Έλλη Μ
Συντονιστής
Τίτλος: Ανεμώλια
Συγγραφέας: Ισίδωρος Ζουργός
Εκδόσεις: Πατάκη
Έτος έκδοσης: 2011
Αριθμός σελίδων: 458
ISBN: 9789601641119
Τα τελευταία χρόνια έπεφτα πάνω στο όνομα και στα βιβλία του Ζουργού, χωρίς να εχω καταλάβει τι γίνεται με αυτόν/αυτά: Καινούρια ευπώλητα, ψιλοαδιάφορα ή όχι;
Τελειωσα χθες το Ανεμώλια. Ένα βιβλίο που κυλάει πολύ γρήγορα, με μια ιστορία όχι ιδιαίτερα πρωτοτυπη, με πολλά σημεία να με εχουν εκνευρίσει, παραξενέψει, θυμώσει. Και προσπαθώ να καταλάβω πόσα απο τα παραπάνω αισθήματα ειναι δικά μου ψ-θέματα (μάλλον όλα), μονοσήμαντη, προκατειλημμένη και κομπλεξική/γυναικεία (το απεύχομαι) οπτική ή αν και κάποιοι απο σας αισθανθηκατε ανάλογα πράγματα.
Κατ' αρχάς, λίγα πράγματα για το βιβλίο. Μια ανδροπαρέα 5 ατόμων απο τη Θεσσαλονίκη, μαζί απο παιδιά, τωρα λίγο πριν τα πενήντα αποφασίζουν να παρατήσουν τις (μικροαστικές) ζωές τους και να ξεκινήσουν για ένα ταξίδι με μια βάρκα, με αρχικό προορισμό τη Ρόδο ο οποίος, προορισμός ως επιλογή, ανάγεται στην κλασική πενταήμερη, εκει που ξεκινησαν όλα (προφανως τελος του σχολείου, αρχή άλλης περιόδου, πρώτες γνωριμίες με το σεξ κλπ) και σκοπό να δουν πού χάλασε η κομποστα, τι απέγινε η νιότη και τα όνειρά τους κι αν ό,τι γραφει, ξαναγράφει. (Φιλίες αντρικές και βαθεια δεσίματα, μ' αρεσουν, με γοητευουν. Κουβεντες με πολύ ποτό και πολύ τσιγάτο) Στην πορεία του ταξιδιου, προκύπτει κι άλλη στάση, με αφορμή μια γυναίκα ενώ ο αφηγητής αυτου του ταξιδιου, με συνεχή φλάσμπακς, κάνει αναδρομή στις ζωές και των 5 (απο παιδια, φοιτητες, γάμοι, οικογένειες κλπ). Φτασμενοι τύποι, σχεδόν νεόπλουτοι, και έμπλεοι ανίας.
Αφού το διαλύσει η παρέα, επιστρέφουν πίσω όλοι, εκτός από τον αφηγητή, που περιπλαναται στας Αθηνας.
Το βιβλιο δομειται πάνω στην Οδυσσεια, αποτελειται απο 24 κεφάλαια (από το α ως το ω - μικρά) με αντιστοιχους τίτλους-παραπομπές σε αυτήν, τον Οδυσσέα (weave, weaver of the wind) κλπ.
Εν ολίγοις, μια διαχείριση του ομηρικού έπους με σκοπό την καταγραφή της ανδρικής φυγής, με σαφείς αναφορές σε Ελένη, Ιθάκη, Πολύφημο, Καλυψώ, Οδυσσέα, Πάτροκλο, Μενελαο και Αγαμέμνονα αναμεσα στους ήρωες κλπ.
Ποια ειναι τα θέματά μου τώρα:
1. Πόσος (και πόσο επαναλαμβανόμενος) βερμπαλισμος, Θεε μου!
Οινωψ πόντος (παρεμπιπτοντως, δεν το θυμόμουν απο την Οδυσσεια, το θυμόμουν από τον Οδυσσέα), καλλίροος ποταμός (η Αγιου Δημητρίου), αναξ ανδρών, εκήβολος βασιλιάς, κρατερώνυχας λέοντας και άλλα πάρα πολλά.
Και ενώ έχει εξαιρετικές περιγραφές, πολύ καλή γλώσσα (στην οποία όλα τα παραπάνω περιττά ειναι) και ομορφη ατμόσφαιρα, αίφνης σου τσαμπουνά μια πρόταση τόσο κονότοπη που την ξαναδιαβάζεις, για να δεις αν κατάλαβες καλά.
2. Νομιζω οτι μπορώ (καλα) να καταλάβω τα αντρικά ζόρια, τα άγχη, το τέλμα των ερωτικών σχέσεων και από την αντρική σκοπιά, το γεγονός ότι ένας άντρας στα 50-55 αισθανεται πολύ νεότερος απο μια γυναίκα στην αντίστοιχη ηλικία και τί σημαινει να νιώθεις παγιδευμένος σε μια ζωη με παροπλισμένη την αδρεναλίνη. Εκτιμώ πάρα πολύ το αντρικό φύλο, θεωρώ εντιμότερα και καθαρότερα όντα τους άντρες από τις γυναίκες, γι΄αυτό και συγχρωτίζομαι μαζί τους καλύτερα. Όμως, σε όλα αυτα που περιέγραψα πριν την τελευταία πρόταση, ο Ζουργός μου έβγαλε μια μονοδιάστατη κατάσταση, με την έννοια ότι η ενοχή για το τέλος του γαμου, του ερωτικού ενδιαφέροντος και της απόφασης αυτών των πέντε να τα βροντηξουν και να φύγουν, βαραίνει τις γυναίκες!! Σόρρυ, ρε παιδια, εγώ ξερω οτι it takes two to tango. Δεν περιμενα να κανει αναλυση ή αντιπαράθεση ανδρών και γυναικών, αλλά αυτό πόρρω απέχει απο τη διαπίστωση οτι η γυναίκα φταίει για την εξέλιξη της σχέσης, της οικογένειας κλπ κλπ, λές και η θηλια ειναι ανδρική αποκλειστικότητα.
3. Προς το τέλος του βιβλιου, χωρις να καταλάβω σε τι χρησιμευει για την πλοκή αυτό, ο αφηγηγητης (που ειναι ένας από τους πέντε) αποκαλύπτει ότι
στη ζωή που άφησε πίσω, υπάρχει ένα παιδι. Και σα να μην έφτανε αυτό, ειναι ημιπληγικό. Εκει θύμωσα, και θύμωσα πολύ. Γιατι, ρε φίλε, μου τσαμπουνάς τόσες π@@@ς εδώ και 400 σελίδες για το μπούχτισμά σου, για τον βαρετό γάμο σου, για τη χλιαρή γυναίκα σου και το σόι της, το πόσο καταπιεζόσουν σε όλο και στο τέλος μου ξεφουρνίζεις κάτι τέτοιο; Γιατι δεν ξεκινάς ΑΠΟ αυτό και από το ζόρι που έχει μια τέτοια ζωή; Γιατι δεν στέκεσαι άλκιμος μπροστά μου να μου πεις οτι έγκωσες; Ποιος σου είπε οτι δε θα σε καταλάβω; Δε θα σε συγχωρήσω, αλλά θα σε κατανοήσω
Θέλω να πιστέυω οτι ο θυμός μου δεν έχει να κάνει με την σχετικά πρόσφατη μητρότητα, ούτε έχει να κάνει με τη γυναικεια (μου) φύση και την εγκατάλειψη (γυναίκας) από άντρα. Όσο το γυρνάω στο μυαλό μου, με ενοχλει μάλλον η αποδόμηση της εντιμότητας και του αντρικιου που μου προκάλεσε αυτή η πληροφορία για τον ήρωα. Δεν έχω στο μυαλό μου έτσι τους άνδρες και δη εναν χαρακτήρα που τον χτίζει τόσες σελίδες με διαφορετικό προφίλ.
Αυτά.
;;;;
Last edited by a moderator:
.