Μαραθώνια Συνανάγνωση Καλοκαιρινού Τρόμου

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Κατόπιν εξαντλητικής σκέψης και περισυλλογής, αποφάσισα να προτείνω έναν "Μαραθώνιο" τρόμου, ο οποίος θα ξεκινήσει 1 Ιουλίου και θα τελειώσει 31 Αυγούστου.
Θα διαβαστούν 4 βιβλία, τα οποία έχω ήδη επιλέξει, και θα βγαίνει περίπου ένα κάθε δεκαπέντε μέρες, πράγμα σχετικά εύκολο μιας και είναι ολιγοσέλιδα κι ευκολοδιάβαστα.
Οι τίτλοι που έχω επιλέξει είναι οι εξής:


1. Οι Ξεγραμμένοι - Jack Ketchum (1/7-15/7)
2. Ο Αμαρτοβόρος - Elisabeth Massie (16/7-31/7)
3. Παλούκι στην Καρδιά - Richard Laymon (1/8-15/8)
4. Το Στοίχειωμα - Richard Matheson (16/8-31/8)


Ο σχολιασμός θα γίνεται ελεύθερα με το πέρας της ημερομηνίας κάθε βιβλίου, ακόμα κι αν έχουμε προχωρήσει στα επόμενα. Κατά τη διάρκεια της κάθε ανάγνωσης, δεν υπάρχει περιορισμός σε σελίδες και κεφάλαια, μπορεί κάποιος να το διαβάσει και μονομιάς αν θέλει, γι'αυτό και μέσα στο 15ήμερο δεν θα γίνεται κανένας σχολιασμός που να αφορά την πλοκή.
Ελπίζω να βρεθούν συναναγνώστες, όσοι περισσότεροι τόσο το καλύτερο, για τους πιστούς του τρόμου είναι ένα κίνητρο να διαβάσουν κάτι τους "νεκρούς" καλοκαιρινούς μήνες, και για τους υπόλοιπους μια ευκαιρία να γνωρίσουν λίγο το είδος, μιας και έχω προσπαθήσει να επιλέξω βιβλία αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους.
Κάποια από τα βιβλία είναι δύσκολο να βρεθούν, ειδικά το Στοίχειωμα, γι'αυτό και το έβαλα τελευταίο έτσι ώστε κάποιος να έχει ήδη από τώρα 2 μήνες περιθώριο να το βρει, ωστόσο μπορώ να καλύψω με φωτοτυπίες όποιον-α το θελήσει.
Αυτά προς το παρόν, προσβλέπω σε συμμετοχές..
Όσοι πιστοί προσέλθετε.:)


Υ.Γ. Και για τους αμετανόητα βιβλιοφάγους, μια επιπλέον πρόκληση.. Όποιος-α διαβάσει και τα 4 και έχει όρεξη και για πέμπτο, πιάνουμε και τον Απόγονο από Graham Masterton, βιβλίο ολιγοσέλιδο και αγαπημένο του ίδιου του συγγραφέα (όπως διάβασα σε πρόσφατη συνέντευξη), με την ευχέρεια να μπορούμε να το διαβάσουμε οποτεδήποτε μέσα στους 2 μήνες, και με προαιρετικό σχολιασμό στο τέλος από όποιον-α το κατάφερε.
 

Χήθκλιφ

Όμορφο Νιάτο
Μολονότι κινδυνεύω να φανώ ασυνεπής καθότι ανίκανη να ακολουθήσω πιστά οποιοδήποτε πρόγραμμα, ιδίως όταν είναι κάπως αυστηρό χρονικά, λέω να το τολμήσω κι ό,τι γίνει. Eίναι άλλωστε καλή ευκαιρία να βγάλω επιτέλους τα συγκεκριμένα από τη λίστα με τα αδιάβαστα - εφόσον βέβαια καταφέρω να μην εγκαταλείψω στην δεύτερη εβδομάδα... Ίδωμεν! Θα είναι μια πρόκληση.
 

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Ψάχνω να βρω τα βιβλία στο πρωτότυπο τους και έχω μια δυσκολία στην μετάφραση των τίτλων σε κάποια. Κάνω ένα copy paste την ίδια λίστα στα πρωτότυπα και αν έχω βρει κάποιο λάθος διορθώστε με. Ελπίζω να μην υπάρχει πρόβλημα που εγώ θα τα διαβάσω στα αγγλικά.

1. The Lost - Jack Ketchum
2. Sineater - Elisabeth Massie
3. The Stake - Richard Laymon
4. Hell House - Richard Matheson
5. Descendant - Graham Masterton
 

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Άψαλαρ, ακριβώς αυτά είναι τα βιβλία. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να τα διαβάσεις σε όποια γλώσσα σε βολεύει, αρκεί τα σχόλιά σου να είναι στα ελληνικά..:χαχα:
 
Last edited:

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Έχω έτοιμο το πρώτο βιβλίο και σκεφτομαι να το ξεκινησω απο σημερα. Δεν μπορω να περιμενω μεχρι αυριο :)
 

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Λοιπόν... βλέπω χαμός από συμμετοχές... κρίμα..
δεν πειράζει, όσοι είμαστε, είναι δύσκολο το εγχείρημα, και μες στο καλοκαίρι.
..:διάβασμα9:

@Άψαλαρ, ξεκίνα όποτε θες, εγώ να φανταστείς έχω πιάσει τον Απόγονο εδώ και μέρες και διαβάζω λίγο-λίγο, αλλά αύριο-μεθαύριο θα ξεκινήσω κι εγώ τους Ξεγραμμένους.. :))
 

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Τέλεια. Αρχίζω και γω λοιπόν το The Lost. Δεν είναι και τόσο δύσκολο εγχείρημα. Σχετικά μικρά είναι τα βιβλία. Βγαίνουν εύκολα. Τα καλά βιβλία τρόμου σε κρατάνε και δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις.
 

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Να προσθεσω εδω ότι το The Lost εχει γινει και ταινια και οτι απο οτι ειδα ο Ketchum θεωρειται από τους πιο τρομακτικους συγγραφεις :D

"Who's the scariest guy in America? Probably Jack Ketchum." – Stephen King

Δεν εχω διαβασει αλλο βιβλιο του και χαιρομαι που θα τον ανακαλυψω :D
 

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Αγαπημένος ο Ketchum... Το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας, είναι πολύ "δυνατό" ανάγνωσμα, αλλά απόλαυσα εξίσου και την Νεκρή Ζαιζόν, αλλά και το Red..
 

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Το κορίτσι της διπλανης πορτας ειναι το επομενο δικο του που θα διαβασω μετα το τελος της συναναγνωσης. Ειδα οτι βασιζεται σε αληθινα γεγονοτα και ειναι ανατριχιαστικο. Ξεκινησα το The Lost και εχει τελεια ατμοσφαιρα. Δεν λεω κατι παραπανω για να μην σου κανω spoil.
 

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Καλημέρα στη Λέσχη και στις συναναγνώστριες..
Ελπίζω να απολαύσατε τους Ξεγραμμένους, που παρά τις 300 σχεδόν σελίδες του, ήταν αρκετά εθιστικό και "έρευσε" γρήγορα..
Οι Ξεγραμμένοι λοιπόν.. The Lost..
Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη έξω από τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 60 και κεντρικό πρόσωπο είναι ο Ρέι Πάι, ένας "προβληματικός" έφηβος, ο οποίος σε μια βόλτα στο δάσος με την "δουλική" του παρέα, τον Τιμ και την Τζένιφερ, συναντάει δυο κοπέλες που κατασκήνωναν και τις πυροβολεί μέχρι θανάτου, νομίζοντας ότι είναι λεσβίες.
Ο Ρέι καταφέρνει να τη βγάλει καθαρή και να μην κατηγορηθεί, και ταυτόχρονα ορκίζει τους φίλους του να κρατήσουν το τρομερό μυστικό εκείνης της νύχτας..
Αρκετά χρόνια μετά, όταν οι φίλοι έχουν περάσει τα 20, η ζωή στην μικρή πόλη συνεχίζεται όπως πάντα χαλαρά και άσκοπα, όταν ξαφνικά θα εμφανιστεί η Κάθριν, η οποία θα αναστατώσει τη ζωή του Ρέι σε τέτοιο βαθμό που θα τον οδηγήσει σε ένα ανελέητο μακελειό..
Ο Ρέι Πάι είναι ο τυπικός θρασύδειλος, ναρκισιστής, εγωπαθής, μικροπρεπής χωριάτης, (παρακαλώ Χήθκλιφ συμπλήρωσε τους χαρακτηρισμούς), ο οποίος έχοντας μάθει να παίρνει πάντα αυτό που θέλει, ερωτεύεται παράδοξα την Κάθριν, η οποία έχοντας τα δικά της προβλήματα θέλησε να παίξει με τη φωτιά, η οποία και τελικά την έκαψε.
Ο Κέτσαμ κατορθώνει να φτιάξει μια ιστορία όπου όλοι οι πρωταγωνιστές είναι αντιπαθείς, πραγματικά Ξεγραμμένοι, και στις τελευταίες σελίδες η "δικαίωση" κατά κάποιο τρόπο έρχεται, όταν μαθαίνουμε ότι ο Ρέι έχει καταλήξει στη φυλακή, ως "καριόλα" ενός εύρωστου, αθλητικού νέγρου....

Νομίζω ότι ο Αμαρτοβόρος θα μοιάζει λίγο χλιαρό μετά από αυτό... :χαχα:
 

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα σε όλους. Εχω ηδη τελειωσει τα δυο πρωτα βιβλια της συναναγνωσης, αλλα θα πω την αποψη μου μονο για τους Ξεγραμμενους γιατι δεν εχει ληξει η διορια για τον Αμαρτοβορο.

Δεν ειχα διαβασει στο παρελθον βιβλιο του Jack Ketchum οποτε δεν ηξερα τι να περιμενω. Εχω διαβασει πολλα μυθιστορηματα τρομου στο παρελθον, αλλα τα περισσοτερα ειχαν σχεση με υπερφυσικο, οποτε ημουν λιγο διστακτικη για το αν μπορει να με τρομαξει βιβλιο με ηρωες μονο ανθρωπους. Ο Ketchum με διεψευσε ευχαριστα. Μου αρεσε πολυ ο τροπος γραφης του (δεν εχω αποψη για την ποιοτητα της μεταφρασης, γιατι το διαβασα στο πρωτοτυπο) και οι χαρακτηρες ηταν ολοι ενδιαφεροντες και οι περισσοτεροι που προκαλεσαν αηδια. Η ιστορια ειχε πολυ καλο ρυθμο και δεν ενιωσα να βαριεμαι ή να κουραζομαι σε κανενα σημειο του βιβλιου. Μου αρεσε ιδιαιτερα οτι ο συγγραφεας δινει την αισθηση του ρεαλισμου στα γεγονοτα. Νιωθεις πραγματικα οτι αυτοι θα μπορουσαν να ειναι αληθινοι ανθρωποι, με τις αδυναμιες και τις λαθος αποφασεις τους ή με μια γερη δοση κοινωνιοπαθειας στην περιπτωση του Ρέι. Γενικα ο Ketchum δεν φοβαται να σοκαρει τον αναγνωστη και κανει τρομερες περιγραφες των πιο αηδιαστικων σκηνων. Επιανα τον εαυτο μου να εχει αγχος για τους χαρακτηρες καθως διαβαζα, ακομα και να θελω να μπω στο βιβλιο για να τους προειδοποιησω, κατι που δεν μου συμβαινει συχνα.

Η ευχαριστη εκπληξη του βιβλιου για μενα ηταν το τελος. Μου εχει τυχει σε πολλα βιβλια να νιωθω οτι ο συγγραφεας φοβηθηκε μηπως απογοϋτευσει τον αναγνωση του και κλεινει το βιβλιο με ενα happy end που δεν εχει σχεση με την υποθεση. Ο Ketchum δεν φοβηθηκε και το τελος ηταν σοκαριστικο για μενα. Δεν περιμενα να σκοτωσει τα δυο κοριτσια. Μεχρι και την τελευταια σκηνη στο σπιτι πιστευα πραγματικα οτι κατι θα γινει και θα σωθουν. Θυμωσα που σωθηκε η πιο αντιπαθητικη, η οποια δεν εμαθε τιποτα και παρατησε και την παραλυτη θετη της μητερα σε οικο ευγηριας.

Μετα απο τους Ξεγραμμενους διαβασα και το The Girl Next Door του ιδιου, το οποιο μου προκαλεσε ακομη περισσοτερη αηδια και θυμο. Μαλλον αυτα τα δυο ειναι τα συναισθηματα που σου προκαλουν τα βιβλια του συγγραφεα.

Για μενα ηταν ενα πολυ καλο βιβλιο, που διαβασα γρηγορα γιατι δεν μπορουσα να αφησω μεχρι να δω τι θα γινει στο τελος. Σιγουρα θα διαβασω και αλλα βιβλια του ιδιου, αλλα για την ωρα χρειαζομαι ενα μικρο διαλλειμα γιατι σου προκαλει εντονες αντιδρασεις. Σιγουρα δεν μενεις αδιαφορος διαβαζοντας.

Συνεχιζω με το τριτο της λιστας που ελπιζω να ειναι εξισου καλο (ο Αμαρτοβορος περα απο τον ιδιαιτερο τιτλο του δεν μου αρεσε ιδιαιτερα).
 

Άψαλαρ

Όμορφο Νιάτο
Ο Αμαρτοβορος της Elizabeth Massie.

Δευτερο βιβλιο της συναναγνωσης το οποιο δεν μου αρεσε οσο το πρωτο. 2/5 αστερακια στο Goodreads.

Ο αμαρτοβορος ειναι ενας καημενος του χωριου, ο οποιος ερχεται οταν πεθαινει καποιος και τρωει διαφορα νοστιμα φαγητα που εχουν ακουμπησει στο στερνο του και ετσι τρωει παραλληλα και ολες τις αμαρτιες του. Δεν μπορει να ζησει μια φυσιολογικη ζωη, οι αλλοι κατοικοι τον φοβουνται και δεν τον δεχονται αναμεσα τους. Ακομα και η οικογενεια του τον φοβαται και αμα θελει να παει στο σπιτι του, του επιτρεπεται αφου εχουν κοιμηθει ολοι, γιατι αμα κοιταξεις τα ματια του αμαρτοβορου τρελενεσαι (λογω των αμαρτιων που εχει φαει). Εχουμε λοιπον εναν ενδιαφερων χαρακτηρα με ωραιο υποβαθρο και μεγαλες δυνατοτητες. Τι κανει λοιπον η κυρια Massie; Κανει πρωταγωνιστη τον βαρετο μικροτερο γιο του αμαρτοβορου. Και ετσι ενα βιβλιο γινεται βαρετο.

Το βιβλιο ξεκινησε ωραια. Η ιστορια μου φανηκε διαφορετικη και ενδιαφερουσα. Καπου στην πορεια κουραστηκα απο την κλαψα του Joel. Εστιαζουμε κυριως στην προσπαθεια του να γινει αποδεκτος απο τους ηλιθιους και θρησκοληπτους κατοικους του χωριου, οι οποιοι πιστευουν οτι ζουν καποιες δεκαετιες πριν. O Joel θελει μεν να αποκτησει φυσιολογικη ζωη αλλα απο την αλλη φοβαται γιατι πρεπει να ακολουθησει τις παραδοσεις, συμφωνα με τις οποιες η οικογενεια του αμαρτοβορου και ο ιδιος δεν επιτρεπεται να εχουν κοινωνικη ζωη. Στην προσπαθεια του αυτη τον πιεζει και τον ωθει ο καινουριος μαθητης του σχολειου (Δεν θυμαμαι πως τον λενε γιατι διαβασα το βιβλιο πριν ενα μηνα περιπου). Το πρωτο μου μεγαλο προβλημα λοιπον ειναι οτι αυτα τα μικρα παιδια δεν συμπεριφερονται σαν παιδια. Ειδικα ο καινουριος μαθητης καταστρωνει μακιαβελικα σχεδια για να παρει περισσοτερη εξουσια και να κυριαρχησει στην ομαδα των θρησκοληπτων του χωριου. Επρεπε να θυμιζω στον εαυτο μου συνεχεια οτι οι ηρωες ειναι παιδια. Οι πραξεις τους δεν δικαιολογουνται κατα την γνωμη μου απο την ηλικια τους.

Ενω λοιπον ο κλαψιαρης Joel προσπαθει να αποκτησει ζωη, παρα τα προβληματα συνειδησης που εχει, αρχιζουν να γινονται διαφορα περιεργα στο χωριο. Πεθαινουν ανθρωποι, χερια ανατιναζονται, κοριτσακια εξαφανιζονται κλπ κλπ και φυσικα κατηγορουν τον αμαρτοβορο. Αρχικα το μυστηριο μου κρατησε το ενδιαφερον αλλα καπου αναμεσα στην κλαψα του Joel, στον εκνευρισμο μου για τις αποψεις των κατοικων και στις περιγραφες της φυσης κουραστηκα. Το μισο περιπου βιβλιο το διαβασα απλα για να δω τι θα γινει στο τελος χωρις να το απολαμβανω ιδιαιτερα. Υπηρχε μια αηδιαστικη σκηνη, οπου μερικοι κατοικοι τρωνε και πινουν απο το αιμα ενος πτωματος για να παει στον παραδεισο (.....), αλλα αυτου του ειδους οι σκηνες δεν εφτασαν για να κρατησουν το ενδιαφερον μου. Στο τελος μαθαινουμε ποιος εκανε τους φονους και γιατι (ο μεγαλος αδερφος του Joel), ο αμαρτοβορος πεθαινει και ο μικρος περνει τη θεση του. Αφου τελειωσα το βιβλιο εβγαλα το συμπερασμα οτι ολα ηταν βλακειες στο μυαλο των κατοικων και οτι αναγκαζουν εναν καημενουλη να ζει εκτος του χωριου, μονιμως νηστικος, χωρις κανενα λογο.

Συνολικα πιστευω οτι η συγγραφεας επρεπε να κανει κεντρικο χαρακτηρα τον αμαρτοβορο. Το βιβλιο θα ηταν περισσοτερο ενδιαφερον και ισως μαθαιναμε περισσοτερα πραγματα για το τι ακριβως ειναι. Ειναι υπερφυσικο ον, εχει δυναμεις, ειναι απλα ενας ατυχος ανθρωπος, τι ειναι τελικα; Θα διαβασω κι αλλα βιβλια της Messie στο μελλον με την ελπιδα τα υπολοιπα να ειναι καλυτερα.
 

Χήθκλιφ

Όμορφο Νιάτο
Καλημέρα αγαπητοί συναναγνώστες... έπειτα από ένα συναρπαστικό - ίσως γι'αυτό, όχι ιδιαίτερα εποικοδομητικό αναγνωστικά - καλοκαίρι, επιστρέφω στο νήμα έχοντας διαβάσει μόλις δύο (Ωιμέ...τι ντροπή...) από τα τέσσερα (επίσημα) καθορισμένα βιβλία... με διάθεση όμως να διαβάσω κατά τις προσεχείς ημέρες το Στοίχειωμα αλλά και το προαιρετικό πέμπτο ανάγνωσμα του Μάστερτον.

Ακολουθώντας το πρόγραμμα όπως διαμορφώθηκε από τον Ινσμούθιο, ξεκίνησα με τους ξεγραμμένους για τους οποίους έχουν ήδη ειπωθεί πολλά από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, αλλά ας προσθέσω κι εγώ το λιθαράκι μου. Η αλήθεια είναι ότι μετά την ισχυρότατη αίσθηση που μου προκάλεσε «Το κορίτσι της διπλανής πόρτας» - ένα αδυσώπητο αριστούργημα - ήθελα αφ' ενός να διαβάσω κι άλλα βιβλία του συγγραφέα ενώ ταυτόχρονα δίσταζα καθώς διαισθανόμουν πως τίποτα δεν θα μπορούσε να σταθεί αντάξιο εκείνης της πρώτης συγκλονιστικής εμπειρίας.

«Οι Ξεγραμμένοι» αποδείχτηκαν ένα πολύ καλογραμμένο - και πλέον είμαι σίγουρη ότι η γραφή του Κέτσαμ είναι δύσκολο να με απογοητεύσει - διεισδυτικό ψυχολογικό θρίλερ, ζοφερό, τραγικό, που δεν αφήσει ουδεμία χαραμάδα ελπίδας. Όπως και στο Κορίτσι, βλέπουμε κι εδώ ανθρώπους αλυσοδεμένους από την μοίρα αλλά κυρίως από την ίδια τους την καθήλωση στα περιορισμένα όρια τους. Δεν μπορούν ούτε να δουν, ούτε να ονειρευτούν τι υπάρχει έξω... πόσο μάλλον να καταφέρουν να βγουν από αυτά. Ξεγραμμένοι γιατί δεν πίστεψαν ποτέ ότι μπορούν κάτι περισσότερο. Παρά την δήθεν άτρωτη αυτοεικόνα από την οποία προσπαθούν απεγνωσμένα να πιαστούν, τα θεμέλια είναι σαθρά και η ισορροπία εύθραυστη ιδίως για τον Ρέι και την Κάθριν, τους δύο πιο σημαντικούς χαρακτήρες.

Αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής ο Ρέι Πάι, ένας φίλαυτος νταής που επιβεβαιώνεται μέσα από παρασιτικές σχέσεις εξάρτησης που δημιουργεί με άτομα χειραγωγήσιμα και παθητικά ώστε να τον υπακούν και να τον εξυψώνουν με αντάλλαγμα το σεξ ή \ και τα ναρκωτικά. Ο Ρέι φαίνεται να έχει αυτό που όλοι και όλες επιθυμούν και το παρέχει αφειδώλευτα στους πειθήνιους σκλάβους του αρκεί φυσικά να αναγνωρίζουν το «μεγαλείο» του και να συντηρούν την ευάλωτη αίσθηση παντοδυναμίας που έχει ανάγκη για να νιώθει σημαντικός, για να ξεχνά πως είναι αγκυλωμένος, χωρίς παρόν ή μέλλον, δίχως όνειρα, και ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από το αναπόδραστο πεπρωμένο ενός ξεγραμμένου της ζωής... Όταν όμως έρχεται αντιμέτωπος με ό,τι του θυμίζει τι δεν θα μπορέσει ποτέ να έχει ή να γίνει, ό,τι γενικά είναι άπιαστο για εκείνον, βγαίνει στην επιφάνεια η βαθύτερη αίσθηση ανεπάρκειας, η πικρία και το τυφλό ανεξέλεγκτο μίσος.

Όλα αυτά φυσικά δεν είναι άσχετα με το γεγονός πως γνωρίζει ότι είναι υιοθετημένος και συνεπώς κάποιοι τον απέρριψαν, κάποιοι δεν τον ήθελαν. Και αν δεν γινόταν έτσι, ίσως να είχε μια διαφορετική ζωή και εξέλιξη, διαφορετικές επιλογές... όπως επίσης σχετίζονται με το περιβάλλον όπου μεγάλωσε, δίπλα σε μια εξουσιαστική μητέρα και έναν άβουλο πατέρα στους οποίους πάντα θα χρωστούσε και φαίνεται να τον αντιμετωπίζουν περισσότερο σαν το παιδί για τις δύσκολες δουλειές παρά ως χαϊδεμένο μοναχογιό.

Όταν εντελώς παράλογα, μα κατά κάποιον τρόπο αναμενόμενα, ερωτεύεται την «διαφορετική» παράτολμη, εξίσου αυτάρεσκη και αλλοπρόσαλλη, επιφανειακά απρόσβλητη μα με δικά της σοβαρά θέματα να ελλοχεύουν στα βάθη, Κάθριν, η ούτως ή άλλως επισφαλής επαφή του με την πραγματικότητα χάνεται και η πορεία προς την αυτοκαταστροφή είναι μονόδρομος - αλλά όχι μοναχικός, καθώς συμπαρασύρει μαζί του όσους μπορεί.

Όλοι οι χαρακτήρες λίγο πολύ ασφυκτιούν θαμμένοι ζωντανοί σε μόνιμη προσπάθεια αποδοχής αυτής της αδιασάλευτης αποτυχίας τους. Όπως είπε και ο Ινσμούθιος, σκόπιμα αντιπαθείς ώστε ο αναγνώστης να κρατά μια ψυχρά αποστασιοποιημένη στάση - και αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά από «Το κορίτσι της διπλανής πόρτας» όπου η εμπλοκή είναι αναπόφευκτη και αποστραγγιστική όσο προετοιμασμένος κι αν είναι κανείς.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες, αλλά σταματώ εδώ καθώς ήδη παρασύρθηκα και επεκτάθηκα πολύ. Γενικά ένα πολύ καλό βιβλίο.

Προσπάθησα να συνεχίσω με τον Αμαρτοβόρο, ήδη όμως από τις πρώτες σελίδες κατάφερε να με εκνευρίσει με την αφέλεια του (αν και έπρεπε να το περιμένω πως δεν επρόκειτο να μου ταιριάξει ένα βιβλίο που καταπιάνεται με αμαρτίες και θρησκοληψίες. Προσωπικά κάθε άλλο παρά ενδιαφέρουσα μου φάνηκε η υπόθεση εξ' αρχής - είναι βέβαια υποκειμενικό τι τραβάει τον καθένα - έλπιζα ωστόσο να με κεντρίσει το ύφος της συγγραφέως, κάτι που όχι μόνο δεν έγινε αλλά το αντιπάθησα σε βαθμό να θέλω να φερθώ βάναυσα στο βιβλίο - συγκρατήθηκα όμως! Συνεπώς προτίμησα να το παρακάμψω και να αφιερώσω χρόνο και ενέργεια σε κάτι που με ευχαριστεί αντί να με εξοργίζει.

Πέρασα λοιπόν στο «Παλούκι στην καρδιά» το οποίο ήταν απολαυστικό και κατάφερε ανέλπιστα να με παρασύρει. Καιρό είχα να απορροφηθώ έτσι από βιβλίο και όχι απλώς να μην αποσπάται ή προσοχή μου - άθλος για εμένα - αλλά να προσπαθώ να ξεκλέψω χρόνο από άλλες ασχολίες για να το διαβάσω. Είναι βέβαια το βαμπιρικό στοιχείο με το οποίο έχω μια εμμονή που με έθελξε, αλλά όχι μόνο. Ο συγγραφέας - που μου ήταν άγνωστος - αποδείχτηκε πραγματικός δεξιοτέχνης στον τρόπο που έχτισε την ιστορία και μέχρι κάποιο σημείο δεν ξεχώριζα πού σταματά το βιβλίο που διάβαζα και πού άρχιζε το βιβλίο που έγραφε ο πρωταγωνιστής του, Λάρι.

Τα αγαπημένα μου σημεία, παραδόξως, και εκείνα που βρήκα πιο συναρπαστικά και ανατριχιαστικά δεν ήταν τόσο όσα σχετίζονταν με την κεντρική ιστορία, αλλά με την Λέιν, την έφηβη κόρη του Λάρι και κυρίως με τον εντελώς διεστραμμένο καθηγητή Κρέιμαν... οι σκηνές όπου εμφανίζεται - ιδίως όσες μας δείχνουν την απύθμενα σκοτεινή πλευρά του ήταν τόσο απόκοσμες και είχαν την υφή εφιαλτικού ονείρου... (ακριβώς το στοιχείο μου). Ο τρόπος που αναπτύσσεται η αλλόκοτη «σχέση» ανάμεσα σε εκείνον και την αφελώς ερωτοχτυπημένη μαθήτρια, είχε κάτι σκοτεινά σαγηνευτικό κι επικίνδυνο ώστε δεν μπορούσα να ξεκολλήσω. Με ενθουσίασε και με εντυπωσίασε το πόσο άψογα πετυχαίνει να συλλάβει ο Λέιμαν την ψυχοσύνθεση της έφηβης κοπέλας, είναι τόσο πειστική, τόσο αληθοφανής - μακράν ο πιο ολοκληρωμένος χαρακτήρας του βιβλίου - που όσα φρικτά μέλλει να βιώσει καταλήγουν ακόμα πιο ενοχλητικά. Ενώ αρχικά δεν την συμπάθησα, στην πορεία την λυπήθηκα και την ένιωσα σε μεγάλο βαθμό.

Επίσης γοητευτηκα από τον απρόσμενο και φαινομενικά παράταιρο ψυχικοπνευματικό δεσμό που δημιουργείται ανάμεσα στον Λάρι και την βρικολακίνα (ή βρικολάκισσα όπως την μεταφράζει η Βίκυ Μυλωνοπούλου - και μπράβο της για την χρήση του θηλυκού γένους, προφανώς κατά το δαιμόνισσα). Μου άρεσε πάρα πολύ το πώς επικοινωνούσαν μέσα από τα όνειρα και εξελισσόταν σε αυτά η σχέση τους, αφήνοντας τα σημάδια της στην πραγματικότητα. Δεν ήμουν σίγουρη μέχρι το τέλος αν όλα αυτά τα συναισθήματα ήταν αληθινά ή αν τον χρησιμοποιούσε παραπλανητικά για τον σκοπό της και κάποια στιγμή, αφού «ελευθερωνόταν» θα στρεφόταν εναντίον του.

Η κατάληξη ήταν γλυκόπικρη και εμπεριείχε θυσίες που θα προτιμούσα να μην γίνουν... όπως το βιβλίο που δεν γράφεται εν τέλει και κυρίως ότι ο Λάρι παραμένει στην βολεμένη ζωή του με την - για εμένα τουλάχιστον - αντιπαθέστατη, δεσποτική και καταπιεστική σύζυγο του Τζιν, ενώ μπορούσε να αποδράσει από όλα αυτά με την Μπόνι ακολουθώντας την στην αθανασία...

Τέλος, ο συγγραφέας - που πολύ θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα βιβλία του - μολονότι ακολουθεί πιστά τον βαμπιρικό μύθο και διατηρεί τα στοιχεία της παράδοσης - όπως το σκόρδο, το ξύλινο παλούκι και το φέρετρο - παρεκκλίνει ευχάριστα σε ορισμένα σημεία και εισάγει κάποιοιες ενδιαφέρουσες διαφοροποιήσεις όπως η αγάπη της Μπόνι για τον ήλιο και η μεταμόρφωση της σε γλάρο κατά την τελική σκηνή.

Ινσμούθιε και Αψαλαρ αδημονώ να διαβάσω τα δικά σας σχόλια για το συγκεκριμένο βιβλίο που ελπίζω να το βρήκατε κι εσείς συναρπαστικό!

Θα επανέλθω για το Στοίχειωμα καθώς και για τον Απόγονο που, αν και εκτός προθεσμίας, σκοπεύω να τα διαβάσω άμεσα.
 
Last edited:

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Καλημέρα στις συναναγνώστριες κι από μένα, από τις ανεμοδαρμένες Κυκλάδες..
Το καλοκαίρι με την έντασή του και τα δρώμενά του, με πήγαν λίγο πίσω αναγνωστικά, αλλά επανήλθα..
Τελικά είχα δίκιο για τον Αμαρτοβόρο όταν υποψιαζόμουν πως θα είναι κάπως "χλιαρό" μετά τους Ξεγραμμένους.
Τα σχόλια της Άψαλαρ, αλλά και μια συνομιλία που είχα με την Χήθκλιφ που μόλις το είχε ξεκινήσει, με έπεισαν να μην το πιάσω καν και να πάω κατευθείαν στο Παλούκι στην Καρδιά, αλλά και να μετανιώσω που το επέλεξα αρχικά, αντί για τους Αχυράνθρωπους του Michael Marshall.

Παλούκι στην Καρδιά, λοιπόν, του Richard Laymon.
Δύο φιλικά ζευγάρια, γείτονες επίσης, γυρνώντας από εκδρομή αποφασίζουν να ξεμακρύνουν απ'το δρόμο και να περιπλανηθούν σε γειτονική πόλη-φάντασμα, όπου στο υπόγειο ερειπωμένου ξενδοχείου ανακαλύπτουν ένα φέρετρο. Μέσα του, κείτεται μουμιοποιημένο το σώμα μιας νεαρής φοιτήτριας, (όπως θα ανακαλύψει αργότερα ο Λάρι, ήρωας-συγγραφέας της ιστορίας), στο οποίο βρίσκεται καρφωμένο στο στέρνο ένα ξύλινο παλούκι.
Οι δύο άντρες αποφασίζουν να επιστρέψουν, με σκοπό να πάρουν το φέρετρο, ώστε ο Λάρι να γράψει ένα βιβλίο για βρυκόλακες όπου θα περιγράφει ακριβώς την περιπέτειά τους, με την κατάληξη να είναι να τραβήξουν το παλούκι ώστε να δουν τι θα γίνει..
Η ιστορία είναι αναπάντεχα καλή και εθιστική, χωρίς ο Laymon να γίνεται υπερβολικός ή ακραίος. Παρόλο που κατατάσσεται στο υποείδος του Splatterpunk, όπως ο Jack Ketchum και ο Edward Lee, δεν θα βρει κανείς εδώ άκρατο σεξ και αίμα, ωστόσο κάποιες σκηνές είναι πραγματικά αποκρουστικές.
Η γραφή και η όλη δομή, θυμίζει κάτι από "σπάσιμο" του τέταρτου τοίχου από την αντίστροφη, σε σημείο να μην ξεχωρίζεις τα δυο βιβλία, αυτό που διαβάζεις κι αυτό που γράφεται, όπως αναφέρει και η Χήθκλιφ.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω για την ιστορία (που να μην καλύφθηκε από την Χήθκλιφ), θα προσθέσω μόνο ότι δυστυχώς δεν έχει μεταφραστεί άλλο βιβλίο του Laymon στα ελληνικά, εκτός από το Ξεσκαρτάρισμα, όπου συμμετέχει με ένα διήγημα μαζί με τους Jack Ketchum και Edward Lee.

*η μεταμόρφωση της Μπόνι σε γλάρο στο τέλος, σηκώνει λίγο συζήτηση, δεν νομίζετε;

*έχω αρχίσει ήδη το Στοίχειωμα..
 

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Ωραία λοιπόν, πρέπει κάπως να κλείσω αυτό το νήμα..
Έχουμε και λέμε..
Το πολυαναμενόμενο και δυσεύρετο Στοίχειωμα, απεδείχθει κάτω του μετρίου. Από τη γραφή που με κούρασε ως την πλοκή που μου θύμισε b-movie με στοιχειωμένη έπαυλη του '70, (υπάρχουν κάποιες πολύ καλές ταινίες παρεπιπτόντως), το Στοίχειωμα με απογοήτευσε και βιαζόμουν να τελειώσει.. Κάποιες ψευδοεπιστημονικές αναφορές πάνω σε παραψυχολογικές έρευνες, δίνουν κάποιο ενδιαφέρον, ωστόσο όχι αρκετό ώστε να συμπαθήσω παραπάνω την ιστορία. Η τελική ανατροπή δε, δεν είναι καν ανατροπή αφού είναι αυτονόητο από την αρχή του βιβλίου, ποιός τελικά στοιχειώνει την έπαυλη Μπελάσκο.
Από την άλλη, ο Απόγονος του Μάστερτον, δεν απογοητεύει και είναι σίγουρα απολαυστικότερο, μιας και ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει το συνήθειο να κάνει τη μελέτη του σε θρύλους και δοξασίες, και να μας παρουσιάζει πάντα μια ενδιαφέρουσα ιστορία τρόμου, με αρκετές λαογραφικές πληροφορίες παράλληλα.. Εδώ καταδύεται στον ρουμάνικο μύθο των Στριγκόι (the strain, κανείς; ), και μας δίνει μια ιστορία με βρυκόλακες, τυπική Μάστερτον, που ρέει εύκολα απ'την αρχή ως το τέλος.

Ευχαριστώ τους συμμετέχοντες :ρ, τα λέμε σε επόμενη συνανάγνωση..
:)
 
Top