Μαραθώνια Συνανάγνωση Καλοκαιρινού Τρόμου

Εδώ καταδύεται στον ρουμάνικο μύθο των Στριγκόι (the strain, κανείς; ), και μας δίνει μια ιστορία με βρυκόλακες, τυπική Μάστερτον, που ρέει εύκολα απ'την αρχή ως το τέλος.

:)
Καλή σειρά αν και την παράτησα προς το τέλος της πρωτης σεζόν.

Ωστε, σου φάνηκε μετριο το Στοιχειωμα? Είμαι κι εγώ σ' αυτούς που το ψάχνουν αλλά δεν το βρίσκουν.
 

Ινσμούθιος

Κοινωνός
Φυσικά Νικόλα, φυσικά... Σπεύσε για τα διαδικαστικά... :τρέχω:
Σκεφτόμουν βέβαια σαν επόμενο να προτείνω το Εργοστάσιο Εφιαλτών του Ligotti, κάτι με πολύ ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφ'ενός λόγω γραφής, κι αφ'ετέρου ότι είναι διηγήματα, κάτι που με ιντριγκάρει περισσότερο για συνανάγνωση.. Βλέπουμε όμως.. Μπορεί κάλλιστα να γίνει και παράλληλα...:))))


Μεταλλαγμένη, ναι, με απογοήτευσε το Στοίχειωμα.. Θέλω να διαβάσω και τους Δαίμονες του Χιλ Χάουζ (δεν κατάφερα ακόμα..) για να το συγκρίνω..
 
Last edited:
Εμενα πάλι με απογοήτευσαν οι Δαίμονες, στο ειχα πει νομιζω. Είμαι η μονη που ξερω που δεν της άρεσαν :χαχα:

Είμαι κι εγω μεσα για συνανάγνωση βιβλίου τρόμου, ειδικα πιο μετά που θα χειμωνιάσει!
 

Χήθκλιφ

Όμορφο Νιάτο
Άκουσα Μαλντορόρ... Άκουσα Λιγκότι... Θέλω κι εγώ - εννοείται!!!

Πάει λίγος καιρός απ' όταν τελείωσα «Το Στοίχειωμα», περίμενα ωστόσο μήπως κατορθώσω να συνεχίσω \ ολοκληρώσω τον «Απόγονο» που είχα αφήσει μισοξεκινημένο, ώστε να γράψω εντυπώσεις και για τα δύο, δεν έγινε όμως έτσι (δεν φταίει το βιβλίο, απλώς έχω γίνει πολύ δύστροπη αναγνώστρια... ωιμέ!). Θα μιλήσω λοιπόν λίγο για «Το Στοίχειωμα» και ευελπιστώ να ξαναγυρίσω σύντομα και για τον «Απόγονο».

Και τι να πω... η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα πολλά, μιας και η εικόνα που είχα ήδη από την κινηματογραφική μεταφορά του - ένα από τα δυάρια μου στην imdb - μόνο θελκτική δεν ήταν. Το βιβλίο μου φάνηκε δυστυχώς πρόδηλα γερασμένο, δεν ξέρω τι εντύπωση προκάλεσε την εποχή που γράφτηκε, πλέον όμως, φαντάζει - τουλάχιστον σε εμένα - υπερβολικά αφελές και φλύαρο για να προκαλέσει έστω και αμυδρή ανησυχία.

Προσωπικά με ενοχλεί πολύ η αδολεσχία και η υπέρ - εξήγηση στην ίδια την λογοτεχνία. Τις διαφωτιστικές αναλύσεις τις επιζητώ στις εισαγωγές, από το λογοτέχνημα όμως θέλω να διατηρεί κάποιο μυστήριο, να μου επιτρέπει να χρησιμοποιήσω την φαντασία μου για να το προσεγγίσω και όχι να μου τα δείχνει όλα, εκτεθειμένα μάλιστα σε εκτυφλωτικό φως... οι φόβοι είναι προσωπικοί και ένα έργο Τέχνης που θέλει να αφυπνίσει ανάλογα αισθήματα θα πρέπει, κατά την γνώμη μου, να λειτουργεί ως έναν βαθμό προβολικά, να είναι τόσο σαφές ώστε να μπορεί να εμπλακεί κανείς και τόσο ακαθόριστο ώστε να παίζει με τους μύχιους φόβους κάθε δέκτη. Το παρόν βιβλίο δεν κατάφερε να να με υποβάλλει στο ελάχιστο κι έτσι με άφησε παντελώς αδιάφορη, τόσο για το υποτιθέμενο μυστήριο της έπαυλης, όσο και για την κατάληξη των επίσης αδιάφορων χαρακτήρων.

Κανείς λοιπόν από τους ήρωες δεν μου ήταν συμπαθής - εκτός ίσως από τον Φίσερ, ενώ τους γυναικείους χαρακτήρες τους βρήκα κάπως χονδροειδείς και υπέρ το δέον δραματοποιημένους - ιδίως την Φλόρενς, η οποία από την αρχή μου έδινε την εντύπωση πως ανά πάσα στιγμή ήταν ικανή να πετάξει τα ρούχα της και να ερωτοτροπήσει με κάποιο φάντασμα... και όχι μόνο (η κατάληξη κάπως με δικαίωσε... :χαχα: ). Την δε Ίντιθ ήθελα πραγματικά να την μπατσίσω κάποιες στιγμές (!) μήπως και ξυπνήσει καθότι έμοιαζε περισσότερο με ζόμπι παρά με ζωντανό άνθρωπο. Δεν θυμάμαι να έχω συναντήσει πιο παθητική και εξαρτημένη σύζυγο σε βιβλίο, ένα χαμένο κοριτσάκι που τρέχει έντρομο πίσω από τον κηδεμόνα της γιατί φοβάται τα πάντα... την συγκεκριμένη βέβαια πιο πολύ την λυπήθηκα παρά την αντιπάθησα.

Και φτάνω στο τέλος και την... χμμμ... «τρομερή» αποκάλυψη - Ινσμούθιε μέσα στο μυαλό μου είσαι - η οποία δεν ήταν άλλη από αυτή που γνωρίζαμε εξ' αρχής... γιατί λοιπόν όλη αυτή η προσποίηση του συγγραφέα πως δήθεν εισάγει μια συγκλονιστική ανατροπή στην ιστορία όταν όλα ήταν εκεί, σε πλήρη θέα από την πρώτη στιγμή; Δεν είμαι από εκείνους που αναζητούν μανιωδώς τις ανατροπές, μπορώ κάλλιστα να ακολουθήσω με ενδιαφέρον την πορεία προς μια διαφαινόμενη κατάληξη και να την απολαύσω για αυτό που είναι χωρίς να περιμένω να μετεξελιχθεί σε κάτι άλλο, εδώ όμως ένιωσα πως ο συγγραφέας έκανε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φέρει σε πέρας ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο, με εντυπωσιακή προχειρότητα και φυσικά το αποτέλεσμα - αφού βλέπουμε αυτό που δεν θα έπρεπε να δούμε αντί για την επιδιωκόμενη ψευδαίσθηση - καταλήγει αθέλητα κωμικό...
 
Last edited:
Top