Ελληνικό Κράτος

Θα ήθελα να ανοίξω μια συζήτηση για ένα μεγάλο θέμα που με απασχόλησε πρόσφατα. Η σχέση του Νεοέλληνα με το Κράτος. Με την έννοια κράτος, δεν εννοώ την πατρίδα, καθώς οι Έλληνες είναι πατριώτες και αυτό το έχουν αποδείξει ξανά και ξανά. Αλλά σε σχέση με το ίδιο το κράτος, στην καλύτερη περίπτωση το γελοιοποιούμε ή το απαξιώνουμε και στην χειρότερη το αντιμετωπίζουμε ως κάτι εχθρικό. Δεν νιώθουμε μέρος το κράτους, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες, αλλά το βλέπουμε ως κάτι ξεχωριστό, απόμακρο.

Για ποιο λόγο, κατά την γνώμη σας, γίνεται αυτό και πως μπορεί να αντιμετωπιστείς;

Προσωπικά, ως λάτρης της ιστορίας, θα ήθελα να αναφέρω σε όσους απαξιώνουν τελείως το κράτος, ότι λίγα άλλα κράτη έχουν αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό σε σχέση με την αρχική τους κατάσταση. Η Ελλάδα του 1830 ήταν μια κατεστραμμένη χώρα, περιορισμένη στην Στερεά, την Πελοπόννησο και τις Κυκλάδες χωρίς να υπάρχει διοίκηση, στρατός, εκπαίδευση. Και όμως, σε λίγα χρόνια αναπτύχθηκε ένα σχετικά μοντέρνο κράτος ενώ μόλις 100 χρόνια μετά την ίδρυση του, το Ελληνικό κράτος είχε φτάσει μέχρι την Μ. Ασία.

Η σύγκριση με τα Δυτικοευρωπαϊκά κράτη είναι κάπως ανεδαφική λόγω διαφορετικών ιστορικών συγκυριών ( μετρούν μεγαλύτερο βίο από μας, υπήρξαν στο επίκεντρο του διαφωτισμού, κλπ).
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Νομιζω οτι δινεις τις απαντησεις μονος σου. Κι εγω καπως ετσι το εχω στο μυαλο μου.

Νομιζω ομως οτι μια ριζα του προβληματος βρισκεται και στη μεταπολιτευση. Το Κρατος οπως αρχισε να φτιαχνεται, δημιουργηθηκε ως ενας αυτονομο, κλειστο συστημα, που εχει σκοπο να αυτοσυντηρηθει. Αυτο εχει ως αποτελεσμα ια οντοτητα που πολλες φορες ειναι απεναντι στον πολιτη.
 
Δεν νιώθουμε μέρος το κράτους, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες, αλλά το βλέπουμε ως κάτι ξεχωριστό, απόμακρο...

Η σύγκριση με τα Δυτικοευρωπαϊκά κράτη είναι κάπως ανεδαφική λόγω διαφορετικών ιστορικών συγκυριών ( μετρούν μεγαλύτερο βίο από μας, υπήρξαν στο επίκεντρο του διαφωτισμού, κλπ).
Ενδιαφέρον θέμα ξεκίνησες, Ναπολέοντα, αν κ δε βλέπω να έχει μεγάλη απήχηση.
Θα σταθώ λίγο στα κομμάτια σου, που παραθέτω πιο πάνω.
Όντως βλέπουμε το κράτος ως κάτι απόμακρο, έως και εχθρικό. Βλέπε πρόσφατο σχετικά σύνθημα γνωστής πολιτικού "Δε φταις εσύ, φταίει το κράτος"! Που μεταφράζεται, δεν έχεις εσύ ευθύνη για όσα (στραβά) συμβαίνουν, η ευθύνη ανήκει σε κάτι μακρινό, κακό κι απρόσωπο. Τόσο απρόσωπο ώστε να μην μπορεί να αποδοθεί ευθύνη σε κανέναν! Ίσως βέβαια να φταίει και το κράτος, αφού πολλές φορές εμφανίζεται τόσο ανάλγητο και σαν κακιά μητριά. Ή να ζητά παράλογα πράγματα από τους πολίτες του ή ακόμα να μη δίνει πρώτο εκείνο το καλό παράδειγμα.
Όσον δε αφορά τη 2η σκέψη σου, συμπληρώνω πως 400 χρόνια τουρκοκρατίας δεν είναι κ λίγα! Όμως σίγουρα κάποτε πρέπει να αφήσουμε τις δικαιολογίες και να τραβήξουμε μπροστά!
Προσωπικά θεωρώ πως λειτουργούμε καλύτερα μέσα στην κοινότητα, όπως λέει και το τραγούδι, "των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία!"
 
Top