Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες : '' Εκατό Χρόνια Μοναξιά''



Τίτλος: Eκατό Χρόνια Μοναξιά
Πρωτότυπος Τίτλος: Cien Anos De Soledad
Συγγραφέας: Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Gabriel Garcia Marquez)
Μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου-Μπαράχας
Εκδότης: Α.Α. Λιβάνη
Έτος Έκδοσης: 1983
Σελίδες: 387
ISBN: 9789602360095



Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είναι μάγος της γραφής, αυτό έχω να σας πω...

Η πρώτη μου επαφή με το ''Εκατό Χρόνια Μοναξιάς'' ήταν στην εφηβεία μου, αλλά δεν το εκτίμησα ιδιαίτερα. Κάπου στις πρώτες σελίδες το παράτησα κουρασμένος από την αλληλουχία ονομάτων, αλλά και τον βαρετό τρόπο γραφής του ( ὀπως τουλάχιστον μου φάνηκε τότε). Ευτυχώς το ξανάπιασα μετά από χρόνια και κατάλαβα τι εστί αυτός ο περιβόητος ''μαγικός ρεαλισμός'', ο οποίος αντίθετα με αυτό που περίμενα με μάγεψε τελείως.

Για την πλοκή μου είναι δύσκολο να πω κάτι συγκεκριμένο, δεν μπορώ να συνοψίσω σε μια-δυο προτάσεις την ιστορία καθώς δεν είναι μια, αλλά πολλές. Φοβάμαι ότι θα αδικήσω το βιβλίο κατά κάποιο τρόπο. Απλά φανταστείτε ότι μπροστά στα μάτια του αναγνώστη παρελαύνουν δεκάδες ήρωες με την δικιά του ιστορία ο καθένας. Όλοι έχουν τα δικά τους πάθη όπως ειναι ο έρωτας, η ζήλεια, η ματαιοδοξία, το μίσος, ο φθόνος, ο πόθος με έναν κοινό παράγοντα όμως:τη μοναξιά. Την μοναξιά που διακατέχει τον κάθε ήρωα, παρόλο που ζει σε μια κοινώνια, συναστρέφεται με τους ανθρώπους γύρω του και δίνει τους δικούς του αγώνες. Αυτή την αίσθηση τουλάχιστον άφησε σε μένα.

Άλλο μεγάλο κεφάλαιο του βιβλίου αποτελεί ο κόσμος που έφτιαξε ο Μάρκες τόσο αριστοτεχνικά, που σε κάνει να θέλεις να υπάρχει όντως σε κάποιο σημειο του κόσμου το χωριό Μοκόντο, να πας εκεί και να ζήσεις από κοντά όσα εξελίσσονται εκεί. Τα μαγικά στοιχεία ( η επιδημία αϋπνίας, η ανάληψη της Ωραία Μεριδός, η μακροχρόνια βροχή, τα φαντάσματα των νεκρών που εξακολουθούν να ζουν και να επικοινωνούν με τους ζωντανούς κλπ. ) που υπό άλλες συνθήκες θα μας φαίνονταν εξωφρενικά και αστεία, είναι τόσο άψογα συνυφασμένα με τον πραγματικό κόσμο ( π.χ. πόλεμος μεταξύ συντηρητικών και φιλελευθέρων) που δείχνουν απολύτως φυσιολογικά. Εδώ νομίζω ότι έχει κερδίσει το μεγάλο στοίχημα ο Μάρκες που δεν άφησε την ιδέα του να εξελιχθεί σε ένα κακόγουστο παραμυθάκι, αλλά σε έναν όμορφο και αληθοφανή μύθο.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω γι'αυτό το βιβλίο, μου είναι δύσκολο να περιγράψω και να μεταδώσω ακριβώς τα συναισθήματα που μου προκάλεσε. Άπλα όταν το διαβάσετε θα καταλάβετε τι εννοώ. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, δεν κουράζει ( κι ας έχει ελάχιστους διαλόγους), η μετάφραση της Κλαίτη Σωτηριάδου-Μπαράχας πρέπει να είναι καλή ( δυστυχώς δεν γνωρίζω ισπανικά για να κάνω σύγκριση με το πρωτότυπο), αφού καταφέρνει το κείμενο να ασκήσει την γοητεία του στον αναγνώστη άρα έχει κάνει καλή δουλειά.

Ο Μάρκες είναι μαέστρος στο είδος του και χαίρομαι που έχει εκτιμηθεί η τεράστια συγγραφική του αξία από εκατομμύρια αναγνώστες. Σίγουρα θα υπἀρξει και δέυτερη ανάγνωση του ''Εκατό Χρόνια Μοναξιάς'', ενώ σκέφτομαι να διαβάσω κι όλα τα υπόλοιπα έργα του. Ήδη έχω ξεκινήσει τον ''Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας'' ,το οποίο μέχρι στιγμής καλά κρατεί, αλλά έχω βάλει στο μάτι κι άλλες νοβέλλες του. Ελπίζω να παραμείνει ο ενθουσιασμός μου και μ'αυτά...
 
Last edited by a moderator:

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης
Τα "100 χρόνια μοναξιά" είναι πολλά χρόνια που το έχω διαβάσει και θέλω κάποια στιγμή να το ξαναδιαβάσω. Πολλά από αυτά που έγραψες τα ένιωσα και εγώ Ιαβέρη, με καταστάλαγμα αυτήν την τόσο αρμονική συνύπαρξη, του μαγικού με το πραγματικό.
Έχω διαβάσει αρκετά ακόμα του Μάρκες και ελπίζω να σου αρέσουν. Πέρα από την ιδιαίτερα όμορφη γραφή του, είναι ένας συγγραφέας που έχει ποικιλόμορφα θέματα στα υπόλοιπα βιβλία του.
 
Last edited:
Πάνε περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια που το διάβασα αλλά είναι από τα βιβλία που σου μένουν, ακόμα θυμάμαι την ωραία Ρεμέδιος και την ανάληψη της,τη βροχή που κράτησε τέσσερα χρόνια τον, δε θυμάμαι το όνομα του,που πέθανε και γύρισε πίσω και τα γράμματα που έστελναν στους πεθαμένους συγγενείς. Έγραψα τόσα κι όμως τίποτα δεν προδίδει την πλοκή γιατί αυτό το βιβλίο δεν είναι ένας πίνακας αλλά μια μεγάλη τοιχογραφία που εμπλουτίζεται με ιστορίες όσο ο χρόνος περνά αλλά ο χώρος μένει ο ίδιος, το μυθικό χωριό Μακόντο.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Ο τρόπος με τον οποίο το μαγικό στοιχείο προβάλει σε μια κατά τ' άλλα αληθοφανή ιστορία μοναδικός. Η ιστορία, πολυπρόσωπη, με τα ίδια ονόματα να επιστρέφουν ξανά και πάλι, και γεμάτη γεγονότα πιθανά κι απίθανα, μοιάζει με υφαντό.

Τώρα που το σκέφτομαι, για μένα δεν είναι ξεκάθαρα σε ποια ακριβώς μοναξιά αναφέρεται ο τίτλος. Περισσότερο μου ταιριάζει να αναφέρεται στην απομονωμένη κοινότητα.

Υπέροχο βιβλίο. :ναι:
 
Πολύ πολύ αγαπημένο. Ήταν το πρώτο δείγμα λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας που διάβασα κι από τότε έγινα φανατική.
 
Τώρα που το σκέφτομαι, για μένα δεν είναι ξεκάθαρα σε ποια ακριβώς μοναξιά αναφέρεται ο τίτλος. Περισσότερο μου ταιριάζει να αναφέρεται στην απομονωμένη κοινότητα.
Εχεις καποιο δικαιο σ'αυτο, Φαρε. Εγω προσωπικα οταν αναφερομαι στην μοναξια των ηρωων εχω στο νου καποιους συγκεκριμενους οπου νομιζω οτι φαινεται καθαρα η μοναξια που νιωθουν π.χ. :

Ο Συνταγματαρχης Αουρελιανο Μπουενδια που μετα απο τους '' τριαντα δυο πολεμους που εκανε και δεν κερδισε κανεναν'' αποσυρεται απογοητευμενος απο την ενεργο δραση και αφιερωνει ολο τον ελευθερο του χρονο στο να φτιαχνει χρυσα ψαρακια κι αρνειται οποιαδηποτε φροντιδα, οπως επισης και τη συναστροφη με τους κοντινους του. Αλλο παραδειγμα η γεροντοκορη Αμαραντα που μετα απο δυο ερωτες, τους οποιους η ιδια αρνηθηκε, κλεινεται στο καβουκι της και γινεται απλα ενα ρομποτ που κανει τις δουλειες του σπιτιου, χωρις να εκφραζει καποια συμπαθεια ή αγαπη προς καποιον. Μη ξεχναμε και την Ουρσουλα, η οποια μετα το θανατο του ανδρα της, του πατριαρχη της οικογενειας, νιωθει οτι δεν μπορει να επικοινωνησει με τους συνανθρωπους της, οτι ζει με ξενους, δεν αναγνωριζει τα παιδια της, απορει με τα καμωματα τους κι μονη της παρηγορια ειναι το φαντασμα του ανδρα της που στεκεται κατω απο ενα μεγαλο δεντρο στην αυλη και στο οποιο συνεχως στρεφεται για να μιλησει. Υπαρχει κι η Πιλαρ Τερνερα ( η χαρτοριχτρα) , η οποια αν και πολλοι ανδρες εχουν περασει απο τη ζωη της, στο τελος πεθαινει μονη.

Μιας και αναφερθηκε και σε αλλο νημα, οφειλω να πω στους μελλοντικους αναγνωστες του βιβλιου οτι ενδεχεται να μπερδευτουν με τα πολλα ονοματα, τα οποια συνηθως επαναλαμβανονται με μικρες διαφοροποιησεις. Γι'αυτο και στην αρχη του βιβλιου υπαρχει ενα σχεδιαγραμμα με το γενεολογικο δεντρο των Μπουενδιας, το οποιο θα ηταν καλο να κοιταζετε που και που για να μην τα χασετε τελειως! :)

Θελω να θιξω επισης ενα αλλα θεμα. Σε διαφορα φουρουμ οπου περιηγηθηκα πριν κανω την παρουσιαση, βρηκα πολλους να υποστηριζουν οτι τα βιβλια του Μαρκες μαλλον ανηκουν περισσοτερο στην γυναικεια λογοτεχνια. Τι λετε; :ε;:
 
Ιαβερη οντως το σχεδιαγραμμα καλα εκαναν και το εβαλαν αλλιως παιζει να χασεις τη μπαλα, εχει και το ιδιο ονομα να περναει στις επομενες γενιες και χρειαστηκε αρκετες φορες να γυρισω στο γενεολογικο δεντρο. Κατα τ΄αλλα μου αρεσε παρα πολυ...ειδικα το κλεισιμο του το οποιο και δεν θα πω φυσικα!
Περισσοτερο στη γυναικεια λογοτεχνια :χμ: Δεν το ειχα σκεφτει ποτε ετσι. Ισως και να ειναι οντως πιο αρεστο σε γυναικες λογω των υποθεσεων που συνηθως εχουν σχεση με ερωτες. Αλλα δεν θα μπορουσα να το καταταξω στη γυναικεια λογοτεχνια.

Οσο για το ποια μοναξια περιγραφει... Ισως την ξεχωριστη μοναξια του καθενα.
 
Πολύ όμορφη η παρουσίασή σου Ιαβέρη, τα καλά λόγια όλων σας με ωθούν να ξεκινήσω για δεύτερη φορά το βιβλίο, ένα από τα ελάχιστα που έχω παρατήσει στις πρώτες σελίδες και ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί. Μάλλον με είχε προϊδεάσει κάπως αρνητικά το σχεδιάγραμμα με αυτό το πλήθος ονομάτων. Αλλά οι καλές κριτικές σας με έπεισαν, μόλις βρω χρόνο θα το ξεκινήσω!
 
"Με πυρήνα το Μακόντο,ένα φανταστικό χωριό χτισμένο στις όχθες ενός ποταμού,κάπου στα βόρεια παράλια της Κολομβίας και την οικογένεια του Ιωσήφ Αδάμ Καλημέρη,του Χοσέ Αρκάδιο Μπουενδία, ο Γκαρσία Μάρκες διηγείται με χιούμορ,γλαφυρότητα κι εκπληκτική μαεστρία την καθημερινή ζωή αυτής της θαυμαστής χώρας των αντιθέσεων και περιγράφει επεισόδια και καταστάσεις βγαλμένες απο την καυτή πραγματικότητα της Κολομβίας.Διηγείται για την μοναξιά της μικρής αυτής κωμόπολης,αυτού του μικρόκοσμου που έχει δημιουργήσει κι ο αναγνώστης καλείται να παρακολουθήσει την γέννησή του,την εξέλιξή του και την τελειωτική του καταστροφή και εξαφάνιση.Μέσα απο επεισόδια που θα μπορούσε κανείς να χωρίσει σε Γένεση,Έξοδο,Λοιμό,Κατακλυσμό και Αποκάλυψη,παρακολουθούμε μια ρεαλιστική τομή της ιστορίας της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα της Λατινικής Αμερικής.......Όλα όσα συμβαίνουν στο Μακόντο συμβαίνουν ως ένα βαθμό και στη Λατινική Αμερική κι ακόμα πιο πέρα,γιατί είναι προνόμια των φτωχών.....
Ο ίδιος ο συγγραφέας στο λόγο που έβγαλε στην απονομή του βραβείου Νόμπελ μίλησε για τη μοναξιά της Λατινικής Αμερικής και ζήτησε από τα ανεπτυγμένα κράτη να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτούς τους λαούς,ιδιαίτερα στις μέρες μας που αγωνίζονται για την πολιτική τους αυτονομία."

πηγή:Αποσπάσματα από τις σημειώσεις της μεταφράστριας Κλαίτη Σωτηριάδου-Μπαράχας

Αντιγράφω γιατί δεν θα μπορούσα να τα εκφράσω καλύτερα από την ίδια την μεταφράστρια που η αγάπη της για το βιβλίο φάνηκε στις τέσσερις σελίδες εισαγωγικού σημειώματος όπου παραθέτει αναλύσεις για την εθιμοτυπιά των Κολομβιανών,την γεωγραφική θέση του Μακόντο,τα λαϊκά πιστεύω για τον θάνατο (ώστε να μην αναρωτιέμαι πως ο νεκρός συνφάγει με τους ζωντανούς),το γενεαλογικό δέντρο (ώστε να μην γυρίζω 10 σελίδες πίσω να δω ποιος Χοσέ Αρκάδιος ήταν αυτός) χωρίς να αρκείται σε απλές επεξηγήσεις στο τέλος κάθε σελίδας.
 
Last edited by a moderator:
Θελω να θιξω επισης ενα αλλα θεμα. Σε διαφορα φουρουμ οπου περιηγηθηκα πριν κανω την παρουσιαση, βρηκα πολλους να υποστηριζουν οτι τα βιβλια του Μαρκες μαλλον ανηκουν περισσοτερο στην γυναικεια λογοτεχνια. Τι λετε; :ε;:
Επειδή πραγματεύεται αρκετά τον έρωτα?Μα μην ξεχνάμε πως στη λατινική Αμερική που διαδραματίζονται τα έργα του ο έρωτας είναι βαθιά συνυφασμένος με κάθε μορφή έκφρασης.Πρέπει να απομονώσουμε λίγο την "Δυτική" μας σκέψη όταν εισερχόμαστε σε έναν κόσμο που πρωτοστατεί ο έρωτας,η φτώχεια και η επανάσταση.
 
Δεν πιστεύω καθόλου ότι ο έρωτας είναι τόσο πολύ προνόμιο των «Λατίνων», και δη των Λατινοαμερικάνων. Νομίζω ότι είναι ένα πανανθρώπινο συναίσθημα που απλώς εκφράζεται διαφορετικά από κάθε πολιτισμό. Άλλωστε η Λατινική Αμερική από μόνη της κατοικείται από τόσο διαφορετικούς λαούς, που ούτε καν σ' αυτήν δεν μπορεί κανείς να γενικεύσει. Πόσα κοινά δηλαδή να βρεις ανάμεσα στον μουλάτο Βραζιλιάνο που παίζει ξυπόλητος ποδόσφαιρο στις φαβέλες τού Ρίο ντε Ζανέιρο, τον σχεδόν Ευρωπαίο γιάπη του Μπουένος Άιρες που τα βράδια τη βρίσκει σε τζαζ-μπαρ, και τον Ινδιάνο Περουβιανό χωρικό που πουλάει την πραμάτεια του στα πανηγύρια τού Κούσκο; :)

Χαλιμά, μην το πάρεις προσωπικά. Αν υπάρχει κάτι προσωπικό, τότε αυτό αφορά πιο πολύ εμένα: θέλω να πω ότι αυτή η άποψη για τους Λατίνους, που εδώ και δεκαετίες κυκλοφορεί πάρα πολύ, είναι ακριβώς αυτό που από μικρό με κράτησε ελαφρώς μακριά τους, ειδικά στη λογοτεχνία (ευτυχώς όχι στη μουσική). Ειδικότερα την τελευταία δεκαπενταετία, με αυτό το λατινικό μπουμ, που όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεθείς πάνω σε μια νέα σχολή σάλσα και τάνγκο, ή σ' ένα νέο φροντιστήριο Ισπανικών, η αντίδρασή μου εντάθηκε. Η άποψη ότι ο Μεξικάνος κι ο Αργεντίνος είναι πιο κουλ και ερωτικοί από τον Λιθουανό, τον Κροάτη ή τον Ιρανό, με βρίσκει αντίθετο. Κάθε λαός είναι ερωτικός με τον δικό του τρόπο. Φυσικά δεν μας ταιριάζουν όλοι οι λαοί κι όλοι οι τρόποι, σύμφωνοι, αλλά δεν μπορούμε να τους εξαφανίσουμε απ' τον ερωτικό χάρτη μόνο και μόνο γι' αυτόν τον λόγο.
Άλλωστε, μιας και ανέφερα τους Ιρανούς, να θυμίσω ότι στα Περσικά έχει γραφτεί υπέροχη ερωτική ποίηση, να παθαίνεις ζημιά δηλαδή. :μαναι: Κι εννοώ κυρίως τα ρουμπαϊγιάτ τού Ομάρ Χαϊγιάμ και τού Ρουμί.

Πάντως διάβασα με ενδιαφέρον το νήμα και τις απόψεις σας. Σίγουρα κάποια στιγμή, ίσως όταν καταλαγιάσει λίγο η λατινομανία, θα το διαβάσω το συγκεκριμένο τού Μάρκες. Προηγουμένως όμως λέω να μυηθώ στη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία μέσω τού Μπόρχες, που πιστεύω ότι μου ταιριάζει περισσότερο απ' όλους τους συγγραφείς αυτής της ηπείρου.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Η άποψη ότι ο Μεξικάνος κι ο Αργεντίνος είναι πιο κουλ και ερωτικοί από τον Λιθουανό, τον Κροάτη ή τον Ιρανό, με βρίσκει αντίθετο. Κάθε λαός είναι ερωτικός με τον δικό του τρόπο.
συμφωνώ.. ομοίως και πως τα Ιταλικά είναι ερωτική γλώσσα. Άκυρα στερεότυπα.
 
συμφωνώ.. ομοίως και πως τα Ιταλικά είναι ερωτική γλώσσα. Άκυρα στερεότυπα.
Πράγματι, άλλωστε και τα Ιταλικά εντάσσονται στο πλαίσιο τής λατινολατρείας στην Ελλάδα, απλώς τελευταία παραμερίστηκαν για χάρη των Ισπανικών (ως προς την ερωτικότητα και το κουλ που προανέφερα).
 
Αλίμονο αν θεωρούσα πως ο έρωτας είναι προνόμιο των λατίνων.Εξακολουθώ όμως να πιστεύω πως το τρίπτυχο "έρωτας-φτώχεια-επανάσταση" συναντάται ή αν θες χαρακτηρίζει την λατινική Αμερική παρά τις ανομοιότητες των λαών της.Και ναι όλη την λατινική Αμερική,η οποία ας μην ξεχνάμε έχει τις μεγαλύτερες αντιθέσεις, ο πλούτος και η ανάπτυξη που υπάρχουν στις "πολυδιαφημισμένες" πρωτεύουσες ουδεμία σχέση έχει με την φτώχεια και την εξαθλίωση της επαρχίας.
Με την ίδια λογική έχω συνδέσει πχ. την Αφρική με "ανελευθερία-εξαθλίωση-αδικία" ή την Ιαπωνία "πατριαρχισμός-προγονολατρεία-φόβος".Θα με ξένιζε αν στην θέση τους έβρισκα μια υπόθεση τύπου "Κώδικα Ντα Βίντσι".
Μπορεί να φαντάζουν στερεότυπα όμως τα γραπτά οφείλουν να εκφράζουν την ψυχοσύνθεση των λαών,ανάλογα την εποχή που αναφέρονται βέβαια.

Φυσικά και δεν το παίρνω προσωπικά (δεν είμαι ο Μάρκες-αν και θα το ήθελα να γράφω έτσι:)) ) ίσα ίσα που χαίρομαι να υπάρχει αντίλογος για να συνεχιστεί η συζήτηση.
Όσο αφορά το λατινικό μπουμ που γράφεις μόδα είναι και θα περάσει.Δεν ξέρω αν έχεις διαβάσει το βιβλίο πάντως μην το απορρίπτεις μόνο και μόνο για να μην ενδώσεις στην "λατινολατρεία", πιστεύω πως αξίζει να διαβαστεί αν και ομολογουμένως τα επαναλαμβανόμενα όμοια ονόματα μπορεί να δυσκολεύουν τον αναγνώστη.

Αλήθεια όσοι το έχετε διαβάσει,πέρα από το εθιμοτυπικό πιστεύετε πως ο Μάρκες είχε λόγο που επέλεξε να επαναλαμβάνει σχεδόν παρόμοια ονόματα?

Υ.γ.Μόλις πρόσεξα πως αναφέρεις πως δεν το έχεις διαβάσει......:)


συμφωνώ.. ομοίως και πως τα Ιταλικά είναι ερωτική γλώσσα. Άκυρα στερεότυπα.
Απλώς είναι μια σχετικά εύκολη γλώσσα(απο άποψη γραμματικής) και το γεγονός πως οι λατινογενείς γλώσσες δεν χρησιμοποιούν δίψηφα σύμφωνα τύπου -ζν ή τρίψηφα τύπου -ζντ,-ζντς τις κάνουν πιο εύηχες από τις σλαβικες.Πάντως το ομορφότερο "Σ΄αγαπώ" θεωρώ πως ακούγεται το σέρβικο "Volim Te"(Β(απαλό)-όλιμ τε)
 
Last edited by a moderator:
Ακολουθεί κατεβατό, ζήτω προκαταβολικά συγνώμη.
Αν και λάτρης της Λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ή ίσως εξαιτίας αυτου, οφείλω να συμφωνήσω με το Φαροφύλακα και το Γλωσσολάγνο. Καμια φυλή, κανένα έθνος δεν μπορει να υποστηριξει πως ζει τον έρωτα πιο έντονα απο τους άλλους. Ισως οι Λατινοαμερικανοι να είναι λιγο πιο δραματικοί απο τους Κινεζους για παράδειγμα, όμως αυτο δεν σημαίνει πως αγαπουν καλύτερα ή περισσότερο.
Κατα τη γνώμη μου, η αντίληψη πως η λογοτεχνία τους είναι κυρίως ερωτική, είναι εντελώς λανθασμένη. Από τους κορυφαίους συγγραφείς του «μπουμ» των δεκαετιών του '60 και του '70 ελάχιστοι μπορούμε να πουμε πως ύμνησαν με μανία τον έρωτα, ή ασχολήθηκαν περισσότερο με αυτόν σε σχέση με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους. Ο Γιόσα, ο Κορτάσαρ, ο Σαμπάτο, ο Μπαστός, ο Καρπεντιέρ, ο Ινφάνε, ο Δονόσο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ερωτικοί συγγραφείς -αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό τον όρο- σε καμιά περίπτωση. Το ίδιο ισχύει και για αυτους που προηγήθηκαν, αυτούς που έστρωσαν το χαλί για τη χρυσή περίοδο που ακολούθησε: Αστούριας, Μπόρχες, Κασάρες, Αρλτ, Κολοάνε, Ρούλφο, Ονέτι. Ζητω συγνώμη για την παράθεση πολλών ονομάτων, αλλά η ιστορία συνεχίζεται με τους πιο σύγχρονους, τους λογοτέχνες που τα τελευταία 25 χρόνια ανέλαβαν να συνεχίσουν το δρόμο που χάραξαν οι εκπρόσωποι της γενιάς του «μπουμ»: Μπολάνιο, Ταιμπο, Σεπούλβεδα, Αϊρα, Μαϊράλ, Γκαλεάνο, Μούτις.
Ολοι αυτοί (και πολλοί ακόμα), που καλύπτουν μια ζωντανή περίοδο 70-80 ετών, φυσικά έγραψαν και για τον έρωτα (πως θα μπορούσαν να μην το κάνουν άλλωστε), ακριβώς όπως έκαναν και οι λογοτέχνες απο τις υπόλοιπες γωνιές του πλανήτη.
Για να επανέλθουμε στο θέμα, που είναι ο Μάρκες, αν θα έπρεπε να κατηγορήσουμε κάποιον για αυτη τη προκατάληψη αυτός είναι ο μεγάλος Κολομβιανός, και συγκεκριμένα τα δύο πιο διάσημα έργα του: τα "Εκατό Χρόνια Μοναξιά" και ο "Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας". Και στα δύο, ο έρωτας είναι μια απο τις κινητήριες δυνάμεις της αφήγησης, όμως πόσα συναισθήματα, σκέψεις και ιδέες θίγονται και αναλύονται από την πένα του: η μοναξιά, η θρησκεία και οι δεισιδαιμονίες, η πολιτική και η επανάσταση, η ματαιότητα της ύπαρξης, το πεπρωμένο και η κυκλικότητα της ζωής. Ίσως αν εξετάσουμε την εποχή που εκδόθηκε το πρώτο αριστούργημα του (και οριοθετεί την εμπορική έκρηξη της ΛΑ λογοτεχνίας), μια εποχή που η πολιτική, στρατευμένη λογοτεχνία κυριαρχούσαν στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη, θα καταλάβουμε καλύτερα της πηγές αυτης της παρεξήγησης. Τη δεκαετία του '60, οι λογοτεχνικοί κύκλοι μελετούσαν τη σύγκρουση των ιδεολογιών, τη σεξουαλική επανάσταση, τα αντιπολεμικά κινήματα και ένας τύπος που έγραφε -μεταξύ άλλων- για τους έρωτες διαφόρων οπισθοδρομικών χωρικών στην άλλη άκρη του κόσμου έμοιαζε εκτός εποχής, χαμένος στις θεματικές του προηγούμενου αιώνα. Ο Μάρκες έγραφε για τον έρωτα, όμως μίλησε για τόσα άλλα, άρα ο χαρακτηρισμός της λογοτεχνίας του ως «γυναικείας» είναι εντελώς άστοχος. Ειδικά αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο υπόλοιπο έργο του (Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη, Ο Στρατηγός...), εκεί που ο έρωτας περνάει σε δεύτερο πλάνο ή απουσιάζει, θα καταλάβει καλύτερα την τέχνη του.

ΥΓ Γλωσσολάγνε, συμφωνώ με την κεντρική ιδέα όσων γράφεις, με μια ουσιαστική διαφοροποίηση όμως: ο Ινδιάνος της Παταγονίας, ο μαύρος της Αβάνα, ο φτωχοδιάβολος της Τιχουάνα, ακόμα και ο μικροαστός του Μπουένος Αίρες, έχουν πολλές περισσότερες κοινές αναφορές, μύθους, αναζητήσεις και τραγωδίες να μοιραστούν σε σχέση με εμάς τους Ευρωπαίους, τους κατοίκους της αιωνίως κατακερματισμένης και χωρισμένης Ευρώπης. Μαζί κατέκτησαν και κατακτήθηκαν, μαζί βίωσαν τη φυγή των Ισπανών, τις χαμένες επαναστάσεις, τα ατελείωτα πραξικοπήματα, την εκμετάλλευση του ξένου κεφαλαίου και τις προδοσίες των αρχόντων τους. Ασφαλώς όχι όλοι μαζί, αλλά, έτσι κι αλλιώς, οι πλουτοκράτες καταπιεστές του Ποτοσί, του Σαντιάγο ή του Μοντεβιδέο δεν έχουν θέση στην συλλογική μνήμη των λαών -ακριβώς όπως συμβαίνει με τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές στη χώρα μας.

ΥΓ2 Επειδή η λατινομανία καλά κρατεί στην Ελλάδα, όποιος θέλει να κατανοήσει την ιστορία του απλού λαού αυτής της ηπείρου, ας ρίξει μια ματιά στη "Μνήμη της Φωτιάς" του Εδουάρδο Γκαλεάνο. Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε ο δεύτερος τόμος, αφιερωμένος στους σκλάβους, στους Ινδιάνους, στις μεγάλες επαναστάσεις του 18ου και 19ου, και στο όνειρο της ενωμένης Λατινικής Αμερικής, όνειρο που γκρεμίστηκε στο βωμό των ντόπιων και ξένων συμφερόντων.
 
Last edited:
Δεν ξερω αν οι Λατινοι ειναι πιο ερωτικοι κλπ, αλλα σιγουρα εκφραζουν πιο εντονα τα συναισθηματα τους. Καντε συγκριση αναμεσα σε μια μεξικανικη τηλενουβελλα και μια ελληνικη. Πως χτυπιουνται για το αμορε τους εκει και πως εδω! :ρ
 
Δεν ξερω αν οι Λατινοι ειναι πιο ερωτικοι κλπ, αλλα σιγουρα εκφραζουν πιο εντονα τα συναισθηματα τους. Καντε συγκριση αναμεσα σε μια μεξικανικη τηλενουβελλα και μια ελληνικη. Πως χτυπιουνται για το αμορε τους εκει και πως εδω! :ρ
πες μου οτι εβλεπες μεξικανικα;;;(εγω ημουν φανατικη :) )
 
Top