Δικές μας Βιβλιοϊστορίες

Χαχα Κικιτσα μη κοροϊδεύεις:)))) Που στο καλό το έβαλα;;:κατάρα!::γκρμφ::νατώρα: Παρακαλώ στείλτε την θετική σας ενέργεια να το βρω...:ρ
Μπα, αφού είναι μυστικός, δεν πρόκειται να το βρεις! :ρ

Ρώτησες καμιά μαμά ή τα αδερφάκια σου; :)
 
Ήταν μέσα σε μια σακούλα που έχω όλα τα χαρτιά μου (αφμ και τετοια) πως βρέθηκε εκεί μέσα ειλικρινά δεν ξέρω κάτι έψαχνε η μαμά μου και το βρήκε.Το θέμα είναι πως ποτέ δεν βάζω τα βιβλία μου όπου να ναι ,ειδικά εκεί μέσα δεν είχε καμιά δουλειά..:χμ:
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
Ήταν μέσα σε μια σακούλα που έχω όλα τα χαρτιά μου (αφμ και τετοια) πως βρέθηκε εκεί μέσα ειλικρινά δεν ξέρω κάτι έψαχνε η μαμά μου και το βρήκε.Το θέμα είναι πως ποτέ δεν βάζω τα βιβλία μου όπου να ναι ,ειδικά εκεί μέσα δεν είχε καμιά δουλειά..:χμ:
Άσε που μπορεί να κολλήσει και τίποτα.. :χαχαχα:
 
Δεν θα το έλεγα βιβλιοϊστορία αλλά είναι κάτι:

Σήμερα πήγαμε για «βιβλιοτσάρκα» με την μικρή ξαδέρφη μου (8 ετών) στο συνοικιακό βιβλιοπωλείο [που είναι τέλειο γιατί έχει σχεδόν ό,τι θες να βρεις (και ιδιαιτέρως στα κλασικά)] και μείναμε 45 λεπτά χαμένοι στο ψάξιμο των βιβλίων. Τελικά κατέληξα σε δύο: Τον «Έφηβο» του Ντοστογιέβσκη σε μια ωραία παλιά σκληρόδετη έκδοση και το «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» και τα λεφτά δεν έφταναν για να αγοράσει το βιβλίο της. Έκανε πως δεν την πείραξε όμως το είδα εγώ το μουτράκι που το κατέβασε θλιμμένα... Τελικά παράτησα τον Ντοστογιέβσκη και πήρα το «Αποχαιρετισμός στα όπλα» του Χέμινγουεϊ και αυτή κατάφερε να πάρει το βιβλιαράκι της!! :γιούπι:. Όταν γυρίσαμε σπίτι το άρπαξε και το "ρούφηξε" για ένα παιδάκι που δεν είχε ξαναδιαβάσει βιβλίο στη ζωή του... Νομίζω πως δημιούργησα μια βιβλιόφιλη με τη θυσία του Ντοστογιέβσκη (θα 'ναι περήφανος για 'μένα :χαχα:)!!!!!!!! :γιούπι: [Φάρε κράτησε της θέση για τη Λέσχη!!!:))))]
 
Φαροφύλακας said:
Αρχές τού '90, εργάστηκα εθελοντικά για μερικά χρόνια στην Ελληνική Βιβλιοθήκη τής Ουτρέχτης. Την λειτουργούσαμε μερικές ώρες το μεσημέρι κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Ήμασταν τρεις φοιτητές κι είχαμε μαζί μας, στα γηρατειά του τότε πια, τον αρχηγό μας, που κάποτε την ξεκίνησε, τον πολυαγαπημένο μας κυρ-Νίκο.

Δεν είχαμε ιδιαίτερα μεγάλη κίνηση παρότι η βιβλιοθήκη είχε κάμποσα βιβλία και μάλιστα αξιόλογα. Λίγοι οι Έλληνες εκεί κι οι περισσότεροι από υποβαθμισμένες περιοχές με λειψή εκπαίδευση κι η δεύτερη γενιά περισσότερο εξοικειωμένη με τα Ολλανδικά, βλέπεις.

Όπως και να 'χει, μια μέρα έτυχε να κρατάω την βιβλιοθήκη μόνος και βλέπω μπαίνει ένας άγνωστος τύπος. Δίχως πολλά-πολλά μου λέει κάμποσο μάγκικα ακριβώς αυτά τα λόγια:
- Κοίτα να δεις, φιλαράκι, επειδή πλάκωσα στο ξύλο έναν "μπαγλαμά" θα περάσω μερικά μηνάκια στην στενή* κι ήθελα να πάρω κανα βιβλίο να διαβάζω να περνάει η ώρα.

(* ερμηνεία: έδειρε κάποιον και θα έμπαινε μερικούς μήνες στην φυλακή)

Ε, βιβλίο ήθελε ο άνθρωπος, βιβλία δίναμε κι εμείς. Άρχισα να κοιτώ τα ράφια προσπαθώντας να τον βοηθήσω. Του πρότεινα τους "Σουλιώτες" τού Μιχαήλ Περάνθη, ένα πολύ όμορφο βιβλίο που μου είχε αρέσει πολύ. Είχα διαπιστώσει πως πριν από εμένα δεν είχε διαβάσει κανείς τον συγκεκριμένο τόμο και ήθελα να διορθώσω αυτήν την απρέπεια από μέρους των αναγνωστών έτσι γενικώς το έσμπρωχνα και πράγματι είχε μαζέψει κάμποσους δανεισμούς εξαιτίας μου.

Μόλις το είδε δυσανασχέτησε:
- Όχι! Τί να μου κάνει αυτό! Κάτι πιο μεγάλο! Θα είμαι κάμποσο χρόνο εκεί!

Σκέφτηκα πως είχε δίκιο. Αυτό θα το ξεπετούσε μέσα σε δυο, το πολύ, μέρες. Έτσι διαλέξαμε μαζί τελικά μερικά βιβλία με μοναδικό κριτήριο το μέγεθος! (νά που μερικές φορές μετράει!) Τα πήρε κι έφυγε κι ήξερα πως δεν είχα κάνει πολύ καλά γιατί είχα μονάχα το όνομά του. Αν δηλαδή δεν μας τα επέστρεφε, θα τα χάναμε τα βιβλία. Όμως γενικά ήμασταν εύκολοι στην βιβλιοθήκη ειδικά έτσι όπως δεν είχαμε κίνηση. Απλά θέλαμε να δίνουμε βιβλία να τα διαβάζει ο κόσμος.

Ήρθε ο ένας φίλος και του διηγήθηκα το σκηνικό κι αληθινά γελάσαμε διότι συνειδητοποιήσαμε πως μέσα στις επιλογές υπήρχαν οι "Άθλιοι" τού Ουγκό (θα τους διαβάζει άθλιος κι αυτός μέσ' στο κελί του) καθώς και το, ω πόσο ταιριαστό "Έγκλημα και Τιμωρία" τού Ντοστογιέφσκη.


Είχα μια έγνοια έπειτα αν τάχα θα ξαναβλέπαμε τα βιβλία μα να που, παρότι άθλιος απέναντι στον "μπαγλαμά" που έδειρε, φάνηκε αξιοπρεπής απέναντι στην υποχρέωση του προς εμάς και τα επέστρεψε μια μέρα διαβασμένα και σε άριστη κατάσταση. Και έπειτα, βέβαια, δεν τον ξαναείδαμε.
Η ιστορία που απόλαυσα πιο πολύ από όλες!:μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα:
 
Το μακρινό 1996 ως πρωτοετής φοιτητής και μάλιστα στην ξελογιάστρα Αθήνα είχα επιδοθεί σε ανελέητο Athens by night. Ήταν επόμενο , λοιπόν , το φοιτητικό επίδομα που μου έστελναν οι γονεις μου να εξανεμίζεται σε χρόνο dt.Γνωρίζοντας οτι ο πατέρας μου δε μου αρνούνταν ποτέ χρήματα για βιβλία αποφάσισα να τον κοροϊδεψω.Του ζήτησα γύρω στα 80 χιλιάρικα(δραχμές) για να πάρω βιβλία.Μέσα στη χαζομάρα μου αντι να του πώ για βιβλία σχετικά με το γνωστικό αντικείμενο του πανεπιστημιου , τού αράδιασα μια "Σειρα παγκόσμιου διηγήματος" ,όλα τα βιβλία του Πάμπλο Νερούδα σε μετάφραση της Δανάης Στρατηγοπούλου και άλλα τέτοια.Χωρίς αντίρρηση συμφώνησε να μου στείλει τα χρήματα , οπότε εγώ με μεγάλη χαρά περίμενα ζεστά δεκαχίλιαρα για να ξοδέψω στα ευαγή ιδρύματα της παραλιακής και όχι μόνο. Μέτα απο 2-3 ημέρες χτυπάει ο κουριερ το κουδούνι μου και μου αφήνει ένα χαρτοκιβώτιο. Νόμισα ότι μαζί με τα χρήματα θα είχε στείλει και η μάνα μου κανένα σπιτικό φαγητό.Ανοίγω το κουτί και προς έκπληξη μου βλέπω τα βιβλία που είχα ζητήσει μαζί με ένα ιδιόχειρο σημείωμα από τον πατέρα μου:"Νομισες οτι θα με κοροϊδέψεις;Έχω υπάρξει κι εγώ φοιτητής ξέρεις , δεν είμαι ο Παπασταφίδας.Καλή ανάγνωση". Κόκαλο εγώ!!

Τα βιβλία αυτά τα έχω σε κεντρικό ράφι σε μία από τις βιβλιοθήκες μου για να θυμάμαι το περιστατικο αυτό.Το ίδιο και το σημείωμα του πατέρα μου.

ΥΓ: πότε περάσαν 18 χρονια;;;; Γερνάω!!
 
Κορυφαία βιβλιοϊστορία!! :μουάχαχα:

- Ζήτω, ζήτω του Παπασταφίδα που 'χει κάνει ένα γιο ατσίδα!!
- Ζήτω του Παπασταφίδα;;;; :μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα:

[video=youtube;pZO5B0f-O0o]http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=pZO5B0f-O0o[/video]
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
να πω το γλωσσολογικό μου σχόλιο, βλέπω πως το 1967 το λέγανε το "σπάστε" με την έννοια "φύγετε"...
 
Πριν αρκετά χρόνια -πάνε τώρα είκοσι και- στο κέντρο του κέντρου, έβλεπα σχεδόν καθημερινά, ατημέλητο μεσήλικα, βιαστικό, μακριά μπερδεμένα μαλλιά και πάντοτε με μία νάιλον σακούλα, η οποία είχε μέσα κι ένα βιβλίο κάθε φορά. Σταματούσε μπροστά από περαστικούς ή σε βιτρίνες καταστημάτων και έκανε γρήγορη περιγραφή του βιβλίου.
Αυτό που μου έμεινε, ο πλούτος στα λόγια του. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα σε σκέψεις, για το πόσο φτωχό λόγο μπορεί να είχα.
 
Μια μέρα διάβαζα Κινγκ στο δωμάτιο μου ακούγοντας αυτη τη μουσική .Είχα ξεχάσει μισάνοιχτη την πόρτα και η μικρή μου αδελφή (7 χρονών) μπήκε μέσα χωρίς να το καταλάβω και καθόταν μερικά λεπτά πίσω απο την πλάτη μου.Τη στιγμή που διάβαζα μια απο εκείνες τις πολύ τρομαχτικές σκηνές που γράφει ο λατρεμένος, κάνει η μικρή ένα γελάκι ανατριχιαστικό και τα είδα όλα καθώς για λίγα δευτερόλεπτα μπορεί και να πίστεψα πως πίσω απο την πλάτη μου ήταν ο κλόουν Πενιγουάιζ :μπρ::ρ
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Σήμερα λύθηκε ένα απ' τα μεγαλύτερα βιβλιο-μυστήρια της ζωής μου. Όταν ήμουν πιτσιρίκι, 8 ετών το πολύ, έβλεπα όλα αυτά τα μεγάλα βιβλία που διάβαζε η μάνα μου και ζήλευα, όμως εκείνη έλεγε ότι είμαι πολύ μικρή για να διαβάσω κάποιο απ' αυτά. Αποφασισμένη να της αποδείξω πόσο άδικο είχε, πήγα στη βιβλιοθήκη της και πήρα το πιο χοντρό βιβλίο που μπόρεσα να βρω, το οποίο άρχισα αμέσως να διαβάζω. Οι πρώτες σελίδες ήταν πολύ εύκολες, μιλούσαν για ένα μικρό αγοράκι, που έπαιζε το "γιατρό" στην αυλή του σπιτιού του με ένα κοριτσάκι της ηλικίας του. Κατενθουσιασμένη που καταλάβαινα τα πάντα, είπα στη μαμά μου ότι μπορούσα να διαβάσω αυτό το μεγάλο βιβλίο για μεγάλους, και ότι θα το έκανα. "Καλά" μου λέει "στην αρχή έχει ιστορίες με παιδάκια, γι' αυτό. Μετά γίνεται δύσκολο". Πράγματι, αυτό το πρώτο - εύκολο - κεφάλαιο δεν ήταν παρά η εισαγωγή και, προς μεγάλη μου απογοήτευση, το επόμενο ξεκινούσε με το αγοράκι να έχει μεγαλώσει και να σπουδάζει στην ιατρική σχολή, όπου γίνονταν διάφορα που δεν καταλάβαινα, κι ούτε είχα και καμιά όρεξη να καταλάβω. :μαναι:

Το πάλεψα, το ξαναπάλεψα, και τελικά το παράτησα ηττημένη, θεωρώντας το πολύ δύσκολο, σοβαρό, για μεγάλους κ.λπ. Μεγαλώνοντας και έχοντας την ανάμνηση απ' το δύσκολο και τεράστιο αυτό βιβλίο που είχα επιχειρήσει να διαβάσω μικρή, έψαξα να το βρω, όμως δεν ήταν πουθενά. Θυμόμουν ότι λεγόταν "Οι Γιατροί", όμως ούτε με αναζήτηση στο ίντερνετ είχα καταφέρει να το βρω. Η μαμά μου το ψιλοθυμόταν, όμως ούτε συγγραφέα ήξερε να μου πει, ούτε τίποτα. Σήμερα, βοηθώντας τη μητέρα μου να ανεβάσει τα χριστουγεννιάτικά της στο πατάρι, βρήκα μια μεγάλη κούτα γεμάτη Bell, και τα κατέβασα να τα χαζέψω. Ανάμεσά τους ήταν κι αυτό, το δύσκολο, ενήλικο βιβλίο της παιδικής μου ηλικίας, σκισμένο, τσαλακωμένο και κίτρινο, αλλά κατά τα άλλα μια χαρά στην υγεία του ( :)))) ) και έτοιμο να διαβαστεί. Συγκινημένη, διάβασα ξανά το πρώτο κεφάλαιο, αυτό με τα πιτσιρίκια, και εντυπωσιάστηκα απ' το πόσο καλά είχε χαραχτεί στη μνήμη μου. Θυμόμουν πολύ καλά τα ονόματά τους - Μπράιαν και Λάουρα - τους διαλόγους τους και κάποιες περιγραφές.

Φωτογραφία του από το ίντερνετ (πολύ λιγότερο απειλητικό απ' ό,τι το θυμόμουν :ρ ):

 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Staff member
όμορφο συναπάντημα.. πότε το ξεκινάς; :)))
 

Αζέλμα

New member
Συγκινήθηκα, Ίζι. :κλαψ: Στην υγειά όλων των βιβλίων που χάσαμε μεγαλώνοντας!
 
Top