Διαφορές στην μετάφραση

Μετά το μπράβο που οφείλουμε όλοι στο Λάγνο για την όμορφη και άκρως ενδιαφέρουσα παρουσίαση, να πω και τις δικές μου εντυπώσεις από τα αποσπάσματα.

Καταρχάς, και ασυνείδητα εντελώς, θα αφήσω τον Παπαδιαμάντη απ' έξω. Η καθαρεύουσά του με κάνει να νιώθω ότι θα συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Πάντως, χαίρομαι ιδιαίτερα που έχουμε και τη δική του εκδοχή εδώ, η οποία έχει αρχειακή αξία.

Από τις τρεις μεταφράσεις βρίσκω του Αλεξάνδρου καλύτερη, γιατί βρίσκεται κοντά στο πρωτότυπο αλλά κυρίως γιατί ο λόγος του είναι προσεγμένος, λογοτεχνικός και ρέει αβίαστα. Η μετάφραση της Σ.-Σ. μπορεί σε κάποια σημεία να είναι καλή, και να έχει κι αυτή προσεγμένο λόγο, αλλά στα σημεία όπου υπάρχουν παραλείψεις μιλάμε πλέον για απόδοση και όχι για μετάφραση. Τέλος, η τρίτη μετάφραση, του Παταντζή, είναι αυτή που, σύμφωνα πάντα με τα δικά μου κριτήρια, είναι η χειρότερη, γιατί ενώ παραμένει πιστός στο πρωτότυπο, ο λόγος του είναι σε πολλά σημεία πρόχειρος και αφύσικος και με φανερές τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην έκφραση (πχ "το να μην του την αφήσουμε" μεταξύ άλλων).

Σίγουρα, πρόκειται για μια μικρή παράγραφο, που ίσως τελικά να μην είναι και ενδεικτική. Παρόλα αυτά, κάποια γενικά συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε.
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Δυστυχώς δεν ξέρω αν ο Παπαδιαμάντης βασίστηκε απευθείας στο ρωσικό κείμενο ή σε κάποια μετάφραση.
Δεν έχω υπόψη μου αν ο Παπαδιαμάντης ήξερε Ρώσικα, πάντως δεν το πιστεύω. Από την αρχή, όταν πρωτόδα την μετάφρασή του, υπέθεσα πως επρόκειτο για μετάφραση από μετάφραση, πολύ πιθανόν από τα Γαλλικά, με τον οξύτονο Ρασκολνικώφ να συνηγορεί υπέρ αυτής τής άποψης.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξέρεις Ρώσικα και να σου πάει η γλώσσα να γράψεις Ρασκολινικώφ κι όχι Ρασκόλνικωφ.

Μπράβο, Λάγνε, πολύ καλή δουλειά! :πάνω:
 
Ευχαριστώ πολύ, Χρυς και Φάρε, για τα καλά σας λόγια! Όσο για αυτό:

(...) η τρίτη μετάφραση, του Παταντζή, είναι αυτή που, σύμφωνα πάντα με τα δικά μου κριτήρια, είναι η χειρότερη, γιατί ενώ παραμένει πιστός στο πρωτότυπο, ο λόγος του είναι σε πολλά σημεία πρόχειρος και αφύσικος και με φανερές τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην έκφραση (πχ "το να μην του την αφήσουμε" μεταξύ άλλων).
εμένα προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου. Τη βρίσκω φυσιολογικότατη δόμηση για τη νεοελληνική σύνταξη, και ο ίδιος τη χρησιμοποιώ συχνά. Δεν πιστεύω ότι θα έπρεπε να το αναδιατυπώναμε, πόσο μάλλον εφόσον είναι κάτι που λέει ο αστυφύλακας κι όχι ο αφηγητής.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Ίσως θα έπρεπε να είχαμε διαλέξει και μια παράγραφο που να μην είναι διαλογική. Οι διάλογοι, γενικότερα, είναι πιο απλοί σε νοήματα, λεξιλόγιο και σύνταξη, κι έτσι μάλλον πιο εύκολοι στην μετάφραση.
 

Φένια

New member
Μία μικρή παρέμβαση και από μένα. Επιβεβαιώνω ότι ο Παπαδιαμάντης δεν γνώριζε Ρωσικά, οι μεταφράσεις του προέρχονται από αντίστοιχες Γαλλικές.
 
Μεταφράσεις του βιβλίου "Οι άθλιοι" του Βίκτωρ Ουγκώ

Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζουμε την σειρά "Παγκόσμια Λογοτεχνία" των εκδόσεων 4π, λίγο - πολύ όλοι έχουμε αγοράσει κάποιο από τα βιβλία της σειράς, και οι περισσότεροι αναρωτιόμαστε για την ποιότητα της μετάφρασης. Έτσι, αποφάσισα να αναρτήσω ένα μικρο απόσπασμα από δύο μεταφράσεις. Η μία είναι των εκδόσεων 4π και η άλλη των εκδόσεων Καστανιώτη.

Όταν είχε βγει απ' το σπίτι του επισκόπου ο Γιάννης Αγιάννης, όπως είδαμε, βρισκόταν σε μια κατάσταση εντελώς πρωτόγνωρη και ξένη προς ό,τι είχε υπάρξει ως τότε η σκέψη του. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε μέσα του. Αντιστεκόταν στη θεάρεστη πράξη και τα καλά λόγια του γέροντα. «Μου υποσχεθήκατε να γίνετε τίμιος άνθρωπος. Μ’ αυτή μου την πράξη εξαγοράζω την ψυχή σας. Την απομακρύνω από το πνεύμα της διαστροφής και την παραδίδω στο θεό». Αυτή η κουβέντα τού ερχόταν συνέχεια στο νου. Στην ουράνια αυτή επιείκεια αντέτασσε την περηφάνια, που είναι κάτι σαν το οχυρό του κακού μέσα μας. Ένιωθε ακαθόριστα ότι η συγγνώμη αυτού του ιερέα ήταν η πιο σφοδρή επιδρομή και η πιο άγρια επίθεση που τον είχαν ποτέ συγκλονίσει, ότι η πώρωση του θα ήταν αμετάκλητη, αν αντιστεκόταν στη μακροθυμία αυτή, ότι, αν υποχωρούσε, θα έπρεπε ν’ απαρνηθεί το μίσος με το οποίο οι πράξεις των άλλων είχαν γεμίσει την ψυχή του όλ’ αυτά τα χρόνια, και στο οποίο αρεσκόταν, ότι αυτή τη φορά θα έπρεπε ή να νικήσει ή να νικηθεί, και ότι η μάχη, μια μάχη κολοσσιαία και καθοριστική, θα δινόταν ανάμεσα στη δική του κακία και την καλοσύνη του ανθρώπου αυτού.

Με όλες αυτές της εκλάμψεις της συνείδησής του, ο Γιάννης Αγιάννης πήγαινε σαν μεθυσμένος. Όσο βάδιζε έτσι, με τα μάτια αγριεμένα, είχε άραγε μια ξεκάθαρη αντίληψη του ποια θα μπορούσε να είναι η έκβαση της περιπέτειάς του στην Nτιv; Μπορούσε άραγε ν’ ακούσει το μυστηριώδη βόμβο που προειδοποιεί ή ενοχλεί το πνεύμα σε ορισμένες στιγμές της ζωής; Του ψιθύριζε άραγε μια φωνή στ’ αφτί ότι ζούσε την πιο βαρυσήμαντη ώρα της ζωής του, ότι δεν υπήρχε μέση οδός γι’ αυτόν, ότι, αν δε γινόταν ο καλύτερος των ανθρώπων από δω και στο εξής, θα κατέληγε ο χείριστος, ότι θα έπρεπε -για να το θέσουμε απλά- να υψωθεί πάνω από τον επίσκοπο ή να ξαναπέσει πιο χαμηλά από τον κατάδικο και ότι, αν ήθελε να γίνει καλός , θα έπρεπε να γίνει άγιος, και ότι, αν ήθελε να παραμείνει κακός, θα έπρεπε να γίνει τέρας;

Σ ’ αυτό το σημείο πρέπει να θέσουμε πάλι τα ίδια αυτά ερωτήματα που είχαμε θέσει και
νωρίτερα: δηλαδή ο Γιάννης Αγιάννης είχε κάποια συναίσθηση όλης αυτής της τρικυμίας που συνέβαινε μέσα του; Η δυστυχία είναι σίγουρα, όπως έχουμε ήδη πει, ένα σχολείο του πνεύματος. Ωστόσο, είναι πολύ αμφίβολο αν ο Γιάννης Αγιάννης ήταν σε θέση να ξεκαθαρίσει όλα όσα παρατηρούμε εδώ. Ακόμα και αν είχε αυτές τις σκέψεις, πιο πολύ τις διαισθανόταν παρά τις καταλάβαινε, και το μόνο που κατάφερναν ήταν να τον ρίξουν σε μια αφόρητη, και σχεδόν οδυνηρή σύγχυση. Βγαίνοντας από το μαύρο και εκτρωματικό αυτό πράγμα που λέγεται κάτεργο,
ο επίσκοπος τον είχε πληγώσει σαν ένα εκτυφλωτικό φως που πονάει τα μάτια μετά το σκοτάδι. Η μελλοντική ζωή του, η ζωή που του προσφερόταν πλέον καινούργια και απαστράπτουσα τον γέμιζε ρίγη και αγωνία. Είχε χάσει κάθε σημείο αναφοράς. Σαν μια κουκουβάγια που βλέπει ξαφνικά τον ήλιο ν’ ανατέλλει, ο κατάδικος είχε θαμπωθεί, είχε τυφλωθεί σχεδόν από την αρετή.

Αυτό που ήταν σίγουρο, αυτό για το οποίο δεν αμφέβαλλε ήταν ότι δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος ότι όλα είχαν αλλάξει μέσα του και ότι δεν είχε τη δύναμη να σβήσει το γεγονός ότι ο επίσκοπος του είχε μιλήσει και τον είχε αγγίξει.
(Βίκτωρ Ουγκώ, Οι άθλιοι, μτφρ μεταφραστική ομάδα 4π, Εκδόσεις 4α, Μέρος Α' σελ 102)

Όταν ο Γιάννης Αγιάννης βγήκε απ' του επίσκοπου ήταν, όπως είδαμε, έξω από καθετί που συνιστούσε τη σκέψη του ως τότε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε μέσα του. Σκλήραινε την ψυχή του ενάντια στην αγγελική επίδραση και τα γλυκά λόγια του γέροντα. «Μου υποσχεθήκατε να γίνετε τίμιος άνθρωπος. Σας αγοράζω την ψυχή σας· την αποσύρω από τις μαύρες σκέψεις και από το πνεύμα της διαστροφής και την παραδίδω στον καλό Θεό». Αυτό του ερχόταν συνέχεια στο μυαλό. Στην ουράνια αυτή επιείκεια αντέτασσε την αλαζονεία, που ορθώνεται μέσα μας σαν οχυρό του κακού. Ένιωθε αόριστα ότι η συγχώρεση του παπά αυτού ήταν η μεγαλύτερη έφοδος, η τρομερότερη επέλαση που είχε μέχρι τότε δεχτεί· ότι αν κατάφερνε ν' αντίσταθεί στην κατανόηση αυτή, τότε η σκλήρυνσή του θα ήταν οριστική· ότι, αν ενέδιδε, θα 'πρεπε να αποποιηθεί το μίσος αυτό που οι πράξεις των
άλλων είχαν χύσει στην ψυχή του τόσα χρόνια, και που του άρεσε- ότι τούτη τη φορά έπρεπε ή να νικήσει ή να νικηθεί και ότι η πάλη που είχε αρχίσει, πάλη κολοσσιαία και αποφασιστική, ήταν πάλη ανάμεσα στη δική του κακία και την καλοσύνη του ανθρώπου αυτού.

Μέσα στις Λάμψεις αυτές, πήγαινε σαν μεθυσμένος. Είχε άραγε, ενώ βάδιζε έτσι, με τα μάτια του θολά, ξεκάθαρη αντίληψη για το τι συνέπειες θα μπορούσε να είχε γι' αυτόν η περιπέτειά του στην Ντιν·; Άκουγε άραγε όλα εκείνα τα μυστηριώδη βουητά που προειδοποιούν ή υποψιάζουν το μυαλό σε ορισμένες στιγμές της ζωής; Του 'λεγε μήπως κάποια φωνή στο αυτί ότι περνούσε τη μεγαλόπρεπη ώρα της μοίρας του, ότι δεν υπήρχε πια μέσος όρος γι' αυτόν, ότι αν από δω και μπρος δεν ήταν ο καλύτερος των ανθρώπων, θα ήταν ο χειρότερος, ότι έπρεπε τώρα V ανέβει ψηλότερα από τον επίσκοπο ή να ξαναπέσει πιο χαμηλά από τον κατάδικο των κατέργων, ότι αν ήθελε να
γίνει καλός, έπρεπε να γίνει άγιος, και ότι αν ήθελε να μείνει κακός, έπρεπε να γίνει τέρας;

Kι εδώ ακόμη πρέπει να αναρωτηθούμε, όπως κάναμε και πιο πάνω: είχε περισυλλέξει άραγε συγκεχυμένα κάποια σκιά από όλα αυτά στη σκέψη του; Η δυστυχία, το είπαμε πριν, είναι ο παιδαγωγός της διάνοιας· μολαταύτα, είναι αμφίβολο αν ο Γιάννης Αγιάννης ήταν σε θέση να τα ξεδιαλύνει όλα αυτά που αναφέρουμε εδώ. Αν του έρχονταν τέτοιες ιδέες, μάλλον τις διέκρινε παρά τις έβλεπε καθαρά και το μόνο αποτέλεσμα ήταν να τον ρίξουν σε μια ανυπόφορη και σχεδόν οδυνηρή ταραχή. Βγαίνοντας απ' το διεστραμμένο και μαύρο αυτό πράγμα που το λένε κάτεργο, ο επίσκοπος του έκανε κακό στην ψυχή όπως το πολύ δυνατό φως θα του έκανε κακό στα μάτια, αν έβγαινε από τα σκοτάδια. Η μέλλουσα ζωή, η δυνατή ζωή που ανοιγόταν από δω κι εμπρός σ' αυτόν, πάναγνη και αχτινοβόλα, τον γέμιζε ρίγη και αγωνία. Δεν ήξερε στ' αλήθεια πού βρισκόταν. Όπως η κουκουβάγια που βλέπει ξαφνικά ν' ανατέλλει ο ήλιος, έτσι κι ο κατάδικος είχε θαμπωθεί, σχεδόν τυφλωθεί από την αρετή.

Αυτό που ήταν βέβαιο, αυτό που αισθανόταν ξεκάθαρα, ήταν ότι είχε γίνει άλλος άνθρωπος, ότι όλα είχαν αλλάξει μέσα του, ότι ο επίσκοπος είχε μιλήσει στην ψυχή του, ότι ο επίσκοπος τον είχε αγγίξει.
(Βίκτωρ Ουγκώ, Οι άθλιοι, Μτφρ Μπάμπης Λυκούδης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, σελ 160)

Νομίζω ότι η μετάφραση του Μ. Λυκούδη είναι σαφώς ανώτερη, αφού αποδίδει πιο πιστά το ρομαντικό πνεύμα του συγγραφέα. Τι λέτε;
 
Last edited:

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Ωιμε..... εχω την μεταφραση 4π.

Η μεταφραση του Λουκουδη κυλαει και πιο ευκολα στην αναγνωση (με μια ευκολια που βλεπω στις παιδικες εκδοσεις). Και ειναι πιο.. ποιητικη νομιζω.

Αλιμονο ομως.. διαβαζω την πρωτη.
 

Φοίβη

New member
Παιδιά θα ήθελα τα φώτα σας για κάτι:ιδέα:. Γνώρισα και αγάπησα το Ντοστογιέφσκι μέσα από τις μεταφράσεις του Άρη Αλεξάνδρου.
Αυτή τη στιγμή θέλω να αγοράσω τον Ηλίθιο και τους Αδερφούς και έχω το εξής δίλλημα : να πάρω την κλασική πλέων έκδοση των εκδόσεων Γκοβόστη
ή τη νέα του Ίνδικτου σε μετάφραση της Μπακοπούλου;:χμχμ: Βοήθεια πλιιιιιιιζζζζζ
 
Φοίβη μου, δεν την ξέρω την Μπακοπούλου, αλλά φοβάμαι την Ίνδικτο, από την οποία κυκλοφορεί το Άλικο Γράμμα, για την μετάφραση του οποίου έχω πει κάποια πράγματα εδώ.

Επίσης, νομίζω ότι δύσκολα θα ξεπεραστεί ο Αλεξάνδρου, στις μεταφράσεις των Ρώσων. Οπότε γιατί να το ρισκάρεις;
 

Φοίβη

New member
Αδερφοί Αλεξάνδρου Δαγκωτό
Αυτό με τρόμαξε! Νόμιζα ότι θα διάβαζα «Αδελφή μετανόησε που σκέφτηκες κάτι τέτοιο!» :))))

Ευχαριστώ παιδιά για τις απαντήσεις. Αλεξάνδρου λοιπόν… έκλεισε.
 
Όταν θα έχεις διαβάσεις τους Αδερφούς του Αλεξάνδρου, θα ευλογείς εμένα και όλους όσους σου το πρότειναν.
 

Φοίβη

New member
Βρε! (Τι αγένεια από μέρους μου το βρε:ρ….) τους έχω διαβάσει από Αλεξάνδρου. Αυτό που με χει πιάσει τελευταία, είναι ότι έχω διαβάσει και μου αρέσει να το έχω στη βιβλιοθήκη μου….

Είπα μήπως κάνω ένα βήμα προς το νεότερο (και καλά βλέπε Μπακοπούλου)! Αν λοιπόν και σεις μου λέτε, όπως και το βαθύτερο εγώ μου ( τι είπα τώρα! ) Όχι! στα γνωστά πήγαινε! και γω μαζί σας είμαι και γιαυτό ζήτησα τη γνώμη σας:φιλί:….
 
Αν και το γλωσσικό αισθητήριο έχει έναν βαθμό υποκειμενικότητας, η οποία είναι απολύτως σεβαστή, νομίζω ότι υπερβάλλεις. Η μετάφραση του Ζαχαρόπουλου στους Δαιμονισμένους είναι από τον Αντρέα Σαραντόπουλο. Και επειδή έχει τύχει όχι απλώς να διαβάσω διάφορες μεταφράσεις του αλλά και να συγκρίνω κάποιες από αυτές με την αγγλική μετάφραση της Οξφόρδης, διαπίστωσα ότι πέρα από τα καλά, γλαφυρά, ρέοντα ελληνικά του, είναι ακριβέστατος στη μετάφραση. Λίγοι μεταφραστές καταφέρνουν κάτι ανάλογο. Τη μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου δεν την έχω διαβάσει, αν και το παραπάνω παράθεμα (Όσο για το γυναικείο φύλο, τι λέτε, πρίγκηψ; Το ’χουμε κέφι; ) δεν μπορώ να πω ότι το βρίσκω και πολύ ενθαρρυντικό για τα δικά μου κέφια. Το μόνο μειονέκτημα του Σαραντόπουλου είναι ότι, σαν κομμουνιστής που ήταν, επιμένει σε μια μαλλιαρή δημοτική ακόμη και όταν οι χαρακτήρες του έργου είναι συντηρητικούρες, δηλαδή δεν αποδίδει υφολογικά το ρώσικο κείμενο στον βαθμό που θα ικανοποιούσε εμένα. Κατά τα άλλα, ως ανάγνωσμα, η μετάφρασή του είναι πάντα πολύ ευχάριστη.
 
Last edited:
Αναρωτιέμαι ποιο να είναι το ρεκόρ χρονικής απόστασης μεταξύ δύο αναρτήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, προσυπογράφω τα σχετικά με τον Σαραντόπουλο και καλωσόρισες Διατρέχων.
Εκτός κι αν το παρωνύμιό σου μαρτυρεί το εφήμερο της παρουσίας σου σε αυτή τη λέσχη. :)
 
Αναρωτιέμαι ποιο να είναι το ρεκόρ χρονικής απόστασης μεταξύ δύο αναρτήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, προσυπογράφω τα σχετικά με τον Σαραντόπουλο και καλωσόρισες Διατρέχων.
Εκτός κι αν το παρωνύμιό σου μαρτυρεί το εφήμερο της παρουσίας σου σε αυτή τη λέσχη. :)
Αν και σας βρήκα τυχαία, ελπίζω να περνώ τακτικά από τα λημέρια του βιβλίου… Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα!
 
Διαβάζω αυτόν τον καιρό τον "Ηλιθιο" σε μετάφραση Κίρας Σίνου (εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος) και ανέτρεξα σε αυτό το νήμα επειδή θυμόμουν την εξαιρετική δουλειά του Γλωσσολαγνου για τη σύγκριση των μεταφράσεων.

Με χαρά διαπίστωσα ότι η μετάφραση που διαβάζω, με βάση τουλάχιστον το ανωτέρω μικρό απόσπασμα, είναι πιστή στο πρωτότυπο. Δεν αμφέβαλλα βέβαια, μια και η Σίνου είχε ως μητρική γλώσσα τα ρώσικα - ενώ διακρίθηκε αργότερα και στα ελληνικά γράμματα, ως συγγραφέας παιδικών μυθιστορηματων. Ίσως τα ελληνικά της σε κάποια σημεία της εν λόγω μετάφραση (που δεν ξέρω αν την έκανε γύρω στο 1992, οπότε εκδόθηκε το βιβλίο που έχω στα χέρια μου ή παλιότερα) να μην ρέουν πάντα τόσο καλά όσο στις μεταφράσεις του Αλέξανδρου, όμως το κείμενο ως σύνολο διαβάζεται ευχάριστα. Η μετάφραση, λοιπόν, είναι πολύ καλή και οσοι φίλοι τυχαίνει να εχουν από παλιά τη συγκεκριμένη έκδοση, ας μην μπουν σε έξοδα για να αγοράσουν κάποια άλλη. Εκτός κι αν θέλουν να κανουν μόνοι τους τις συγκρίσεις τους.

Να σημειώσω κι εγώ ότι δεν έχω παραπονο από τις μεταφράσεις του Αντρέα Σαραντοπουλου για τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Απο αυτόν διάβασα "Έγκλημα και Τιμωρία", Τολστόι, Γκογκολ, Τουργκενιεφ, Αιτματοφ και τα απόλαυσα όλα εξισου. Συμφωνώ, βέβαια, με το σχόλιο του Διατρεχοντα για τη επιμονή στη χρήση "μαλλιαρης" δημοτικής, ακόμα κι εκεί που δεν κολλάει, αλλά οφείλω να τονίσω ότι οι μεταφράσεις του είναι αξιόπιστες και δεν χάνει κάτι αν τις επιλεξει κανείς.

Είναι αλήθεια, πάντως, πως οι εκδοσεις Ζαχαρόπουλος έχουν κάποια χτυπητα παραδείγματα κακών μεταφράσεων (κυρίως από τα γαλλικά ή τα αγγλικά), όπως και ότι σε ορισμένες παλιές εκδόσεις τους κάνει μπαμ η παντελής απουσία επιμέλειας, εστω ενός δεύτερου κοιταγματος (και στον "Ηλιθιο" που διαβάζω, έχουν ξεφύγει αρκετά τυπογραφικά λαθη). Ίσως γι'αυτο έχει πάρει η μπαλα και τις καλές μεταφράσεις που έχουν εκδωσει, όπως είναι αυτές των Ρώσων κλασικών.
 

Ιαβερης

Active member
Προσωπικά έβαλα χ στις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος από τότε που διάβασα το Μαγικό Βουνό του Τόμας Μαν. Δεν διαβαζόταν! Κάτι ορθογραφικά, κάτι ασυναρτησίες, δε φτάνει που το βιβλίο είναι αρκετά " βαρύ" από μόνο του, η συγκεκριμένη μετάφραση το έκανε ανυπόφορο. Έχω διαβάσει κι άλλα βιβλία του Τόμας Μαν από άλλες εκδόσεις και δεν αντιμετώπισα παρόμοιο πρόβλημα.
 
Top