Ημερολόγια

Εσκιβέλ

Κοινωνός
Ημερολόγιο... Σίγουρα κάτι πολύ προσωπικό! Πρώτα απ'όλα γράφετε ημερολόγιο; Εγώ παρόλο που γράφω, μερικά πράγματα αποφεύγω να τα αναφέρω, γιατί με το να εκφράσω τις σκέψεις μου με λέξεις στο χαρτί νιώθω, σαν να γινονται πιο πραγματικές, πιο απτές. Πως εάν γράψω ή πώ κάτι μπορεί αυτό να αλλάξει...ότι διαπράττω κατά κάποιο τρόπο ''ιεροσυλία''.Πως θα αντιδρούσατε λοιπόν αν κάποιος το διάβαζε παρά τη θέλησή σας; Η ακόμα θα το δίνατε σε κάποιον με τη θέλησή σας;
 

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε τί εννοεί ο καθένας :)) ημερολόγιο.
Κρατάω ημερολόγιο λεπτομερές, για τις κινήσεις μου και τις δραστηριότητές μου, ώστε να θυμάμαι τί έκανα και πότε.
Κρατάω σημειώσεις για πράγματα που με ενδιαφέρει να θυμάμαι ακριβώς, πώς συμβαίνουν.
Γράφω λογοτεχνικό ημερολόγιο.
Διατηρώ προσωπικό ημερολόγιο όπου αποθέτω τα μύχια της καρδιάς και της σκέψης μου.
Κ.λ.π. ...

Θεωρώ ότι το τελευταίο είναι κάτι που δεν θα ήθελα να μοιραστώ με κανέναν, αν και το συναντάμε περισσότερο στις εφηβικές ηλικίες.
Σημειώσεις τώρα, που κρατάω είτε στον υπολογιστή είτε σε σημειωματάρια, πάλι δεν θέλω να τις μοιράζομαι μιας και αφορούν δικές μου δουλειές ή σκέψεις.
 

Δεινομάχη

Κοινωνός
Στην εφηβεία μου είχα κάνει τη σκέψη να κρατήσω ημερολόγιο, να καταγράψω κυρίως αυτά που με απασχολούσαν, αυτά που σκεφτόμουν. Η αποτύπωση αυτή όμως δεν μου ήταν εύκολη! Θα ήθελα η καταγραφή να ήταν αυτόματη από τον εγκέφαλό μου, χωρίς να μεσολαβεί το χέρι κ το στυλό που καθυστερούσαν και "αλλοίωναν" τη σκέψη μου! Επίσης η δέσμευση αυτή που είχε να κάνει με μια δέσμευση στο χρόνο, με τρόμαζε κ με κούραζε πριν καν ξεκινήσω!

Έτσι ημερολόγιο δεν κράτησα ποτέ! Κάποιες φορές όμως κατέγραφα κάποιες σκέψεις ή κατέγραφα γεγονότα με διάφορους τρόπους! Για παράδειγμα ένα εισιτήριο, ένα τραγούδι, ένα σχόλιο, μια φωτογραφία, ένα απόκομμα εφημερίδας.
Ακόμη κ τώρα υπάρχουν τέτοιοι τρόποι καταγραφής. Υπάρχει στο σπίτι μας ένα τετράδιο που φιλοξενεί διάφορα σχόλια, "χαζομαρίτσες", αφιερώσεις... από τα πιο άσχετα ως τα πιο ουσιαστικά! Τετράδιο κοινόχρηστο και δεν είναι προσωπικό ώστε η ανάγνωσή του ή η χρήση του να είναι ιεροσυλία! Αν όμως είχα προσωπικό ημερολόγιο, δύσκολα θα το μοιραζόμουν ή για να το μοιραστώ θα έπρεπε το άλλο άτομο να είναι πολύ πολύ κοντά μου.

Εσκιβέλ, λες: "...γιατί με το να εκφράσω τις σκέψεις μου με λέξεις στο χαρτί νιώθω, σαν να γινονται πιο πραγματικές, πιο απτές." Ίσως κάποιες απ΄αυτές να θες να τις μοιραστείς κάποια στιγμή μαζί μας, να τις δεις να παίρνουν άλλη διάσταση. Εγώ με χαρά θα τις περιμένω. :)


υγ: Εσκιβέλ, αν είχα μια κόρη στην εφηβεία, δεν θα ήθελα να διαβάσω το ημερολόγιό της, μα θα μου άρεσε να μοιραζόταν μαζί μου κάποια κομμάτια του.
 

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Υπάρχει στο σπίτι μας ένα τετράδιο που φιλοξενεί διάφορα σχόλια, "χαζομαρίτσες", αφιερώσεις... από τα πιο άσχετα ως τα πιο ουσιαστικά! Τετράδιο κοινόχρηστο...

υγ: Εσκιβέλ, αν είχα μια κόρη στην εφηβεία, δεν θα ήθελα να διαβάσω το ημερολόγιό της, μα θα μου άρεσε να μοιραζόταν μαζί μου κάποια κομμάτια του.
Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα αυτή του κοινού τετραδίου. Φαντάζομαι οτι δίνει ευκαιρίες σε όλα τα μέλη, να αποκαλύπτουν πτυχές δικές τους ή να ανακαλύπτουν αυτές των άλλων!
Και, ναι, δεν έχει νόημα να παρα-βιάζεις τα προσωπικά και των πιό δικών σου. Όμως όταν έρχεται κάποιος να ακουμπήσει στην παλάμη σου τις σκέψεις του, είναι πολύ όμορφο μοίρασμα.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
κρατησα ημερολογιο για λιγες μερες πριν πολλα χρονια (δημοτικο)

Κατεγραφα κυριως σκεψεις κια συναισθηματα, με βαση τις εμπειριες μου. Δεν συνεβαινε και κατι το συνταρακτικο στην ζωη μου εκεινο το καλοκαιρι, και ετσι το σταματησα, αν και εγραφα κατεβατα ολοκληρα για ασημαντα γεγονοτα.

Το καταχωνιασα σε μια ντουλαπα του σπιτιου (σιγουρη πιστευα), και οποτε εψαχνα να βρω καποιο ρουχο, και το πετυχαινα, το διαβαζα. Τα ειχα γραψει τοσο καλα, που ηταν σαν να ξαναζουσα εκεινες τις στιγμες.

Δυστυχως, εναν περιπου χρονο αργοτερα, επεσε και στα χερια της μαμας μου, που το διαβασε, και δεν το σχολιασε και με τα πλεον κολακευτικα λογια.
Βλεπετε... ειπα πως κατεγραφα συναισθηματα, και τα.. συναισθηματα μου, δεν ηταν ακριβως ιδια με τα υπολοιπα κοριτσια της ηλικιας μου (τουλαχιστον ετσι το ειδε εκεινη).

Το καταχωνιασα καπου πιο κρυφα, αλλά λιγο καιρο αργοτερα το πεταξα αφου προηγουμενως το κομματιασα. Οι λεξεις ειχαν πια χασει το νοημα τους, εφοσον το διαβασε καποιος αλλος :(
Εχω επισης και μια γνωστη, που κρατα εδω και χρονια ημερολογιο. Η μητερα της μου εμπιστευτηκε πως το διαβαζει κρυφα, για να την ελεγχει.
(πιστευω πως ειναι αναποφευκτο να πεσει στα χερια καπου, απο την στιγμη που γραφτηκε, και μπορω να πω.. πως το δικο μου παθημα, μου εγινε σιγουρα μαθημα. Ουτε καν λευκωμα* δεν εχω κρατησει,)

Λευκωμα* τετραδιο, με διαφορες ερωτησεις που το δινεις σε φιλους να απαντησουν αναλογα. ΑΝ θες κολλας και φωτογραφιες ή ζωγραφιζεις.
 
Last edited:

Παραμυθού

Όμορφο Νιάτο
Εχω ένα τέτοιο λεύκωμα του '36, που σταματά απότομα με την κήρυξη του πολέμου, το '40. Δεν φαντάζεται κανείς πόσο επίκαιρα όλα και πόσο φρέσκες οι ιδέες όσων γράφουν! Ασε που το ξεφυλλίζω ευλαβικά σχεδόν. Δεν αισθάνομαι να παραβιάζω.

.............................................

Στα χρόνια του γυμνασίου, έγραφα στίχους. Και τώρα ακόμα, συμπαθητικούς τους βρίσκω και "ώριμους". Έφτασαν στα χέρια ενός καθηγητή που είχε συλλάβει την ιδέα να εκδόσει στίχους των νέων παιδιών της πόλης μας. Δικών του μαθητών και μη.
Δεν χρειαζόταν συμβόλαια κ.λ.π. Η 16χρονη υπογραφή μου, αρκούσε. Το ανακοίνωσα στο σπίτι, απλά για να το ξέρουν και δεν συζητήθηκε περαιτέρω. Άκουσα ένα "μπράβο κορίτσι μου" και τέλος.
Όταν κυκλοφόρησε η ανθολογία, ο καθηγητής έστειλε στον κάθε "ποιητή" από τρία αντίτυπα, όπως ήταν συμφωνημένο.
Πήγαινα σχολείο κι ο ταχυδρόμος περνούσε πρωί...
Στο σχόλασμα, βρήκα τη μητέρα μου να με περιμένει στην πόρτα, συγκινημένη και περήφανη για το βλαστάρι της. Κρατούσε έναν τόμο και μου ανακοίνωνε ότι "κατάλαβε τί περιείχε το δέμα και ανυπομονούσε να χαρεί. Έτσι, το άνοιξε".
Μου πήρε δέκα χρόνια για να ξαναγράψω στίχους. Υποσυνείδητα τιμωρούσα την αδιακρισία. Όσο κι αν καταλάβαινα τα αισθήματά της, δεν συγχώρεσα το οτι μου στέρησε τη χαρά να ανοίξω πρώτη εγώ, αυτό το τόσο δικό μου βιβλίο...
(Φαντάσου να ήταν και πιό προσωπικό το περιεχόμενο).
 

Εσκιβέλ

Κοινωνός
Κάποιες φορές όμως κατέγραφα κάποιες σκέψεις ή κατέγραφα γεγονότα με διάφορους τρόπους! Για παράδειγμα ένα εισιτήριο, ένα τραγούδι, ένα σχόλιο, μια φωτογραφία, ένα απόκομμα εφημερίδας.
Πολλές φορές κρατάω τέτοια ''αναμνηστικά '' γιατί είμαι φοβερά ξεχασιάρα και μερικά πράγματα αξίζει να τα θυμάσαι!:γιούπι:

υγ: Εσκιβέλ, αν είχα μια κόρη στην εφηβεία, δεν θα ήθελα να διαβάσω το ημερολόγιό της, μα θα μου άρεσε να μοιραζόταν μαζί μου κάποια κομμάτια του.
Και πολύ καλά θα έκανες! Πάντα είναι ωραία να μοιράζεται κανείς κάποια πράγματα ποτέ όμως αθέλητα και χωρις να έχει γνώση πως οι σκέψεις του βρίσκονται εκτεθειμένες...
 

Εσκιβέλ

Κοινωνός
κρατησα ημερολογιο για λιγες μερες πριν πολλα χρονια (δημοτικο)
Πολύ κρίμα που το πέταξες! Αν το διάαζες τώρα θα έβλεπες πόσο διαφορετικά σκεφτόσουν και τι παρατηρούσες περισσότερο τότε και φυσικά πόσο έχεις αλλάξει... Όλα φαίνονται πολύ διαφορετικά απ'την σκοπιά ενός παιδιού! Ένας απ'τους λόγους που ξανάρχισα να γράφω ημερολόγιο (και εγώ μετά το δημοτικό είχα σταματήσει) ήταν γιατί μου αρεσε που έβλεπα τις αλλαγές που είχαν συμβεί και στο χαρακτήρα μου αλλά και στον τρόπο σκέψης γενικότερα.
Είναι απίστευτα ωραίο να ξαναδιαβάζεις παλιά ημερολόγια!

Κατεγραφα κυριως σκεψεις κια συναισθηματα, με βαση τις εμπειριες μου. Δεν συνεβαινε και κατι το συνταρακτικο στην ζωη μου εκεινο το καλοκαιρι, και ετσι το σταματησα, αν και εγραφα κατεβατα ολοκληρα για ασημαντα γεγονοτα.
Αυτά που μας φαίνονται ασήμαντα κάποτε καταλήγουν να γίνονται γοητευτικά μερικές φορές.

Δυστυχως, εναν περιπου χρονο αργοτερα, επεσε και στα χερια της μαμας μου, που το διαβασε, και δεν το σχολιασε και με τα πλεον κολακευτικα λογια.
A! Έχουν λάβει γνώση οι φύλακες... Το λουκέτο που έχω βάλει... Θα χρειαστεί τις υπερδυνάμεις που έχει ο Φάρος στα όνειρά του και βάλε!!!:))))

Εχω επισης και μια γνωστη, που κρατα εδω και χρονια ημερολογιο. Η μητερα της μου εμπιστευτηκε πως το διαβαζει κρυφα, για να την ελεγχει.
Πραγματικά απαίσιο! Δεν θα το άντεχα να βρίσκομαι σ'αυτή τη θέση...
 

Λάχεσις

Όμορφο Νιάτο
Μμμμ παιδια θα ηθελα να μοιραστω τις σκεψεις μου και τις εμπειριες μου μαζι σας ομως πολυ φοβαμαι οτι θα σας κουρασω...:ντροπή:

Ξεκινησα να γραφω και κατεληξα να γεμισω μια ολολκηρη σελιδα!Μιλαμε για γιγα-αναρτηση!Δεν ξερω αν επιτρεπεται να γραφω τοσο πολυ..χαχαχα...:))))
 

Λάχεσις

Όμορφο Νιάτο
Γκουχ γκουχ!Τωρα ντρεπομαι...ειναι που παρασυρθηκα βλεπετε...

Ενταξει παραθετω την απαντηση μου...και μην το παρακανετε με τις
ντοματες!:χαχαχα:(τουλαχιστον να ειναι γινομενες!:ρ)

Το παρακατω κειμενο θελει γερα νευρα!Προειδοποιησα!



Τωρα εγω τι να πω?:χμχμ:

Επιχειρησα πολλες φορες να κρατησω ημερολογιο...ομως ποτε δεν τα καταφερα...:ρ

Οι περισσοτερες αποπειρες εγιναν αν καιρο γυμνασιου και η τελευταια στην Α λυκειου...

Ας απαντησω αρχικα στο πρωτο σκελος της ερωτησης της Εσκιβελ...

Εμμ...καθε φορα που ανοιγα τις σελιδες ενος τετραδιου και το βαφτιζα ημερολογιο παρατηρουσα τα εξεις πραγματα:

-Εγραφα πολλες σελιδες...μια μερα μου μπορουσε να αποτυπωθει σε τουλαχιστον 20 με 25 σελιδες (και να φανταστειτε οτι ποτε δεν καταφερνα να περιγραψω αυτα που ηθελα με καθε σημαντικη λεπτομερεια για μενα!:ρ)

-Αδυνατουσα να βρω καποια αρχη και καποιο τελος...απο που να ξεκινουσα?Η ζωη αρχιζει απο τοτε που με θυμαμαι και ειχαν συμβει τοσα πολλα γεγονοτα που συσχετιζονταν το ενα με το αλλο!Και τωρα επρεπε εγω να κατσω και να τα αναφερω ολα στο χαζο-ημερολογιο?Και πες οτι καταφερνα να του τα εξιστορησω (μετα απο 3 χρονια)Χα!Δεν θα μπορουσα να τα αποτυπωσω στο χαρτι ετσι οπως εγιναν!Με τα ακριβη συναισθηματα τους,το αρωμα τους,το χρωμα τους...ενταξει ειμαι καλη στο να γραφω και στο να στολιζω τις προτασεις μου με ομορφα μαργαριταρια...αλλα αυτο συμβαινει οταν αναφερομαι στο προσφατο παρελθον!Η στο παρον...αλλα...τοτε που ημουν πιο μικρη....τοτε που δεν ειχα αρχες και εγνοιες για το πως να εκφραστω...για το πως να τα κανω ολα να ηχουν πιο λυρικα και ποιητικα....τοτε που λειτουργουσα με κριτηριο μονο τα ενστικτα μου...πολλα σημαντικα γεγονοτα της ζωης μου-αρρηκτα συνδεδεμενοι κρυκοι που ερμηνευουν τον λογο που σκεφτομαι και εκφραζομαι με τον ταδε τροπο-γραφτηκαν στην καρδια και στο μυαλο μου σαν φωτογραφια...ομως δεν μπορουσα να περιγραψω αυτη τη φωτογραφια σε κανεναν...απλα γιατι τα ματια που την αντικρισαν για πρωτη φορα αλλαξαν...μεγαλωσαν...αυτη η φωτογραφια ηταν αποθηκευμενη στην καρδια μου με ενα μυστικο κωδικα που δεν μπορουσα να σπασω και να αποκωδικοποιησω...αλλα τι περιεργο?Καποτε μπορουσα να το αποκωδικοποιησω..αν και ποια δεν θυμομουν τον κωδικο....δεν ξερω αν με καταλαβενετε...

-Ενιωθα φυλακισμενη στις σελλιδες του ημερολογιου!Σαν καποια αορατα δεσμα να με εμποδιζαν να ανοιξω την καρδια μου...μαλλον με φοβιζε ο ογκος ολων ειχα να πω...αυτη η ασυνδετη αρχη που αναφερω πιο πανω...ενιωθα οτι το μηκος του τετραδιου αλλα και αυτη η ατιμη διασταση που δεν θα κατανοησω ποτε-ο χρονος-με εμποδιζαν να βγαλω απο μεσα τον πραγματικο μου εαυτο...μου εβαζαν κανονες,προυποθεσεις,χρονικα εμποδια...

-Καποια στιγμη,αφου εκανα ολες τις παραπανω σκεψεις επιανα τον εαυτο μου να προβληματιζεται...τι ειναι το πιο γρηγορο πραγμα στον κοσμο?Σιγουρα η σκεψη...μεσα σε ενα λεπτο καταφερα να ανακαλεσω ολη μου τη ζωη...ομως εδω στο ημερολογιο, εχουν περασει 5 λεπτα που γραφω κι ομως εχω γεμισει με τα ατσαλα μου γραμματα μονο 3 σειρες....αστειο ε?

-Το ημερολογιο μετατρεποταν τελικα σε απομνημονευματα.Ενα δοκιμιο εμενα πρωταγωνιστρια...μια αφηβη κοπελα που αντι να καθεται να γραφει πως ηταν η μερα της και πως μαγνητισε το βλεμμα του αγοριου που την ενδιεφερε, καθοταν και αραδιαζε τις σκεψεις και προβληματισμους σχετικα με τον χωροχρονο,το συμπαν,τη ματαιοτητα και αλλα μεταφυσικα γεγονοτα...

-Τελικα το ημερολογιο μετατρεποταν σε παραμυθι.Οταν εν τελη συνειδητοποιουσα οτι το ημερολογια δακρυζε και μου παραπονιοταν που το βαφτησα ημερολογιο αλλα το εντυσα με την στολη ενος επιστημονα η ενος μαγου ελεγα οτι επρεπε να κρατησω το υφος που ειχα αποφασισει εξ'αρχης να ακολουθησω...Ομως φτου!Παλι αυτος ο περιορισμος και η φυλακη..ενιωθα να πνιγομαι...ηθελα οξυγονο...και ξαφνικα εβγαινα απο την επιφανεια μια κρυσταλλινης λιμνης...ανεπνεα...ημουν ζωντανη...υψωνα το βλεμμα μου κι εβλεπα ενα φεγγαρολουσμενο καστρο με πετρινες προεξοχες...ειχα φτασει στην Ιθακη μου...εκει η βασιλισσα μητερα και ο πατερας βασιλιας με περιμεναν...να φερω τις πληροφοριες που ειχα αποσπασει απο τον στρατο των Βορειων...και να σωσω το βασιλειο μας απο τη κακια βουληση του Χαους...

-Εν τελη το βραδυ δεν κοιμομουν...συνεχιζα να γραφω κι ας παραπονιοταν το σωμα μου οτι ηταν κουρασμενο...η φαντασια μου ηταν πιο δυνατη...ειχε νικησει την μαχη με τον γερο-υπνο...

-Το αλλο πρωι μετα το σχολειο και με μαυρους κυκλους κατω απο τα ματια ξαναδιαβαζα αυτα που ειχα γραψει...και σκεφτομουν ''ωραια γραφω.Ισως καποια μερα να γραψω το δικο μου βιβλιο...''

Και ενιωθα μια γαληνη,μια ικανοποιηση...τι ημερολογια και κουραφεξαλα?Ποιο το νοημα να θυμαμαι την απλη-αοσμη-αγευστη καθημερινοτητα...ποιος ο λογος να μου μακρυγορω για τα δεσμα που με δενουν?Ειμαι μια μαθητρια η οποια κανει ο,τι της λενε...πρεπει να πηγαινει σχολειο,να ακολουθει τους κανονες,να παιρνει καλους βαθμους,να παιρνει αδεια οταν πρεπει να βγει και να κανει οτι τις λενε οι μεγαλοι...Γιατι αυτοι ξερουν ενω εμεις ειμαστε αθωα και αφελη...χα!Μπουρδες!Δεν πειραζει!Εχω τις ιστοριες μου να με ταξιδευουν!Και ναι θα ακολουθω τους κανονες....θα σκυβω το κεφαλι...διοτι μονο ετσι θα τελειωσουν χωρις πολλες περιπετεις τα σχολικα χρονια...γρηγορα-γρηγορα...και θα μπορεσω να ειμαι ελευθερη!Ετοιμηνα ζησω τη δικη μου περιπετεια...

Κι ετσι τελειωνε η περιοδος του ημερολογιου...πεπεισμενη οτι δεν θα με οφελουσε σε τιποτα και δινοντας δυναμοτικα χαπακια στην αυτοπεποιηθηση μου και στα ονειρα μου πετουσα για ενα διαστημα στα συννεφα...

Φυσικα ερχοταν ο καιρος που παλι ενιωθα σαν φυλακισμενη...που χωνομουν με τα μουτρα στα προσωπικα μου,στα κουστομπολια...στις γηινες παραμετρους της ζωης....

Και αποφασιζα να οργανωσω τις σκεψεις μου σε ενα ημερολογιο...και δωστου παλι απο την αρχη....

Η τελευταια μου αναμνηση απο ημερολογιο απαντα στην τελευταια ερωτηση της Εσκιβελ...

Λεει αν θα εδινα σε καποιον να διαβασει το ημερολογιο μου!Χα!Τα ημερολογια-που μονο ημερολογια δεν ηταν- ευχαριστως θα τα εδινα σε καποιον οπου εβλεπε τα πραγματα οπως εγω...διοτι η μοναξια ειναι απαισιο συναισθημα...ειναι ομορφο να ξερεις οτι δεν εισαι ο μονος ονειροπαρμενος σε αυτη τη ζωη....

Ομως η τελευταια αποπειρα να γραψω ημερολογιο ηταν τραγικη και εληξε αδοξα...

Ειναι η πρωτη φορα που βρισκομουν σε συναισθηματικο χαος...ηθελα να οργανωσω τις σκεψεις μου...διοτι για πρωτη φορα δεν ειχα την ψυχραιμια να κανω το γνωστο εσωτερικο μονολογο με τον εαυτο μου...φοβομουν να αντικρισω τα αισθηματα μου...ισως το ημερολογιο να με βοηθουσε να τα ξεστομισω...

Ειναι η πρωτη φορα που εγραψα συνετα και συγκεντρωμενα...κι αυτο διοτι υπηρχε χρονικο πλαισιο,συγκεκριμενοι χαρακτηρες και χρονολογικη σειρα....

Ηταν η πρωτη φορα που ανακαλυψα οτι ημουν ερωτευμενη...

Ηταν η πρωτη φορα που αυτος ο συναισθηματικος επιταφιος επεσε στα χερια της μητερας μου....

Και τελος ηταν η πρωτη φορα που η μητερα μου φερθηκε σαν αμοιβαδα και αφησε ορισμενες πληροφοριες να διαρευσουν...στην μητερα της καλυτερης μου φιλης….η οποια ηταν ερωτευμενη με το ιδιο ατομο...

Δεν θελω να συνεχισω...μπορειτε να φανταστειτε τι ακολουθησε...





ΥΓ. Συγγνωμη αν σας κουρασα!Με πιασαν παλι τα ζουμια!Ειναι μια σειρα σκεψεων που ποτε δες τις ειχα βαλει κατω να τις αναλυσω...μου εκανε καλο...:)
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Λάχεση,

αυτή είναι η μοίρα όσων γράφουν μάλλον .... Μας προδίδει η ίδια μας η αγάπη. Άλλοτε είναι η μαμά, άλλοτε άλλοι, πάντοτε όμως το ίδιο απαίσιο συναίσθημα ότι παραβιάζουν ό, τι πιο πολύτιμο έχουμε :(
 

Γαλή

Όμορφο Νιάτο
Η αποτύπωση αυτή όμως δεν μου ήταν εύκολη! Θα ήθελα η καταγραφή να ήταν αυτόματη από τον εγκέφαλό μου, χωρίς να μεσολαβεί το χέρι κ το στυλό που καθυστερούσαν και "αλλοίωναν" τη σκέψη μου!

Όντως δεν είναι εύκολη η καταγραφή συναισθημάτων και σκέψεων. Αλλά είναι φοβερή πρόκληση! Η αυτόματη καταγραφή θα ήταν μια ιδανική λύση και θα έλυνε πολλά προβλήματα, ίσως ακόμα και επικοινωνίας.
Μπορει, ωστόσο, να είναι απαραίτητη μια τέτοια διαδικασία (ό,τι δηλαδή μεσολαβεί ως νοητική εξέλιξη από το όποιο μέρος του εγκεφάλου εδράζεται η σκέψη και το συναίσθημα έως τις κινήσεις του χεριού που αποτυπώνουν όλα αυτά στο χαρτί) για να συνειδητοποιήσουμε και εμείς οι ιδιοι τι ακριβώς υπάρχει στο μυαλό μας (ή στην καρδιά μας, για τους πιο ρομαντικούς).
Όταν καταφέρνω να αποτυπώσω ό,τι σκέφτομαι με λόγια είναι σαν να σχηματοποιείται ένα άμορφο νέφος.
Γι'αυτό και είναι πολλές οι φορές που ευχήθηκα να διάβαζαν το ημερολόγιο μου διάφοροι κατά καιρούς άνθρωποι, καθώς εκεί είχα καταφέρει να αποδώσω αυτό που δε μου έβγαινε στον προφορικό λόγο.
Δυστυχως, όμως, στη δική μου περίπτωση, ούτε καν η μητέρα μου ενδιαφέρεται να μάθει τι γράφω!:χαχαχα:
 

Δεινομάχη

Κοινωνός
Βιβλία, ημερολόγια που έχω διαβάσει κ αυτή τη στιγμή θυμάμαι: Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, Η Αλίκη στη Χώρα του LSD, Οι αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο αυτή τη στιγμή. Το ότι σε αυτά βρήκα σημεία που με εξέφραζαν, το ότι έγραφαν πράγματα όπως κ εγώ μπορεί να τα βλέπω, μου άρεσε πολύ. Ήταν εξερεύνηση του εαυτού μου κ σε ορισμένες φορές ταύτιση, σε άλλες πάλι ήταν ένας νέος δρόμος.

Λάχεση, πολύ όμορφη η παραπάνω ανάρτησή σου! Μου άρεσε για πολλούς λόγους. Μου άρεσε κ για αυτά που λέει και για τον τρόπο που τα λέει. Κάποια σημεία τα βρήκα εξαιρετικά!

Μετά από αυτή την όμορφη ανάρτηση και επίσης με αφορμή το: "Δυστυχως, όμως, στη δική μου περίπτωση, ούτε καν η μητέρα μου ενδιαφέρεται να μάθει τι γράφω!" που έγραψε η Γαλή, έχω την εξής πρόταση: όσες/οι κρατούν ημερολόγιοαν και έχουν κομμάτια που μπορούν και θέλουν, ας τα μοιραστούν μαζί μας. :) Με χαρά θα τα διαβάσουμε!

Περιμένουμε κ άλλες (τέτοιες) αναρτήσεις!
 

Εσκιβέλ

Κοινωνός
Όταν διάβασα για πρώτη φορά ένα ημερολόγιο και συγκεκριμένα της Άννας Φρανκ με εξέπληξαν πολύ οι ομοιότητες που έβρισκα στον τρόπο γραφής και στις σκέψεις μας όρισμένες φορές. Εγώ βέβαια καταγράφω περισσότερο σκέψεις παρά γεγονότα. Αν γράψω ενα γεγονός θα είναι κάτι που θα θέλω να θυμάμαι κάτι πολύ σημαντικό. Έτσι είναι πολύ όμορφο να παρατηρείς την αλλαγή στον τρόπο σκέψης όσο περνά ο καιρός. Χαίρομαι όταν βλέπω πως οι σκέψεις μου συγκριτικα με τεσσερα χρονια πριν (όταν ξεκίνησα να γράφω)
έχουν αλλάξει πολύ.

Λάχεση, πολύ όμορφη η παραπάνω ανάρτησή σου! Μου άρεσε για πολλούς λόγους. Μου άρεσε κ για αυτά που λέει και για τον τρόπο που τα λέει. Κάποια σημεία τα βρήκα εξαιρετικά!
Συμφωνώ και επαυξάνω!!!! :γιούπι:

Μετά από αυτή την όμορφη ανάρτηση και επίσης με αφορμή το: "Δυστυχως, όμως, στη δική μου περίπτωση, ούτε καν η μητέρα μου ενδιαφέρεται να μάθει τι γράφω!" που έγραψε η Γαλή, έχω την εξής πρόταση: όσες/οι κρατούν ημερολόγιο αν και έχουν κομμάτια που μπορούν και θέλουν, ας τα μοιραστούν μαζί μας. :) Με χαρά θα τα διαβάσουμε!
Εδώ γελάω εγώ όταν βλέπω τι γράφω! Αμα τα παραθέσω εδώ θα κανουμε... ομαδική θεραπεία γέλιου :χαχαχα:
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Ημερολόγιο στην ζωή μου όπως ανεφερα κράτησα για λίγες μόνο μερες.

Στην έκθεση δεν ημουν ποτέ αρκετά καλή ωστε να μπορώ να τυπώνω ακριβώς αυτά που σκέφτομαι. Με απογοήτευε το αποτέλεσμα, εστω και αν καποιοι θεωρουσαν πως γραφω καλα.

Ωστοσο υπηρξαν στιγμες που θελησα να γραψω κατι. Που θελησα να αποτυπωσω ενα συναισθημα στο χαρτι.

Ετσι.. εχω γραψει ενα-δυο γραμματα, που κατεγραφα μια συγκεκριμενη συναισθηματικη κατασταση της ζωης μου. Τα εγραψα σε στιγμές μεγαλης εντασης που ηθελα καπου να εκτονωσω απο που ενιωθα και μη βρισκοντας κανεναν κοντα μου να με καταλαβει. Τα εχω κρατησει ακομη, και οταν τα διαβαζω (τρεις φορες αν τα εχω κοιταξει απο τοτε), θυμαμαι ακριβως πως ημουν (θα ειχα εμπνευση τοτε).

Ολα ομως αλλαξαν απο τοτε που αρχισα να γραφω σε Η/Υ. Κατά περιεργο τροπο, τα χερια μου ακολουθουσαν τον τροπο σκεψης μου. Δεν εμενα πισω και κατορθωνα να αποτυπωνω με επιτυχια οτι σκεφτομουν και ηθελα να περασω.. Κοιταζω κατευθειαν αυτα που γραφω και δεν αργω.
Λες και η γραφη με εμποδιζε.. και ας εγραφα για χρονια ολοκληρα, αν και.. αρκετα γρηγορα ποτε δεν τα καταφερα να γραψω. (νομιζω οτι η ταχυτητα ειναι προβλημα σε ατομα που γραφουν με το αριστερο χερι)

Απο τοτε μεχρι σημερα, δεν ξαναεγραψα σε χαρτι. Τα παντα στον υπολογιστη.
Δυστυχως πληρωσα το τιμημα με το να εχω ξεχασει να γραφω. Απο καλιγραφια πλεον.. δεν μπορω να δω τα γραμματα μου (καποτε εκανα ωραια γραμματα), και μου αρεσουν τα ωραια γραμματα..

Ημερολογιο παντως δεν κρατω ουτε σημερα. Ισως καταφυγω και παλι σε καποιο γραμμα καποιοα στιγμη στο μελλον που θελησω παρα πολυ να εκφρασω κατι..
 

Εσκιβέλ

Κοινωνός
Ολα ομως αλλαξαν απο τοτε που αρχισα να γραφω σε Η/Υ. Κατά περιεργο τροπο, τα χερια μου ακολουθουσαν τον τροπο σκεψης μου. Δεν εμενα πισω και κατορθωνα να αποτυπωνω με επιτυχια οτι σκεφτομουν και ηθελα να περασω.. Κοιταζω κατευθειαν αυτα που γραφω και δεν αργω.
Με μένα συμβαίνει εντελώς το αντίθετο! Από τότε που αρχισα να γράφω στον υπολογιστή έχω αρχίσει να ξεχνάω και την ορθογραφία και συχνά αναρωτιέμαι πως μπορεί να γράφεται μια λέξη. Τελείως διαφορετική η αίσθηση του να γράφεις στο χαρτί και σαφώς την προτιμάω.... :ένοχος:
 
Ναι, από 12 χρονών κρατάω ημερολόγιο, παλιότερα σε καθημερινή βάση και τώρα πιο αραιά. Όπως καταλαβαίνετε περιλαμβάνει πια πολλούς τόμους (είμαι 30 χρονών!), και δεν μου πολυαρέσει να τα ξαναβλέπω, γι΄ αυτό και τα έχω καταχωνιασμένα στο πατρικό μου.

Αναρωτιέμαι λοιπόν και γω γιατί το έκανα και γιατί συνεχίζω να το κάνω. Ίσως είναι ο εν δυνάμει...συγγραφέας που βγαίνει από μέσα μου... :)
 

Φαίη

Κοινωνός
Κι εγώ από πιτσιρίκι την είχα αυτή τη συνήθεια. Γράφοντας στο χαρτί ήταν σαν να μοιράζομαι με κάποιον τις πιο ενδόμυχες μου σκέψεις χωρίς να χρειάζεται να ανησυχώ για ενδεχόμενη κριτική..!
Τελευταία την έχω κόψει πάντως τη συνήθεια αυτή, ενώ ταυτόχρονα έχω ξεφορτωθεί τα τετράδια που κρατούσα στο παρελθόν. Δεν μου αρέσει να ανατρέχω σε αυτά γιατί συνήθως έγραφα όταν είχα τις μαύρες μου, οπότε δε θέλω να θυμάμαι άσχημες στιγμές. Συν το ότι υπάρχει ο κίνδυνος πάντα να πέσουν σε χέρια που δε θα έπρεπε :πανικός:
 

Φένια

Κοινωνός
Από μικρή σκεφτόμουν να καταγράψω σε ημερολόγιο τα σημαντικά γεγονότα της ζωής μου και τις σκέψεις μου γι αυτά. Δεν το έκανα ποτέ, κυρίως από τον φόβο ότι θα μπορούσε να πέσει στα χέρια κάποιου άλλου (ήμουν ανέκαθεν μυστικοπαθής). Λυπάμαι γι' αυτό, φανταστείτε να είχα τώρα την ανασκόπηση μισού αιώνα! Παρηγοριέμαι με την σκέψη ότι θα γράψω κάποια μέρα, αργότερα (αν ζώ), την αυτοβιογραφία μου. Ισως να μην ενδιαφέρει κανέναν, αλλά είμαι σίγουρη ότι έτσι θα αναγκαστώ να θυμηθώ πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές.
 
Top