"Κοπλιμέντα"

Κοίτα, για να βρούμε πώς καθιερώθηκε το "μανάρι" είναι λίγο δύσκολο, αλλά τέτοιες προσωπικές εκφράσεις συχνά δανείζονται λεξιλόγιο από το ζωικό βασίλειο, γατούλα μου, ζουζούνι μου κλπ. Άσε που αν ξέραμε τι χρησιμοποιεί ο καθένας στην προσωπική του ιδιόλεκτο για "κομπλιμέντα" θα ρίχναμε πολύ γέλιο... Γιατί αυτά τα πράγματα περιέχουν συνήθως μπόλικη φαντασία και αυθορμητισμό :)
Μήπως το "Μανάρι" βγήκε από το φανάρι ??? ψηλόλιγνη και λαμπερή ??? :)
 
To"μαναρι"σημαινει "μικρο αρνακι,οπως ειπωθηκε και παραπανω και ενεχει μιαν υποβοσκουσα λιγο αγαρμπη τρυφεροτητα...Το "μαναρι μου
"ειναι μια χαριτωμενη λιγο ακατεργαστη προσφωνηση που πολυ μου αρεσει-μου βγαζει μια ακατεργαστη ολιγον βουκολικη αρρενωποτητα.Χαχαχα,γουστα ειναι αυτα!
 
Αναφέρθηκε προηγουμένως από την Αλίκη η έκφραση: "ωραία γκόμενα". Είναι ένα σύνηθες κοπλιμάν εκδήλωσης θαυμασμού για μια όμορφη και κυρίως πληθωρική γυναίκα, τις περισσότερες φορές διατυπωμένο ως : "Τι γκομενάρα είσαι εσύ μωρό μου" ή "Πωπώ μια γκόμενα" και το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως αντίστοιχα και από το γυναικείο φύλο, όχι απαραίτητα υποτιμητικά ή προσβλητικά για γυναίκες ή άντρες που δεν θεωρούνται κατάλληλοι για σοβαρές σχέσεις, όπως ισχυρίστηκε η Αλίκη στην ανάρτηση της, αφού η συγκεκριμένη λέξη ενίοτε χρησιμοποιείται και ως προσφώνηση για το έτερο ήμισυ τόσο από άνδρες, όπως επί παραδείγματι "θα έρθω στην συνάντηση με την γκόμενά μου", όσο και από γυναίκες π.χ. "Ο γκόμενος μου είναι βάζελος".

Η λέξη γκόμενα σύμφωνα με το "Ετυμολογικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής" του Ν. Π. Ανδριώτη (Τρίτη έκδοση, Θεσσαλονίκη 1992) προέρχεται από την Ιταλική λέξη gόmena και μεταφορικά αποδίδεται ως "η θηλειά που βάζει ο εραστής στον λαιμό του". :μαναι:
 
Last edited:
Επίσης μια "Ποντιακή;" έκφραση είναι (Τα τζιτζίαν σου πλανεύτραμ) και αναφέρετε στο γυναικείο στήθος.
Πολύ ρομαντικό δεν ακούγετε;
 
Last edited:
Επίσης μια "Ποντιακή;" έκφραση είναι (Τα τζιτζίαν σου πλανεύτραμ) και αναφέρετε στο γυναικείο στήθος.
Πολύ ρομαντικό δεν ακούγετε;
Καλά νομίζω αν μου το πει αυτό ποτέ άντρας θα παραδοθώ επί τόπου :μουάχαχα:
 
Στο σχολείο θυμάμαι τα αγόρια έλεγαν "ωραία φέτα " για μια ωραία κοπέλα και "σαύρα" για μιαν άσχημη..
 
Σχετικά με τις παραπροηγούμενες αναρτήσεις...
Το καραβόσκοινο (gomena) αποδίδεται σαν "γούμενα" στη ναυτική ορολογία
 
Ειμαι της αποψης οτι παιζει σημαντικο ρολο το ποιος θα σου πει το κοπλιμεντο και την στιγμη που θα σου το πει.Απο την ανθρωπο που ειναι στην ζωη μας μπορουμε να δεχτουμε τα παντα αναλογα με τον χρονο και την διαθεση μας.Πχ στις πιο προσωπικες μας στιγμες τα κοπλιμεντα ειναι καλοδεχουμενα και μεσα σε αυτα και τα κοπλιμεντα απο μ,κ,γ και παει λεγοντας και να αιστανθουμε πολυ ομορφα.Να ανεβει κατα πολυ η διαθεση μας.Απο ενα τυχαιο στο δρομο ομως θα το θεωρησουμε προσβολη.Φυσικα παιζει ρολο και η ηλικια σε αυτο.Μετα τα 25 μια γυναικα σπανια θα νιωσει κολακευμενη με το να περπαταει στον δρομο και να της αραδειαζουν τετοιου ειδους κοπλιμεντα.

Επισης αυτο που μου κανει εντυπωση και δεν μπορω να καταλαβω το σκεπτικο των αντρων(γιατι απο γυναικα δεν το εχω δει),ειναι το κορναρισμα στο δρομο.Αναρωτιεμαι μονο εγω το θεωρω χαζο???
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Νομίζω πως είναι απλά πείραγμα. Εγώ βρίσκω πως έχει λίγο χιούμορ. :))))
 
Ωραίο θέμα! Πολύ χαριτωμένο! Εμένα μου αρέσουν οι διάφορες λέξεις-κοπλιμέντα, γιατί συνήθως είναι και λίγο αστείες! Δε θα μου άρεζε ωστόσο, να τις ακούσω από κάποιον άγνωστο, ιδίως τις πιο πρόστυχες. Τη λέξη γκόμενα δεν τη θεωρώ υποτιμητική, καθώς, εκτός από φράση: "ωραία γκόμενα"=όμορφη, ελκυστική γυναίκα, χρησιμοποιείται όπως χρησιμοποιείται και το αγγλικό girlfriend.(Η ίδια χρήση υπάρχει και για το αρσενικό γκόμενος ως αντίστοιχο του boyfriend.
Πάντως, εγώ έχω παρατηρήσει δύο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις κοπλιμέντων για άνδρες: σε ένα τραγούδι του Μαμαγκάκη, στίχοι Γιώργος Ίωάννου, τίτλος: Μην περπατάς, αναφέρεται ως κοπλιμέντο σε άντρα το "αποσπερίτη μου" το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ! Είναι κάτι σαν το αστέρι μου, που ανέφερε η Φαντίνα, αλλά πιο παραδοσιακό, ας πούμε. Σε ένα βιβλίο διάβασα πρόσφατα και το χαρακτηρισμό μανάρι για άντρα. Εδώ αναφέρεται επίσης η χρήση της λέξης μανάρι για άντρα, οπότε θα τολμούσα να συμπεράνω ότι πλέον χρησιμοποιείται η λέξη και για/ από τα δύο φύλα.
Η Φαντίνα νωρίτερα έξέφρασε απορία για το γεγονός της απουσίας ιδιαίτερων λέξεων-κοπλιμέντων από γυναίκες σε άντρες. Νομίζω αυτό μπορεί να εξηγηθεί σε σχέση με τα ταμπου για το σεχ και τον έρωτα της παλιότερης εποχής.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
χαχαχάχάάά! έτσι κι ακούσω όσα πρωτοακούστηκαν εδώ, καλά όχι τώρα...δεν είμαι για τέτοια έτσι κι αλλιώς, αλλά όταν ήμουν νιά...έκοβα δρόμο μακρύ, μακρύτατο και με ταχύτητα υπερηχητικού αεροσκάφους...

καλή του ώρα...κάποιος ήξερε τι να πει πώς να το πει και ποιά στιγμή θα το πει...

στην μακρόχρονη παντριά μου, με την πάροδο του χρόνου παρεμβλήθηκαν και τρυφεράδια που πήγαζαν απ’ τα σωματικά χαρακτηριστικά...όπως εκείνος Ελεφαντίνος (κάπως μεγαλούτσικα αυτιά), Αραιοδόντης (αραιοί κοπτήρες), εγώ Τζιτζιού λόγω μην πω, μαμά, μπαμπά και μαμαλίκα και μπαμπαλίκος όταν τα ζώα γέμισαν το σπίτι, όπως και μετά έγινε ένα λεξιπλαστικό παιχνίδι και δεν ξέραμε πώς ένας ειρμός έφερνε το ένα και το άλλο...όπως φλιφλίκος και κυρία φλιφλίκα...ζουβλικαμπλούμης και κυρία ζουβλικαμπλούμη...μετά κάποια στιγμή που πήγαμε διακοπές με φίλους και τα παιδιά τους ακούσαμε αγοράκι γύρω στα τρία να λέει σε ρυθμό καταιγιστικό πολλές φορές τη φράση γλύκα μου-γλύκα μου-γλύκα μου....και το υιοθετήσαμε χωρίς παύλες σαν μια λέξη και με προφορά όπως του παιδιού, το λάμδα παχύ, πελοποννησιακό...

μανάρι με έλεγε ένας παλιός αγαπημένος και μιμείτο έναν βλαχούλη φίλο όμως...αλλά είχε μείνει...

μετά ένας άλλος έλεγε “μάτια μου όμορφα”, “καναρίνι” μου

πειράγματα που δεν θα ξεχάσω ποτέ:

κάποιος επί χούντας που ανέβαινα τη Σίνα να πάω να συναντήσω μια φίλη στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση που είχε συναυλία η Ευγενία Συριώτη με αμερικάνικες μπαλάντες...μου σχολίασε το στήθος μου, λέγοντας, "τι όμορφα μαστάρια" κι ένιωσα φριχτά...
στη θάλασσα σ’ ένα σκασιαρχείο της έκτης γυμνασίου, πρώτο μπάνιο, κάποιος με είπε “ασπιρινούλα" (λευκό δέρμα, θανατηφόρα λευκό σε μια εποχή που όλοι γίνονταν μαυροτσούκαλα, εγώ γινόμουν ελαφρά καφεδιά στο τέλος του καλοκαιριού), δεν το’χω ξεχάσει και το λέω ως σήμερα εγώ η ίδια για μένα...
επίσης μια φορά μου φράξανε το δρόμο τέσσερις μαντράχαλοι κάνοντας αλυσίδα και λέγοντας, "που πάει η κούκλα"...έκανα μια γροθιά και τους χτύπησα τα χέρια τα δεμένα και πέρασα τρέχοντας...ήταν μία το βράδυ καλοκαίρι βγαίνοντας απ’ το θερινό Εκράν Ζωοδόχου Πηγής...

στο πατρικό μου το σπίτι, μονοκατοικία, είχαμε αυλή με μάντρα και κάγκελα και η εξώπορτα σιδερένα καγκελωτή κι αυτή...παλιό κλασσικό στυλ...γυρνώ αργά πάλι από σινεμά μόνη και καθώς στα σκοτεινά κλείνω την πόρτα και γυρνώ το σώμα μου απ΄την αυλή προς τον δρόμο, για να βάλω το σύρτη, έρχομαι μούρη με μούρη μ’ έναν τύπο που έχει ήδη σταθεί κολώνα μπρος την κλειστή πόρτα και μου λέει..."σε παρακαλώ πώς σε λένε...μ’ αρέσεις"...και κοκκαλώνω γιατί δεν τον είχα πάρει είδηση πόση ώρα ήταν πίσω μου...εποχή με τα πορτοπαράθυρα ορθάνοιχτα, καλοκαίρι, τότε που δεν είχαμε τίποτα να φοβηθούμε...γύρισα την πλάτη και μπήκα στο σπίτι χωρίς να πω τίποτα...έφυγε...

με συστήνουν σε έναν αγαπημένο εκ των υστέρων φίλο...τότε είχα κάτι μαλλιά κόλαση, σγουρά και πολλά, δεν ήξερα τι να τα κάνω, όταν η μόδα πρόσταζε ίσια και λίγα με αφέλειες και και και...εγώ θύσανος...βρε να πάρει...με συστήνουν και λένε από δω η Β.....ιώ, από κει ο Απόστολος...καραχούντα στο προαύλιο του κτιρίου που κάναμε στα κρυφά αγγλικά...και λέει ο Απόστολος καλή του ώρα...”σα Β.....ιώ είσαι"...Η γη να με καταπιεί και ήταν κι ένας πανέμορφος...μετά τον φάγανε οι φυλακές κι αυτόν...

τι μνήμες...

δεν έχουν τέλος...πλάκα έχει η κουβέντα...

όμως είπα να μην το πω, αλλά θα το πω, το πιο όμορφο και πρόσφατο και αγαπημένο κι ακριβό, γιατί πρόσφατο και σίγουρα και το τελευταίο τρυφερό που επέτρεψα η ζωή να μου χαρίσει...είναι εγώ “το δέντρο του” κι εκείνος “ο ποντικός μου”!
 
Last edited:
Έριξα πολύ γέλιο μ αυτό το νήμα! Να ναι καλά η Διάτσε που το ξεθαψε!

Συμφωνώ πως μερικά κοπλιμέντα είναι λιιιίγο προσβλητικά αλλά αν προέρχονται από τον άνθρωπο σου τότε ειναι απλά γαμάτα! :))))

Να συμπληρώσω στη λίστα και το μελανούρι (νομίζω δεν αναφέρθηκε) που χρησιμοποιείται για τον/ην μελαχρινό/ή όμορφο/η άντρα ή γυναίκα και προσωπικά μου αρέσει παρα πολύ! Το βρίσκω και κολακευτικό και γλυκούλι! :)))
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Πωλίνα, δεν το ξέθαψα εγώ, το ξέθαμα το οφείλουμε στη Διχασμένη! Εύγε Διχασμένη!!! Εγώ ομολογώ είμαι χωρίς χρόνο...δεν πολυψάχνω...ψάχνετε εσείς για μένα κι εγώ ακολουθώ...κανονική follower!!!:))))


Να κάνω μια ερώτηση στους καλύτερούς μου σ’ αυτά; Complimento ιταλικά, compliment γαλλικά, compliment αγγλικά...εμείς γιατί το γράφουμε κοπλιμέντο κι όχι κομπλιμέντο;
 
Last edited:
η λέξη ''κομπλιμέντο'' μας ήρθε απο τη γαλλική, και υποσημαίνει ''ΕΥΓΕΝΉ έκφραση επαίνου, επιδοκιμασίας ή ενθαρρύνσεως''. Συνεπώς, η ''μπαναλιτέ'' δέν χωράει στο ''κομπλιμάν'' (ελληνιστί ''φιλο-φρόνηση''), που προϋποθέτει την άψογη ευγένεια, την πρωτοτυπία και μιά κάποια απόσταση που πηγάζει απο ευγένεια και φρόνηση ταυτόχρονα.
θα πρέπει να γίνει ίσως κατανοητό ότι μιά ''προσφώνηση'' (πχ ''μανάρι μου'', ''τί γκομενάρα είσαι'', ''μορνάρα μου'' ή ''παιδί μου εσύ''), όσο κι άν αυτή κολακεύει τον αποδέκτη για οποιοδήποτε λόγο και σε οποιοδήποτε πλαίσιο επαφής, ΔΈΝ συνιστά ΦΙΛΟΦΡΌΝΗΣΗ, αλλά ΑΠΛΗ ΠΡΟΣΦΏΝΗΣΗ (ευγενή, χυδαία, μπανάλ, ευτελή, άσχετο).
βασικά, ένα ιδανικό κομπλιμάν θα έπρεπε να γαργαλάει περισσότερο το μυαλό, παρά το υπογάστριο - εκτός φυσικά απο περιπτώσεις καθ' έξιν υπογ(λ)άστριες ...
 
υπάρχουν χυδαιολογίες που προσβάλλουν και χυδαιολογίες που κολακεύουν.
Είναι πολύπλοκο το θέμα...το έσώτερο μήνυμα παίζει ρόλο, όλη η μορφή.
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Edit: αναφερομαι στο περιστατικο που εγραψες στην αρχικη σου αναρτηση, πριν τη σβησεις :)

Με αφορμη αυτο που λες, με εχει απασχολησει το κατα ποσο μπορει κανεις να αναφερει καποια "ελαττωματα" για να προσεγγισει καποιον/α και παραλληλα να βοηθησει στην αυτοπεποιθηση. Εκτος απο τον μεγαλο πισινο, υπαρχουν καποια στοιχεια που ειναι 100% αμφιλεγομενα (πχ. μεγαλη μυτη, φακιδες), που οσο μπορουν να φαινονται χαριτωμενα σε καποιους, αλλο τοσο μπορουν να προκαλουν ανασφαλεια.

Εγω πχ εχω σωσιβιο, αλλα αν καποια μου ελεγε "μου αρεσεις γιατι μου αρεσουν οι αντρες με κοιλιτσα" δεν θα βοηθουσε στην αυτοπεποιθηση μου ουτε θα με κολακευε. Θα προτιουσα να ειχα 6-pak και να εβρισκα καποια που της αρεσουν οι αντρες με 6-pak :))))
 
Last edited:
οκ...την βάζω πάλι την ιστορία:

....δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται μιά ελαφρώς χυδαία-αληθινή- ιστορία: στην γειτονιά μου στην Καλλιθέα, ήταν ο Τάκης, ένας αυθεντικός λαικός γόης με πολλές -απελπιστικά πολλές- επιτυχίες...
...ήταν ένα αυθεντικό λαικό αρσενικό σε μόνιμη στύση.
Τελικά τα έριξε και μιά κοπέλα φαρμακοποιό, σοβαρή, ομορφούλα /γεματούλα, παντρεμένη(!)- με τον εξής χυδαίο τρόπο: της είπε "αυτή η κ@λάρα, είναι για πολλά!"
Τον λάτρεψε: αυτό για το οποίο ντρεπόταν -ο μεγάλος πισινός της- έγινε το αντικείμενο του πόθου ενός πρωτόγονου αλλά αυθεντικού αρσενικού.
Συμπέρασμα δικό μου: γυναίκες με μεγάλες ναρκισσιστικές ανάγκες, εκτιμούν ακόμη και χυδαιόμορφα λόγια...
....σε νεαρές ηλικίες όλοι-άνδρες και γυναίκες έχουν ανάγκη επιβεβαίωσης και αποδοχής ως ερωτικά υποκείμενα: είμαι επιθυμητος΄/ή άρα είμαι βιολογικά επιτυχημένος/η.
Γι αυτό όλες σχεδον οι γυναίκες θυμούνται και σε μεγάλη ηλικία αυτά τα πειράγματα, έστω και εάν τότε τα θεώρησαν προσβλητικά.
Είναι τα τους ερωτικά παράσημα.
Βιολογικό είναι το πράγμα...
:)
 
Last edited:
Top