοτικό. Ίσως λοιπόν το βιβλίο αυτό απευθύνεται στους μεγαλύτερους, όπως εγώ.

Το ραδιόφωνο όμως, ακόμη και σήμερα, έχει κάτι μαγικό. Στις μέρες μας, το ακούμε μόνο στο αυτοκίνητο, είναι εντελώς εμπορικό, συχνά απαράδεκτης ποιότητας, αλλά... μαγικό.

Από τη δεκαετία του 1940 μέχρι τη δεκαετία του 1980 το ραδιόφωνο στην Ελλάδα διαγράφει μια περιπετειώδη εποποιία, με σημαντικότερη στιγμή το “Τρίτο Πρόγραμμα” του Μάνου Χατζιδάκι.
Το βιβλίο αυτό περιγράφει την πορεία του ραδιοφώνου στην Ελλάδα, που είναι συνδεμένη με όλα τα προβλήματα, τις κακοδαιμονίες και τα πάθη της χώρας μας. Περιγράφει τη “μορφωτική επανάσταση” που έφερε το ραδιόφωνο, μέχρι το τελευταίο ελληνικό χωριό. Ξαναφέρνει στη μνήμη μας το αυστηρό “Πρώτο Πρόγραμμα”, το περισσότερο λαϊκό “Δεύτερο Πρόγραμμα”, το αφιερωμένο στην κλασσική μουσική “Τρίτο Πρόγραμμα”, τους σταθμούς του Στρατού, τη “Φωνή της Αλήθειας” του παράνομου ΚΚΕ, τη ραδιοφωνική βιβλιοθήκη, το θέατρο της Δευτέρας, τις εκπομπές που ήταν αφιερωμένες στην ποίηση, το σταθμό του Πολυτεχνείου το 1973, τις εκπομπές του BBC και της Deutsche Welle επί χούντας, τους παράνομους ραδιοερασυτέχνες κλπ.

Οι περισσότεροι έχουμε μόνο ακουστικές αναμνήσεις από το ραδιόφωνο. Στο βιβλίο υπάρχουν εκατοντάδες φωτογραφίες που σχετίζονται με την ιστορία του ραδιοφώνου. Μπορούμε, έτσι, να δούμε τι συνέβαινε στα στούντιο του Ζαππείου, στις δισκοθήκες, στο κτήριο της Ρηγίλλης και στο “μέγαρο” της Αγίας Παρασκευής. Εγώ επιτέλους είδα, έστω και σε αυτή την ηλικία, το ωραίο πρόσωπο μιας εκφωνήτριας που είχα ερωτευτεί από τη φωνή της, τη δεκαετία του 1970.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι στοίχος από τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου. Το κείμενο είναι προσεγμένο και η γλώσσα απολαυστική. Η βιβλιοδεσία είναι βιομηχανική, καλής ποιότητας και το βαρύ βιβλίο βρίσκεται μέσα σε ειδικό προστατευτικό χαρτονένιο κουτί.
 
Last edited:
ά, μακρυγιάννη ... εκείνο το ωραίο 'ω, δίος αιθήρ, και ταχύπτεροι πνοαί, ποταμών τε πηγαί, ποντίων τε κυμάτων ανήριθμον γέλασμα, ίδεσθέ μ' οία προς θεών πάσχω, θεός' ...

τί όμορφες λέξεις και εικόνες : ''θεϊκέ αιθέρα και γοργόφτεροι άνεμοι, πηγές των ποταμιών, και γλυκόγελο ασταμάτητο των κυμάτων ...''

κι επίσης, τί ωραίες αναμνήσεις ... Σάσα Μανέτα, Κέλλυ Σακάκου, κι εκείνη η ερωτικότατη Νάκυ Αγάθου, που το ''καληνύχτα σας'' με το γλαρό βλέμμα και το υπαινικτικό χαμόγελο ισοδυναμούσε με χίλιες ερωτικές υποσχέσεις ...
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πλέον δεν ακούω καθόλου ραδιόφωνο (χαρακτηριστικό: η κεραία του αυτοκινήτου μου είναι κατεβασμένη μπορεί εδώ και πάνω από 10 χρόνια). Ακούω πάρα πολλή μουσική, βέβαια, αλλά μουσική που επιλέγω εγώ διαλέγοντας τα τραγουδια ένα-ένα.

Όπως όμως λες κι εσύ, Μακρυγιάννη, έχω κι εγώ γλυκές αναμνήσεις από το ραδιόφωνο. Η μάνα μου άκουγε κι ακούει πολύ ραδιόφωνο κι έτσι ήταν ενταγμένο στην κουλτούρα της οικογένειας. Θυμάμαι να ακούω στο ραδιόφωνο πρώτη φορά μεγάλα τραγούδια όπως π.χ. το Riders on the Storm των Doors, το One More Cup of Coffee του Ντίλαν ή το Noble Dame του Χατζηδάκι και να μένω έκπληκτος από την τόση ομορφιά. Αργότερα έπαιρνα κασέτες κι έγραφα περιμένοντας με το δάχτυλο στο Rec. Κασέτες που έπειτα άκουγα ξανά και ξανά με το "Με λεν Μαριάνθη" της Αλεξίου, τις "Πίσω μου Σελίδες" του Σαββόπουλου κι ό,τι άλλο όμορφο τύχαινε να συλλάβω.

Από τις τελευταίες όμορφες αναμνήσεις, μάλλον κάπου γύρω στο 1989, θυμάμαι να πιάνω αργά το βράδυ μια εκπομπή που λεγόταν "Whiskey Bar" και ξεκινούσε με το αντίστοιχο τραγούδι από Doors. Είχε κι έναν μόνιμο καλεσμένο (έναν κύριο Συμεών ίσως; ) κι ήταν μια παράξενη γλυκιά παρέα με τις χαμηλές κουβέντες και τα κομμάτια μέσα στα ζεστά βράδια του καλοκαιριού.

Ακούγοντας ραδιόφωνο την νύχτα συνδύασα τις εκπομπές με το σκοτάδι κι όταν κάποτε είδα πλάνα από στούντιο παραξενεύτηκα αρκετά που ο χώρος ήτανε τόσο φωτισμένος. Κατά κάποιον τρόπο τους φανταζόμουν στο ημίφως ή και στο απόλυτο σκοτάδι, όπως εγώ.

Θα είναι όμορφο ένα βιβλίο που συνδέεται με όλα αυτά που κάποτε αγαπήσαμε. :)

(πρόσθεσα κενές γραμμές ανάμεσα στις παραγράφους σου· βοηθάει το μάτι στην ανάγνωση :ναι: )
 

Μακρυγιάννης

Κοινωνός
Φαροφύλακα, ευχαριστώ για τις διορθώσεις:)

Εκφωνήτριες:αγαπώ: που μου άρεσε πολύ η φωνή τους: Πόλυ Νέρη-Φιαμέγκου και Μαλκίτα Χάγουελ (Τριιιιτο Πρόγραμμα). Αργότερα, η Μπήλιω Τσουκαλά και η Μάγκυ Χαραλαμπίδου.

Ακόμα και τα έντυπα προγράμματα του ραδιοφώνου (ιδίως του τρίτου προγράμματος) ήταν αριστουργήματα. Θυμάμαι εξώφυλλα με χειρόγραφα ποιήματα και σκίτσα του Σεφέρη ή σκίτσα του Μ. Αργυράκη που σατίριζε το Μ. Χατζιδάκι.

Θυμάμαι την Κάτια Δανδουλάκη να διαβάζει στη Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη κάθε βράδυ στις 23:00. Εκείνο τον καιρό ήμουν υποψήφιος στο Πανεπιστήμιο. Δεν είχα χρόνο και κανόνιζα να κάνω διάλειμμα για φαγητό στις 23:00 για να ακούω την εκπομπή.
Ένα διήγημα του Γιάννη Μανούσακα που είχε μεταδοθεί από την εκπομπή αυτή, το έψαχνα πολλά χρόνια και δεν το έβρισκα. Τελικά έμαθα ότι είχε δημοσιευτεί σε συνέχειες, σε εφημερίδα των Χανίων. Δεν είχε εκδοθεί ποτέ σαν βιβλίο.

Τοστογεύσκυ, ευχαριστώ για τον πρωτότυπο στοίχο του Αισχύλου. Το πρωί, μέσα στη φούρια μου, δεν μπορούσα να τον βρω.:)

Τα σχόλια του Μ. Χατζιδάκι στο Τρίτο, δεν τα έχανα ποτέ, παρόλο που μεταδιδόταν πρωινή ώρα. Αυτό είναι το πρώτο που μετέδωσε:
[video=youtube;oCW2N4_xpjU]https://www.youtube.com/watch?v=oCW2N4_xpjU[/video]
 
Last edited:

Μακρυγιάννης

Κοινωνός


Το Τρίτο Πρόγραμμα συνεχίζει την παράδοση. Η εικόνα αφορά εκπομπές του περασμένου μήνα (Απρίλιος 2016), με αφορμή τη συμπλήρωση 400 χρόνων από το θάνατο του Σαίξπηρ.
Υπάρχει ένα βιβλίο για την ιστορία του Τρίτου Προγράμματος
Η Έλλη Λαμπέτη απαγγέλει Καβάφη στο Τρίτο. Ο "Μύρης" είναι το αγαπημένο μου ποίημα του Καβάφη.

Ο Μ. Χατζιδάκις συμβουλεύει τους "ελέφαντες" της ελληνικής ραδιοφωνίας και ξεκαρδίζεται στα γέλια (αριστερά ο Μίνως Αργυράκης):



Το Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή στο τρίτο Πρόγραμμα με τη Ρένα Βλαχοπούλου και τη Σμάρω Στεφανίδου.

Ο ράδιο-σκηνοθέτης της εκπομπής κάνει παρατήρηση στη Βλαχοπούλου: Ρένα μου, μην καβαλάς τη Σμάρω, γιατί δεν ακούγεται (εννοούσε: μην μιλάς πριν τελειώσει τη φράση της).
Και η Βλαχοπούλου: Εμ, αφού δεν την καβαλάς εσύ χρυσέ μου, αναγκάζομαι να την καβαλάω εγώ.
(Ο σκηνοθέτης άρεσε στην όμορφη Στεφανίδου)

Στο τέλμα της ΕΡΤ, ακούγεται μιά φωνή:
 
Last edited:
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο Μακρυγιάννη και ωραία παρουσίαση!!

Αν και λόγω ηλικίας πρόλαβα τις ένδοξς μέρες του ραδιοφώνου μάλλον προς το τέλος τους... Παρόλα αυτά μου άρεσε πολύ να ακούω τις αγαπημένες μου εκπομπές, που κατά κύριο λόγο ήταν μεταμεσονύχτιες και γεμάτες με ροκ μουσική...

Η μητέρα μου ήταν φανατική ακροάτρια... Ακόμα και σήμερα μου λέει πως νοσταλγει το καλό ραδιόφωνο!

Λέω να της κάνω δώρο το συγκεκριμένο βιβλίο!!!:))
 
Top