Ερμηνεία του Σάκη Ρουβά στο "Άξιον Εστί":Πώς την αποτιμάτε;

Προσωπικα δεν ακουσα ουτε ενα "μουγκανητο" στο νημα......Εγω ειδα να γινεται λογος για ανθρωπους και ηθικα φρικωδη ατοπηματα- παραλληλα ομως με πραξεις που δε γινεται να παρακαμφθουν κ αξιζουν ισοβιου σεβασμου.Επισης μιλησαμε για νεανιες που σε εποχες με λιγοτερες αντιξοτητες παρεδωσαν αμαχητι τα "κλειδια" της αξιοπρεπειας τους εξαργυρωνοντας την παραχωρηση τους αυτη με περιοππτη θεση στα Κολοσσαια νεας κοπης δικτατορων....Και βεβαια αυτο αφορα ως ευρυτερος προβληματισμος την κοινωνια...

Επιπλεον, δεν μπορω να εκλαβω τη συμμετοχη καποιου σε προβληματισμο για κατι που αγαπησε βαθια ως επιδειξη.

Εδω βεβαια μπορουμε να παραφρασουμε τον αγαπημενο ποιητη που τον αφορα κ το νημα αυτο λεγοντας..."Ο καθεις κι η οπτικη του..."
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Είμαι επιλεκτική γενικά...όμως ιντριγκάρομαι με ό,τι μπορεί να κλείνει μέσα του μια σπίθα διαφοράς...Δεν είμαι φαν του Ρουβά, ούτε καν του Ρέμου ή της Βίση ή της Βανδή...Αυτοί όλοι υπάρχουν ερήμην μου...Εμπιστεύομαι το Θεοδωράκη απεριόριστα όμως...μπροστά του εγώ δεν έχω να πω το ο,τιδήποτε...Ένας Θεός ξέρει πόσοι τραγουδιστές βγήκαν απ’ την κρίση του...και τον καιρό που εισάγει το λαϊκό στοιχείο στη μουσική του ας μην ξεχνάμε πως η Αριστερά απεμπολούσε τον κόσμο του ρεμπέτικου...η ίδια αριστερά που σήμερα το θεωρεί καθαρόαιμη λαϊκή κουλτούρα...Άβυσσος φίλοι...

και δεν ξέρω αν οι αοιδοί μιας λυρικής χορωδίας έχουν όλοι βιώσει όσα συμβαίνουν στο χορικό του Ναμπούκο...φερ’ ειπείν...
 
Ο Μπιθικώτσης μπορεί να κουβαλάει πίσω του μια Μακρόνησο αλλά κουβαλάει και το ότι τραγούδησε τον ύμνο της χούντας.
Αυτό δεν έχει αποδειχτεί ποτέ Αση... Ηχητικό ντοκουμέντο δεν υπάρχει. Βέβαια συμφωνώ πως η παρουσία και μόνο του Μπιθικώτση σε μια τέτοια εκδήλωση ήταν ατόπημα αλλά δεν ξέρω υπό ποίες προϋποθέσεις δέχτηκε...



ΔΕΝ κανω το λαθος να συγκρινω με το πρωτοτυπο παντως, με ΚΑΝΕΝΑΝ, γιατι πολυ απλα, το πρωτοτυπο ειναι αφθαστο-ουτε καν ο Μπιθικωτσης του '77(Ηρωδειο) δεν αγγιξε την ερμηνεια του στον δισκο και αυτο γινεται πολυ εμφανες στο ΤΕΤΡΑΦΥΛΛΟ ΔΑΚΡΥ που ειναι το δυσκολοτερο απο τα "λαικα κομματια"- με το ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ να επεται σε δυσκολια.
Τι λεει ο ειδικος μας?-Μαεστρο, τα φωτα σας! :):)



Το Ανοίγω το στόμα μου είναι τεχνικά το πιο δύσκολο και αν προσέξει κανείς την "ερμηνεία" του Σάκη θα δει πως κυριολεκτικά τα έχει χαμένα!
 
Last edited by a moderator:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Και η χορωδία Τρικάλων μακράν απέχει της χορωδίας της ΔΕΗ...αυτό δεν το είπε κανείς...
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Τα έχουμε ξαναπεί. Προσωπικά, είμαι κατά του ελιτισμού στην τέχνη. Επίσης, δεν μου αρέσουν τα "όσια και τα ιερά", γενικότερα. Κι επιπλέον δεν γουστάρω τον αρνητισμό. Έναν αρνητισμό και μια προκατάληψη που έκρινε τον Σάκη πριν καν τραγουδήσει ο άνθρωπος. Πράγμα που δείχνει πως ο κόσμος είναι πιο φάλτσος κι από τον Σάκη (αν πιστέψω τον δεν Κιντ, πως πέταξε φαλτσάκια, πράγμα που δεν το αμφισβητώ).

Πάνω από τον κόσμο στέκονται, ευτυχώς, οι ίδιοι οι δημιουργοί, όπως εδώ ο Θοδωράκης που, επίσης ευτυχώς, ζει ο άνθρωπος και πρόλαβε και τα είπε, γιατί αν τύχαινε να ερμηνεύσει ο Σάκης το Άξιον Εστί σε εποχή που δεν θα ζει ο Θοδωράκης θα ακούγαμε τους γνωστούς άτοπους αφορισμούς του τύπου: "Αν ζούσε ο Θοδωράκης θα τρίζανε τα κόκκαλά του" και τα λοιπά τζούφια δραματικά της μάζας.

Γράφεις Μπου:

Ωστόσο το χειρότερο κατά τη γνώμη μου είναι πως τα τραγούδια αυτά χρειάζονται τα απαραίτητα βιώματα. Όταν ο Σάκης τραγουδάει "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή" πρέπει να το νιώθει, αλλιώς η ερμηνεία γίνεται καρικατούρα. Αρκεί να σκεφτούμε πως δένει ο Μπιθικώτσης με τα κομμάτια αυτά, αισθανόμαστε πως μας λέει τον πόνο του για τους δικούς του καημούς, ο καλοζωισμένος Ρουβάς βρίσκεται σε άλλο σύμπαν.
Με κάνει να σκεφτομαι: γιατί, μήπως τάχα ο κόσμος που ακούει το Άξιον Εστί, κι ειδικά οι χίλιοι μύριοι που τον κράζουν, έχουν τα αντίστοιχα βιώματα για να κρίνουν; Ή για να ακούσουν το έργο με "μεστό" τρόπο; Το συγκεκριμένο δράμα, όπως έγραψα και πιο πάνω, έχε κριθεί με πλήρη προκατάληψη από την αρχή. Όποιος λέει τώρα "μάπα το καρπούζι" το έλεγε κι από πριν, κι όποιος έλεγε "μα γιατί, έχει κάθε δικαίωμα" είναι τώρα σεμνά ικανοποιημένος.

Προσωπικά, ο Ρουβάς μού είναι συμπαθής σαν τύπος αλλά η φωνή του και τα τραγούδια του μου είναι ανυπόφορα. Ομοίως ενοχλητική βρίσκω και την φωνή του Μπιθικώτση. Όμως πιστεύω πως καλά κάνανε και το τραγουδήσανε καί οι δυό. Άλλος τότε σε πρώτη εκτέλεση. Άλλος σήμερα για ένα πιο ποπ κοινό. Κάτω τα όσια και τα ιερά κι η τέχνη δεν κινδυνεύει παρά ίσως μόνο από τα "μην" και τα "όχι" και πολύ χαίρομαι που επιτέλους μπορώ κι έγω στην συγκεκριμένη συγκυρία πάτημα τον Θοδωράκη που είπε πράγματα στα οποία επιμένω εδώ και καιρό.

Επιπλεόν, το συγκεκριμένο μουσικό έργο, το Άξιον Εστί, το έχω μπουχτίσει. Μου έρχεται τώρα ο ήχος από το πρίμο μπουζούκι και προσπαθώ να τον διώξω μέσα από το κεφάλι μου. Κι έτσι, δεν άκουσα κι ούτε θα κυνηγήσω να ακούσω μια ερμηνεία από μια φωνή που δεν μου αρέσει σε ένα έργο που έχω βαρεθεί, ούτε καν από περιέργεια.
:ρ

Κάνω όμως βήμα την περίσταση και ανεβάζω ένα βιδεάκι που έφτιαξα πριν χρόνια για το "Της Δικαιοσύνης". Παραθέτω εδώ το κείμενο που το συνοδεύει:

«Συσωλήνιος Ρεαλισμός»

Έχει κατακλυστεί το youTube από αυτοσχέδια βιντεάκια που φτιάχνουν μερακλήδες για να συνοδεύσει το αγαπημένο τους τραγούδι. Η σύλληψη απλή και επίμονη σαν άγραφος κανόνας: για κάθε μεταφορά, κάθε φράση, σχεδόν κάθε χαρακτηριστική λέξη, θα πρέπει να δούμε την αντίστοιχη εικόνα. Θα αναφέρει ακρογιάλι ο στίχος; Θα πρέπει να βλέπουμε ακρογιάλι. Θα αναφέρει πληγωμένη καρδιά ο στίχος; Θα πρέπει να βλέπουμε μια πληγωμένη καρδιά. Θα παρομοιάζει την αγαπούλα του με μάγισσαα; Μπαμ, φάτσα-φόρα μια μάγισσα.

Μια άγραφη σύμβαση η οποία είναι καιρός να αποκτήσει όνομα ώστε να μπορεί να αναγνωριστεί ως κίνημα κιτς τέχνης: συσωλήνιος ρεαλισμός.

Ιδού λοιπόν ένα βίντεο κλιπ, σύμφωνο στις επιταγές του κινήματος για το κλασικό άσμα «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ» από το Άξιον Εστί των Ελύτη/Θεοδωράκη.

[video=youtube;a0xZtg3-BRQ]http://www.youtube.com/watch?v=a0xZtg3-BRQ[/video]

:))))
 
Ωστόσο το χειρότερο κατά τη γνώμη μου είναι πως τα τραγούδια αυτά χρειάζονται τα απαραίτητα βιώματα. Όταν ο Σάκης τραγουδάει "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή" πρέπει να το νιώθει, αλλιώς η ερμηνεία γίνεται καρικατούρα. Αρκεί να σκεφτούμε πως δένει ο Μπιθικώτσης με τα κομμάτια αυτά, αισθανόμαστε πως μας λέει τον πόνο του για τους δικούς του καημούς, ο καλοζωισμένος Ρουβάς βρίσκεται σε άλλο σύμπαν.
και δεν ξέρω αν οι αοιδοί μιας λυρικής χορωδίας έχουν όλοι βιώσει όσα συμβαίνουν στο χορικό του Ναμπούκο...φερ’ ειπείν...
Αυτά τα δύο αποσπάσματα θεωρώ ότι ανοίγουν μεγάλο και ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση.

Συμφωνώ, αρχικά, ότι τα βιώματα ενός καλλιτέχνη μπορούν να δώσουν μια άλλη βαρύτητα και αυθεντικότητα στην ερμηνεία του. Πχ. ο Καζαντζίδης τραγουδούσε με τόσο πόνο και συναίσθημα τα τραγούδια της ξενιτιάς γιατί την είχε βιώσει και ο ίδιος.

Από την άλλη, πιστεύω ότι πάνω στην σκηνή, ο τραγουδιστής, σε σημαντικό βαθμό, παίζει έναν ρόλο που ομοιάζει θα μπορούσε να πει κανείς με αυτόν που καλείται να παίξει κι ένας ηθοποιός. Ενας ηθοποιός για να πείσει για την ερμηνεία του αρκεί να έχει το ταλέντο να "φέρει" τον εαυτό του στην κατάσταση του ήρωα που υποδύεται χωρίς κατ' ανάγκη να την έχει βιώσει και ο ίδιος. Σε αντίθετη περίπτωση, πρέπει να δεχτούμε ότι ένας ηθοποιός που παίζει τέλεια έναν δολοφόνο, το καταφέρνει γιατί έχει σκοτώσει και ο ίδιος στην πραγματική ζωή του.

Με την ίδια λογική και ο τραγουδιστής δεν είναι ανάγκη να έχει βιώσει όσα τραγουδά, αρκεί να μπει εκείνη την στιγμή στο πετσί του στίχου και των όσων ο στίχος περιγράφει. Το ότι ο Ρουβάς δεν το κατάφερε (συμφωνώ ότι δεν το κατάφερε παρόλο που τεχνικά στάθηκε αξιοπρεπώς) ίσως λοιπόν να μην είναι γιατί δεν έζησε την εμπειρία της Μακρόνησου αλλά γιατί απλά δεν είναι ερμηνευτής δεδομένου ότι άλλο τραγουδάω άλλο ερμηνεύω.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Μα γιατί μας απασχολεί τόσο αν ο Μπιθικώτσης είπε τον ύμνο της χούντας ή αν ο Ρουβάς είναι καλοζωισμένος και "συστημικός'; :ωιμέ: Κι ο Τζον Λέννον χτυπούσε τη γυναίκα του, τι σημαίνει αυτό, δεν παραμένει το Imagine υπέρτατος ύμνος για την ειρήνη;
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Ήτο αφόρητο...

Το περιττό τρέμολο, ήταν αλήθεια αφόρητο δεν μπορώ να το ξεχάσω...έφυγα στα μισά γι’ αυτό το λόγο...πήγα να πάρω το τρόλεϋ και τότε η περιοχή δεν είχε πεζοδρομηθεί...αποκλειόταν η κυκλοφορία για να μην διαταραχθεί η ποιότητα του ήχου των παραστάσεων...έφυγα τρέχοντας για να μην χάσω την παλιά αίσθηση...

Μιλώ για αισθητική κι όχι για δεοντολογία και ιερά κι όσια...καθαρά αισθητική...

Σάκη, μην καρφώνεσαι στην παρτιτούρα βρε παιδί...τρεις μήνες γμτ...παράτα τη...κοίτα μέσα σου κι ας κάνεις λάθος...εντάξει δεν κοιμάμαι και τα βλέπω στο youtube...και αυτί έχω και φάλτσα δεν ακούω...τα πατήματα στέρεα παρά το τρακ...τεράστιο τρακ...στο πού να βρω την ψυχή μου σπάει την εκφραστική του βραχνάδα και εκεί το κάνει ανθρώπινο...
 
Last edited by a moderator:
Κάνω όμως βήμα την περίσταση και ανεβάζω ένα βιδεάκι που έφτιαξα πριν χρόνια για το "Της Δικαιοσύνης". Παραθέτω εδώ το κείμενο που το συνοδεύει:

«Συσωλήνιος Ρεαλισμός»

Έχει κατακλυστεί το youTube από αυτοσχέδια βιντεάκια που φτιάχνουν μερακλήδες για να συνοδεύσει το αγαπημένο τους τραγούδι. Η σύλληψη απλή και επίμονη σαν άγραφος κανόνας: για κάθε μεταφορά, κάθε φράση, σχεδόν κάθε χαρακτηριστική λέξη, θα πρέπει να δούμε την αντίστοιχη εικόνα. Θα αναφέρει ακρογιάλι ο στίχος; Θα πρέπει να βλέπουμε ακρογιάλι. Θα αναφέρει πληγωμένη καρδιά ο στίχος; Θα πρέπει να βλέπουμε μια πληγωμένη καρδιά. Θα παρομοιάζει την αγαπούλα του με μάγισσαα; Μπαμ, φάτσα-φόρα μια μάγισσα.

Μια άγραφη σύμβαση η οποία είναι καιρός να αποκτήσει όνομα ώστε να μπορεί να αναγνωριστεί ως κίνημα κιτς τέχνης: συσωλήνιος ρεαλισμός.

Ιδού λοιπόν ένα βίντεο κλιπ, σύμφωνο στις επιταγές του κινήματος για το κλασικό άσμα «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ» από το Άξιον Εστί των Ελύτη/Θεοδωράκη.

[video=youtube;a0xZtg3-BRQ]http://www.youtube.com/watch?v=a0xZtg3-BRQ[/video]

:))))
Ε Θεός ρε Φάρε!!! :)))
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Σ' ευχαριστώ, Παρωνύμιε.. Είχα κέφια (και χρόνο :ρ )

Εντωμεταξύ, πού είναι ο Υπεράνθρωπος; Κι αυτός θα το εκτιμήσει.. :))))
 
Διατσέντα θέλω κι εγώ να δω!

Συμφωνώ με την τοποθέτηση του Φάρου σε γενικές γραμμές όσον αφορά το ζήτημα τέχνη... Αλλά πέρα από το ζήτημα τέχνη, το ότι του δώσανε να πει αυτό το τραγούδι είναι πολύ λογικό να σχολιαστεί σε πολιτική βάση, δεν καταλαβαίνω γιατί έχετε τόσο αντίρρηση σ' αυτό. :χμ: (άσχετο, βέβαια, αν δεν εμπίπτει στην θεματολογία του φόρουμ)

Α, και κάτι ακόμα σχετικά με την "αλήθεια" της ερμηνείας: Απ' την στιγμή που ερμηνεύει κάτι και το έχει δουλέψει τόσο (φαίνεται άλλωστε πως το έχει δουλέψει, άσχετα με το αν αρέσει σε κάποιον το αποτέλεσμα, αν είναι άρτιο - μα ποιος το γ@μ@ει το άρτιο αποτέλεσμα; κ.λπ), είναι σίγουρο ότι κάτι τον αφορά εκείνη την στιγμή που το λέει. Μπορεί αυτό που τον αφορά να μην έχει να κάνει άμεσα με τους στίχους του τραγουδιού ή με την ιστορία του, αλλά το θέμα είναι πως εκείνη την στιγμή εκφράζει μια δική του αλήθεια, κάτι υποκειμενικό και δικό του. Απ' την στιγμή, λοιπόν, που κάποιος ακούει το υποκειμενικό του Σάκη, και το κάνει προσωπικό του, τότε ο στόχος έχει επιτευχθεί. Αν δεν είναι και δικιά μας αλήθεια, δεν μας πέφτει λόγος. Απλά, δεν μας αφορά, και βάζουμε ν' ακούσουμε κάτι άλλο.

(Έχω καταλήξει ότι δεν δέχομαι κουβέντα πάνω στην "ποιότητα" της τέχνης. Πιστεύω ότι αν δεχτείς πως υπάρχει μη ποιοτική τέχνη, δέχεσαι πως υπάρχουν ποιοτικοί και μη ποιοτικοί άνθρωποι, κάτι που βρίσκω απαράδεκτο)
 
Last edited:

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Οι εκτός θέματος αναρτήσεις για το βίντεο της Διατσέντας μας, μεταφέρθηκαν στα εφήμερα.
(Έχω καταλήξει ότι δεν δέχομαι κουβέντα πάνω στην "ποιότητα" της τέχνης. Πιστεύω ότι αν δεχτείς πως υπάρχει μη ποιοτική τέχνη, δέχεσαι πως υπάρχουν ποιοτικοί και μη ποιοτικοί άνθρωποι, κάτι που βρίσκω απαράδεκτο)
Μαζί σου 100% :πάνω:
 
Μουσικά Πολύνιους φαίνεται ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είπες... Φαίνεται πως τον έβαλαν να το ακούσει 3 μέρες πριν την συναυλία...

Επίσης ποιοτική τεχνη και μη δεν υπάρχει. Η λέξη τέχνη θεωρώ πάει μαζί με την ποιότητα. Υπάρχει όμως ποιοτική και μη ποιοτική δημιουργία!!

Τέλος δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει ο Ρουβάς με την τέχνη;; Η δημιουργία είναι του Θοδωράκη και του Ελύτη. Ο Σάκης είναι απλά ένας ερμηνευτής που κρίνεται για την ερμηνεία του.
 
(σιγά μην αυτοσχεδίαζε κιόλας βρε Νικόλα μου... δεν είναι εύκολο να τραγουδήσεις, κι έστω αν πεις ότι έχει μεγάλη εμπειρία στο τραγούδι και καταφέρνει να το βγάλει σε τρεις μέρες, και, πάλι, θεωρώ ότι το έχει δουλέψει. Ακόμα και το ότι αλλάζει την φωνή του, αλλά καταφέρνει να την κρατάει στο ίδιο ηχόχρωμα τόση ώρα (που ούτε κι εμένα μ' αρέσει) κι αυτό δύσκολο είναι κ δουλειά θέλει)

Αυτό το "ποιοτική και μη ποιοτική δημιουργία" που είναι άσχετο με την τέχνη, ειλικρινά, δεν το πιάνω :χμ:

Δηλαδή ένας ηθοποιός που παίζει λόγια άλλων δεν είναι καλλιτέχνης; Επειδή τα έγραψε άλλος; Φυσικά και ο ερμηνευτής/εκτελεστής/περφόρμερ είναι καλλιτέχνης :ωιμέ:
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Πάντως Νικόλα, και οι γνώμες των ίδιων των μουσικών διίστανται πάνω στο θέμα. Άλλοι συμφωνούν μ' αυτά που λες κι εσύ, άλλοι τον βρήκαν αξιοπρεπή και άλλοι εξαιρετικό.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Νικόλα μου, μη με μπλέκεις...ένας ερμηνευτής τι είναι; Ένα απλό εργαλείο; Δεν είναι ένας άνθρωπος με χάρισμα που χρειάζεται μια κάποια τέχνη για να το τιθασεύσει προς ένα ευχάριστο έργο;

Πες μου τώρα πως η Μαρία Κάλας ήταν απλά ένα εργαλείο...χωρίς να θέλω να αποπειραθώ καν κάποια σύγκριση των δυό καλλιτεχνών...

Ο Σάκης θα το πει και στο Ηρώδειο...Θα δείτε πως ως τότε θα έχει πάρει άλλη μορφή το πράγμα...
 
Πολυ να σου πω τι εννοώ. Γράφει ο Καρβέλας ένα τραγούδι "ο σκύλος μου είναι γκέι" και το ονομάζει τέχνη. Εγω δλδ είμαι ελιτιστής που το θεωρώ αηδία και πχ θεωρώ ανώτερο κομμάτι το "karma police" των radiohead;;;

Προσπαθώ να πω πως κάθε δημιουργία δεν είναι κατ΄αναγκη και τέχνη. Γιαυτό και συμφωνώ με σένα.

Τωρά όσο αφορά τον ερμηνευτή/ εκτελεστή τα πράγματα αλλάζουν. Ας πουμε πχ ότι ένας βιολονίστας που παίζει μόνο δημοτικά , αποφασίζει κάποια στιγμή να ερμηνεύσει τα 24 καπριτσια του Παγκανίνι. Το έργο έχει μια αναγνωρισμένη αξία εδω και αιώνες. Ο συγκεκριμένος όμως αν το δολοφονήσει εγώ δεν πρέπει να πω κάτι διότι απλά είχε τα α***α να το δοκιμάσει;;; Και βέβαια τι σχέση μπορεί να έχει το ατάλαντο του ερμηνευτή με την αξία του έργου;;;

Ίζι μου δεν ξέρω τι λεν οι διάφοροι μουσικοί, εγώ όμως το βρήκα μετριότατο!!!
 
Αν κάποιος ακούει το ο σκύλος μου είναι γκέι και νιώθει ευφορία και του έρχεται να χορέψει να φωνάξει να εκτονώσει το μέσα του, τι μου πέφτει λόγος εμένα να πω ότι δεν είναι τέχνη, αλλά δημιουργία, και μάλιστα όχι ποιοτική; Αφού ακριβώς τα ίδια νιώθω με άλλα τραγούδια και γι' αυτόν και μόνον τον λόγο (επειδή με κάνουν να νιώθω έτσι) τα θεωρώ τέχνη, και κάποιος άλλος τ' ακούει και λέει "πώς γουστάρεις μ' αυτή τη φασαρία;"...
 
Top