Δεύτερη ευκαιρία

Δίνετε δεύτερη ευκαιρία σε συγγραφέα ;


  • Total voters
    42
Γενικά μια δεύτερη ευκαιρία τη δίνω και ούτε έχω την απαίτηση να είναι όλα τα βιβλία ενός συγγραφέα αριστουργήματα. Όμως, θα συμφωνήσω με τη Χήθκλιφ ότι μερικοί και μερικές «πάνε γυρεύοντας» να μπουν στη μαύρη λίστα με το «καλημέρα». Και φανταστείτε έχω δώσει δεύτερη ευκαιρία και στον Κοέλιο.
 
Εάν πρόκειται για κάποιον που εκτιμώ και απολαμβάνω το ύφος γραφής του, θα δώσω σίγουρα παραπάνω από μία ευκαιρίες. Δεν έχω την απαίτηση οι συγγραφείς (και οι καλλιτέχνες εν γένει) που ξεχωρίζω να μου προσφέρουν πάντοτε αριστουργήματα. Στην περίπτωση όμως που στην πρώτη επαφή μου με έναν συγγραφέα, διαπιστώσω ότι - ανεξάρτητα από το πόσο θα μου αρέσει ή όχι η υπόθεση του βιβλίου - δεν με θέλγει (ή ακόμη περισσότερο, με απωθεί) ο τρόπος που χειρίζεται το λόγο, μειώνονται οι πιθανότητες να αναζητήσω κάποιο άλλο έργο του. Εάν δε, καταφέρει επιπλέον να με εξοργίσει με μεγαλόστομες συμπαντικές αερολογίες, τύπου Κοέλιο, είναι βέβαιο ότι θα αποσύρω το όνομα του δια παντός από μελλοντικές αναγνωστικές εξερευνήσεις μου.
Ρε συ Χήθκλιφ,συμφωνώ με κάθε λέξη που έγραψες,πραγματικά,λειτουργώ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Υ.Γ. Τον Κοέλιο ούτε εγώ τον αντέχω.Όταν δε,ακούω την περίφημη ατάκα του, "Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις" ,μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. (αλλά αυτό είναι άλλο θέμα κι έχω ξαναπεί πως το βλέπω στο αντίστοιχο νήμα)
 
Εχω κανει νημα για αυτη την ατακα Χρηστο!
Και εγω οταν την ακουω θελω να χτυπησω τον συνομιλητη μου!
 
Χρήστο χαίρομαι που συμφωνούμε ξανά! Τον Κοέλιο, για αυτή και μόνο την ατάκα, σχεδόν τον μίσησα. Σκέφτομαι πόσους απλούς, απογοητευμένους ανθρώπους κατάφερε να ξεγελάσει με αυτήν, να τους τροφοδοτήσει με αφελή πίστη στην 'καλοσύνη' του σύμπαντος και στην δική τους δύναμη να το κάνουν να νοιαστεί για τις μικρές και ασήμαντες - σε σχέση με το ίδιο το σύμπαν - επιθυμίες τους, απλά και μόνο για να καταρρακωθούν έπειτα, όταν αντιμετωπίσουν την ωμή πραγματικότητα, ακόμη περισσότερο από πριν.

Στην καλύτερη περίπτωση αυτοί οι άνθρωποι θα εκβαραθρώσουν τον Κοέλιο και κάθε όμοιο του, κάνοντας μία επαναξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο θα διεκδικούν στο εξής τις φιλοδοξίες τους, καθώς και των αναγνωστικών επιλογών τους. Στη χειρότερη όμως, θα καταλήξουν να 'αυτομαστιγώνονται', κατηγορώντας τον εαυτό τους, επειδή τάχα, δεν θέλησαν με αρκετό πάθος, όσο ήταν απαραίτητο ώστε να επηρεάσουν το σύμπαν (!) Θεωρώ ποταπό να αναδεικνύεται κάποιος σε μεγάλο συγγραφέα, πουλώντας (με στόχο φυσικά το κέρδος), ψεύτικα όνειρα και ελπίδες σε όσους εύπιστα αναζητούν οτιδήποτε υπόσχεται την ύπαρξη κάποιου νοήματος στον κόσμο.
 
Last edited:
Παιδιά, να μου επιτρέψετε να κάνω ένα σχόλιο.
Η ανάγνωση κάποιου βιβλίου, ενός φτασμένου συγγραφέα, είναι από επιλογή -τυχαία ή μελετημένη- για ευχάριστη συντροφιά και γνώση, όλα τα υπόλοιπα είναι για κατανάλωση κουβέντας. Αν περιμένω μια ατάκα από βιβλίο, κάηκα.
Τι θέλω να πω. Η παραπάνω αναζήτηση γίνεται με άλλους τρόπους και τα βιβλία ως εργαλείο για ν' αυξήσω την όρασή μου ως ήδη ολοκληρωμένη προσωπικότητα.
Ο καμένος / αφελής, παραμένει καμένος και πριν και μετά απ' τον κάθε κύριο Κοέλιο.
Αν το πάμε και παρακάτω, θα έλεγα πως, για να δεις την “καλοσύνη” του σύμπαντος πρέπει να έχεις δει πρώτα την άσχημη πλευρά (όπως σωστά λέει η φίλη Χήθκλιφ, την ωμή πραγματικότητα), να βράσω θεούς και δαίμονες και σύμπαν και και και, η θλίψη του σαλονιού είναι υπέροχη θαλπωρή και σιγουριά και μπορώ να λέω ό,τι θέλω.
Ένα παράδειγμα. Ρωτήστε έναν άνθρωπο που πήγε και ήρθε, (τα νοσοκομεία είναι γεμάτα από άγνωστους ήρωες) να δείτε τι θα απαντήσει ή το πιο απλό ερώτημα: δεν είναι υπέροχο να παλεύεις για ζωή; Αν η απάντηση είναι όχι ή ναι μεν αλλά, τότε...χάσαμε.

Σημ. Για να μην είμαι και εκτός θέματος. Δύσκολα δίνω δεύτερη ευκαιρία ή να το πω διαφορετικά, αν γουστάρω έναν συγγραφέα του συγχωρώ τα πάντα, το βιβλίο του που δεν μου αρέσει το έχω ως μπιμπελό στο ράφι.
 
Συμφωνώ Στράτη, πρέπει ο καθένας να είναι ικανός να κρίνει και φυσικά φέρει ο ίδιος το βάρος της επιλογής του. Σαφώς δεν ευθύνεται ο Κοέλιο και οι ανάλογοι συγγραφείς, άλλωστε είναι λογικό να επιθυμούν το κέρδος. Περισσότερο εξοργίζομαι με όλους εκείνους που τον ανέδειξαν και τον βοήθησαν να πλουτίσει σε βάρος της ευπιστίας τους.
 
Last edited:
Ναι, δυστυχώς ή δεν ξέρω τι άλλο, ίσως είναι και αρκετοί.
Το σίγουρο είναι πως όλοι μας έχουμε κάνει στην άκρη ένα βιβλίο ως μια μεγάλη απογοήτευση.
Αλλά να σου πω και κάτι άλλο όμως, γλυκιά Χήθκλιφ. Θυμάσαι πριν λίγες μέρες που έλεγα για τον Προυστ και που πήρα τον 1ο τόμο του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο»; Λοιπόν, όταν έχει πέσει στα χέρια μου κάτι που είναι άσχημο, που τρώει σουτ στα 10 μέτρα...τότε τρέχω σε τεράστιους (σαν τον Προυστ / που ό,τι είχα διαβάσει απ' αυτόν ήταν κομμάτια της απίστευτης τεχνικής του) και ευχαριστώ αυτό το άσχημο που με έκανε να τρέξω στα μεγαλειώδη έργα.

Σημ. Παρεμπιπτόντως, το άρχισα και σταμάτησα άμεσα...θέλω ηρεμία και ησυχία (που δεν έχω αυτές τις μέρες), κάθε πρόταση και μία μαγεία, δύσκολος για την ώρα αλλά πλούτος τρελός και σαν μελέτη γλώσσας-τεχνικής. Απίστευτος.
 
Ωραία τα λες Στράτη, όσο για τον Προυστ το ξαναλέω - σε ζηλεύω. Μακάρι να μπορούσα να το διαβάσω κι εγώ ξανά για πρώτη φορά. Το βίωσα και με επηρέασε όσο λίγα βιβλία. Όταν φτάσεις στο δεύτερο μέρος του, την ιστορία του Σουάν, θυμήσου όσα έγραψα σχετικά στο νήμα "Για τον έρωτα" - η Απόλυτη απόδοση.
 
Last edited:
Εγώ πάλι πιστεύω ότι τη δεύτερη ευκαιρία δεν τη δίνουμε εμείς στους συγγραφείς, αλλά οι συγγραφείς σε μας. Δεύτερη ευκαιρία δίνει ο ειδήμων στον αδαή ή ο δάσκαλος στο μαθητή, όχι το αντίστροφο :)

Σχετικά με τη ρήση του Κοέλιο, προκαλεί εκνευρισμό επειδή αναπαράχθηκε πάμπολλες φορές και κατάντησε τελικά μια ατάκα για πρόχειρη χρήση. Εκτός απ' αυτό, το περιεχόμενο της συγκεκριμένης φράσης ερμηνεύεται με λάθος τρόπο από την πλειοψηφία.
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Θεωρώ ποταπό να αναδεικνύεται κάποιος σε μεγάλο συγγραφέα, πουλώντας (με στόχο φυσικά το κέρδος), ψεύτικα όνειρα και ελπίδες σε όσους εύπιστα αναζητούν οτιδήποτε υπόσχεται την ύπαρξη κάποιου νοήματος στον κόσμο.
Αυτό, όμως, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Μπορεί ο ίδιος να πιστεύει ειλικρινά και απόλυτα όλα αυτά τα αισιόδοξα που γράφει. Για μένα αυτό είναι πολύ πιο πιθανό απ' το να κοροϊδεύει τον κόσμο με σκοπό το κέρδος.
 
Ίσως να έχεις δίκιο Ίζι, μπορεί να τον κρίνω υποκειμενικά και άδικα, άλλωστε όπως είπα, μου προκαλεί εχθρικά συναισθήματα. Ωστόσο, εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να τον δω θετικά.
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ούτε εμένα μου αρέσει, όμως δεν με ενοχλεί κιόλας. Έχει το κοινό του, που δεν νομίζω ότι αποτελείται μόνο από απελπισμένους σε αναζήτηση ελπίδας. Κάποια βιβλία αυτοβοήθειας μού βγάζουν περισσότερο αυτήν την αντιπάθεια που λες.
 
Εγώ πάλι πιστεύω ότι τη δεύτερη ευκαιρία δεν τη δίνουμε εμείς στους συγγραφείς, αλλά οι συγγραφείς σε μας. Δεύτερη ευκαιρία δίνει ο ειδήμων στον αδαή ή ο δάσκαλος στο μαθητή, όχι το αντίστροφο :)

Σχετικά με τη ρήση του Κοέλιο, προκαλεί εκνευρισμό επειδή αναπαράχθηκε πάμπολλες φορές και κατάντησε τελικά μια ατάκα για πρόχειρη χρήση. Εκτός απ' αυτό, το περιεχόμενο της συγκεκριμένης φράσης ερμηνεύεται με λάθος τρόπο από την πλειοψηφία.
Αγαπητέ Λευτέρη Λ. καλημέρα.
Αν θέλεις τη γνώμη μου επάνω σε αυτό που λες. Δύο είναι οι απαντήσεις.
-Αν ο μαθητής δεν έχει γνώμη και κρίση τότε απέτυχε ο δάσκαλος (η 2η ευκαιρία σε βιβλίο απ' τον αναγνώστη, είναι επιλογή και δικαίωμα όχι αποκαθήλωση).
-Σαν εγωιστικό κάθαρμα μπορεί να επιλέγω ό,τι θέλω.

Σχετικά με τον κύριο Κοέλιο και τις ατάκες. Δεν είμαι εγώ και η πλειοψηφία, αν υποστηρίζω κάτι τέτοιο αναιρώ όλα τα παραπάνω.

 
Δεν υπάρχει λόγος να αναιρέσεις κάτι Στράτη :)
Απόψεις ανταλλάσσουμε. Το να διαφέρουν είναι συνήθως ο κανόνας, δεν είμαστε κόπιες (ευτυχώς) ενός και μόνο καλουπιού
 
Ίζι, αυτό το σχόλιο αφορούσε κυρίως στον "Αλχημιστή" και στην "Βερόνικα..." πάντως έχω την - ίσως λανθασμένη - εντύπωση ότι στην πλειοψηφία το κοινό του αποτελείται από άτομα που έχουν μία ουτοπική θεώρηση του κόσμου. Εννοείται πως αυτή είναι αποκλειστικά η δική μου άποψη.

Τα βιβλία αυτοβοήθειας από την άλλη, τα βλέπω πιο θετικά, πιστεύω δηλαδή ότι οι συγγραφείς τους βρήκαν όντως μία μέθοδο που δούλεψε για τους ίδιους, η οποία θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη και σε άλλους, παρόλα αυτά δεν γνωρίζω κατά πόσο ισχύει κάτι τέτοιο στην πράξη. Άλλωστε και οι ομάδες αυτοβοήθειας κάπως έτσι δεν λειτουργούν; Σαν εναλλακτικές της ψυχοθεραπείας.
 
Last edited:
Ίζι, αυτό το σχόλιο αφορούσε κυρίως στον Αλχημιστή και στην Βερόνικα, πάντως θεωρώ ότι στην πλειοψηφία το κοινό του αποτελείται από άτομα που έχουν μία ουτοπική θεώρηση του κόσμου. Εννοείται πως αυτή είναι αποκλειστικά η δική μου άποψη.
Και η δική μου Χήθκλιφ.Αυτά τα δύο βιβλία του έχω διαβάσει κι εγώ και μου είναι αδύνατο να πιστέψω πως ο συγκεκριμένος συγγραφέας μπορεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικό σε ανθρώπους που έχουν υποφέρει στη ζωή τους.Αλλά όπως είπες,αυτή είναι απλώς και μόνο η γνώμη μας.


Εγώ πάλι πιστεύω ότι τη δεύτερη ευκαιρία δεν τη δίνουμε εμείς στους συγγραφείς, αλλά οι συγγραφείς σε μας. Δεύτερη ευκαιρία δίνει ο ειδήμων στον αδαή ή ο δάσκαλος στο μαθητή, όχι το αντίστροφο :)

Σχετικά με τη ρήση του Κοέλιο, προκαλεί εκνευρισμό επειδή αναπαράχθηκε πάμπολλες φορές και κατάντησε τελικά μια ατάκα για πρόχειρη χρήση. Εκτός απ' αυτό, το περιεχόμενο της συγκεκριμένης φράσης ερμηνεύεται με λάθος τρόπο από την πλειοψηφία.
Αγαπητέ Λευτέρη Λ. καλημέρα.
Αν θέλεις τη γνώμη μου επάνω σε αυτό που λες. Δύο είναι οι απαντήσεις.
-Αν ο μαθητής δεν έχει γνώμη και κρίση τότε απέτυχε ο δάσκαλος (η 2η ευκαιρία σε βιβλίο απ' τον αναγνώστη, είναι επιλογή και δικαίωμα όχι αποκαθήλωση).
-Σαν εγωιστικό κάθαρμα μπορεί να επιλέγω ό,τι θέλω.

Σχετικά με τον κύριο Κοέλιο και τις ατάκες. Δεν είμαι εγώ και η πλειοψηφία, αν υποστηρίζω κάτι τέτοιο αναιρώ όλα τα παραπάνω.

Δεν υπάρχει λόγος να αναιρέσεις κάτι Στράτη :)
Απόψεις ανταλλάσσουμε. Το να διαφέρουν είναι συνήθως ο κανόνας, δεν είμαστε κόπιες (ευτυχώς) ενός και μόνο καλουπιού
Δεν ακούω κουβέντα.
Ό,τι πω εγώ, τέλος.
Βρίσκω εξαιρετικά υγιή την αντίδρασή σου Στράτη...έτσι είμαι και γω
Επιτέλους,βρέθηκε κάποιος που καταλαβαίνει τον Στράτη:))))
 
Last edited:
Top