"Δύσκολα" βιβλία για απαιτητικούς αναγνώστες

Κατά καιρούς διαβάζω αναρτήσεις από αγαπημένα μέλη για βιβλία που βγαίνουν λιγάκι εκτός πεπατημένης, που είναι κομματάκι δύσκολα στην ανάγνωση και την κατανόησή τους και προσδοκούν από τον αναγνώστη ιδιαίτερη υπομονή και προσήλωση, ώστε να μπορέσει κανείς να τα προσεγγίσει με κάποια "ασφάλεια". Όλα τα βιβλία έχουν κάτι να προσφέρουν και κάθε είδος έχει τον σκοπό του, μα αυτά που τα ακούω για απαιτητικά, είναι η αλήθεια, πως με ιντριγκάρουν περισσότερο. Η αναγνωστική δυσκολία δεν αποτελεί τροχοπέδη για μένα, μα περισσότερο μια πρόκληση, ή ίσως μια απλή περιέργεια να δω με τα μάτια μου τί το ιδιαίτερο έχει ένα έργο.

Παραδειγματικά θα αναφέρω, από αυτά που έχω διαβάσει, τον Φώκνερ (ειδικά την Βουή και Μανία του) και την Κυρία Ντάλογουεη που, το καθένα με τον τρόπο του, με έκανε να πονοκεφαλιάσω και να σκύψω με μεγαλύτερη αγάπη στο κείμενο, απ' ότι θα έκανα με άλλα αναγνώσματα. Ειδικά ο Φώκνερ έγινε αγαπημένος και κατέχει πια ειδική θέση στην καρδιά μου.

Αυτές τις μέρες βλέπω να αναφέρεται πολύ ο Malcolm Lowry και το "Κάτω από το ηφαίστειο", που ο αγαπητός ΛευτέρηςΛ το παράτησε στην μέση, ή να θυμηθώ την μεγάλη του αδυναμία, τον Τόμας Πίντσον, ο οποίος θεωρείται συγγραφέας-κατηγορία από μόνος του.

Αν έχετε και άλλες τέτοιες όμορφες προτάσεις, ας τις συγκεντρώσουμε εδώ, κάποιοι θα χαρούν ιδιαίτερα να τις γνωρίσουν. :)
 
Αγαπητή Ρεγινόρα το νήμα που άνοιξες έπρεπε να υπάρχει για πολλούς λόγους πιστεύω.
Ο πιο σημαντικός για μένα είναι να δούμε τι είναι “δυσκολία” και τι “αναγνώστης”.

Ένα προσωπικό παράδειγμα. Μία αγαπημένη μου συγγραφέας είναι η Ι. Καρυστιάνη, το πρώτο βιβλίο που έπιασα, με τσάκισε, το λάτρεψα, εικόνες μοναδικές, τέχνη γραπτού λόγου. Δεν μπορούσα όμως να το συνεχίσω, είχα μεγάλη δυσκολία και είχα θέμα. Μετά από καιρό μπορούσα με μεγαλύτερη άνεση να διαβάσω βιβλία της (ίσως και ως πιο ώριμος-έτοιμος αναγνώστης).
Μεγάλα και κλασικά έργα δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα, εκεί που άλλος φίλος κόμπιαζε (!), διαπίστωνα μεγάλες και διαφορετικές δυσκολίες ανάμεσα σε φίλους αναγνώστες.

Άλλο παράδειγμα, αναγνώστες με μεγάλη πορεία, συνήθως πέφτουν μέσα όταν αναφέρονται στον βαθμό δυσκολίας ενός βιβλίου.
(ο φίλος Λευτέρης Λ. είναι εκνευριστικά σωστός...χοχο χο)
 
Αυτό που "διαβάζω τώρα", δηλαδή το V. του Πύντσον είναι παλούκι. Τώρα βέβαια το έχω αφήσει στην άκρη και διαβάζω άλλα μέχρι να το ξαναπιάσω, αλλά έχω πει ότι δεν θα αλλάξω το προφίλ μου μέχρι να το τελειώσω και να γράψω την άποψή μου στο νήμα του...

Τα Κύματα της Γουλφ είναι ίσως το πιο δύσκολό της.

Ο Ροΐδης είναι επίσης δύσκολος για μένα, κυρίως λόγω της γλώσσας του. Προσπάθησα να διαβάσω την Πάπισσα Ιωάννα, αλλά δεν το έχω με τίποτα.

"Δύσκολη" είναι και η ποίηση, κυρίως η μοντερνιστική και η υπερρεαλιστική, αλλά αυτό μπορεί να είναι άλλο θέμα. Και βασικά δε μου αρέσει να χαρακτηρίζω την ποίηση δύσκολη, σα να είναι κάτι που πρέπει να κατανοηθεί ακριβώς.
 
Για να μην είμαι εκτός.
Στο πρώτο που είχα κολλήσει: «Έγκλημα και τιμωρία», μεγαλούτσικος στο «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» και αρκετά ακόμα, από όσα έχω διαβάσει (βάζω 2 απ' αυτά που με άφησαν στην ίδια τάξη). Και πάντα με Γ. Γ. Μάρκες. που χάνομαι σε ρόλους και ιστορίες.

Σημ. Το παραπάνω της Ι. Καρυστιάνη που δεν ανέφερα ήταν το «Ο άγιος της μοναξιάς» / κοτζάμ γαϊδούρι ήμουν και δυσκολεύτηκα (όταν παιδιά το απολάμβαναν).
 
Στράτη αναφέρθηκες στην Καρυστιάνη και έγραψες ότι τα παιδιά την απολάμβαναν. Η Καρυστιάνη δεν καταπιάνεται με "εύπεπτα" θέματα.
Νομίζω ότι το έχω ξαναγράψει, εδώ στο φόρουμ, τα βιβλία της απαιτούν γερό στομάχι και αρκετά βιώματα για να της επιτρέψεις να εισβάλλει στη ψυχή σου. Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσο τα παιδιά την απολάμβαναν πραγματικά και τι καταλάβαιναν από αυτά που ήθελε να μοιραστεί με το αναγνωστικό της κοινό. Αποσαφηνίζω, για να μην έχουμε τσακωμούς πάλι, ότι δεν αναφέρομαι στο δείκτη ευφυίας των παιδιών αλλά στην ωριμότητά τους-βιώματά τους.
 
Τώρα είδα πως έγραψες Πάστα Φλόρα, συγγνώμη.
Ναι, δεν διαφωνώ, είναι αγαπημένη μου και θέλω να είμαι προσεκτικός απέναντι στα βιβλία της. Το έγραψα με υπερβολή για να τονίσω τη δική μου τσαπατσουλιά απέναντι σε μία τόσο υπέροχη πένα. Τα παιδιά που λέω είναι στην πραγματικότητα αναγνώστες που κατά καιρούς έχω μιλήσει και είχαν αμέτρητα πράγματα να πουν, τι είδαν, τι λάτρεψαν, τι δεν τους άρεσε και πολλά άλλα. Από την άλλη, έβλεπες έναν αμήχανο Στράτη που δεν μπορούσα να βγάλω λέξη (είχα κολλήσει σε μία εικόνα στη ακροθαλασσιά με γκρίζο ουρανό και η δασκάλα να με έχει μαγέψει / τίποτε άλλο δεν μπορούσα να πω. Λέξη.
 
Όποιος θεωρεί τον Οδυσσέα εύκολο βιβλίο, να του κάνουμε άγαλμα από νεφρίτη στο Λούβρο.

Από τα πιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει είναι ο Ακατανόμαστος του Μπέκετ. Ένα μυθιστόρημα με έναν παράλυτο στη μέση ενός δωματίου που λέει και λέει, χωρίς να γίνεται ουσιαστικά τίποτα από άποψη κλασικής πλοκής.
 
Όποιο βιβλίο βλέπω σε αυτό εδώ το νήμα αυτομάτως μπαίνει στη μαύρη λίστα τού "ίσως και ποτέ"!!! Τόσο πολύ μου αρέσουν τα "δύσκολα" βιβλία!!!! :ναι:
 
Εμένα με είχε δυσκολέψει πολύ το Πέδρο Πάραμο, του Χουάν Ρούλφο. Φλερτάρει έντονα με το μεταφυσικό, κι από ένα σημείο και μετά το έχασα. Γι'αυτό έχω προγραμματίσει και δεύτερη ανάγνωση, μπας και βγάλω καμιά άκρη. Όπως και να'χει πάντως, θα το απολαύσω, γιατί πέρα απ'την φοβερή του ατμόσφαιρα, ο Ρούλφο γράφει υπέροχα.

Επίσης, βρίσκω πολύ δύσκολο τον Καμύ. Αν και μου αρέσει πολύ, ομολογώ ότι με έχουν "ταλαιπωρήσει" και τα τέσσερα βιβλία του που έχω διαβάσει, άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο. Και δεν μιλάω για δοκίμια, αλλά για μυθιστορήματα και νουβέλες. Ο Ξένος για παράδειγμα, με δυσκόλεψε πάρα πολύ, όσον αφορά το βαθύτερο νόημα του.
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Όποιο βιβλίο βλέπω σε αυτό εδώ το νήμα αυτομάτως μπαίνει στη μαύρη λίστα τού "ίσως και ποτέ"!!! Τόσο πολύ μου αρέσουν τα "δύσκολα" βιβλία!!!! :ναι:
:πάνω: :κόλλα5:

Αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι τα φημολογούμενα ως δύσκολα βιβλία. Ο "Οδυσσέας" ας πούμε είναι ένα βιβλίο που μάλλον θα παραλείψω σ' αυτή τη ζωή. Για την ακρίβεια, διάβασα λίγο στα αγγλικά (υπάρχει ολόκληρο online) και δεν καταλάβαινα τίποτα! Χριστό!!! Εξίσου με έχει τρομάξει και ο Πίντσον.

Επίσης, οι πρώτες 60-100 σελίδες περίπου από το "Εκκρεμές του Φουκώ" με έκαναν να νιώσω εντελώς ηλίθια :χαχα: Όμως στη συνέχεια όλα ξεκαθάρισαν, και το βιβλίο έγινε βατό. Με δυσκόλεψε πολύ περισσότερο το "Όνομα του Ρόδου", όχι γιατί ήταν στριφνογραμμένο ή είχε δύσκολα νοήματα, αλλά λόγω των εκτενών περιγραφών που μου προκαλούσαν αφόρητη πλήξη :νύστα: Για μένα, τα πιο δύσκολα βιβλία είναι αυτά που απαιτούν από τον αναγνώστη να υπομείνει σελίδες ατέλειωτες με περιγραφές χώρων, τοπίων, αντικειμένων, πρακτικών κ.λπ. (Είμαι και άνθρωπος που αδυνατεί να πηδήξει έστω και μια παράγραφο από το βιβλίο που διαβάζει).

Όσο για τον Κάφκα, τα λίγα που έχω διαβάσει ("Μεταμόρφωση" και λίγη "Δίκη") δεν μου φάνηκαν τόσο απαιτητικά όσο λένε. Ο "Πύργος" φαντάζομαι είναι δυσκολότερο, όμως πιθανότατα δεν πρόκειται να το διαβάσω, λόγω της απουσίας τέλους.
 
Όποιος θεωρεί τον Οδυσσέα εύκολο βιβλίο, να του κάνουμε άγαλμα από νεφρίτη στο Λούβρο.

Από τα πιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει είναι ο Ακατανόμαστος του Μπέκετ. Ένα μυθιστόρημα με έναν παράλυτο στη μέση ενός δωματίου που λέει και λέει, χωρίς να γίνεται ουσιαστικά τίποτα από άποψη κλασικής πλοκής.
Μόντυ, επειδή μου ταιριάζουν πολύ τα γούστα σου και σε εμπιστεύομαι, μόλις μου έκανες κλικ με τον Ακατανόμαστο. :) Τα γουστάρω τρελά τα δύσκολα βιβλία, φτιάχνομαι, πώς το λένε. :)
 
Μόντυ, επειδή μου ταιριάζουν πολύ τα γούστα σου και σε εμπιστεύομαι, μόλις μου έκανες κλικ με τον Ακατανόμαστο. :) Τα γουστάρω τρελά τα δύσκολα βιβλία, φτιάχνομαι, πώς το λένε. :)
Να διαβάσεις τότε ολόκληρη την τριλογία του Μπέκετ: Μολλόυ, Ο Μαλλόν πεθαίνει, Ακατανόμαστος. Θα καλοπεράσεις :)
 
Τώρα είδα πως έγραψες Πάστα Φλόρα, συγγνώμη.
Ναι, δεν διαφωνώ, είναι αγαπημένη μου και θέλω να είμαι προσεκτικός απέναντι στα βιβλία της. Το έγραψα με υπερβολή για να τονίσω τη δική μου τσαπατσουλιά απέναντι σε μία τόσο υπέροχη πένα. Τα παιδιά που λέω είναι στην πραγματικότητα αναγνώστες που κατά καιρούς έχω μιλήσει και είχαν αμέτρητα πράγματα να πουν, τι είδαν, τι λάτρεψαν, τι δεν τους άρεσε και πολλά άλλα. Από την άλλη, έβλεπες έναν αμήχανο Στράτη που δεν μπορούσα να βγάλω λέξη (είχα κολλήσει σε μία εικόνα στη ακροθαλασσιά με γκρίζο ουρανό και η δασκάλα να με έχει μαγέψει / τίποτε άλλο δεν μπορούσα να πω. Λέξη.
Σημασία, προσωπική άποψη εκφράζω, δεν έχει η ανάλυση που μπορεί να κάνει κάποιος/α για ένα βιβλίο.
'Οπως σου έγραψα και χθες ο καθένας παίρνει, αποτυπώνει, αυτό/α που έχουν μιλήσει στην ψυχή του τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Νομίζω ότι αν η Καρυστιάνη μπορούσε να διαβάσει αυτό που έγραψες, ότι είχες κολλήσει δηλαδή με την εικόνα της δασκάλας στην ακροθαλασσιά, θα χαμογελούσε ικανοποιημένη. Κάτι σήμαινε για σένα αυτή η εικόνα και γι αυτό "κόλλησες" .

Για να κλείσω, ο θυμόσοφος λαός μας λέει ότι,κάποιες, φορές τα πολλά λόγια είναι φτώχια.

(η συγνώμη ήταν περιττή, αρκετούς ψυχαναγκασμούς κουβαλάμε στη ζωή μας)
 
(η συγνώμη ήταν περιττή, αρκετούς ψυχαναγκασμούς κουβαλάμε στη ζωή μας)
Συγγνώμη για τη συγγνώμη...
(αν πω κάτι περισσότερο για την πένα της, θα έλεγα πως κόλλησα στην κρυμμένη δουλειά που βρίσκεται πίσω από τις σελίδες της, εκεί ήταν η δική μου δυσκολία στο να τη διαβάσω, την έψαχνα και μάθαινα λέξη λέξη τις εικόνες της. Απίστευτος εργάτης του λόγου η Ιωάννα).

Σημ. Ψυχαναγκασμός: Το 2 μου όνομα.
 
Για μένα, τα πιο δύσκολα βιβλία είναι αυτά που απαιτούν από τον αναγνώστη να υπομείνει σελίδες ατέλειωτες με περιγραφές χώρων, τοπίων, αντικειμένων, πρακτικών κ.λπ.
Και για 'μένα κάπως έτσι, αυτές τις ατέλειωτες σελίδες δεν τις παλεύω. Όπως και τις ατέλειωτες σελίδες που λένε ιστορικά πράγματα - γιαξ. Έχει τύχει, βέβαια, να βρω π.χ. περιγραφή ενός αντικειμένου ή τοπίου (που να είναι μία άντε δύο σελίδες όμως) και να έχω βυθιστεί...

Επίσης δυσκολεύομαι όταν αλλάζω είδος λογοτεχνίας, δηλ. το πρώτο βιβλίο ε.φ. που διάβασα με δυσκόλεψε στην αρχή, ακόμα και αγκάθα κρίστι που ξεκίνησα να διαβάζω, επειδή δεν έχω διαβάσει τίποτα αστυνομικό, με δυσκόλεψε και το άφησα.

Πάντως "δύσκολα" βιβλία με την έννοια που την εννοούμε σ' αυτό το νήμα, νομίζω δεν μπορώ να σκεφτώ καν. Μπορεί να πιάσω κάποιο απ' αυτά για να καταλάβω ποια είναι η δυσκολία τους... :μαναι:
 
Ίσως το πιο δύσκολο βιβλίο που έχω διαβάσει είναι το ''Ο άνθρωπος χωρις ιδιότητες'' του Μούζιλ. Μιλάμε για δύο μεγάλους τόμους με περισσότερες από 500 σελίδες ο καθένας, πυκνογραμμένο, με ελάχιστους διαλόγους αλλά με εκτενέστατους εσωτερικούς μονολόγους και για να είμαι ειλικρινής δεν είχα καταλάβει σχεδόν τίποτα (μάλλον δεν ήμουν έτοιμος για ένα τέτοιο βιβλίο γιατι κάποια χρόνια αργότερα απόλαυσα πραγματικά τον Προυστ που το ύφος του συγγενεύει κάπως με του Μούζιλ).
Επίσης ο Οδυσσέας του Τζόις τον οποίο διαβάζω με δόσεις και λίγες σελίδες κάθε φορά, γιατί πραγματικά δεν παλεύεται.
 
Δυσκολα βιβλια εε?Ειναι αντανακλαστικη η απαντηση.
ΔΙΚΗ-ΠΥΡΓΟΣ
ΞΕΝΟΣ
ΥΠΟΓΕΙΟ και ολος ο Ντοστογιεφσκι ,διοτι ειναι παρα πολυ βαρυς και εχει μεσοδιαστηματα πληξης μεγαλα,που αξιζει ομως να τα υποστεις
για να βιωσεις το μεγαλειο..
Βαρετα σημεια εχει και ο λατρεμενος ΟΥΓΚΟ με εκτενεστατες περιγραφες,αλλα αποζημιωνει με το βαθυ συναισθημα και την ανθρωπια του.

Αλλο "δυσκολο και κουραστικοτατο βιβλιο ειναι οι ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ του Λιττελ.Εχουν ολα τα στοιχεια ενος...κουραστικου αριστουργηματος!-χαχα!!!
Εσωτερικοτητα,αργη πλοκη,πυκνοτητα γραφης,ωμες περιγραφες,αποκρουστικες εικονες,σκληρη γλωσσα και ογκος πληροφοριας τεραστιος.
Οι ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ απαιτουν καλο γνωστικο υποβαθρο για το ναζισμο,τους θιασωτες του κι ολη την ιστορικη περιοδο του Β Παγκοσμιου Πολεμου,αλλιως χανεσαι σε εναν πληροφοριακο λαβυρινθο κ δυσκολευεσαι να αντιληφθεις τις συναισθηματικες διακυμανσεις των προσωπων...Εγω εχω την ...τρελα μου κ το απολαυσα,αλλα αντικειμενικα θεωρω τις 980 πυκνογραμμενες σελιδες του προκληση μεγαλη κι οχι ποιλυ ελκυστικη για τον καθενα.
Εντουτοις ειναι βιβλιο που οφειλει να διαβασει καθε συνειδητοποιημενος κ υπευθυνος\ πολιτης,διοτι αναδεικνυει αληθειες που καινε κ μας αφορουν ΟΛΟΥΣ..
.
Ειναι κ συγγραφεις που δεν τους εχω πλησιασει-οπως ο ΤΖΟΥΣ με τον ΟΔΥΣΣΕΑ,ο Ναμποκοφ.Δε μου εχουν κινησει το ενδιαφερον-ισως αργοτερα. .

Στη δικη μου τη συνειδηση, αριστουργημα ειναι το βιβλιο που μεσα απο ωραιο κι ευληπτο χειρισμο γλωσσας -θα γεμισει την καρδια μου,
που θα κηρυττει παγκοσμια ιδανικα, που θα μου μαθει πραγματα,θα ΜΟΥ ανοιξει νεους οριζοντες σκεψης -εγειροντασς προβληματισμους γονιμους.
Το βιβλιο που θα προκαλεσει ,δηλαδη την ψυχη και το μυαλο μου χωρις να μου "τα...καψει"!!!!

 
Όποιος θεωρεί τον Οδυσσέα εύκολο βιβλίο, να του κάνουμε άγαλμα από νεφρίτη στο Λούβρο.

Από τα πιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει είναι ο Ακατανόμαστος του Μπέκετ. Ένα μυθιστόρημα με έναν παράλυτο στη μέση ενός δωματίου που λέει και λέει, χωρίς να γίνεται ουσιαστικά τίποτα από άποψη κλασικής πλοκής.
Λοιπόν, έχω διαβάσει περισσότερο από το μισό βιβλίο και έχω να πω το εξής!

(Μόντι, με έκαψες :ρ)

Είναι ένα καθόλα περίεργο βιβλίο. Ξεχάστε πλοκή, συνοχή, χαρακτήρες, χρονική συνέχεια (ή ασυνέχεια), συνέπεια λόγου κτλ, όλα όσα ξέρατε δηλαδή στην δομή ενός κλασικού μυθιστορήματος. Από τις πρώτες σε αρπάζει από τα μαλλιά σαν δίνη και σε περιστρέφει ασύστολα χωρίς να ξέρεις πού βρίσκεσαι, πού θα πας, ή από πού να πιαστείς. Και όσο περισσότερο προσπαθείς να βγάλεις νόημα, τόσα περισσότερα χαστούκια τρως και μένεις σύξυλος. Ο Μπέκετ δεν προσπαθεί να τον καταλάβεις. Προσπαθεί να σε κάνει να τον νιώσεις.

Είναι ένα βιβλίο που σου τρώει χρόνο. Με μόλις 226 σελίδες (εκδόσεις ύψιλον/βιβλία 1993) και όμως, δεν μπορούσα να διαβάσω πάνω από 10 σελίδες την ημέρα. Τελικά βρήκα το κόλπο. Μην προσπαθείτε να πιαστείτε από πουθενά. Αφήστε τις λέξεις απλά να ρέουν και από δίνη θα βρεθείτε ένα ορμητικό ποτάμι. Εντάξει, ζόρι είναι και αυτό, αλλά γλυτώνεις την ζαλάδα. :))))

Πέρα από την πλάκα, Μόντι σε ευχαριστώ, το έχω λατρέψει. <3
 
Last edited:
Το πιο παράλογο, δυσανάγνωστο, δυσνόητο βιβλίο που εχω διαβάσει το έχει γράψει ο Donald Barthelm, το "Η ζωή της πόλης" (City Life)...
Εμπεριέχει δεκατέσσερις μικρές ιστορίες με εικόνες τις οποίες χρειάστηκε να αναγνώσω αρκετές φορές για να κατανοήσω τη φιλοσοφία του συγγραφέα και το νόημα του βιβλίου...
 
Top