@ Διχασμένη, μου άρεσε η ανάρτησή σου για το Μολλόυ αν και δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι φόβοι που είχα οτι σε αρκετούς μπορεί να μην αρέσει. Όταν μιλούσα για την υπόθεση/ θέμα του έργου εννοούσα οτι δεν έχει με τη έννοια που συναντάμε στα περισσότερα βιβλία.
Ενδιαφέρουσα και η σκέψη σου σχετικά με τον Β' παγκόσμιο, δεν το είχα σκεφτεί καθόλου και μόλις βρω χρόνο θα το ψάξω.
Εύχομαι να σου αρέσει το τουλάχιστον το Φαρενάιτ και να μην σε χαντακώσω τελείως :-)
Ενδιαφέρουσα και η σκέψη σου σχετικά με τον Β' παγκόσμιο, δεν το είχα σκεφτεί καθόλου και μόλις βρω χρόνο θα το ψάξω.
Εύχομαι να σου αρέσει το τουλάχιστον το Φαρενάιτ και να μην σε χαντακώσω τελείως :-)

η χαρα μου ειναι διπλη μιας και δοκιμασες να διαβασεις κατι σε διαφορετικη, απο τα συνηθισμενα, φορμα και ειδες οτι σου ταιριαξε. Φοβομουν λιγο μη σου φανει παλιομοδιτικο, αλλα πονταριζα στην ουσια του εργου που, δυστυχως, ειναι διαχρονικη.
Χαίρομαι που σ' άρεσε, η αλήθεια είναι ότι γι' αυτο δε φοβόμουν ιδιαίτερα αν θα σ' αρέσει, είναι και μικρούλη και φεύγει γρήγορα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει δυνατά (με φωνή που θα έλεγε κι ο Φάρος 