Κυνόφιλοι και γατόφιλοι

Αγαπάς τα σκυλιά ή τις γάτες;


  • Total voters
    99

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Αγαπητή Μία. Τα σκυλιά όντως είναι κοντά στον άνθρωπο με άλλο τρόπο απ’ ό,τι οι γάτες. Όσον αφορά στις συνήθειές τους που προέρχονται απ’ την άγρια ζωή τους σαν αγέλη, αυτές μεταφέρουν απόλυτα στο σπίτι. Στο σπίτι όλοι είναι μια αγέλη για τα σκυλιά. Κανένα σκυλί μου δεν έτρωγε μόνο του. Έτρωγε πάντα όταν τρώγαμε κι εμείς. Το προηγούμενο σκυλί μου ενώ λάτρευε εμένα και με φυλούσε από όλους, όταν έφευγε ο άντρας μου για ταξίδι έμενε νηστικό και χωρίς νερό επί τρεις μέρες. Στις τρεις μέρες ξανάρχιζε να τρώει και να πίνει. Η τωρινή το ίδιο. Το ίδιο δε ισχύει και για τον ύπνο. Κανείς δεν κοιμάται; Δεν κοιμάται κι ο σκύλος. Αγρυπνά κι αυτός. Κοιμόμαστε μέσα στη μέρα; Κι αυτός επίσης. Εκλαμβάνει τα πάντα σαν δράση σε αγέλη. Εξ ου και η πειθαρχία. Πειθαρχεί όπως στην αγέλη. Αυτοί είναι οι κανόνες επιβίωσης που γνωρίζει. Από εκεί και η υπεράσπιση των μελών της αγέλης. Στη σημερινή βόλτα μας με το σκυλί μου έγινε ένα απίστευτο γεγονός. Μιλάμε για πολύ φιλικό και κοινωνικό σκυλί με τους ξένους και γενικά. Είναι όμως κροτοφοβική όπως είπα και παραπάνω κι απεχθάνεται τις φωνές. Σήμερα ένας λαχειοπώλης ήρθε καταπάνω μας διαλαλώντας αρκετά φωναχτά τα λαχεία του, προφανώς με σκοπό να μας τα πουλήσει (σιγά και μην παίρναμε). Η σκύλα το εξέλαβε ως επιθετικότητα και τον γαύγισε πηδώντας πάνω του.

Προφανώς και μας υπερασπίστηκε με τα δικά της μέτρα και σταθμά.

Τα σκυλιά έχουν μια κοινωνικότητα εξαιρετική. Με εξαίρεση ό,τι παραβιάζει την οριοθέτηση της κυριαρχίας τους. Εκεί δεν παίρνει κανένα συμβιβασμό. Αδέσποτα και δεσποζόμενα μυρίζονται σε πρώτη φάση, μετά ή θα τσακωθούν ή θα φιληθούν και στην καλύτερη θα επιδοθούν σε όργιο παιχνιδιών. Η δική μου έχει σταθερούς ανταγωνιστές και φίλους. Με τα αδέσποτα έχει άριστη σχέση, αφού η ίδια υπήρξε αδέσποτη.

Ας μην μπερδεύουμε τους αλλιώτικους κώδικες επιβίωσης του σκύλου και της γάτας με όρους παράδοσης ή όχι στο ανθρώπινο είδος.

Κι άλλα πολλά θα μπορούσα να πω, που δεν είναι δουλοπρέπειες, αλλά ομαδικό πνεύμα.

(παρεμπιπτόντως και όση ώρα σας γράφω όλα αυτά, δέχομαι το γνωστό κύμα διαμαρτυρίας για έλλειψη προσοχής...δηλαδή γαύγισμα επίμονο, κοίταγμα κατάματα και μετά ένα είδος επίθεσης με τα χέρια και με βίαια αγκαλιάσματα, τώρα πια έχει θρονιαστεί δίπλα μου με το κολάρο να πιέζει τη γάμπα μου...άντε να μαλώσεις τώρα τέτοιο πλάσμα! κυρίαρχη δια παντός κι όσο είμαστε μαζί φίλοι μου...και προχτές από πείσμα που την άφησα πολλές ώρες μόνη, κατέβασε έναν τεράστιο τόμο, τη Χάρτα της Ελληνικής Τυπογραφίας και τίμησε γευσιγνωστικά την άκρη της δεμένης ράχης της)
 
Έχουν πολύ ενδιαφέρον όλα αυτά. Κι εγώ πάντα είχα μια μικρή αδυναμία στις γάτες γιατί είχα αυτή ακριβώς την αίσθηση: ότι δεν εξανθρωπίζονται. Οι σκύλοι συχνά με τη συμπεριφορά τους μου θυμίζουν τους ανθρώπους, κι αυτό με εκνευρίζει λίγο. Εξηγείται όμως μια χαρά αν το δεις απ' αυτή την οπτική. Ότι δηλαδή ο σκύλος προσαρμόζεται και υιοθετεί τις συνήθειες της "αγέλης" που είναι γι' αυτόν η οικογένεια με την οποία μένει...

Διατσέντα, γιατί δεν μας ανεβάζεις μια φωτογραφία της σκυλίτσας σου; Αύριο λέω κι εγώ να σας δείξω ποιο είναι αυτό το γατί για το οποίο συζητάμε!!
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Το όνομά της είναι Μάϊντα. Προέρχεται απ’ την περιοχή του Λονδίνου Maida Vale, όπου ζούσα. Setter Laverack Tricolore. Ανήκει στην κατηγορία των αγγλικών Σέττερ. Είναι κυρίως κυνηγόσκυλα, αλλά όχι μόνο. Τα χρησιμοποιούν για κυνήγι υδρόβιων πουλιών, μια και είναι σπουδαίοι κολυμβητές.

Για τη Μάϊντα τώρα. Εγώ απλά να συγκατοικήσω μ' ένα αδέσποτο ήθελα πάντα. Κι επειδή το προηγούμενο που ήταν υπέροχος ήταν ημίαιμο αγγλικό σέττερ μπλού μπέλτον, είπα να επιμείνω σ’ αυτό το είδος. Τα σέττερ δένονται πολύ με τους ανθρώπους που ζουν. Κι όταν εννοώ πολύ η συμβουλή είναι μην αφήνετε μόνο το ζώο πολλές ώρες. Πραγματικά υποφέρει. Πολύ κοντινή ψυχολογία στη δική μου. Κι εγώ υποφέρω μακριά απ’ αυτούς που αγαπώ.

Τη διάλεξα στο διαδίκτυο. Αποδεικνύεται τεράστιας νοημοσύνης. Δική της. Όχι δική μου. Εγώ την αφουγκράζομαι. Μαθαίνω ακόμα, τέσσερα χρόνια και πέντε μήνες που την έχω ακριβώς.

Κάθε μέρα με διδάσκει και προσαρμόζομαι ανάλογα. Το ίδιο κι εκείνη όμως. Έχει κάνει μεγάλο άλμα απ’ τον καιρό που γνωριστήκαμε. Έκανε τον άντρα μου, να την αγαπήσει. Γιατί ο προηγούμενός μας δεν του επέτρεπε να ξαπλώσει δίπλα μου στο κρεβάτι, αν εγώ δεν έδινα την άδειά μου. Του ακινητοποιούσε το πόδι με όλο του το στόμα σε απόλυτη όμως ακινητοποίηση χωρίς να τον δαγκώνει. Ήξερε ποιός τον είχε σώσει απ’ το δρόμο και όλο του το είναι ήταν συγκεντρωμένο πάνω μου. Σε φάση ασθένειας όπου νοσηλεύθηκα, όταν γύρισα σπίτι απ’ το νοσοκομείο με μύριζε ώρες ολόκληρες από πάνω ως κάτω. Ανήμπορη χρειάστηκα βοήθεια για να ξαπλώσω. Αδύνατον να τα καταφέρει η βοήθεια. Δεν την άφηνε με τίποτα ώσπου τον ησύχασα εγώ. Απ’ τον δρόμο τον είχα μαζέψει κι όταν του έκανε ο κτηνίατρος εξετάσεις αίματος η κρεατινίνη του ήταν σε κατάσταση τρομερή. Η εξαθλίωσή του ήταν τέτοια που δεν θα άντεχε περισσότερο.
Αυτός είναι ο Λαφίτ μου. Η βαθιά μου αγάπη. Έζησε παραδόξως για την κατάσταση που τον μάζεψα δώδεκα χρόνια υπέροχα.
Εδώ στις τελευταίες διακοπές που κάναμε ποτέ μαζί...σε πολύ αγαπημένο σπίτι που δεν υπάρχει κι αυτό. Άλλη απώλεια κι αυτή. Είχε τα πιο πολλά ονόματα που έχω δώσει σε σκύλο μου. Πουπουλένιος για το μεταξένιο του φίνο τρίχωμα, άρα και Πουπού (είχα μια τάση γαλλική απέναντί του γιατί είχε μια τέτοια φινέτσα), Καρβουνάκι επίσης γιατί τα μάτια του ήταν σαν δυο στρόγγυλα καρβουνάκια. Μίστερ Ντάρσυ επίσης γιατί είχε την περηφάνεια του κ. Ντάρσυ...Πρίγκηπα γιατί ήταν αληθινός. Άκουγε σε όλα δε. Μαγικό; Νομίζω ναι.



Μετά τον Λαφίτ όμως διάλεξα κορίτσι κι όχι αγόρι. Τα αγόρια είναι λίγο καυγατζήδες στο δρόμο. Η Μάϊντα είναι αυτό που λέμε αγαπώ όλο τον κόσμο και τον κάνω να μ’ αγαπήσει κι αυτός. Τώρα με τι καρδιά την πέταξαν αυτοί που την πέταξαν, δεν ξέρω να σας το πω.
Αυτή μας πέτυχε σε φάση χωρισμού με χωριστές κρεβατοκάμαρες και μοίραζε το χρόνο ύπνου της στα δυό δωμάτια όλο το βράδυ. Εγώ ήμουνα απ’ τις πέντε κι ως το ξημέρωμα...

Τώρα την έχω μόνο εγώ. Εκείνος απλά την πάει τη βραδυνή της βόλτα.

Ιδού λοιπόν μια φωτογραφία απ’ την εποχή, που μόλις την είχαμε πάρει. Πολύ χαρακτηριστική πόζα.



Εδώ είναι η φάση είμαι τρελή από χαρά και κάνω βαρελάκια όπου μπορώ. Εν προκειμένω επί του καναπέ.



Κι εδώ είναι το ακαταμάχητο χαμόγελο...

 
Μικρος μεγαλωσα με γατες γιατι η γιαγια μου παντα ειχα μια στο σπιτι για να πιανει τα ποντικια, δεν με ενθουσιαζαν ποτε για να ειμαι ειλικρινης. Αντιθετα, τα σκυλια τα λατρευα παντα και ημουν πολυ χαρουμενος οταν πριν απο 4 χρονια πηρα το πρωτο μου σκυλι, ενα τζακ ρασελ. Δεν περιμενα ποτε οτι θα μπορουσα να δεθω τοσο πολυ με ενα ζωο κι ομως... Οι γατες ειναι πιο ανεξαρτητες, κανουν του κεφαλιου τους και γενικα τον ιδιοκτητη τους τον εχουν γραμμενο!:χαχα: Ασε που εχουν κι εκεινο το σπαστικο νιαουρισμα οταν τρως κατι και θελουν κι αυτα να φανε...:μόκο:
 
Διατσετα τι όμορφα που έγραψες, χαμογελούσα σε όλη την ανάγνωση. Και οι φωτογραφίες ωραίες.

Ιαβέρη, κάποιος να πει και στον έναν από τους γάτους μου να με έχει γραμμένη γιατί ως τώρα είναι κολλημένος πάνω μου για χάδια. :Ρ Αν και δεν νιώθω ιδιοκτήτριά τους, μαμά τους ή κτήμα τους περισσότερο.
 
Διατσεντα, τι υπέροχες περιγραφες, τι ανθρωπινα όλα αυτά που μας λες, λες και έγραψες κειμενάκι σε νουβέλα τοσο όμορφα γλυκεια μου τα τοποθετεις!πως είναι τωρα η υγεια της σκυλίτσας σου; να μας ενημερώνεις τακτικα, τωρα εγινε και δικια μας, μια σκυλιτσα της λέσχης:) για έναν ανθρωπο που παιρνει σκυλάκια από καταφυγια και μαλιστα αρρωστα και το προσπαθει νιωθω βαθυ σεβασμο και αγαπη, ναι αγάπη και ας μην τον ξέρω, είναι ήδη σαν να τον ξέρω!
( παρε καμια φορα λαχειο, η τυχη λένε βοηθα τους καλούς ανθρωπους:πάνω:_)
Ιωαννα, το γατοδεντρο είναι ένα σπιτακι άλλες φορες πολλα σπιτακια μαζι εχουν διαφορα σχηματα που το γατακι κάνει διαφορες δραστηριότητες και ξεχνιεται, ένα θα σου πω όμως το δικο μας, ενας διαολακος μας ξυπνα από τις τέσσερις, χε, χε εγω κάνω την παπια να ξυπνησει η μανα μου που θελοντας και μη το κανει με γκρινια αλλα το κανει!
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Αριάδνη, σ’ ευχαριστώ για όσα λες. Πίστεψέ με δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αν το έχεις σαν αρχή και το πιστεύεις. Μετά την ζωή μου στο πατρικό μου που ήταν μονοκατοικία με αυλή και κάθε ταλαιπωρημένο πλάσμα εύρισκε καταφύγιο, όταν πια κατοικούσα σε διαμερίσματα, κάθε ζώο που συγκυριακά συναντούσα σε κατάσταση θανάτου το έπαιρνα. Είναι η φιλοσοφία, που λέει πως καθένας μας πρέπει να αποκαθιστά αρμονία με ό,τι τον περιβάλλει. Ή επειδή αυτό είναι ανέφικτο 100%, τουλάχιστον το κάνω όπου κι όπως μπορώ, με ο,τιδήποτε με περιβάλλει. Εν πάσει περιπτώσει τα πλάσματα πριν τον Λαφίτ, για παράδειγμα ήταν πρώτα ο Κιτρινούλης μου, ένας γάτος τάμπυ και μια γατούλα περσίδα, που ζούσε σε μια γιαγιά απομονωμένη μέσα στην μπανιέρα της...η Φρου-Φρού μου. Ζήσανε σαν ζευγάρι και γέννησαν και υπέροχα παιδιά, πριν στειρωθούν για δεκατέσσερα χρόνια... Πέθαναν με διαφορά ενός χρόνου και μετά ένα χρόνο συνάντησα τον Λαφίτ εξαϋλωμένο από αδυναμία κι αβιταμίνωση στο δρόμο μου προς τη δουλειά μου ένα ωραίο πρωΐ. Ό,τι κάτσει Αριάδνη μου στο δρόμο μου...

Η Μάϊντα είναι καλά, ή τουλάχιστον η πληγή της πάει πολύ καλά. Η βιοψία της βγαίνει σύντομα, για να δούμε, αν θα χρειαστεί κι άλλη επέμβαση, που θα αφαιρεθεί ο λεμφαδένας πίσω απ’ το γόνατο, για να μην κάνει μετάσταση...θα δούμε...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
η γιαγια ηταν ανημπορη και σου εδωσε την φρου-φρου;
Είναι αστείο πόσο ευάλωτη είμαι και το βλέπουν όλοι αυτό.

Δούλευα τότε σ’ ένα γραφείο στη Διδότου. Επί εβδομάδες ακούγαμε το κλάμα ενός γατιού. Κάποια μέρα παράτησα τη δουλειά κι άρχισα την ανίχνευση από την ταράτσα ως τα υπόγεια της πολυκατοικίας. Ήταν ο Κιτρινούλης πεταμένος κυριολεκτικά σ’ ένα λούκι ίσαμε το μπόϊ του στο πλάϊ της εισόδου. Σε άθλια κατάσταση.

Παρούσες συνάδελφοι και η διαχειρίστρια, η όποία ήδη είχε έναν μαύρο γάτο στο σπίτι της, που μάλιστα είχε πέσει απ’ το παράθυρο στον τρίτο στον φωταγωγό στο υπόγειο και τρέμαμε μην πεθάνει, αλλά αυτός αθάνατος. Μου λέει λοιπόν, -Πάρτο το καημένο. Λέω κι εγώ, -το παίρνω το καημένο.

Πετσί και κόκκαλο με μουστάκια κακκάδια μαύρα πάνω απ’ το στόμα του απ’ την αβιταμίνωση. Τον πήρα τον κεραμιδόγατο κι έγινε ο γάταρός μου για τόσα χρόνια. Μια βδομάδα που τον είχα και πήγαινε κατ’ ευχήν, έρχεται η διαχειρίστρια και μου λέει. -Είναι ένα μωρό περσίδα που το έχει μια γιαγιά ανήμπορη στην μπανιέρα. Δεν το παίρνεις να κάνει παρέα του Κίτρινου; Ψυχικό θα κάνεις. Λέω, -Ήμαρτον Θεέ μου! Μόλις είχε πεθάνει ένα γκριφόν-κανίς στην οικογένεια, που το κρατούσα εγώ. -Μόλις επίσης είχαμε αρχίσει να συζούμε με τον κατοπινό άντρα μου σ’ ένα ρετιρέ τεράστιο στην Πλ. Βικτωρίας. Εκείνος ούτε ήξερε τι ήταν να έχει κάποιος ζώα. Το σπίτι του ήταν απολύτως αποστειρωμένο από τέτοιες καταστάσεις.

Εντελώς δικτατορικά αποφασίζω και διατάζω, εκτός απ’ τον κεραμιδόγατο, να έρθει και το περσιδάκι στο σπίτι. Εκείνος δούλευε εκτός Αθήνας, κάπου στα βουνά της Ηπείρου και μάλιστα ήταν ψιλοαποκλεισμένος, για να μην πω χοντροαποκλεισμένος από χιονοπτώσεις. Του τα έβαλα στο ακουστικό του τηλεφώνου, λέγοντας, -άκου! Αυτά γουργουρίζανε σαν τρελλά στην αγκαλιά μου. - Τρελή, είπε. -Πήρες γατάκια; Έβαλα τα γέλια. Αλλά ο καημένος (Φλοιέ αν διαβάσεις ποτέ όλα αυτά μην γράψεις κάτι άλλο!) δεν μου χάλασε ποτέ κανένα χατήρι στις όποιες επιθυμίες μου. Τα αγάπησε κι αυτός πολύ.

Η περσιδούλα είχε εκπληκτικές μπαρμπέτες και ουρά φουντούλα. Κι έτσι την φώναξα Φρου-φρού, κάτι από φραμπαλάδες των Καν-Καν. Το κλίμα εντελώς γαλλικό για κάποιο λόγο που δεν κατανοώ τώρα...Εκεί λοιπόν στο ρετιρέ εκείνο γεννήθηκαν τα τέσσερα παιδιά τους, που ο Κιτρινούλης αντίθετα από άλλους γατοπατέρες όχι μόνο δεν τα έπνιξε, αλλά έγινε πιο τρυφερός κι απ’ τη μάνα τους. Κοιμόντουσαν και τα τέσσερα μέσα στην κοιλίτσα του...Φοβερά γλέντια, αλλά και συγκλονιστική η διαδικασία της γέννας, όπου η γάτα έκανε το ένα μετά το άλλο γουργουρίζοντας σαν να την χαϊδεύαμε...Ήταν δεκατέσσερα χρόνια υπέροχης εμπειρίας. Ήταν πολύ διαβαστερά. Κοιμόντουσαν πάνω στα ράφια με τα βιβλία. Κυριολεκτικά πάνω στα βιβλία...

Όχι ότι είμαι τρομακτικά άρρωστη με τα ζώα μου...με καταλάβατε ως κι εσείς. Πόσο μάλλον οι άλλοι. Ο Λαφίτ επίσης ήταν ένας τρισάθλιος και βρωμύλος που πολιορκούσε επίμονα ερωτικά ένα κανίς σ’ ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα στην Αγίου Μελετίου. Οι ιδιοκτήτριες μόλις είχαν πλύνει το μαγαζί και το πεζοδρόμιο και κυριολεκτικά τον κλωτσούσαν για να φύγει και να μην τους λερώνει.

Λέω λοιπόν στο σκύλο, εγώ η απίστευτη. -Φύγε αγόρι μου δεν σε θέλουν εδώ! με στενοχώρια όμως που τον κλωτσούσαν. Μου λέει η κυρία τότε πως ήταν μόνιμος θαμώνας εκεί λόγω της σκυλίτσας τους, ότι τον ταΐζανε κλπ κι ότι, -καλή μας κυρία που αγαπάτε τα ζώα πάρτε τον, είναι υπέροχος. Τηλεφωνώ στον άντρα μου. Λίγο πριν είχαμε ενταφιάσει τον Κίτρινο. Του λέω, θα φέρω σπίτι ένα υπέροχο πλάσμα. Μου λέει,- ΟΧΙ!!! αυτή τη φορά έχω λόγο κι εγώ. Καλά, του λέω θα τον πάρω στο εργαστήρι κι έλα να τον δεις. Καθήσαμε όλη μέρα στη δουλειά μου, όπου ο Λαφίτ ήθελε να γκρεμίσει τους τοίχους να φύγει μετά μανίας. Καθόλου δεν τον ενέπνευσε ο χώρος. Αντίθετα η Μάϊντα είναι βιβλιοδετόσκυλο με τα όλα της.

Το βράδυ λοιπόν τον πήγα σπίτι. Τον έκανα μπάνιο. Το τρίχωμά του έμενε όλο στα χέρια μου. Την επομένη ήταν να πάω σε μια σειρά από γιατρούς. Η υγεία μου καλύτερα αλλά αρκετά κλωνισμένη ακόμα. -Το σκυλί θα μείνει, είπα του άντρα μου. Μου λέει, -θα μείνει, αν όσο λείπουμε στους γιατρούς δεν κάνει καμμιά φασαρία.

Πάμε και γυρνάμε. Βάζω όλο αγωνία το κλειδί στην πόρτα. Στο άνοιγμά της εμφανίζεται ένας νυσταγμένος Λαφίτ, κουνώντας την ουρά του σαν τρελός από χαρά. Μετά επακολούθησαν 12 χρόνια υπέροχης κοινής ζωής. Αντίθετα απ’ τη Μάϊντα που ήταν σκυλί της υπαίθρου και δεν είχε ιδέα από συγκατοίκηση σε διαμέρισμα, ο Λαφίτ ήταν έτοιμος. Τον είχαν πετάξει ενός έτους, ένα απόλυτα διαπαιδαγωγημένο σκυλί, απλά γιατί η κυρία του ζευγαριού είχε μείνει έγκυος. Η ιστορία του ήταν γνωστή σ’ όλη τη Φωκίωνος, όπως και τα όσα κόντεψαν να τον θανατώσουν, όσο ήταν αδέσποτος. Έκανε να φάει με κανονικό ρυθμό πέντε-έξι μήνες. Έτρωγε όποτε μπορούσε. Οι εμμετοί ήταν στην ημερήσια σχεδόν διάταξη. Το στομάχι του μαντάρα από ένα φόλιασμα με χλωρίνη και από υπερβολικό φαγητό με σκέτα κόκκαλα.

Παιδιά σταματείστε με. Όταν μιλώ γι’ αυτά δεν έχω φραγμό. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου! Στοπ εδώ! :τρέλα:
 
Πρωτα από όλα τι περιγραφες κάνεις!απιστευτες! με χιουμορ, συγκινηση και ένα καρο αλλα συναισθηματα/ αυτό παιδι μου είναι κειμενάκι ολοκληρο με ανθρώπινες ιστοριούλες μεσα και θα μπορουσε να μπει και στα έργα των μελών!!! τυχερα τα ζωάκια που σε συναντησαν:)ηξεραν αυτά και ηρθαν στον δρομο σου.
 
Πάτησα "λατρεύω τις γάτες!", αν και αγαπώ και τα σκυλάκια πάρα πολύ! Ειδικά οι κόπροι είναι τα αγαπημένα μου... είναι το καθένα one of a kind... Και, αν και δεν θέλουμε να υπάρχουν αδέσποτα για ευνόητους λόγους, τα κοπροσκυλάκια μου έχουν κάνει πολύ καλή συντροφιά, κάτι βράδια που γυρνάω σπίτι κ με παίρνουν από πίσω, νιώθω πολύ ασφαλής!
Αλλά οι γάτες είναι αδυναμία... Μου φαίνονται σαν έργα τέχνης, τόσο τέλεια μου φαίνεται η ομορφιά τους - ό,τι και να κάνουν, όπως και να κάτσουν, σου ομορφαίνουν τον χώρο! Όχι ότι της θέλω για την εξωτερική τους εμφάνιση, βέβαια, απλά πιστεύω πως είναι τόσο τέλειες γιατί εκεί εξωτερικεύεται η μαγεία που κρύβουν, αν και δεν μπορώ να πω κ πολλά για τον ψυχικό τους κόσμο, γιατί νιώθω ότι κρύβει κάτι μαγικό και ιερό. Επίσης, πιστεύω πως καλά κάνουν και το παίζουν λίγο "αφ υψηλού", γιατί οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι σπάνιες κ ανεκτίμητες: το γουργουρητό τους σε ηρεμεί, τα μάτια τους σε ρουφάνε στο σκοτεινό σύμπαν της ανυπαρξίας και η γούνα τους σε ζεσταίνει, όχι απλά με θερμότητα, αλλά με θαλπωρή!
 
Last edited:
Πάτησα "λατρεύω τις γάτες!", αν και αγαπώ και τα σκυλάκια πάρα πολύ! Ειδικά οι κόπροι είναι τα αγαπημένα μου... είναι το καθένα one of a kind... Και, αν και δεν θέλουμε να υπάρχουν αδέσποτα για ευνόητους λόγους, τα κοπροσκυλάκια μου έχουν κάνει πολύ καλή συντροφιά, κάτι βράδια που γυρνάω σπίτι κ με παίρνουν από πίσω, νιώθω πολύ ασφαλής!
Αλλά οι γάτες είναι αδυναμία... Μου φαίνονται σαν έργα τέχνης, τόσο τέλεια μου φαίνεται η ομορφιά τους - ό,τι και να κάνουν, όπως και να κάτσουν, σου ομορφαίνουν τον χώρο! Όχι ότι της θέλω για την εξωτερική τους εμφάνιση, βέβαια, απλά πιστεύω πως είναι τόσο τέλειες γιατί εκεί εξωτερικεύεται η μαγεία που κρύβουν, αν και δεν μπορώ να πω κ πολλά για τον ψυχικό τους κόσμο, γιατί νιώθω ότι κρύβει κάτι μαγικό και ιερό. Επίσης, πιστεύω πως καλά κάνουν και το παίζουν λίγο "αφ υψηλού", γιατί οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι σπάνιες κ ανεκτίμητες: το γουργουρητό τους σε ηρεμεί, τα μάτια τους σε ρουφάνε στο σκοτεινό σύμπαν της ανυπαρξίας και η γούνα τους σε ζεσταίνει, όχι απλά με θερμότητα, αλλά με θαλπωρή!
Καλησπέρα Πολύνιους.
Κοπελάρα, αν σου πω πώς έπαιζα μικρός με τα γατιά δεν θα μου ξαναμιλήσεις ποτέ.
Τα σκυλάκια απ' την άλλη τ' αγάπησα από μικρός. Την πρώτη φορά, πριν αρκετά χρόνια, είχα δει: σπίτι με θεόρατο τοίχο, όπου στην κορυφή είχαν βάλει κομμάτια γυαλιά (τσιμενταρισμένα στην κορφή τα γυαλιά) για να μην πλησιάζουν ούτε ιπτάμενα ούτε εδάφους-εδάφους ζωντανά. Μια μέρα λοιπόν, ακούω κάτι σαν κλάμα και βλέπω να πετούν μέσα απ' το σπίτι κουτάβια (ακόμα άχνιζαν) -μια σφαγή, τίποτα άλλο. / Και ασφαλώς, ο Ρόκυ, η πρώτη και η τελευταία αγάπη.


 
Όχι ότι δεν αγαπάω τα σκυλιά αλλά δεν είχα ποτέ μου, εκτός από ένα γλυκούλι λαμπραντόρ που το βρήκα παρατημένο έξω στην αυλή μας και το φιλοξένησα για λιγάκι μέχρι να βρεθεί κάποιος να το υιοθετήσει. Νιώθω πως όταν έχεις σκυλί είναι σαν να έχεις παιδί και έως τώρα δεν το έχω επιχειρήσει. Ίσως κάποτε στο μέλλον.
Αντιθέτως, γάτες είχα και έχω. Τις λατρεύω γιατί είναι μαγικές, όπως πολύ σωστά είπε η Πολύνιους, όμορφες και ζουρλές!
Την καρδιά μου πάντως τα τελευταία χρόνια μου την έχει κλέψει ένας υπέροχος κεραμιδόγατος (σουργελόγατος και σκυλόγατος!). Αυτός ο γάτος πραγματικά είναι ξεχωριστός. Τόσο ήρεμο και φιλικό γάτο δεν έχω ξαναγνωρίσει. Είναι απειροελάχιστες οι φορές που εκνευρίζεται για κάποιον λόγο που μακάρι, λέω, να του έμοιαζα παραπάνω!! Με τις περισσότερες γάτες να πω πως έναν φόβο μην μου ορμήσουν και μου βγάλουν τα μάτια τον ψιλοέχω:χαχα: Αυτός πάντως με κοιτάζει στα μάτια λές και είμαστε ερωτευμένοι:)))
Αυτό πάντως που τον κάνει κυρίως να ξεχωρίζει είναι η συμπεριφορά του προς τα μικρά γατάκια. Ενώ οι περισσότεροι γάτοι καταβροχθίζουν ακόμα και τα δικά τους παιδάκια, αυτός αντιθέτως τα παίρνει υπό την προστασία του. Ο ίδιος είχε μείνει ορφανός μικρούλης και έτσι τον κράτησε στο διαμέρισμα της η σπιτονοικοκυρά μας μέχρι να μεγαλώσει και να το αφήσει στην αυλή (όπου υπάρχει μεγάλος χώρος και πολλά δέντρα στο πίσω μέρος - στα μάτια των γατιών θα μοιάζει με δάσος ολόκληρο). Κάποια στιγμή έμεινε όρφανο ένα άλλο γατάκι, το οποίο το υιοθέτησε ο γατούλης μας και μεγαλώσαν μαζί. Περιττό να πω πως το γατάκι αυτό (που μεγάλωσε και έχει γίνει γάταρος) τον λατρεύει. Προφανώς τον βλέπει σαν μπαμπά και μαμά του μαζί.
Πολλές φορές έχω σκεφτεί να τον πάρω στο δικό μου διαμέρισμά φοβούμενη από κάθε είδους κίνδυνο. Ξέρω όμως πως είναι ευτυχισμένος στην αυλή :)
 
Έμενα σ'ένα χωριό του Ρεθύμνου όπου οι γάτες ήταν ιερό ζώο. Όπως οι αγελάδες στην Ινδία. Υπήρχαν γάτες παντού και γέλασα πολύ όταν είδα για πρώτη φορά "Cat Cafe": σε διάφορα σημεία του χωριού, υπήρχε μια κατασκευή σαν δίπατο σπιτάκι χωρίς τοίχους, μόνο με σκεπή, που είχε μπολ με νερό και φαγητό και όλοι φρόντιζαν να είναι πάντα γεμάτα για να αράζουν εκεί οι γάτες. Τα cafe είναι δωρεές Φιλανδών και Ολλανδών κυρίως που πέρασαν από εκεί και λάτρεψαν τις γάτες του χωριού.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Σκύλος πειθήνιος;;; Η Μάϊντα θα σας εξηγήσει πολλά επ’ αυτού. Εδώ και μέρες παίζεται ένα σήριαλ κυριαρχίας στο σπίτι πολύ ιδιαίτερο. Είναι το “Μ’ αφήνεις μόνη μου και δεν με παίρνεις μαζί σου; Τώρα θα σου δείξω εγώ!”

Και μου δείχνει. Για την ώρα μου έχει δείξει όσο δεν λέγεται. Κάθε βράδυ που γυρίζω απ’ την ποδηλατοβόλτα μου αναφωνώ και θ’ απορεί κι ο σώφρων διπλανός μου καθηγητής Βυζαντινολόγος ο άνθρωπος τι παίζεται εν τω μέσω της νυχτός και με ποιόν. ΄Αντε να του εξηγήσεις ότι πρόκειται για το σκύλο σου. Αυτό που ακούγεται είναι: “ Όχι πάλι γμτ! Μάϊντα θα τις φας! (σιγά μην τις φάει). Αν το ξανακάνεις μα το Θεό θα τις φας! ("μην επικαλείσαι το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω", για μένα ειπώθηκε!).

Πώς μου δείχνει η πειθήνια στο ανθρώπινο είδος Μάϊντα; Τρώει τα βιβλία του σπιτιού. Έχει φάει κάμποσα απ’ την κινηματογραφική βιβλιοθήκη του Φλοιού (καλά να πάθει που δεν την παίρνει σπίτι του να ησυχάσω κι εγώ) κι αφού μορφώθηκε με τα κινηματογραφικά το έριξε στην βιβλιογραφία της Ιστορίας του Βιβλίου. Μιλάμε για τεράστιους τόμους. Κατέβασε προ ημερών την Χάρτα της Ελληνικής Τυπογραφίας. Χτες κατέβασε τα Χειρόγραφα Εκκλησιαστικής Μουσικής 1453-1820.

Και στις δύο περιπτώσεις κατέστρεψε ολοσχερώς σε φύλλο και φτερό κατάσταση τις θήκες τους. Μετά δοκίμασε γευσιγνωστικά το επάνω τμήμα των ραχών τους. Και για ανακεφαλαίωση της κινηματογραφικής κουλτούρας ξέσκισε στα εξ ων συνετέθη το The Underground Film στην πρωτότυπη γλώσσα...Αγγλίδα ούσα...καταλαβαίνει αγγλικά και κάτι λίγα γαλλικά τα βγάζει πέρα...

Την προσφώνησα διάφορα ακατάληπτα (&&&^%%$%$%$&*&*&^$%$##@@!@#%^&^&***(()

Σας παρακαλώ μήπως πρέπει να την πάω σε σκυλοψυχίατρο για τραύματα εγκατάλλειψης; Λόγω πολλής δουλειάς και αδυναμίας να τη φροντίσω την κράτησε ο παπάκης της για ένα δίμηνο...Λέτε να μου το φιλάει ως εκδίκηση;

Για όσους βιαστούν να πουν ότι μπορώ να την απομονώσω κλείνοντας τις πόρτες, θα πω πως είναι δαιμόνια. Σαλτάρει και με τις τεράστιες πατούσες της ανοίγει σε κλάσμα του δευτερολέπτου τα πάντα. Σημειωτέον το εγχειρισμένο πόδι λειτουργεί τέλεια. Δεν κουτσαίνει καθόλου δώδεκα μέρες μετά το χειρουργείο. Εύγε γιατρέ!

Σήμερα θα μπει ένα ωραίο φίμωτρο. Δεν έχω άλλη λύση. Γιατί να χάσω εγώ τη βραδυνή μου έξοδο, από και κλείεται...αλλά και τις νεόκοπες διατροφικές της μανίες δεν θα καλλιεργήσω εις βάρος της βιβλιοθήκης μου! :τρέλα:
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Μην της βάλεις φίμωτρο Διατσέντα μου. Κάνει πολλή ζέστη και δεν θα μπορεί να λαχανιάσει καλά μ' αυτό - θα υποφέρει. Άσε που ο διάολος έχει πολλά ποδάρια... προσωπικά δεν θα άφηνα ποτέ μόνο του σκύλο με φίμωτρο ή δεμένο χωρίς επιτήρηση. Άγχος αποχωρισμού έχει η σκυλίτσα σου. Στρεσάρεται, δεν προσπαθεί να σε εκδικηθεί για την απουσία σου. Έχω αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα με τον μικρό μου, και το λύσαμε ως εξής: Δεκαπέντε λεπτά πριν την αναχώρηση και δεκαπέντε λεπτά μετά την επιστροφή, δεν δίνουμε σημασία στο σκύλο, δεν του κάνουμε αγάπες και φιλιά, ούτε κάνουμε σαν να έγινε και κάτι σπουδαίο που ξαναβρεθήκαμε. Όλα νορμάλ, ήσυχα και φυσιολογικά. Σαν να μην τρέχει τίποτα! Αλλιώς του επιβεβαιώνουμε την ιδέα ότι η φυγή μας απ' το σπίτι είναι σπουδαία υπόθεση, μπορεί να μην ξαναγυρίσουμε (γι' αυτό στρεσάρονται, κλαίνε, καταστρέφουν, δεν τρώνε, λερώνουν κάποτε) κι όταν επιστρέφουμε γίνεται γιορτή με αγκαλιές, φωνές και τέτοια... Όχι, πρέπει να καταλάβει ότι η φυγή μας είναι απόλυτα φυσιολογική και η επιστροφή μας δεν είναι δα και καμιά γιορτή. Άσε της κανένα κονγκ ή παιχνιδάκι να ασχολείται. Υπάρχουν πολύ ωραία κονγκ που μπορείς να κρύψεις μεζέδες μέσα ώστε να προσπαθεί να τους βγάλει και να ξεχνιέται. Εμείς είχαμε φτάσει στο σημείο να τον παρακολουθούμε με κάμερα. Με πολλή υπομονή και πειθαρχία έμαθε ότι η φυγή μας δεν είναι η καταστροφή του κόσμου, κι απλώς κοιμάται στο κρεβάτι του μέχρι να γυρίσουμε.
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Θεέ μου τα βιβλιαράκια μου! Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα. Το φίμωτρο είναι απ’ αυτά που είναι διάτρητο από παντού. Σαν καγκελάκια ένα πράγμα. Και σε διαβεβαιώ είναι εκδίκηση και το ξέρει γιατί το κάνει στα βιβλία. Σήμερα το πρωΐ άδειασε και τον κάδο της ανακύκλωσης σ’ όλο το σπίτι. Γης Μαδιάμ! Για λίγη ώρα που πήγα για ψώνια στη γειτονιά. Αυτό είναι καινούργιο φρούτο. Δεν το έκανε πριν την αποχωριστώ. Χαρτί να είναι κι ό,τι να’ναι. Επίσης ό,τι είχα για ανακύκλωση χαρτιού στο εργαστήρι μου... Διαβιώ στο εργαστήρι μου σαν τους χειροτέχνες του Μεσαίωνα. Εκεί που είναι το κρεβάτι μου γύρω γύρω είναι βιβλιοθήκες και στη μέση ένα κρεβάτι...στο διπλανό δωμάτιο και στο παραδιπλανό τραπέζια, πρέσες ψαλίδα κι ένα σωρό εξοπλισμός βιβλιοδετείου...Έφαγε κι ένα υπόλειμμα από βιβλιοδετικό ύφασμα με κόκκινη ματζέντα επίστρωση...δεν έπαθε τίποτα. Θα έλεγε κανείς πως το στομάχι της είναι ειδικά φτιαγμένο για να χωνεύει βιβλιοδετικά υλικά...Δυό ώρες θα λείψω να πάρει, ίσα-ίσα είκοσι χιλιομετράκια για τσίμπημα του μεταβολισμού. Αν ταξίδευε σε πλοίο δεν θα φόραγε το φίμωτρο υποχρεωτικά;
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
( Διατσέντα, έσβησα την παράθεσή σου. Όταν απαντάμε σε κάποιον ακριβώς κάτω από το κείμενό του δεν χρειάζεται εκτός αν θέλουμε να δώσουμε έμφαση πως απαντάμε σε ένα πολύ συγκεκριμένο απόσπασμα ;) )

Αυτά που λέει η Ίζι μού ακούγονται πολύ λογικά. :πάνω:
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Ναι, αλλά θα ήσουν δίπλα της. Αν πιαστεί κάπου; Τι να πω, δεν θα το έκανα... Για μένα τα κλουβάκια είναι πολύ καλύτερα για σύντομη παραμονή. Ξέρεις, κάτι τέτοιο\



Θέλει βέβαια εκπαίδευση σιγά-σιγά για να μάθουν να μένουν στο κρέιτ χωρίς προβλήματα. Το βλέπουν σαν τη φωλιά τους και τους αρέσει πολύ. Υπάρχουν πολλά άρθρα για την εκπαίδευση στο κρέιτ, δες εδώ πχ. Όπως σου είπα εγώ δεν το χρειάζομαι πια γιατί είναι πολύ ήσυχος, όμως το χρησιμοποιούμε χωρίς άγχος σε ταξίδια, διακοπές κλπ.

Από κει και πέρα εσύ ξέρεις καλύτερα, "μαμά" της είσαι. :)
 
Top