Καινούριο, γυαλιστερό κυκλομυθάκι!!

Ο κάμπος που κοιτάς,
μια ομορφιά, που δεν περιγράφεται με λόγια απλά!
Κόκκινα πρόβατα
ξεπροβάλλουν από τα στάχυα,
τα κίτρινα στάχυα,
χορτασμένα.
Οι άνεμοι λυσσομανούν
και τα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό,
κρύβοντας έτσι τη ντροπή κι τη χλομάδα του ήλιου.
Ξάφνου,
από τη βρεμένη γη,
το πουθενά,
ξεπρόβαλε ένα τεράστιο, καφεκόκκινο,
κάτι σαν πουλί χωρίς φτερά, μα ράμφος κυρτό
και μ’ ένα μάτι γεμάτο θλίψη,
που αναστάτωνε όποιον το έβλεπε.
Προχωρούσε αργά,
αλλά σκόνταψε στη μυτερή πέτρα
και χτύπησε στο δεξί γόνατο.
Ευτυχώς όμως
το πυκνό φτέρωμα δεν του δημιούργησε καμιά πληγή.
Όμως στη βιασύνη του πάνω,
κάτι έχασε.
Φαίνεται γλίστρησε ο ανόητος γρύλος του
ανάμεσα στα χόρτα


(Καλό είναι να προσέχουμε και τα σημεία στίξης του προηγούμενου)
 
Top