Η ομοφυλοφιλία / εφηβοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα

Φάρε τώρα με μπέρδεψες. :χμ: Εγώ είχα ακούσει πως πρέπει πρώτα η υπόθεση να περάσει από δικαστήριο (δηλαδή δεν αρκεί, να συναινούν νύφη, γαμπρός και πεθερός/α). Δεν ισχύει αυτό; Έναν δικηγόρο βρε παιδιά να μας διαφωτίσει!!! :))))
 
Έβαλα από περιέργεια μερικά ονόματα στη Βικιπαίδεια και ορίστε τι μας δείχνει:

Σόλων ο Αθηναίος: 639 - 559 π.Χ. : 80 ετών

Περικλής: περίπου 495-429 : 66 ετών

Πλάτωνας: 427 π.Χ.–347 : 80 ετών

Σωκράτης: περίπου 470 π.Χ. ή 469 π.Χ. - 399 π.Χ: θανατώθηκε σε ηλικία 71 ετών και το πνεύμα του ήταν αυτό που ξέρουμε.

Αριστοτέλης: 384 - 322 π.Χ.: 62 ετών

Ηρόδοτος: 485 - 421/415 π.Χ.: τουλάχιστον 64 ετών

Επίκουρος: 341 π.Χ. - 270 π.Χ.: 71 ετών

Αυτοί βέβαια ήταν φιλόσοφοι, πάντως το να μιλάμε για μέσο όρο ηλικίας τα 30 ή 35 είναι σίγουρα παραπληροφόρηση. Ίσως λόγω των πολέμων και φυσικά λόγω της έλλειψης της σημερινής επιστήμης ο μέσος όρος να έπεφτε γύρω στα 50, και πάλι μπορεί να λέω λίγο. Αν έχει κάποιος σίγουρη πηγή, ας μας την παραθέσει.

Ίσως θα πρέπει να γράφουμε την λέξη "παιδεραστία" εντός εισαγωγικών από δω και μπρος. Εγώ το τόνισα και στην πρώτη ανάρτηση: δεν πρόκειται για την παιδεραστία, όπως την θεωρούμε σήμερα. Ούτε μιλάμε για να πάει κάποιος να βιάσει ένα τετράχρονο. Μιλάμε για έφηβους γύρω στα δεκαπέντε. Ας το βάζουμε λοιπόν εντός εισαγωγικών ή, αν μας ενοχλεί τόσο, ας το θεωρούμε απλώς ομοφυλοφυλία.
 
Χρύσα, κι εμένα μου φάνηκε περίεργο αυτό το 30-35. Προφανώς πρόκειται για λάθος. Ουδέποτε υπήρξε τόσο χαμηλός μ.ο. ηλικίας απ όσο ξέρω. Έμεινα κατάπληκτος.
 
Ο πατερας μου ελεγε, πως τους Σπαρτιατες τους εβαζαν να πολεμησουν διπλα διπλα (οσοι ειχαν σχεση δηλ), και σε περιπτωση που σκοτωνε ο εχθρος τον εναν, ο αλλος να πολεμουσε με περισσοτερη μανια για εκδικηση.

Οποτε.. ο Αχιλλεας να ειχε καρδια αγκιναρα, ή να ειχε μαθει να "αγαπα" με δυο τροπους;
Και ο Ιερός Λόχος της Θήβας είχε σχηματιστεί από τέτοια ζευγάρια και όπως λέει ο Πλούταρχος, στον Βίο του Πελοπίδα, τον αποκαλούσαν Ιερό γιατί ο Πλάτωνας είπε για τους εραστές πως είναι φίλοι εμπνευσμένοι από ένα θεό.

Πιστεύω πως οι αρχαίοι Έλληνες θαύμαζαν το ίδιο την ομορφιά σε άντρες και γυναίκες, άλλωστε και για τον Αλκιβιάδη έλεγαν πως όταν ήταν νέος έκλεβε τους άντρες από τις γυναίκες τους και όταν μεγάλωσε τις γυναίκες από τους συζύγους. Ο ίδιος ήταν που αντέστρεψε τους κανόνες του παιχνιδιού και κυνήγησε έναν μεγαλύτερο άντρα, τον Σωκράτη, όπως διηγείται στην παρέα του Συμποσιου, και φανερώνει τη ζήλια του όταν τον βλέπει να έχει καθίσει δίπλα στον Ωραίο Αγάθωνα.
 
http://www.iaen.gr/hronos_kai_ilikies_sti_bizantini_koinonia-b-47*111.html σελ 123 και 124

Οι αρρώστιες και οι συνθήκες ζωής ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που έχει συνηθίσει ο σύγχρονος άνθρωπος και το καταλαβαίνω ότι μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά εφ' όσον ανοίχτηκε ένα συγκεκριμένο θέμα, καλό είναι να λαμβάνονται υπ' όψιν και τα δεδομένα της εκάστοτε εποχής. Αλλιώς, μπορούμε να κάνουμε ένα ωραιότατο θέμα fan fiction. :ρ

Όσον αφορά τις ηλικίες με τους φιλόσοφους της αρχαιότητας, απλώς να υπενθυμίσω ότι οι φιλόσοφοι ήταν κατ' εξοχήν και κατά κύριο λόγο πλούσιοι, οι οποίοι δεν είχαν τίποτε άλλο να κάνουν με το χρόνο τους και έτσι φιλοσοφούσαν και προόδευσαν σε αυτό τον τομέα.

Δε θα συνεχίσω επί του θέματος, διότι το νήμα αφορά την παιδεραστία και την ομοφυλοφιλία και θα ήταν άτοπο.
 
Έψαξα και βρήκα μερικές πληροφορίες σχετικά με το θέμα και τη συζήτηση που ακολούθησε στο νήμα, από τη Δρ. Ελ. Παπαευθυμίου (Ιστορικός Τέχνης και Αρχαιολογίας).

Η αρχαιότερη αναφορά στην ιδεώδη ηλικία γάμου βρίσκεται στον Ησίοδο (Έργα και ημέραι, 695-698):
Να είσαι σε κατάλληλη ηλικία, όταν φέρεις γυναίκα για σύζυγο στο σπίτι, μήτε πολύ κάτω από τριάντα ετών, μήτε πολύ πιο μεγάλος. Αυτός ο γάμος είναι στην ώρα του. Η γυναίκα όμως ας κλείσει τέσσερα χρόνια στην ήβη, και στο πέμπτο ας παντρευτεί.

Πώς όμως καθορίζεται η αρχή της ήβης στη γυναίκα; Ίσως με την εμφάνιση της εμμηνορρυσίας γιατί χωρίς αυτή δεν είναι δυνατή η τεκνοποίηση, η οποία είναι και ο μοναδικός στόχος του αρχαίου ελληνικού γάμου. Επομένως αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι στις μεσογειακές χώρες η εμμηνορρυσία εμφανίζεται ανάμεσα στα δέκα με δώδεκα χρόνια, η κατάλληλη ηλικία για τις γυναίκες της εποχής του Ησίοδου είναι ανάμεσα στα δεκατέσσερα και στα δεκαέξι χρόνια.
Επίσης, σύμφωνα με μια ελεγεία του Σόλωνα η κατάλληλη ηλικία γάμου για έναν άνδρα ήταν ανάμεσα στα είκοσι επτά και στα τριάντα τέσσερα η οποία θεωρείται ακμή ή ωριμότητα του άνδρα.

Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι οι γυναίκες πρέπει να παντρεύονται ανάμεσα στα 16 - 20 και οι άνδρες 30-35, ενώ ο Αριστοτέλης θέλει τις γυναίκες γύρω στα 18 και τους άντρες στα 37.

Αντίθετα ο Πλούταρχος στη βιογραφία του Λυκούργου τονίζει ότι οι γυναίκες τις οποίες νυμφεύονταν οι Σπαρτιάτες δεν ήταν ούτε μικρές ούτε άγουρες αλλά, αντίθετα στην ακμή τους και ώριμες. Για τους άνδρες δε, η ιδεώδης ηλικία ήταν γύρω στα είκοσι πέντε.

Για να έρθουμε στο θέμα του νήματος.
Σε μια περιγραφή του Πλούταρχου ενός σπαρτιατικού γάμου (Λυκούργος, 15.4-9) μαθαθαίνουμε ότι ο γάμος με αρπαγή ίσχυε για τους απλούς σπαρτιάτες, είχε συμβολικό χαρακτήρα και για μερικά χρόνια κρατιόταν κρυφός γεγονός που αναφέρεται και από τον Ξενοφώντα (Λακεδαιμονίων Πολιτεία, 1.5). Έτσι υποθέτουμε ότι η νύφη μεταφερόταν κρυφά στο σπίτι του γαμπρού. Εκεί υποβαλλόταν σε μια τελετουργία τραβεστισμού, κατά την οποία, δηλαδή, μεταμφιεζόταν σε άντρα. Μια γυναίκα, που ονομαζόταν νυμφεύτρια, παραλάμβανε την αρπαγμένη κοπέλα και την κούρευε γουλί. Ύστερα της έδινε αντρικά ρούχα και παπούτσια και την έβαζε να πλαγιάσει μόνη στο σκοτάδι πάνω σε ένα αχυρόστρωμα. Στο σημείο αυτό ερχόταν να τη βρει νηφάλιος ο γαμπρός, ο οποίος είχε πρώτα δειπνήσει στα κοινά συσσίτια του καταυλισμού. Της έλυνε τη ζώνη και παίρνοντάς τη στα χέρια του την έφερνε στο κρεβάτι. Έμενε μαζί της λίγη ώρα και ύστερα αναχωρούσε μέσα στη νύχτα, για να πάει να κοιμηθεί με τους συντρόφους του. την επόμενη μέρα την περνούσε με τους συνομηλίκους του και ξεκουραζόταν, ενώ στη γυναίκα του πήγαινε κρυφά και με διακριτικότητα, ώστε να σμίγουν την κατάλληλη ώρα, χωρίς να τους παίρνουν είδηση. Η ίδια η γυναίκα του διευκόλυνε την κατάσταση με διάφορα τεχνάσματα (;;;;) ). Αυτό συνέβαινε ασφαλώς επειδή δεν επιτρεπόταν να ζήσουν μαζί η νύφη και ο γαμπρός, όπως στην Αθήνα, παρά μόνο όταν ο σύζυγος γινόταν τριάντα χρονών. (Πλούταρχος, Λυκούργος, 15.9).

Η κοπή των μαλλιών της νύφης σηματοδοτούσε την αρχή της μεταμόρφωσής της από παρθένο σε νόμιμη σύζυγο. Ποτέ πια ξανά δεν επιτρεπόταν να αφήσει τα μαλλιά της μακριά. Η παράδοξη αμφίεσή της με ανδρικά ρούχα έχει ερμηνευθεί ως έθιμο αποτροπαϊκό (= απομακρύνει τα δαιμονικά στοιχεία).
Όμως μια εύστοχη ψυχολογική ερμηνεία και των δυο πιο πάνω εθίμων είναι ότι η ανδρική εμφάνιση της νύφης αποσκοπούσε στο να διευκολύνει τη μετάβαση του γαμπρού από την αποκλειστικά ανδρική και ομοφυλοφιλική αγωγή του στην ετεροφυλική έγγαμη ζωή.
 
Last edited:
Έλνεκ, αυτό το λινκ στο οποίο μας παραπέμπεις μιλάει για τους Βυζαντινούς. Και πάλι, όμως, δεν κάνει λόγο για μέσο όρο ηλικίας τα 30 ή τα 35!!!

Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί χαρακτηρίζεις άτοπη την συζήτηση. Τόσες μελέτες έχουν γραφτεί ακριβώς πάνω στο θέμα. Τις θεωρείς άτοπες; Η θνησιμότητα δεν έχει τίποτα να κάνει με το θέμα μας. Εμείς για τον έρωτα συζητάμε :)
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
(Να σημειώσω οτι υπάρχει και ο ορος "εφηβοφιλία" που ειναι ισως πιο ουδετερα φορτισμενος απο τη λεξη "παιδεραστία". Αν συμφωνειτε να αλλαξω και τον τιτλο)
 
Η αρχαιότερη αναφορά στην ιδεώδη ηλικία γάμου βρίσκεται στον Ησίοδο (Έργα και ημέραι, 695-698):
Να είσαι σε κατάλληλη ηλικία, όταν φέρεις γυναίκα για σύζυγο στο σπίτι, μήτε πολύ κάτω από τριάντα ετών, μήτε πολύ πιο μεγάλος. Αυτός ο γάμος είναι στην ώρα του. Η γυναίκα όμως ας κλείσει τέσσερα χρόνια στην ήβη, και στο πέμπτο ας παντρευτεί.
Αυτό του Ησιόδου αναφέρεται και στον Πλούταρχο που διαβάζω. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι αφού η κατάλληλη ηλικία για να παντρευτεί ένας άντρας είναι γύρω στα 30, τότε τα 30 έτη δεν θεωρούνται "με το ένα πόδι στο λάκο".
 
Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να αλλαχτεί ο τίτλος, άλλωστε το "εφηβοφιλία" περιγράφει ακριβώς αυτό που λέμε εδώ.
 
Έλνεκ, αυτό το λινκ στο οποίο μας παραπέμπεις μιλάει για τους Βυζαντινούς. Και πάλι, όμως, δεν κάνει λόγο για μέσο όρο ηλικίας τα 30 ή τα 35!!!

Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί χαρακτηρίζεις άτοπη την συζήτηση. Τόσες μελέτες έχουν γραφτεί ακριβώς πάνω στο θέμα. Τις θεωρείς άτοπες; Η θνησιμότητα δεν έχει τίποτα να κάνει με το θέμα μας. Εμείς για τον έρωτα συζητάμε :)


:ωιμέ: Μα γι αυτό το λέω άτοπο...Θα είναι άτοπο, αν συνεχίσω να μιλάω για την ηλικία θνησιμότητας...Μάλλον δε διάβασες πολύ καλά το ποστ μου και ως προς την ουσία, δηλαδή.
Και το δοκίμιο που παραπέμπω βεβαιότατα κάνει λόγο για θνησιμότητα έως τα 35...Στη σελίδα 123 και συγκεκριμένα: "....Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, οι κάτοικοι της υπαίθρου είχαν κατά τη γέννησή τους προσδοκώμενη ζωή γύρω στα 25 χρόνια και έναν μέσο όρο ζωής γύρω στα 35 χρόνια. ...." και στην 124 συνεχίζει και με άλλα στοιχεία. Όταν παρέθεσα τον σύνδεσμο παραπάνω, έδωσα και συγκεκριμένες σελίδες προς ανάγνωση....

Και τώρα πλέον ζητάω συγνώμη που αναγκάστηκα να κάνω τόσα ποστ εκτός θέματος (και αυτό εννοούσα άτοπο). Λυπάμαι για το μάκρος, αλλά ήθελα να γίνω κατανοητή σε όσα πρόσθεσα.
 
Το συγκεκριμένο είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και πολύπλοκο θέμα. Αυτό που πιστεύω είναι ότι δεν είναι σωστό να κρίνουμε άλλες εποχές κατά τα σημερινά ήθη κι έθιμα, πράγμα το οποίο δυστυχώς είναι συνηθισμένο και ίσως αναπόφευκτο(ως ένα βαθμό). Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις. Δηλαδή, κατά την άποψη μου, δεν περιγράφει σωστά την αρχαία αυτή συνήθεια ούτε η λέξη ομοφυλοφιλία ούτε ,ακόμη περισσότερο, η λέξη παιδεραστία Ιδίως η δεύτερη είναι εντελώς ακατάλληλη, αφού οι ερωτικοί στόχοι ήταν έφηβοι, οι οποίοι ας μην ξεχνάμε, λόγω των πολέμων και της ενεργούς πολιτικής υπευθυνότητας από όλους στην αρχαία ελληνικοί πόλη- κράτος ήταν ζωτικής σημασίας να γίνει μια όσο το δυνατόν ορθότερη διάπλασή τους. Και ποιος θα το αναλάμβανε αυτό, αν σκεφτεί κανείς ότι η μητέρα -ακόμη και στη παιδική ηλικία του αγοριού- θεωρούνταν ακατάλληλη αφού ήταν απομακρυσμένη από τη ζωή και δεν μπορούσε να του εμφυσύσει τα κατάλληλα ιδανικά, ο παιδαγωγός ήταν δούλος οπότε ούτε αυτός θα μπορούσε να του εμφυσήσει τα κατάλληλα ιδανικά και ο πατέρας έλειπε στον πόλεμο ή ήταν υπερ-απασχολημένος με τη δημόσια ζωή; Εξάλλου, ένας νουνεχής αναγνώστης θα καταλάβει τη διαφορά των ηθών και δεν θα προσπαθήσει να μειώσει ερμηνευτικά την παρουσία της ομοφυλοφυλίας στα αρχαία κείμενα! Εξάλλου, τα αρχαία κείμενα οδηγούν μόνα τους προς την "ορθή" ερμηνεία και αν κάποιος σχολιαστής υπερβάλλει σε αυτό το δρόμο θα προκύψει μια γελοία αντίφαση! Συγνώμη που εξηγώ τόσο εκτενώς για αυτό το θέμα, ενώ δεν είμαι ιστορικός, αλλά έχω μόνο ερασιτεχνικό ενδιαφέρον! Όμως, είχα διαβάσει ένα βιβλίο των εκδόσεων Ζήτρος για τον έρωτα στην Αρχαία Ελλάδα και ήταν εξαιρετικά περιέργο ότι ,ενώ βασιζόταν στην δίκαιη και τολμηρή μετάφραση του Συκούτρη, με τα σχόλια κατάφερε να κάνει το θέμα τόσο σεμνότυφο και ανεδαφικό! Με είχαν πιάσει τα νεύρα μου με τον αντιεπιστημονικό τρόπο που ασχολούνταν με το θέμα:κατάρα!:, αφού έμπλεξε και χριστιανούς φιλόσοφους για να επειχειρηματολογήσει υπέρ του πάναγνου και απολύτως πνευματικού έρωτα!
Τέλος πάντων, για όποιον ενδιαφέρεται για την εποχή αλλά και για τη συγκεκριμένη συνήθεια συστήνω την ανάγνωση του βιβλίου της Μαίρης Ρενώ "Το τελευταίο κρασί". Διαδραματίζεται στην περίοδο του Πελλοπονησιακού Πολέμου και διηγείται την ιστορία 2 φίλων.
 
Το όλο θέμα το έθεσε σωστά η Χρυσιήδα στην εκκίνηση του νήματος. Οφείλουμε να δούμε τον έρωτα, υπό το πρίσμα της τότε κρατούσας άποψης. Γράφω για "έρωτα" διότι ως τέτοιος εννοείτο η προσπάθεια για τη σωματική και ψυχική ολοκλήρωση του άνδρα.
Σας παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το Συμπόσιο:
"Έπειτα, θα μάθει να θεωρεί πως η ψυχική ομορφιά αξίζει πολύ περισσότερο από τη σωματική. Ώστε, αν συμβεί μια όμορφη ψυχή να βρίσκεται μέσα σ’ ένα σώμα που έχει μέτρια έστω θέλγητρα, να μένει ικανοποιημένος μ’ αυτό και να του προσφέρει τον έρωτά του και να του δείχνει ενδιαφέρον, και να γεννάει και να επιζητεί να βρει εκείνα τα λόγια, που συντελούν στη βελτίωση της νεολαίας. Έτσι θ’ αναγκαστεί πάλι ν’ αντικρίσει την ομορφιά που υπάρχει στις πράξεις και στους θεσμούς, και να προσέξει πως μια εσωτερική ενότητα και συγγένεια ενώνει στο σύνολο της την ομορφιά, κι επομένως να θεωρήσει τη σωματική ομορφιά σαν κάτι που έχει πολύ μικρή αξία. Ύστερα όμως από τις πράξεις πρέπει ο οδηγητής του να τον οδηγήσει προς τις γνώσεις, για να ιδεί πάλι και των γνώσεων την ομορφιά και απλώνοντας το βλέμμα του προς την απέραντη πια έκταση του ωραίου, κι όχι στην ομορφιά πού υπάρχει σ’ ένα μονάχα, να πάψει πια να ‘ναι τιποτένιος και στενόκαρδος, και να μην υπηρετεί, σα δούλος, την ατομική ομορφιά, αγαπώντας […] είτ’ έναν ορισμένον άνθρωπο, είτ’ έναν τρόπο ζωής και όντας υποδουλωμένος σ’ αυτό .... Όποιος λοιπόν χειραγωγηθεί ως το σημείο αυτό στη σπουδή της ερωτικής τέχνης κι αντικρίσει σωστά και με τη σειρά, τη μια έπειτ’ από την άλλη, όλες τις μορφές του ωραίου, σαν φτάσει πια στο τέλος της ερωτικής μύησης, ξαφνικά θ’ αποκαλυφθεί μπρος στα μάτια της ψυχής του ένα εξαίσιο κάλλος, εκείνο ακριβώς, Σωκράτη, που για χάρη του υπέφερε όλες τις προηγούμενες ταλαιπωρίες".
 
Οταν μιλάμε για ομοφυλοφιλία και εφηβοφιλία στην αρχαία Ελλάδα, μιλάμε για όλη την τότε Ελλάδα? Υπήρχαν αυτές οι [προσπάθειες για ψυχική και σωματική ολοκλήρωση του άνδρα]σε μεγάλη έκταση αλλού εκτός της Αθήνας.
Υπήρχαν αυτά στην Σπάρτη στην Μακεδονία στην Ιονία νομίζω όχι.Αν κάνω λάθος ας μου το αποδείξει κάποιος.
Στην Αθήνα λοιπόν την διεφθαρμένη, διάφορα κοπρόσκυλα της εποχής,ανέπτυξαν τέτοιες συμπεριφορές ακριβώς επειδή ήταν κοπρόσκυλα.Επειδή ουδέποτε δούλευαν,το έκαναν άλλοι για αυτούς και επειδή σε τέτοια περιβάλλοντα ανθεί αυτού τού είδους η ερωτική ξεφτίλα.
Στην Αθήνα λοιπόν όπου η θέση της γυναίκας Μάνας ήταν στο γυναικωνίτη ως μηχανή παραγωγής απογόνων και εξέχουσα θέση στην κοινονική ζωή είχαν οι πόρνες.
Και μπορεί εγώ να κρίνω με σημερινά μέτρα ας δούμε όμως πως τους έκριναν σύγχρονοι τους όπως ο Αριστοφάνης πού τούς είχε ξεσκίσει στο κράξιμο.
 
Last edited by a moderator:
Ο Ηρόδοτος (που ζει τον 5ο πΧ αιώνα) αναφέρει ότι οι Πέρσες έμαθαν την παιδεραστία από τους Έλληνες.

Είναι γνωστό από τον Ξενοφώντα (5ος αι. πΧ) ότι ο Αγησίλαος βοηθήθηκε από τον εραστή του ναύαρχο Λύσανδρο να ανέλθει στο θρόνο της Σπάρτης παρόλο που ήταν κουτσός.

Ο Πλούταρχος (που ζει τον 1ο μΧ αιώνα) στο Περί παίδων αγωγής το καταδικάζει, αναφέρει όμως ότι ήταν συνηθισμένο όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην Θήβα, την Ήλιδα, την Κρήτη και τη Σπάρτη

Δεν μιλάμε λοιπόν για ένα φαινόμενο που περιορίζεται αποκλειστικά στην Αθήνα
 
Last edited:
Σχετικά με το ίδιο το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα, γνώριζα όλα αυτά εδώ και πολλά χρόνια και μου άρεσαν οι αναρτήσεις πολλών μελών, όπως η Χρυσηίδα, ο Αμοντιλιάδο, ο Γλωσσολάγνος κ.ά. Δεν θα συνεισφέρω κάποιο απόσπασμα στη συζήτηση αυτή τη στιγμή, γιατί έχω καιρό να διαβάσω αρχαίους φιλοσόφους. Αν βρω κάτι σχετικό στο μέλλον, θα επανέλθω. Συνεχίστε, παρακαλώ, χωρίς να πτοείστε!
 
Last edited by a moderator:
Σχετικά με την εφηβοφιλία είχα διαβάσει ενα κομμάτι,δεν θυμάμαι που το είχα διαβάσει γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, και διαφωτίστε με αν ισχύει αυτό ή δεν ήταν έγκυρο. Ελεγε, λοιπόν, το κείμενο πως ο εραστής ήταν ο ενήλικος άνδρας που είχε υπό την κηδεμονία του έναν νεο που λεγόταν ερωμένος και πέρα από τη σαρκική σχέση κυρίως τον προετοιμάσει για την μετέπειτα ενήλικη ζωή του (να τον μόρφωσει κλπ). Η δε πράξη ήταν ανολοκληρωτη, γινόταν στα μπούτια του νεαρού και όχι ψηλότερα (ελπίζω να το έθεσα κομψά μην νιώσει κανείς περίεργα) Κι αυτή η σχέση κρατούσε μέχρι να περάσει στο επόμενο στάδιο ο νεαρός οπότε και τελείωνε μαζί με την εκπαίδευσή του.
Ισχύει τελικά αυτό για την πράξη ή σκέφτηκε κάποιος να το "μαλακώσει" λίγο το θέμα;
 
Last edited by a moderator:
Ένα καλό και αναλυτικό στο θέμα βιβλίο είναι αυτό.
Προσεγγίζει το θέμα με αναλυτικό και επιστημονικό τρόπο.
Ίσως εκεί να το είδες Νηρηίδα. Αυτό που λες είναι σωστό και μάλιστα ήταν αυτό που μου έλυσε την απορία, πως ενώ θεωρούσαν την ερωτική σχέση ενός μεγαλύτερου άντρα-μέντορα με έναν έφηβο φυσιολογική, αποστρέφονταν τους παθητικούς εραστές και τους θεωρούσαν θηλυπρεπείς.
Η σκηνή μάλιστα της ερωτικής αυτής πράξης από την οποία φαίνεται να απουσιάζει η διείσδυση, εικονίζεται σε πολλά αγγεία. Ήταν κι αυτό μία απορία μου που λύθηκε από το βιβλίο…
 
Last edited:
Ένα συμπέρασμα που αβίαστα βγαίνει από όλες τις διαφορετικές απόψεις του νήματος είναι πως κουσούρια μπορούν να βρεθούν και στην ελληνική αρχαιότητα.Δεν πρέπει ούτε να
θεοποιούμε ούτε να απορρίπτουμε ολοκληρωτικά.Μας δίνεται η ευκαιρία να προβληματιστούμε κριτικά και να σεβόμαστε το διαφορετικό.Με γνώση και τιμιότητα να είμαστε
ειλικρινείς.
 
Ένα καλό και αναλυτικό στο θέμα βιβλίο είναι αυτό.
Προσεγγίζει το θέμα με αναλυτικό και επιστημονικό τρόπο.
Ίσως εκεί να το είδες Νηρηίδα. Αυτό που λες είναι σωστό και μάλιστα ήταν αυτό που μου έλυσε την απορία, πως ενώ θεωρούσαν την ερωτική σχέση ενός μεγαλύτερου άντρα-μέντορα με έναν έφηβο φυσιολογική, αποστρέφονταν τους παθητικούς εραστές και τους θεωρούσαν θηλυπρεπείς.
Η σκηνή μάλιστα της ερωτικής αυτής πράξης από την οποία φαίνεται να απουσιάζει η διείσδυση, εικονίζεται σε πολλά αγγεία. Ήταν κι αυτό μία απορία μου που λύθηκε από το βιβλίο…
Πραγματικά δε θυμάμαι αν ήταν αυτό ή άλλο βιβλίο (Τι στην οργή; Γεροντική άνοια; ), αλλά θυμάμαι και αυτό που αναφέρεις και υπογράμμισα για το οποίο κι εγώ είχα απορία με ποιο κριτήριο κάποιους τους αποδέχοταν και κάποιους τους χλεύαζαν.
 
Top