Ιζαμπέλ Αλιέντε

Παλαιοτερα υπήρξε μια απο τις αγαπημήνες μου συγγραφείς.

λίγα λογια για τη ζωή της:
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε - ανηψιά του δολοφονημένου προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, που δολοφονήθηκε στο πραξικόπημα του 1973 - γεννήθηκε το 1942 στο Περού. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε δύο παιδιά και δύο εγγόνια. Δούλεψε ασταμάτητα απο δεκαεπτά χρονών, πρώτα σαν δημοσιογράφος κι έπειτα σαν συγγραφέας. Το πρώτο της μυθιστόρημα, "Το σπίτι των πνευμάτων", δημοσιεύτηκε το 1982 και την καθιέρωσε αμέσως σαν ένα απο τα κορυφαία ονόματα των συγγραφέων, στη γλώσσα του Θερβάντες. Ζεί τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ.
πηγή: www.greekbooks.gr

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε Λόνα (Ισπανικά: Isabel Allende Llona), γεννημένη στη Λίμα του Περού στις 2 Αυγούστου 1942, είναι μια Χιλιανή μυθιστοριογράφος. Η Αλιέντε αποτελεί μια από τις πρώτες λατινοαμερικανίδες συγγραφείς που γνώρισαν διεθνή επιτυχία. Είναι διάσημη για την προσφορά της στην λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, τα μυθιστορήματα «Το Σπίτι των Πνευμάτων» (1982) και «Η Πόλη των Θηρίων» (2002). Τα μυθιστορήματά της συχνά περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, με έμφαση στη γυναικεία οπτική, αναμειγνύοντας μύθο και ρεαλισμό.
Έργα της έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 51 εκατομμύρια αντίτυπα. Έχει κάνει πολλές διαλέξεις και μεγάλες περιοδείες προώθησης των βιβλίων της, ενώ έχει διδάξει σε δέκα κολλέγια των Η.Π.Α. Το Σεπτέμβριο του 2010 παρέλαβε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της.[1]
Έχοντας λάβει την αμερικανική υπηκοότητα το 2003, σήμερα διαμένει με το σύζυγό της στην Καλιφόρνια.
Πηγή: www.el.wikipedia.org

τα πιο γνωστά βιβλία που έχει γράψει:

το σπίτι των πνευμάτων, του έρωτα και της σκιάς, όλες οι μέρες, Έυα Λούνα, το νησί κάτω απο τη θάλασσα, κόρη της μοίρας, Πάουλα κ.α.

προσωπικά είχα αρχίσει να την διαβάζω απο την εφηβεία μου και τότε έγινε μια απο τις αγαπημένες μου συγγραφείς. "το σπίτι των πνευμάτων" θεωρώ το κορυφαίο της έργο, από όλα οσα εχω διαβασει μέχρι στιγμής, με πολύ μυστήριο αλλα και πολιτικό παρασκήνιο.

γενικά είναι μια συγγραφέας με ωραίο λόγο, ωραία πλοκή έχει στα βιβλία της και φυσικά δε λείπει σχεδόν σε κανένα της βιβλίο το πολιτικό παρασκήνιο και οι πολιτικές εξελίξεις.μάλιστα προφανώς επειδή είχε πολιτικό παρελθόν στην οικογένεια της, αναφέρεται πολύ συχνά σε δικτατορίες υπαρκτές και μη, και στη δίψα των λαών να απαγκιστρωθούν απο αυτή.

επίσης, η τριλογία της(πόλη των θηρίων, το βασίλειο του χρυσού δράκοντα και το δάσος των πυγμαίων) που θεωρητικά απευθύνεται σε νεαρότερους αναγνώστες και αφορά περιβαλλοντικά ζητήματα κατά βάση και αναζητήσεις, είναι αρκετά καλή, με πιο πετυχημένο κατά τη γνώμη μου την "πόλη των θηρίων".

"η κόρης της μοίρας" αν και έχει αυτο το στοιχείο της περιπλάνησης δε με ενθουσίασε.

το " όλες οι μέρες " το έχω αγοράσει αλλά ακόμα δεν το έχω διαβασει, έχω ακούσει και για αυτό καλά λόγια.

μια φίλη μου μου είπε οτι είχε διαβάσει και το "πάουλα" και την είχε συγκλονίσει.αυτό είναι αληθινή ιστορία, όταν η κόρη της έπεσε σε κώμα κάθησε δίπλα της και της έγραφε, και μετά αυτά τα έδωσε στη δημοσιότητα με τη μορφή βιβλίου.δε ξέρω δεν το έχω πάρει αυτό, ίσως γιατί μου φαίνεται πολύ βαρύ σαν θέμα.
 
Το προηγούμενο καλοκαίρι διάβασα το Του έρωτα και της σκιάς, το πρώτο δικό της που διάβασα και επειδή είναι γνωστό όνομα (με αντικρουώμενες απόψεις) ψαχνόμουν αρκετό καιρό να διαβάσω κάτι από αυτήν. Δεν ήταν χάλια, δεν με ενθουσίασε όμως οπότε δεν έψαξα να διαβάσω τίποτα άλλο δικό της από τότε, αν και στο πίσω μέρος το μυαλού μου έχω να διαβάσω κάποτε και το σπίτι των πνευμάτων.

Να αναφέρω με την ευκαιρία ότι από αύριο η σειρά βιβλίων που έδωσε το έθνος το προηγούμενο καλοκαίρι (με την γνωστή χαμηλή τιμή και την αντίστοιχη χαμηλή ποιότητα έκδοσης) επανακυκλοφορεί από την εφημερίδα Ημερησία. Πρώτος τίτλος το Του έρωτα και της σκιάς
 
Κόρτο, ταπεινή μου γνώμη είναι ότι η Αλιέντε έγραψε ένα αριστούργημα με το πρώτο της βιβλίο, "Το σπίτι των πνευμάτων", το οποίο βασιζόταν εν πολλοίς στην οικογενειακή της ιστορία, και μετά από αυτό, η ποιότητα των βιβλίων της ποτέ δεν μπόρεσε να ξαναφτάσει στο ίδιο επίπεδο με εκείνο (με μόνη ίσως εξαίρεση την "Πάουλα", που εκείνο και αν ήταν βασισμένο στην προσωπική της ιστορία). Γενικώς τη θεωρώ ταλαντούχα συγγραφέα με όμορφη γραφή που ρέει πολύ ευχάριστα και σε κρατάει, αλλά ειλικρινά νομίζω ότι εκτός των βιβλίων όπου αναφέρεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην οικογένειά της, τα υπόλοιπα δε θα κέρδιζαν τον αναγνώστη σε βαθμό ώστε να διαβάσει την εργογραφία της. Αντίθετα, αν ξεκινήσεις με το Σπίτι των πνευμάτων, ίσως δελεαστείς να διαβάσεις και άλλα. Θα σου συνιστούσα λοιπόν να του δώσεις μια ευκαιρία κάποια στιγμή, είναι ένα έργο πολύ πλούσιο, με ιστορίες, εικόνες, προβληματισμούς, ιστορικά γεγονότα - γενικώς πιστεύω ότι είναι από τα σύγχρονα κλασικά βιβλία, και έδωσε βάση σε μια εξίσου συναρπαστική ταινία με φοβερές ερμηνείες.

Θυμάμαι όταν το διάβαζα, μου είχε κάνει εντύπωση ότι όλα τα ονόματα των πρωταγωνιστιρών είχαν σχέση με το λευκό και το φωτεινό: Κλάρα, Άλμπα, Μπλάνκα - κάτι που κατά κάποιο τρόπο σαν να τους έδινε μια φωτεινή αύρα σαν χαρακτήρες...
 
Καστάλια - και όποιος έχει διαβάσει "Το σπίτι των πνευμάτων" - μήπως θα σου ήταν εύκολο να με διαφωτίσεις ως προς ένα σημείο που με ενδιαφέρει πολύ...;

Έχω δει την ταινία αρκετές φορές και μου αρέσει για διάφορους λόγους, αλλά ιδίως για έναν... Λατρεύω τα δύο δωμάτια της Κλάρας, το πρώτο που είχε ως παιδί στο σπίτι των γονιών της και το τελευταίο όταν πια ζούσε μαζί με τον Εστεμπαν αλλά ταυτόχρονα χώρια. Διέφεραν σε ορισμένα σημεία, αλλά και στα δύο κυριαρχούσε το βαθύ μπλε και το μοτίβο των αστεριών. Θυμάμαι μάλιστα πως στο τέλος της ταινίας νιώθει αδύναμη και ζητά από την εγγονή της να την βοηθήσει να ξαπλώσει στην "θάλασσα της από αστέρια" εννοώντας το κρεβάτι της και γενικά τον προσωπικό χώρο της.

Αυτά τα δύο δωμάτια εντυπώθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου και έγιναν κάτι πολύ παραπάνω από πηγή έμπνευσης και επιρροής. Ήθελα λοιπόν να ρωτήσω αν στο βιβλίο υπάρχει εκτενής περιγραφή για αυτόν το χώρο και το νόημα που του απέδιδε η υπέροχα παράξενη Κλάρα.. θα με ενδιέφερε πολύ και θα ήταν ένας σημαντικός λόγος για να διαβάσω το βιβλίο.
 
Last edited:
Από την Ιζαμπελ Αλιεντε έχω διαβάσει μονάχα Το σπίτι των πνευμάτων και αυτό πριν πολύ καιρό, παρόλα αυτά εξακολουθεί να μένει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου.Αυτό που μου άρεσε σ'αυτό το βιβλίο είναι οι ζωντανές περιγραφές του ,η πλοκή των χαρακτήρων και της ιστορίας. Έχει πολιτικές αναφορές, έρωτες και μεταφυσικά στοιχεία. Θα το χαρακτήριζα ανάλαφρο ανάγνωσμα το οποίο δεν κουράζει. Ακόμα θυμάμαι τον Εστέμπαν Τρουέμπα και την Κλάρα :))))
 
Χήθκλιφ, δυστυχώς έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε που το διάβασα τελευταία φορά (την πρώτη πήγαινα ακόμα σχολείο), και έτσι μόνο αμυδρά μπορώ να θυμηθώ κάποιες λεπτομέρειες όπως αυτές που σε συγκίνησαν στην ταινία. Πάντως ο συμβολισμός του σπιτιού είναι πολύ έντονος στο βιβλίο - το σπίτι στο Τρες Μαρίας ήταν η προσωποποίηση του Εστεμπάν, τετράγωνο και λογικό όπως ο ίδιος, μέχρι που η Κλάρα κατακτά το πίσω μέρος του και το προσαρμόζει στον ονειρικό χαρακτήρα της, μεταμορφώνοντάς το σε έναν δικό της χώρο γαλήνης και ελευθερίας. Όλως περιέργως, θυμάμαι την περιγραφή του γαμήλιου κρεβατιού ως το καράβι σε μια θάλασσα από μπλε μετάξι. Και έτσι - εν κατακλείδι - νομίζω ότι η απάντηση στην ερώτησή σου είναι θετική: πιστεύω ότι θα βρεις μέσα στο βιβλίο αυτά που σε τράβηξαν αρχικά στην ταινία, και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Η γραφή της Αλιέντε είναι το μεγαλύτερο ατού της, κατά τη γνώμη μου. Στάθηκε τυχερή που είχε ένα τόσο πλούσιο θησαυροφυλάκιο ιστοριών - προσωπικές, οικογενειακές, εθνικές κλπ, αλλά ο τρόπος που τις διηγείται είναι απίστευτα ζωντανός και συναρπαστικός. Τα περισσότερα βιβλία της διαβάζονται απνευστί, έστω και αν μερικά από αυτά δεν καταφέρνουν να σε συγκινήσουν τόσο με την πλοκή τους. Εγώ ακόμα και τώρα, μετά από κάποια μέτρια βιβλία της, υποδέχομαι με ενδιαφέρον κάθε καινούριο της βιβλίο - τόσο δυνατή εντύπωση μου έχει αφήσει το πρώτο.
 
Έχοντας διαβάσει τα περισσότερα βιβλία της Αλιέντε, συμφωνώ απόλυτα και με το πρώτο και με το δεύτερο σχόλιο της Καστάλιας.

Και για μένα τα δυνατά της βιβλία, αυτά που καταφέρνουν να συγκινούν είναι το Σπίτι των πνευμάτων, και αυτά που βασίζονται στη ζωή της όπως η "Πάουλα".
Για να μην ξαναγράφω τα ίδια, θεωρείστε ότι ακριβώς τα ίδια με την Καστάλια θα έλεγα κι εγώ.:))
Και φυσικά κι εγώ τρέχω να αγοράσω κάθε νέο της βιβλίο.
 
Καστάλια σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση! Αυτό που λες για το σπίτι στο Τρες Μαρίας εξηγεί το γιατί δεν μου έκανε καμία αίσθηση και δεν μου άφησε εικόνες - επειδή δεν ήταν αντανάκλαση της Κλάρας αλλά του Εστέμπαν. Όπως θυμάμαι την ταινία μόνο το παιδικό της δωμάτιο και εκείνο που κρατούσε όταν πλέον είχε αποστασιοποιηθεί από εκείνον εξέπεμπαν αυτή τη μαγεία που με γοήτευσε τόσο... θα ακολουθήσω την συμβουλή σου και θα διαβάσω σίγουρα το βιβλίο.
 
Last edited:

Έχω δει την ταινία αρκετές φορές και μου αρέσει για διάφορους λόγους, αλλά ιδίως για έναν... Λατρεύω τα δύο δωμάτια της Κλάρας, το πρώτο που είχε ως παιδί στο σπίτι των γονιών της και το τελευταίο όταν πια ζούσε μαζί με τον Εστεμπαν αλλά ταυτόχρονα χώρια. Διέφεραν σε ορισμένα σημεία, αλλά και στα δύο κυριαρχούσε το βαθύ μπλε και το μοτίβο των αστεριών. Θυμάμαι μάλιστα πως στο τέλος της ταινίας νιώθει αδύναμη και ζητά από την εγγονή της να την βοηθήσει να ξαπλώσει στην "θάλασσα της από αστέρια" εννοώντας το κρεβάτι της και γενικά τον προσωπικό χώρο της.
Κάνοντας μια μικρή επανάληψη (ακούγοντας το βιβλίο αυτές τις μέρες), ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει εκτενής αναφορά στα δύο δωμάτια. Γενικότερα δεν υπάρχουν ιδιαίτερα λεπτομερείς περιγραφές του περιβάλλοντος. Στο βιβλίο το κομμάτι του τέλους της Κλάρας είναι εντελώς διαφορετικό από ό,τι στην ταινία. Ποτέ δεν ζήτησε από την εγγονή της να την βοηθήσει να ξαπλώσει στην "θάλασσά της από αστέρια".

Η Κλάρα έχοντας φυσικά την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον, είδε ότι ο δικός της θάνατος ήταν κοντά. Έτσι έκανε όλες τις απαραίτητες για εκείνη ετοιμασίες, μοίρασε τα πράγματά της, ετοίμασε αποχαιρετιστήριες κάρτες για τους δικούς της, και στην ουσία αποσύρθηκε μόνη της στο δωμάτιό της για να πεθάνει.

Άρα όλα αυτά είναι μάλλον του σεναρίου που γράφτηκε για την ταινία και δεν είναι από το βιβλίο.

Αν έχεις λατρέψει την ταινία για αυτόν τον λόγο, θα βρεις χιλιάδες άλλους μικρότερους ίσως λόγους για να λατρέψεις το βιβλίο. Για να κατανοήσεις περισσότερο τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στην ταινία, αλλά και για να ανακαλύψεις και άλλους χαρακτήρες που στην ταινία είτε δεν εμφανίζονται καθόλου είτε έχουν πολύ μικρή συμμετοχή σε αυτήν.
 
Last edited:
Ασημένια σε ευχαριστώ πολύ που θυμήθηκες την απορία μου και το έψαξες! Προφανώς είναι όπως λες αφού το έχεις πρόσφατο. Αυτό καθιστά την δουλειά του σκηνοθέτη (που είναι και ο σεναριογράφος) ακόμα πιο εμπνευσμένη στα μάτια μου, εφόσον πρόσθεσε στοιχεία τόσο ταιριαστά προς την αιθέρια και άπιαστη φύση της Κλάρας (σαν να είναι η ίδια ένα ουράνιο σώμα) και τόσο θελκτικά στο βλέμμα.

Είμαι πολύ οπτικός τύπος και οι εικόνες (ακόμα και οι νοερές) δίνουν ώθηση στην φαντασία μου... καθώς λοιπόν η όλη συζήτηση μου εξήψε την περιέργεια, θέλω να διαβάσω το βιβλίο μήπως εντοπίσω εναλλακτικά (αντί για το δωμάτιο) στοιχεία έμπνευσης όπως μου προτείνεις κι εσύ!
 
Last edited:
Αν κι απ' ότι κατάλαβα η Άννα έχει καιρό να γράψει, ήθελα να σχολιάσω ότι εμένα το "Κόρη της μοίρας" μου άρεσε...τί γνώμη έχετε οι υπόλοιποι όσοι το διαβάσατε;
Επίσης Κόρτο Μαλτέζε, το "Του έρωτα και της σκιάς" έχει γίνει επίσης πετυχημένη ταινία αν σ' ενδιαφέρει να τη δεις... :)
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Σήμερα με την «Ημερησία του Σαββάτου» απ΄ο,τι βλέπω,έχει μέσα το «Εύα Λούνα».Για όποιον δεν το έχει και το θέλει φυσικά!
 
Το πήρα!!! :)) Το έχω διαβάσει και παλιότερα από δανειστική βιβλιοθήκη και μου άρεσε οπότε είπα να το έχω δικό μου να το ξαναδιαβάσω όποτε θέλω και χωρίς χρονικό περιορισμό...
 
Α, νόμιζα πως έγραψες ότι το έχεις διαβάσει σε προηγούμενο post...
Συγνώμη Ιζαμπέλα μπερδεύτηκα. Νόμιζα ότι μου έλεγες για την κινηματογραφική διασκευή του Σπιτιού των πνευμάτων. Όντως το Του έρωτα και της σκιάς το έχω διαβάσει. Και πάλι συγνώμη :ντροπή:
 

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Ιζαμπέλα,το επόμενο Σάββατο ποιό βιβλίο θα βάλει η «Ημερησία» μια και την αγόρασες;
 
Συγνώμη Ιζαμπέλα μπερδεύτηκα. Νόμιζα ότι μου έλεγες για την κινηματογραφική διασκευή του Σπιτιού των πνευμάτων. Όντως το Του έρωτα και της σκιάς το έχω διαβάσει. Και πάλι συγνώμη :ντροπή:
Σιγά καλέ, δεν πειράζει :) Αν τυχόν δεις την ταινία να μου πεις πως σου φάνηκε...

Ιζαμπέλα,το επόμενο Σάββατο ποιό βιβλίο θα βάλει η «Ημερησία» μια και την αγόρασες;
Το "Κόρη της μοίρας" και πολύ χάρηκα που το είδα γιατί το είχα αλλά το έχω χάσει...αν βάλει και το "Σπίτι των πνευμάτων" αργότερα θα είμαι πολύ χαρούμενη καθώς θα έχω όλη την τριλογία... :γιούπι:
 
Last edited by a moderator:
Είπα κι εγώ να διαβάσω κάτι από Ιζαμπέλ Αλιέντε (για να πω την αλήθεια "τσίμπησα" περισσότερο στο ...επίθετό της!) Το βιβλίο που αγόρασα είναι το "Πάουλα", θα επανέλθω όταν το διαβάσω.
 
Top