Ζαν- Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) : "Ο Τοίχος"



Τίτλος: Ο Τοίχος
Συγγραφέας : Σαρτρ Ζαν-Πολ (Jean-Paul Sartre)
Μεταφραστής : Τσολακέλλη Ειρήνη
Εκδότης : Εκδόσεις Πατάκη
Ημερομηνία έκδοσης: 2011
Σελίδες: 304
ISBN: 9789601622187



Από το οπισθόφυλλο:
Ο «Τοίχος» (1939), η συλλογή πέντε διηγημάτων του Ζ.-Π. Σαρτρ, τα οποία ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτήρισε «πέντε μικρές πανωλεθρίες της Ύπαρξης, τραγικές και κωμικές», γνώρισε ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό και την κριτική της εποχής του, προκαλώντας ταυτόχρονα σκάνδαλο στην αστική τάξη, λόγω της προκλητικότητας της γραφής και των θεμάτων που πραγματεύεται. Τα διηγήματα, γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, καλύπτουν μια ευρεία θεματολογία και καταδεικνύουν την εξέλιξη του συγγραφέα τους. «Ο Ηρόστρατος», «Η οικειότητα» και «Το Δωμάτιο», γραμμένα το 1936εκθέτουν σκοτεινές αναζητήσεις ατομικών παθολογιών (σχέσεις, σεξουαλικότητα, τρέλα, νοσηρότητα), ενώ το πρώτο και το τελευταίο της συλλογής επιχειρούν ένα άνοιγμα στον σύγχρονο κόσμο και στα μείζονα ζητήματα της δεκαετίας του ’30. «Ο Τοίχος» έχει ως φόντο τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και «Η Παιδική ηλικία ενός αρχηγού» (1938), το εκτενέστερο αφήγημα, είναι μια παρωδία μυθιστορήματος μαθητείας που αφηγείται τα παιδικά και νεανικά χρόνια ενός νέου καλής οικογενείας την εποχή της ανόδου του φασισμού.​

Ιδού και το δικό μου σχόλιο:
Πρόκειται για μία συλλογή πέντε διηγημάτων, που αποτελούν την δεύτερη απόπειρα λογοτεχνικής γραφής του συγγραφέα. Εκδόθηκαν το 1939, ένα χρόνο μετά την θριαμβευτική εμφάνιση της Ναυτίας, και είχαν την ίδια μεγάλη επιτυχία. Ο Σαρτρ σε όλο του το μεγαλείο, γνήσιος, ακραιφνής υπαρξιστής, σχεδόν κυνικός. Το πρώτο διήγημα της συλλογής, το ομότιτλο "Ο Τοίχος", είναι ένα μικρό αριστούργημα. Περιγράφει την τελευταία νύχτα τριών αναρχικών, που πρόκειται να εκτελεστούν το ξημέρωμα, κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου. Αξίζει να παραθέσω το παρακάτω απόσπασμα, που αποτελεί την επιτομή του υπαρξισμού.

"Είχα την εντύπωση ότι κρατούσα μπροστά μου όλη μου τη ζωή και σκέφτηκα "είναι ένα άθλιο ψέμα". Δεν άξιζε τίποτα, εφόσον είχε τελειώσει...Η ζωή ήταν μπροστά μου, τελειωμένη, κλειστή, σαν σάκος, κι όμως ό,τι υπήρχε εκεί μέσα ήταν ατελές. Για μια στιγμή, προσπάθησα να την κρίνω. Θα ήθελα να πω "είναι μια ωραία ζωή". Αλλά δεν μπορούσα να την κρίνω, ήταν ένα προσχέδιο, είχα περάσει τον καιρό μου εκδίδοντας συναλλαγματικές για την αιωνιότητα, δεν είχα καταλάβει τίποτα. Δεν νοσταλγούσα τίποτα, υπήρχαν πάμπολλα πράγματα τα οποία θα μπορούσα να είχα νοσταλγήσει...όμως ο θάνατος είχε αφαιρέσει τη μαγεία απ' όλα".

Το τέλος του διηγήματος, απρόσμενο, ειρωνικό, υπέροχο!

Τα τρία επόμενα διηγήματα πραγματεύονται ακραίες, αλλά ανθρώπινες καταστάσεις. Την ακίνδυνη (αλλά μεταδοτική) τρέλα, την δολοφονική τρέλα, την σεξουαλικότητα της ψυχρής γυναίκας. Το τελευταίο περιγράφει μία ενηλικίωση, και είναι -κατά τη γνώμη μου- το λιγότερο ενδιαφέρον.
 
Last edited by a moderator:
Από τα αγαπημένα μου βιβλία. Κάθε διήγημα ξεχωριστό, κάθε διήγημα δυναμίτης. Μπράβο, Φένια, που μας το θύμησες:)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Είναι μια εξαίρετη συλλογή διηγημάτων και κυρίως λόγω τού μεγάλου συγγραφικού ταλέντου τού Σαρτρ. Για εμένα κάπως διαφορετικό από τα υπόλοιπα είναι το πρώτο μιας κι εκεί έχουμε στο τέλος, ας πούμε, μια φάρσα. Σε όλα όμως υπάρχει μια πολύ αληθινή σκιαγράφηση τού ψυχισμού των ηρώων. Θα διαφωνήσω με την Φένια, "Η Παιδική ηλικία ενός αρχηγού" είναι διήγημα εξίσου καλό με όλα τα υπόλοιπα. Ο κόσμος τρέχει πίσω από εξιδανικευμένους αρχηγούς με ισχυρά προσωπεία μ' αν κάποιος έσκυβε και κοιτούσε την ζωή τους θα έβλεπε την ίδια γνωστή γελοιότητα τής ανθρώπινης ύπαρξης (τουλάχιστον κατά Σαρτρ).

Ένα πολύ καλό ανάγνωσμα. :ναι:
 
Μραβο ΦΕΝΙΑ, εξαιρετικη επιλογη!!!!!Φωτιζεις δε τα πλεον συγκινητικα σημεια...Ποιος να μεινει αταρταχος μπροστα στο ξημερωμα μιας εκτελεσης στα χρονια του Ισπανικου Εμφυλιου; Στα ΑΜΕΣΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΚΤΗΣΗ λοιπον!!! Ευχαριστουμε!
 
Last edited:
Ο Σαρτρ είναι ο βασικός και κύριος εκπρόσωπος του υπαρξισμού και το αποδεικνύει μέσα από αυτή την δυνατή συλλογή διηγημάτων. Ο συγγραφέας μας θυμίζει και στα 5 διηγήματά του πως η ζωή είναι ένα παιχνίδι του οποίου τους κανόνες εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε… Είμαστε υπεύθυνοι για όλες τις πράξεις μας και φυσικά πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε όλες τις συνέπειες… Βιώνοντας την ελευθερία μας επιλέγουμε τη μορφή και τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς μας ή αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι..

Έτσι λοιπόν και οι βασικοί χαρακτήρες των 5 διηγημάτων κινούνται πάνω στις παραπάνω συντεταγμένες, αλλά και πάντα κοντά σε ένα τοίχο ο οποίος σε όλες τις ιστορίες μας θυμίζει πως η προσωπική μας ελευθερία είναι συνάρτηση της ελευθερίας των υπόλοιπών…

Ο τοίχος:
Μια ομάδα μελλοθάνατων φυλακισμένων την περίοδο του Ισπανικού εμφυλίου θα βιώσει την προσμονή του θανάτου, την παραμονή της εκτέλεσης τους. Τι σκέφτεται άραγε ένας άνθρωπος πριν πεθάνει; Πότε χάνει την ελπίδα του; 5/5

Το δωμάτιο: Μια γυναίκα δεν θέλει να παραδεχτεί ότι ο σύζυγος της, ο οποίος πάσχει από μια ψυχική νόσο, πρέπει να νοσηλευτεί και να ουσιαστικά να μην ζει πια μαζί της… Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές; Πόσο απέχει η συμπόνια από την αγάπη; 5/5

Ηρόστρατος:
Για μένα το πιο απολαυστικό διήγημα… Θυμίζει κάτι από ταινία του Μπουνιουέλ και ο χαρακτήρας μοιάζει ελαφρώς με τον «Ταξιτζή» του Σκορσέζε! Πότε η ατομική ελευθερία καταντάει ασυδοσία;; 5/5

Οικειότητα: Μάλλον ένα φεμινιστικό διήγημα… Μια γυναίκα (ή μήπως 2) προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά του γάμου της και να χωρίσει, μιας και πιστεύει πως δεν την συνδέει πια κάτι με τον σύζυγό της. Πόσο όμως εύκολα είναι αυτό;; 3/5

Η παιδική ηλικία ενός αρχηγού: Το τελευταίο και εκτενέστερο διήγημα του βιβλίου. Το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση ενός μελλοντικού «αρχηγού»… Οι πρώτες «πονηρές» σκέψεις και η λανθάνουσα ομοφυλοφιλία, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και εν τέλει η ματαιότητα της ζωής θεωρώ πως κάνουν το συγκεκριμένο διήγημα το πιο «αιχμηρό» σχόλιο του Σαρτρ. 4/5

Σε σύνολο θα βάλω 4/5* γιατί παρόλο που ο Σαρτρ θέλει να πιστέψει στην απόλυτη ελευθερία δεν μπορεί να αποφύγει μια μικρή μοιρολατρία, σε αντίθεση με τον Καμί ο οποίος όχι απλά πίστευε στην ανθρώπινη ελευθερία και είχε απαλλαχτεί από τον παράγοντα «μοίρα» αλλά είχε δώσει και τον ορισμό του παραλόγου που ουσιαστικά μας κάνει ανθρώπους…Γνωρίζοντας το παράλογο συνειδητοποιεί ότι η υψηλή αλήθεια της ύπαρξης που θέτει τις βάσεις για την αλήθεια δεν υπάρχει .
 
Top