Κατά πόσο υπάρχει παραλογοτεχνία; Και κατά πόσο είναι η αστυνομική λογοτεχνία κάτι τέτοιο;

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Με παραξενεύει όταν ακούω πως κάποια λογοτεχνικά είδη, όπως είναι η αστυνομική λογοτεχνία κι η επιστημονική φαντασία (ΕΦ), δεν είναι κανονική λογοτεχνία αλλά "παραλογοτεχνία".

Για μένα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η αστυνομική λογοτεχνία κι η ΕΦ είναι κανονικότατα λογοτεχνικά είδη που δεν υστερούν σε τίποτα σε σχέση με άλλες λογοτεχνίες που, κι ακόμα κι αν υποτεθεί πως υστερούσαν, αυτό δεν θα τις έκανε αυτομάτως "παραλογοτεχνία".

Τί είναι όμως η "παραλογοτεχνία"; Αυτό θα ήταν ενδιαφέρον αν το όριζε κάποιος υπέρμαχος αυτής της άλλης άποψης. Αν μπορούσε να παραθέσει τα αντικειμενικά κριτήρια που κάνουν ένα λογοτεχνικό είδος "παραλογοτεχνία".

Κατά την δική μου γνώμη ο συγκεκριμένος όρος είναι απλά υποτιμητικός και δίχως πραγματικό περιεχόμενο.

Βιβλία όπως "Το Γεράκι τής Μάλτας" τού Ντάσιελ Χάμετ, "Ο Μεγάλος Ύπνος" τού Ρέιμοντ Τσάντλερ, "Η Πρυνής Θέση τού Σκοπευτή" τού Μανσέτ, "Ο Κατάσκοπος που Ήρθε από το Κρύο" τού Τζων Λε Καρέ, "Οι Δέκα Μικροί Νέγροι" τής Αγκάθας Κρίστη κτλ. είναι πολύ αξιόλογα βιβλία κι έχω μάλιστα την αίσθηση πως ανήκουν όχι απλά στην κανονική λογοτεχνία, αλλά στην κλασική λογοτεχνία πλέον.

Ναι, φαίνεται πως δεν υπάρχει παραλογοτεχνία. Ο διαχωρισμός είναι μάλλον: καλή και κακή λογοτεχνία όπου φυσικά ένα αστυνομικό μπορεί να υπερτερεί έναντι σε κάποιου άλλου είδους μυθιστόρημα.

Ίσως όμως να μην υπάρχει καν καλή και κακή λογοτεχνία κι αυτό το διαπιστώνεις όταν συζητήσεις με άλλους κι ό,τι για τον ένα είναι αριστούργημα για τον άλλο είναι σαβούρα κι ότι για τον ένα είναι κορυφή για τον άλλο πάτος. Πιστεύω πως ο διαχωρισμός είναι τελικά λογοτεχνία που μας αρέσει και λογοτεχνία που δεν μας αρέσει. Κι άλλωστε αυτό ισχύει για την τέχνη γενικότερα.
 

Φένια

Κοινωνός
Η εν λόγω άποψη είναι, πράγματι, διαδεδομένη. Στα μαθητικά μου χρόνια, όταν τα δύο παραπάνω είδη (αστυνομικά και ΕΦ) αποτελούσαν τα πλέον συνήθη μου αναγνώσματα, συνήθιζα να τα διανθίζω με βιβλία "βαριάς κουλτούρας", ώστε να δικαιολογούμαι - κυρίως στον εαυτό μου- για τα "ελαφρά" μου γούστα. Σήμερα, δεν σκέφτομαι πια με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχουν κείμενα καλογραμμένα ή κακογραμμένα, ανεξαρτήτως θέματος. Αλλωστε, το έχω ξαναδηλώσει, η απλή παράθεση περιγραφών και σκέψεων, χωρίς πλοκή και ενδιαφέρον θέμα, με κάνει να πλήττω αφόρητα, όσο αριστοτεχνική και αν είναι. Εφτασα στην ώριμη ηλικία και μπορώ πλέον να το δηλώσω απερίφραστα. Το αγαπημένο μου είδος αναγνώσματος είναι, μακράν, η ΕΦ!
 
Αυτοί που θεωρούν οποιοδήποτε λογοτεχνικό ύφος σαν παραλογοτεχνία είναι σαν αυτούς τους "δήθεν" που νομίζουν πως το χαβιάρι είναι καλύτερο από τον ταραμά μόνο και μόνο επειδή είναι ακριβότερο.

Αυγά ψαριού είναι και τα δύο, με διαφορετική γεύση, κάποιοι προτιμούν το ένα και κάποιοι προτιμούν το άλλο, σε κάποιους αρέσουν και τα δύο, κανείς δεν είναι λάθος. Δεν ξέρω αν έχουν σντίστοιχη θρεπτική αξία, αλλά η τροφή είναι κάτι παραπάνω από τη θρέψη, είναι απόλαυση.

Φυσικά, το κάθε ένα έχει το χρόνο του. Θα ήταν εξ' ίσου παράλογο να φέρει κανείς χαβιάρι την Καθαρά Δευτέρα, όσο το να σερβίρει ταραμοσαλάτα στη δεξίωσή του ο Πρέσβης (ξέρετε, αυτός που μας κακομαθαίνει)

Και βέβαια, μια ταραμοσαλάτα μπορεί πάντα να βγει αποτυχημένη, όπως και ένα χαβιάρι μπορεί να είναι μπαγιάτικο.
 
Last edited:

Ρεγινόρα

Κοινωνός
Το Πρόσωπο Του Σκύλου με κάλυψε απόλυτα! :))))

Και θα συμφωνήσω και με τη Φένια και τον Φάρο φυσικά. Κανείς δεν μπορεί να πει ένα είδος "παραλογοτεχνία", εφόσον σε όλα τα είδη υπάρχει κατάθεση πνεύματος από τον συγγραφέα. Ξέρει άραγε κανείς το πόσο δύσκολο είναι να γραφτεί ένα μυθιστόρημα? Πόσο πνευματικό κόπο και μόχθο καταβάλλει ο δημιουργός του για να το ολοκληρώσει?
Ας είμαστε λοιπόν λιγάκι προσεκτικοί και φειδωλοί στην κρίση μας όταν αφορά κάποια μορφή τέχνης. :ναι:
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Ύστερα από τις απαντήσεις που έχουν προηγηθεί και το ύφος με το οποίο έχουν γραφτεί (για παράδειγμα, το "δήθεν", ο ταραμάς και το σχόλιο για την προσοχή και τη φειδώ που χρειάζονται όταν μιλάμε για λογοτεχνία το κάνουν εξαιρετικά άβολο για μένα να πω την άποψή μου) θα κάνω μια προσπάθεια να συμβάλλω κι εγώ στην κουβέντα.

Συμφωνώ με κάμποσα απ’ όσα έχουν ειπωθεί ως τώρα, αλλά διαφωνώ σε μερικά σημεία. Βασικά είμαι υπέρ της ταξινόμησης. Μου αρέσει να κατηγοριοποιώ τα πράγματα, γιατί αυτό με βοηθάει να τα κατανοώ καλύτερα και να τα συγκρίνω με τα όμοιά τους.

Κατ’ αρχάς, ο όρος «παραλογοτεχνία» δεν ξέρω αν χρησιμοποιείται πια, νομίζω ότι είναι παρωχημένος, αν και εγώ θα τον χρησιμοποιούσα άνετα για να περιγράψω κυρίως τα βιβλία τύπου Άρλεκιν. Πραγματικά, δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς αυτήν την κατηγορία βιβλίων.

Όσο για τα αστυνομικά του τύπου «βρες το δολοφόνο», στη θεωρία λογοτεχνίας χαρακτηρίζονται ως φορμουλαϊκή λογοτεχνία (formulaic ή απλώς formula fiction). Ο όρος αυτός χαρακτηρίζει ένα βιβλίο, το οποίο είναι γραμμένο πάνω σε έναν μπούσουλα, είναι απόλυτα προβλέψιμο και τελικά του λείπει η αυθεντικότητα.

Τώρα, το τι αρέσει στον καθένα και τι όχι, είναι ένα εντελώς ξέχωρο κομμάτι, γιατί όπως έχει ήδη αναφερθεί η λογοτεχνία, όπως και κάθε είδος τέχνης έχει σαν κυριότερο στόχο της την απόλαυση.

Θα κλείσω αυτήν την ανάρτηση τονίζοντας ότι απάντησα στο νήμα εντελώς εγκυκλοπαιδικά και χωρίς καμία διάθεση αξιολόγησης, του τύπου η τάδε λογοτεχνία είναι καλύτερη από τη δείνα. Ήμουν όσο προσεχτική και φειδωλή μου ήταν εφικτό και ελπίζω να απέφυγα τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ "δήθεν".
 

Σόφκι

Κοινωνός
Εχοντας διαβασει ελαχιστη αστυνομικη και καθολου ΕΦ δεν ειμαι η αντικειμενικοτερη σχολιαστρια.Απο την αλλη θελω να πω πως για μενα η απολυτη κατηγοριοποιηση ειναι λαθος.Γιατι διαμαντια μπορεις να βρεις παντου.Δεν ειναι για μενα τοσο ορθο να αποριπτω ενα βιβλιο χωρις ποτε να το ανοιξω μονο και μονο επειδη ειναι ΕΦ που δεν ειναι πολυ του γουστου μου..Οπως εχουν υπαρξει και κλασικοτατα βιβλια που εμενα προσωπικα με κουρασαν...
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Καταρχάς θα έπρεπε να καθορισουμε αν ο ορος 'παραλογοτεχνια' ειναι υποτιμητικός ή όχι

Κατα δεύτερον, αυτον το διαχωρισμό μπορω να τον προβάλλω σε αλλες μορφες τεχνης, οπως τον κινηματογραφο. Τι εννοω:

Για κάποιον πουριτανο, ο κινηματογραφος είναι καθαρα ηθοποιοί, σεναριο, σκηνοθεσία, διαλογοι και υποκριτικη. Βασει αυτου λοιπον, ενα εργο το οποιο δεν βασιζεται σε αυτα, αλλα βασιζεται πχ στα ειδικά εφφε, τεχνικά δεν μπορει να θεωρηθει κινηματογραφικό έργο, αλλά κάποιο άλλο ειδος τέχνης. Δεν ειναι θεμα ομως για το αν αυτη η μορφη κινηματογραφου ειναι υποδεέστερη αν και πολλοι θα το υποστηριζαν.

Πιθανοτατα καποιοι εκριναν οτι τα πιο χαρακτηριστικα ειδη της ΕΦ η της αστυνομικης λογοτεχνιας βασιζονταν σε χαρακτηριστικα επιφανειακα, που δεν ειχαν σχεση με το κυριως νοημα της λογοτεχνιας :ωιμέ:
 

Πολυξενη

Κοινωνός
Συμφωνώ με τα περισσότερα που διάβασα παρα πάνω.Δε θα χρησιμοποιούσα τον όρο παραλογοτεχνία για κανένα είδος από σεβασμό στην προσπάθεια που καταβάλει ο δημιουργός. Όσο για τα αστυνομκά και την ΕΦ,αν μέσα στα ζητούμενα της ανάγνωσης ενός λογοτεχνικού κειμένου είναι και το να σε ταξιδέψει ευχάριστα, να σε ψυχαγωγήσει και,γιατί όχι,να εξασκήσει την παρατηρητικότητα σου και τα δύο είδη είναι μέσα. Μου φαίνεται αστεία η σκέψη να κολλήσει κάποιος την ετικετα της παραλογοτεχνίας στον Κόναν Ντόιλ ή στον Άρθουρ Κλαρκ. Ή αν ανάψουμε μια μεγάλη φωτιά για τα "αρλεκιν" πρέπει να ρίξουμε μαζί τους την "Τζεην Ευρ" και το "Περηφάνια και Προκατάληψη"

Απο μια ματιά που έριξα για τον όρο

Ο όρος παραλογοτεχνία χρησιμοποιείται, κυρίως από τους επίσημους λογοτεχνικούς κύκλους, για να περιγράψει ορισμένα είδη λογοτεχνίας που απευθύνονται κυρίως στο πλατύ κοινό και, ορισμένες φορές, δεν έχουν ιδιαίτερες αξιώσεις από πλευράς ποιότητας, μα στοχεύουν κυρίως στην μαζική κατανάλωση.

Ως παραλογοτεχνία κατά καιρούς έχουν χαρακτηριστεί το αστυνομικό μυθιστόρημα, η επιστημονική φαντασία, τα κόμικς, τα γουέστερν και οι αισθηματικές ιστορίες, χωρίς αυτός ο χαρακτηρισμός να εμποδίσει ορισμένα από αυτά τα είδη να καθιερωθούν ως "σοβαρή" λογοτεχνία και να αναδείξουν αξιόλογους συγγραφείς και έργα. Ο όρος επομένως έχει επικρατήσει περισσότερο ως αρνητικός προσδιορισμός παρά ως σημαίνων χαρακτηρισμός του λογοτεχνικού έργου και των διαστάσεών του, καθώς φαίνεται από την ιστορία έργων που στην εμφάνισή τους χαρακτηρίστηκαν ως "παραλογοτεχνικά" αλλά τελικώς έγιναν αποδεκτά ως κατάκτηση της ελληνικής γλώσσας ή της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Παραλογοτεχνία επομένως είναι ένας αρνητικός (έως υβριστικός) προσδιορισμός, για τα έργα των άλλων όσων δεν είναι στο οικείο λογοτεχνικό περιβάλλον, και δεν αποτελούν μέλη μιας λογοτεχνικής
συντροφιάς.
 

Λεονόρα

Όμορφο Νιάτο
Καλησπέρα σε όλους!
Να συμβάλλω στην κουβέντα κάνοντας μόνο μια μικρή παρατήρηση:
Είναι άλλο πράγμα να συζητάμε για αστυνομική λογοτεχνία και να έχουμε στο μυαλό μας τον Poe, τη Highsmith ή τον PAT II και άλλο να αναφερόμαστε σε έργα τύπου SAS, τα οποία χαρακτηρίζονται από βαθύ συντηρητισμό και είναι συχνά ύμνοι στην πατριαρχία και το ρατσισμό.
Τέτοιου είδους αστυνομική λογοτεχνία είναι σύμφωνα με τη Σαίηερς (για την αντιγραφή βλ. Μαρτινίδης: Συνηγορία της Παραλογοτεχνίας, εκδ. υποδομή) λογοτεχνία φυγής και όχι λογοτεχνία έκφρασης.
Μου είναι δύσκολο ακόμα και να μπω στη διαδικασία να σχολιάσω την όποια λογοτεχνική τους ποιότητα.
 

Αθηνάααα

Κοινωνός
Κι εγώ είμαι κατά των στεγανών στη Λογοτεχνία, και στην Τέχνη γενικότερα. Διαβάζω πολλή αστυνομική λογοτεχνία, αλλά καθόλου βιβλία Επιστημονικής Φαντασίας. Απλώς, τα τελευταία δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα. Οπότε μόνο για τα «αστυνομικά» μπορώ να έχω άποψη.

Τον όρο «παραλογοτεχνία» πρόσφατα τον έμαθα, για να είμαι ειλικρινής. Φαντάζομαι ότι καθιερώθηκε ως χαρακτηρισμός για τα συγκεκριμένα λογοτεχνικά είδη, γιατί σε αυτά συναντάμε συχνά δείγματα κακής λογοτεχνίας. Ίσως η αστυνομική λογοτεχνία να προσφέρεται για μέτριους συγγραφείς: ένα έγκλημα, ένας φευγάτος δολοφόνος, ένας ξύπνιος ντετέκτιβ, ένα αίνιγμα και έδεσε η σάλτσα.

Νομίζω, όμως, ότι αυτή είναι μια απλοϊκή προσέγγιση της αστυνομικής λογοτεχνίας που έχει δώσει σπουδαίους συγγραφείς, όπως αυτοί που αναφέρουν ο Φαροφύλακας και η Λεονόρα. Δηλαδή μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ως «παραλογοτέχνες» (:εεε;:) τον Paco Ignacio Taibo II και τον James Ellroy; Ο PIT II μεταφέρει τέλεια στις αστυνομικές του ιστορίες την ατμόσφαιρα της λατινικής Αμερικής. Τα βιβλία του Ellroy είναι συμπυκνωμένη σύγχρονη αμερικάνικη ιστορία (όχι στην επίσημη εκδοχή!). Εντάξει, βλέπει τα γεγονότα από τη σκοπιά του, αλλά ποιος δεν το κάνει αυτό; Ο δικός μας, ο Μάρκαρης, είναι επίσης εξαιρετικός: σωστή και εύστοχη χρήση της γλώσσας, ρυθμός, έντονη πλοκή και ανατροπές. Μπορεί στα βιβλία του να «ψάχνει το δολοφόνο», αλλά ταυτόχρονα κάνει και ένα πολύ ουσιαστικό σχόλιο για την ελληνική πραγματικότητα. Αν είναι έτσι η «παραλογοτεχνία», εγώ δηλώνω φανατική κι ας με κακοχαρακτηρίσετε!:ντροπή:
 

Γαία

Κοινωνός
Είναι λίγο βαρύ το "παραλογοτεχνία", πόσο μάλλον για βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αστυνομικά. Έχουν αναδείξει σπουδαίους συγγραφείς και τα δύο είδη. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά ένας ορισμός παίρνει πολλά βιβλία στο λαιμό του. Από την άλλη, δε γίνεται να μην παραδεχθούμε ότι υπάρχει πράγματι μια μερίδα βιβλίων που απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό - το οποίο τις περισσότερες φορές έχει διαμορφώσει κρίση από τη διαφήμιση πχ - και που έχουν στόχο τα λεφτά. Όπως συμβαίνει και με τη μουσική και με τον κινηματογράφο άλλωστε. Κι εγώ στο νου μου τα άρλεκιν έχω πάντως στο άκουσμα αυτής της λέξης :ντροπή: Το τι μας αρέσει και τι όχι είναι μια άλλη ιστορία, αυτό που συζητάμε έχει μια... αλήθεια ας πούμε :ρ Αλλά ξαναλέω πως το να το ορίζεις έτσι είναι λίγο αφοριστικό.
 
http://www.booksjournal.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=140:2011-03-05-09-53-08&catid=60&Itemid=84
για το Το χθες και το σήμερα του αστυνομικού αφηγήματος

Η παραλογοτεχνία ως όρος είναι σχετικά καινοφανής (weird ή unprecedented). Ποιο είναι το όμως το περιεχόμενό του; Είναι σταθερό ή μεταβάλλεται; Ποια είναι η σχέση του με τις φορμουλαϊκές ιστορίες, τις αφηγήσεις δηλαδή που ακολουθούν ένα περιοδικό υπόδειγμα - μια φόρμουλα -. Εδώ εντάσσεται το μυθιστόρημα περιπέτειας, το αστυνομικό μυθιστόρημα και ρομάντζο. Το μυθιστόρημα περιπέτειας ενδεχομένως είναι ο πιο δημοφιλής τύπος της παιδικής φορμουλαϊκής μυθοπλασίας (formulaic fiction), που περιλαμβάνει υπογένη, όπως μυθοπλασία μυστηρίου, τρόμου, αναζήτηση θησαυρού, πειρατικές ιστορίες και τις Ροβινσονιάδες. Ανεξάρτητα από το ψυχολογικό ρεαλιστικό μυθιστόρημα, η φορμουλαϊκή μυθοπλασία μυθοπλασίας (formulaic fiction) είναι προσανατολισμένη στη δράση, στην επανάληψη και στην «προφητεία». Είναι ιδιαίτερα εσφαλμένο να θεωρήσουμε, σύμφωνα με τη Maria Nikolajeva (Aesthetic Approaches to Children’s Literature. Scarecrow: Lanham, 2005: 56) ως κακή λογοτεχνία ή ως χειρότερη από το ψυχολογικό μυθιστόρημα. Είναι απλώς διαφορετική και στηρίζεται σε διαφορετικές προϋποθέσεις. Πολλοί άλλωστε εντάσσουν στην παραλογοτεχνία και το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, με το αιτιολογικό της γρήγορης και πρόχειρης γραφής του, όπως και τα υπόλοιπα είδη του φορμουλαϊκού μυθιστορήματος.
 

Νυχτοφύλακας

Όμορφο Νιάτο
Κατά την Βικιπαιδία τέχνη είναι "Το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται".
Παραδόξως η λογοτεχνία δεν περιλαμβάνεται στις καλές τέχνες ενώ πληρεί τις προυποθέσεις. Στο λύκειο, είχα μία συζήτηση για αυτό το θέμα, με μία φοβερή φιλόλογο που είχα την τύχη να είναι καθηγήτρια στην τάξη μου, αλλά δεν θυμάμαι την απάντηση της γιατί πάνε πολλά χρόνια και το κάπνισμα δεν βοηθάει πολύ την μνήμη. Υποθέτω οτί ο λόγος είναι ακριβώς για να μην μπαίνουν από την πίσω πόρτα αναγνώσματα όπως τα άρλεκιν, τα βιβλία με το κιλό του Λιακόπουλου και του Άδωνη και το καινούργιο βιβλίο του Μπους με τίτλο "Γιατί έκανα την κότα όταν έπεφταν οι πύργοι".
Οπότε όσον αφορά την λογοτεχνία όλα είναι ρευστα και υποκειμενικά και ίσως είναι και καλύτερα έτσι (?). Επίσης ας σκεφτούμε τι θα γινόταν αν πριν 65 χρόνια είχαν κερδίσει αυτοί που έκαιγαν βιβλία και σφυρηλατούσαν συνειδήσεις. Ισως τώρα τα άρλεκιν να ήταν ή μόνη μορφή λογοτεχνίας. :ωιμέ:
 
Last edited:

Ιαβερης

Μύστης
το πραγμα ειναι απλο για μενα. οποιοδηποτε βιβλιο μου τραβα το ενδιαφερον, με συγκινει, με αναστατωνει, αφηνει ανεξιτηλα σημαδια στην αναγνωστικη μου μνημη, με συναρπαζει, το θεωρω καλη λογοτεχνια. ολα τα υπολοιπα ειναι παραλογοτεχνια. στην πρωτη κατηγορια ειναι ο ''Ηλιθιος'' του Ντοσοτογιεβσκι, αλλα και το ''Πλουσιος,Φτωχος'' του Ιρβιν Σω. Στη δευτερη ανηκει για παραδειγμα το ''Λυκοφως'', αλλα κι ο Καζαντζακης. Ο καθενας βλεπει και αξιολογει τα πραγματα απο τη δικη του σκοπια, δεν γινεται να βγει ομωφωνα μια αποφαση τυπου ''να,αυτο ειναι για πεταμα'' ή ''να, εδω προσκυναμε!''.
 

Νηρηιδα

Κοινωνός
Αυτη η λεξη μου ειχε δημιουργησει κομπλεξ...Μου την ειπε καποιος πριν πολλα χρονια με υποτιμητικο υφακι γι' αυτα εχω αδυναμια να διαβαζω. Με αποτελεσμα να νιωθω για λιγο καιρο καπως περιεργα οταν τυχαινε να μιλησουμε για ιδιαιτερες προτιμησεις σε βιβλια. Το ξεπερασα σχετικα γρηγορα οταν σκεφτηκα "και τι με νοιαζει εμενα πως το βλεπει καποιος; Για μενα δε διαβαζω;" Και παρατηρησα πως ο συγκεκριμενος διαβαζε ολα τα βιβλια που ειναι αναγνωρισμενα ως κορυφαια...και μετα κομπαζε γι'αυτο με υφακι εγω-εχω-ανωτερη-πνευματικη-γνωση.
Δε με ενδιαφερει πλεον πως χαρακτηριζονται αυτα που διαβαζω. Μου αρκει να "χανομαι" οση ωρα τα εχω στα χερια μου.
 

Νυχτοφύλακας

Όμορφο Νιάτο
Νυχτοφύλακα, είσαι σίγουρος ότι η λογοτεχνία δεν περιλαμβάνεται στις καλές τέχνες ; Αυτό δεν το είχα σκεφτεί ποτέ !!!

http://el.wikipedia.org/wiki/Τέχνη

Είναι τεχνη απλά δεν εντάσσεται στις 7 καλές τέχνες ή 9 κατά άλλους αν συμπεριλάβουμε Φωτογραφία και Κομικς. Εγώ ανήκω στους άλλους κυρίως για τα Κομικς :))))
 
Last edited:

Αριάδνη

Κοινωνός
Αμα κάτι γράφετε καλά, γιατί να είναι παραλογοτεχνία! και ναι και με κομικς κάποιος μπορεί να κάνει τέχνη! και έχω διαβάσει και πολύ όμορφα αρλεκιν! αλλά και άσχημα , τυποποιημένα μέχρι το κόκκαλο! όπως και στην αστυνομική λογοτεχνία θα υπάρχουν και τα αριστουργηματα αλλά και βιβλία κατωτερα των προσδοκιών! ο τρόπος είναι που χειρίζεται το υλικό ο συγγραφέας!

μήπως να βρεθει ένας άλλος όρος για τα βιβλία αυτα αν δεν θέλουμε να τα εντάξουμε στο γενικότερο πλαίσιο της λογοτεχνίας!
 

Μήτις

Κοινωνός
Πραλογοτεχνία θεωρώ κάτι το οποίο φαίνεται πως έχει γραφτεί αποκλειστικά για ''παραλογοτεχνικούς'' λόγους, δηλαδή συνήθως για εμπορικούς. Οπότε την αστυνομική λογοτεχνία δεν την κατατάσσω εκεί, σημασία έχει το περιεχόμενο και η ποιότητα. Έχω βαρεθεί να βλέπω best seller που πουλάνε αλλά από ουσία μηδέν. Γιαυτό πλέον έχω στραφεί σε πιο κλασικούς συγγραφείς (παλαιότερους και σύγχρονους).
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Μήτις, προσωπικά θεωρώ πως τα περισσότερα έργα γράφονται για τους ίδιους λόγους, με το χρηματικό κέρδος μέσα σε αυτούς. Ουκ ολίγα αριστουργήματα τής τέχνης έχουν δημιουργηθεί με πρώτο μέλημα την εμπορική επιτυχία, ενίοτε και κατά παραγγελία.
 
Παραλογοτεχνία γενικότερα πιστεύω ότι υπάρχει, το σημαντικό είναι πως υπάρχει σε όλα τα είδη. Και στην ΕΦ και στον τρόμο και στο αστυνομικό, και φυσικά και στον ρεαλισμό. Η παραλογοτεχνία συνίσταται στην χρήση υπερβολικών κλισέ και ευκολιών, οπότε είναι στο χέρι του εκάστοτε συγγραφέα να φροντίσει να χειριστεί διαφορετικά το θέμα.

Ένας φίλος μου φιλόλογος μου είχε πει, επίσης, ότι έχει να κάνει με την επικράτηση της υπόθεσης έναντι του θέματος: στην παραλογοτεχνία, έλεγε, δεν έχουμε θέμα, μόνο υπόθεση.
 
Top