Επιτραπέζια παιχνίδια

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Πού μένεις καλέ; Γιατί δεν θυμάμαι, αν έχεις πει. Αν είσαι Αθήνα ξέρω κάτι ωραία μέρη (Playce και κάισσα) για επιτραπέζια και εδώ είμαστε, αν θέλετε παρέα κυρία μου! :αγκαλιά:
Πάντως άσε, εγώ απλά έπεσα σε φίλους πού έτυχε να είναι μανιακοί με τα επιτραπέζια σε σημείο να ξενυχτάνε για να μου μάθουν τους κανόνες. :)
 
Το θέμα με το συγκεκριμένο είναι ότι ναι μεν έχει την πλάκα του και είναι και τέρμα ευχάριστο, αλλά πρέπει να κάτσεις με παρέα που ξέρει τον τρόπο σκέψης σου έστω και λίγο (εμπειρικά μιλώντας :φιρουλί::χαχα: ), γιατί ειδικά τις στιγμές που πρέπει να συνδυάσεις άκυρες έννοιες μεταξύ τους με έναν χαρακτηρισμό, μπορείς να χάσεις στο τσακ από λάθος συνεννόηση και αντίληψη.
Συμφωνώ τρελααα με αυτό που λες!! Πήγαμε παρέα 2 ζευγάρια και κάναμε το λάθος να βάλουμε τα αγόρια μαζί και εγώ με τη φίλη μου να είμαστε μαζί,οπου όπως καταλαβαίνεις ήταν άδικο εξ' αρχής :ρ
Ένα απλό παράδειγμα, είπε τη λέξη Ιρλανδία και ήταν να βρω τη λέξη τύχη και λογαριασμό κι άλλοι έμειναν να κοιτάνε και μετά κορόιδευαν, πες διάστημα και θα βρει την πεταλούδα :χαχα::χαχα:
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Χαχαχαχα! Αυτό που πρέπει να συνδυάσεις όσες παράνοιες μπορείς περισσότερες μαζί και να αποφύγεις τις παγίδες, έχει την πλάκα του. Είχα πει ζωικό και ήταν νομίζω κάτω η λέξη μέλι ή παγωτό δεν θυμάμαι, κάποιο ζώο και κάτι άλλο ελαφρώς πιο άκυρο. Εεε βρήκανε το ζώο και το άκυρο και δεν βρήκαν το φαγητό.
Αλλά αυτό ήταν στην αρχή (πάει καιρός από τότε :χαχα: ) και ήταν η στιγμή για να καταλάβω ότι αυτό το παιχνίδι δεν πάει αλλιώς, και πρέπει να έχεις δίπλα σου τρελά άτομα που καταλαβαίνουν την τρέλα σου για να κερδίσετε. :μουάχαχα::χαχα:
 
Ναι, καλέ ξεκάθαρα. Το άκυρο είναι πάντα το πρώτο που βρίσκεις!:χαχα: Να σκεφτείς ότι εγώ πρώτη φορά το έπαιζα και παθιάστηκα. Με λέει η φίλη μου θάνατος κι είχε το νεκροφόρα και τη χάρη και μου λέει το ένα το παιδί, οκ το νεκροφόρα το χάρη γιατί; Και λέω το φαντάστηκα ότι θα το συνδύασε με το χάρο. :χαχα:
Είναι πολύ σημαντικό να έχεις παρέα που να παίζει και να της αρέσουν τα παιχνίδια. :αγκαλιά:
 
Είχε δίκιο η @Μεταλλαγμένη (σε κάποιο νήμα νομίζω το συζητούσαμε), τελικά βρέθηκε επιτραπέζιο που δεν το βαρέθηκα. Μάλλον επειδή δεν ανήκει στην κατηγορία των κλασικών επιτραπέζιων. Είναι το Πες το με ντου ντου. Απογοήτευσα κόσμο, και πιο πολύ τον εαυτό μου, που δεν βρήκα Χριστοδουλόπουλο και Αντύπα, αλλά ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια :ναι:
 
Δεν παίζω πλέον επιτραπέζια παιχνίδια αλλά αν έπαιζα θα ήταν σίγουρα η Monopoly ένα από αυτά. Θυμάμαι ότι και η Ναυμαχία μου άρεσε, και ένα άλλο που το έλεγαν Mastermind.
 

Χρυσένια

Αρχαιολόγος του Φόρουμ
Playce πηγαινα στα φοιτητικα μου χρονια! Ειχα μπλεξει με κατι πορωμένους και πηγαιναμε, σκαγαμε στο φαγητο και στα μιλκσεικ και παιζαμε μεχρι τελικής πτωσεως! Εγω φυσει καθολου ανταγωνιστική και παράλληλα εξαιρετικά πλέιφουλ, επαιζα για την πλακα μου, δεν με ενοιαζε να χανω. Φλεγόμουν να μαθαινω συνεχεια καινουργια παιχνιδια, τα οποία ήξερα, πως δεν υπηρχε περιπωση να βρω σε κοινα παιχνιδομάγαζα. Ήμουν ακόρεστη! Με διασκεδαζε ο μεταξυ μας χαβαλες και με γοήτευε η φωτια στα ματια των αντιπαλων!
Αν σε δω να παιζεις επιτραπεζιο, σε εχω "διαβασει".
Όποιος κι αν εισαι.
 
Εγω φυσει καθολου ανταγωνιστική και παράλληλα εξαιρετικά πλέιφουλ, επαιζα για την πλακα μου, δεν με ενοιαζε να χανω.
:κόλλα5: παρομοίως. Μικρή δεν μου άρεσε να χάνω (στα αθλήματα), αλλά μικρή ήμουν και πεισματάρα. Μεγαλώνουμε, αλλάζει η προσέγγιση. Κατά την άποψή μου, οι ανταγωνιστικοί, εκτός από κουραστικοί άνθρωποι, είναι και λίγο τρομαχτικοί (δεν αναφέρομαι στους παιχνιδιάρηδες ανταγωνιστικούς). Αυτό που παρατήρησα είναι πως θα γίνω ανταγωνιστική, σα να μου γυρίζει διακόπτης, αν ο άλλος το έχει πάρει ζεστα, για να του κόψω τον αέρα. Σε φάση, φάε το γειωματάκι σου, και καλή χώνεψη :))))
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Ομοίως. Δεν ξέρω αν το έγραψα πιο πάνω. Το να κερδίσω μου είναι σχεδόν αδιάφορο, τις περισσότερες φορές. Η προσοχή μου είναι στο να παιχτεί το παιχνίδι δίκαια και σωστά. Συνήθως, βέβαια, έκανα μάνα. Αν και τώρα πάνε χρόνια να παίξω κάποιο επιτραπέζιο, βέβαια.
 
Ωχ, θα σας νευρίαζα. Είμαι από αυτούς που όταν η αντίπαλη ομάδα χάνει, προσπαθώ να τους βοηθήσω με νοήματα. Ξέρω είναι σπαστικό και χαλάει την ατμόσφαιρα όταν με αντιλαμβάνονται οι δικοί μου, αλλά δεν μπορώ να το κοντρολάρω. Θέλω όλοι να κερδάμε :))))
 

Χρυσένια

Αρχαιολόγος του Φόρουμ
@Τσίου Εσύ είσαι για να παίζουμε μαζί μπριτζ και να πουλάς την ομάδα μας για τους αντιπάλους. Πέντε πέντε θα με βρίσκουν τα εγκεφαλικά!:τρέλα::μουάχαχα:
 
Last edited:
Στο σκάκι με κερδίζουν και τα εξάχρονα :)
Ενώ ξέρω τις βασικές κινήσεις των πιονιών, δε ξέρω να κάνω ματ. Επίσης μετά από καιρό έμαθα ότι υπάρχουν όροι όπως «υποστηρίζω», «θυσιάζω» κλπ.

Πρώτο αγαπημένο μου παιχνίδι- πάνω από όλα μάλλον στη λίστα- είναι το Ticket to Ride. Όταν μάθαμε απέξω όλες τις διαδρομές αγοράσαμε και την επέκταση της Ευρώπης (το 1912) για να έχουμε και επιπλέον επιλογές.

Δεύτερο στη λίστα μου είναι η Άβυσσος (Abyss). Έχει τέλεια εικονογράφηση, το έχουμε παίξει άπειρες φορές και δεν το έχουμε βαρεθεί γενικά, αλλά με δεδομένο ότι έχω αγοράσει όλες τις επεκτάσεις μέχρι στιγμής (Kraken και Leviathan). Σκοπός σου είναι να κατακτήσεις τη «Βουλή» των Λόρδων του βυθού και να αποκτήσεις όσο περισσότερους πόντους γίνεται -εξερευνώντας το βυθό, αντιμετωπίζοντας τέρατα, ψάχνοντας υποστήριξη από το συμβούλιο των φυλών και δωροδοκώντας Λόρδους.

Επίσης πολυαγαπημένο το Dixit. Το αγαπώ και για τις απίστευτες εικονογραφήσεις του. Κατάφερα να αποκτήσω μέχρι και την 8η νομίζω επέκταση, μετά λόγω οικονομική δυσκολιών δεν κατάφερα να συνεχίσω τη συλλογή μου.

Καταφερα να φτιάξω μια συλλογή από επιτραπέζια, η οποία έχει μένει πίσω μέχρι να ξαναφτιάξουν τα οικονομικά μας.
Από αυτά τα πιο επιλεγμένα που μπορεί να μας απασχολούσαν για ώρες: Merchands and Marauders, Jaipur, Κάστορες και Ποντίκια, να μη ξεχάσω τα Κάστρα του Μυστρά (επίσης τέλειο). Το τελευταίο αν κάποιος θέλει να το αποκτήσει προτείνω αν αγοράζει κάποια συγκεκριμένη εκδόση (πχ της Κάισσας ή την αγγλική ή τη γερμανική) να αγοράζει τις επεκτάσεις της ίδιας έκδοσης γιατί αν και ταιριάζουν σε μέγεθος και σχήμα έχουν μικρές διάφορες στις εικονογραφήσεις. Όποτε εμένα με εκνευρίζει λίγο που δεν ταιριάζουν απόλυτα.

Το τελευταίο μου απόκτημα είναι ο Τακενόκο, που απλά το κοιτάω και το αγαπώ επειδή έχει να κάνει με πάντα. Δεν το έχουμε παίξει γιατί έπρεπε να μετακομίσουμε αιφνίδια και χάσαμε την παρέα μας που παίζαμε... Έκτοτε δεν έχουμε ξαναβρεί παρέα για παιχνίδια.

Θελω κάποιος να μου μάθει Munchkin και Τίτσου, γιατί παρόλο που τα έχω δεν έχω βρει κάποιον να μου τα εξηγήσει. Munchkin είχαμε προσπαθήσει να μάθουμε με μια από τις παρέες μου αλλά υπήρχε ένας αρκετά ανταγωνιστικός τυπάκος τότε στην ομάδα, χωρίς υπομονή όποτε το παρατήσαμε νωρίς.
Τώρα δεν έχουμε και παρέες πλέον διαθέσιμες όποτε δεν παίζουμε καθόλου πια...

Στη λίστα «όταν έχω λεφτά» υπάρχουν αυτή τη στιγμή: Mysterium, τα Dixit που δεν έχω, ίσως κάποια ticket to ride ακόμα. Έχω σταματήσει να παρακολουθώ και τις εξελίξεις στον τομέα όποτε δε ξέρω αν έχουν βγει καινούρια και ενδιαφέροντα.

Αλλά όταν κερδίσω το τζόκερ και αν υπάρχει ακόμη στο eBay ή οπουδήποτε κι αν υπάρχει, θα αγοράσω το «Ticket to Ride, 10th Anniversary». Έχει τρενάκια με καμηλοπαρδάλεις και κάρβουνο και επιβατηγά. Τώρα θα κυκλοφορήσει και αυτό της 15ης επετείου αλλά δε ξέρω αν με ενθουσιάζει τόσο όσο το προηγούμενο επετειακό.
 
Τα αγαπημένα μου επιτραπέζια:
Μονόπολη (παίζω ακόμα) κλασικό
Σαμποτέρ, πολύ διασκεδαστικό και γρήγορο παιχνίδι.
Και το υπέρ αγαπημένο μου
Το HeroQuest ( παιχνίδι που δεν κυκλοφορεί πλέον). Παιχνίδι φαντασίας.
Που το " ξεσκονιζω" πού και πού με τους φίλους :)
 
Last edited by a moderator:
Top