Είναι η Αθήνα μια πολύ άσχημη πόλη;

@Φαροφύλακας Σαφώς και στο Μάτι είχαν ευθύνη όλοι. Οι πολίτες ευθύνονται που έφτιαχναν αυθαίρετα σε μια ευάλωτη περιοχή που είχε υψηλό κίνδυνο πυρκαγιάς. Αλλα, όταν μιλάμε για νεκρούς, το κράτος έχει την αποκλειστική ευθύνη που μέσα από την έλλειψη οργάνωσης και την αναποτελεσματικότητα, άφησε να καούν οι ανθρώποι. Μπορεί να μην μπορούσαν να ελέγξουν την φωτιά, να αφήσουν να καούν τα δέντρα και τα σπίτια, αλλά στο μοναδικό τομέα που δεν έπρεπε να αποτύχει το κράτος, ήταν στη προστασία της ανθρώπινης ζωής. Και εκεί ήταν που απέτυχε και δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία.
 
Δεν θα συγκρινω την Ελλαδα με τις αχανεις εκτασεις της Αμερικης ή της Αυστραλιας. Ειμαστε μικρη χωρα, αν ειχαμε μια στοιχειωδη οργανωση πολλα θα ειχαμε γλιτωσει, αλλα παλι βλεπω ζηταμε βοηθεια απο αλλες χωρες.
 
Το κράτος φταίει σε ένα βαθμό ο οποίος δεν είναι αυτός που θέλουμε οι περισσότεροι πολίτες. Το πυκνό και δύσβατο δάσος αν πιάσει φωτιά δύσκολα συμμαζεύεται, ειδικά να υπάρχουν κωνοφόρα δέντρα. Επίσης όταν έχουμε "μίξη" αστικού και δασικού περιβάλλοντος όπως στην Αττική, μιλάμε για βόμβα που περιμένει να εκραγεί.

Οι κλιματικές συνθήκες έχουν αλλάξει, η ανθρώπινη δραστηριότητα τις επιδεινώνει και το πράγμα θα χειροτερέψει πριν να φτιάξει, αν φτιάξει.

Οι άνθρωποι(ειδικά στο δυτικό κόσμο) έχουμε μια λάθος αντίληψη. Νομίζουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε οποιοδήποτε φυσικό φαινόμενο με οργάνωση, τεχνολογία, ανθρώπινο δυναμικό κλπ. Δεν είναι έτσι. Το είδαμε και στις πλημμύρες σε Γερμανία και Βέλγιο. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να φροντίζουμε όσο γίνεται να περιορίσουμε την πιθανότητα καταστροφής.
 
Πολύ ωραία ολα αυτά που λέτε και σίγουρα πρέπει να υιοθετήσουμε μια στάση ζωής πιο πράσινη και συμπεριληπτική, ως προς το περιβάλλον και τις υπόλοιπες μορφές ζωής. Πραγματική ευθύνη έχω τα τελευταία χρόνια που ζώ μόνη μου και έχω ενημερωθεί ώστε να προσπαθώ να μην επιβαρύνω άλλο τον πλανήτη. Αλλά δεν αρκεί να το κάνω εγώ, εσύ, ο άλλος. Πρέπει να υπάρξει μαζική ευαισθητοποίηση. Συνεπώς έχω παραλάβει ήδη κάτι πολύ ταλαιπωρημένο και προσπαθώ να το σώσω με νύχια και με δόντια. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση λοιπόν είναι να με βοηθήσει, και να είναι ετοιμοπόλεμη για τέτοιες καταστάσεις ειδικά όταν παρουσιάζονται με τέτοια μαθηματική ακριβεία καθε καλοκαίρι ή χειμώνα αντίστοιχα οι πλημμύρες. Και έτσι μπορώ να την κατηγορώ όσο θέλω όταν δεν κάνει αυτό που πρέπει.
 
Βρήκα ένα καταπληκτικό άρθρο του BBC που αναλύει το θέμα που συζητάμε: την ιστορία της Αθήνας από τον 18ο αιώνα, τις καταστροφές, την τεράστια αύξηση πληθυσμού που έφερε την αντιπαροχή, με συνέπεια την καταστροφή των νεοκλασικών και την μαζική παραγωγή άσχημων κτιρίων, χωρίς σχέδιο και δόμηση, με σκοπό το "βόλεμα" και την αισχροκερδία των εργολάβων.

Η Αθήνα το 1850-1880



Το σημεία του άρθρου που θεωρώ ότι είναι το πιο σημαντικά είναι τα εξής:

"A further 680,000 internal migrants arrived in Athens during the 1960s, with the city’s population reaching 2 million by the mid-1970s. By this point, Neoclassical Athens had almost entirely vanished. In its place, a sea of ugly, low-rise concrete apartment blocks stretching as far as the eye could see.

It was around this time that Athenians started to feel guilty about what they had done. The speed of development, lack of administrative oversight and absence of architects had contributed to the ad hoc ugliness and featureless sprawl. Under antiparochi, most polykatoikies were constructed with a view to maximising profits, without any thought given to the aesthetic value. If Athens looks like it was created quickly, with no central planning, that’s because it was.

Consequently, the state attempted to atone for its absence from housing policy. Preservation laws were placed on surviving Neoclassical buildings, most notably in Plaka, the colourful Neoclassical neighbourhood beneath the Acropolis which had thus far avoided destruction mainly due to its proximity to the city’s major archaeological sites. In 2006, a property tax was introduced which made antiparochi financially unviable for most individuals. For the first time in its modern history, the population of Athens actually started to decline. In this climate, construction effectively came to a halt. Antiparochi was dead – for now.

Walking through Athens today is an odd feeling. The sight of the Parthenon, rising imperiously out of the chaos, is genuinely breath-taking, no matter how many times you have seen it. The neighbouring hills form what is effectively an urban forest within the city centre, one in which nature and history intersect in surprising and beautiful ways. Plaka – though touristy in the extreme – is still serenely beautiful.

In recent years, a series of tasteful restorations and pedestrianisation has added much character to the city centre. Several new parks have been proposed. An ambitious plan to unearth the ancient Ilisos river, which was concreted over during the antiparochi period, is gaining traction. Meanwhile, the energetic charm of the city’s street life continues unabated.

And yet, as you leave the heights of the Acropolis, and drop down into the concrete caverns of Athens, the unshakeable feeling you are left with is not relief at what was saved, but sadness at what was lost."
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Αφού έμεινα κάμποσες μέρες στην Αθήνα, και ένιωσα βρομιά στο πετσί μου και στα μάτια μου, βρέθηκα έπειτα στην Σεβίλλη.

Εντάξει, η μέρα με την νύχτα. Όπως στην Αθήνα σάστιζα από άσχημα πράγματα, εδώ σαστίζω από την ομορφιά, τον χαρακτήρα, την καθαριότητα, την άπλα, την λογική, την ησυχία, την αρχιτεκτονική κτλ κτλ κτλ. Καθάρισαν τα μάτια μου. Θα μπορούσα να ζήσω εδώ.

Δεν θα καθίσω τώρα να επαινέσω την Σεβίλη, απλά να πω πως προσωπικά έχω καταλήξει, ως προς το ερώτημα του τίτλου. Πιστεύω πως η Αθήνα πρέπει να είναι από τις πιο άσχημες πόλεις που υπάρχουν. Και μαζί της, τουλάχιστον ασχημούλικες, οι περισσότερες ελληνικές πόλεις.

Οι Έλληνες έχουμε αποτύχει σε αυτό το πράγμα, παταγωδώς, και δυστυχώς, πιστεύω, ανεπιστρεπτί.
 
Top