Μαραθώνιος βιβλίου

Μαραθώνιος βιβλίου ή αλλιώς: 24 ώρες ανοιχτά.

Κι ύστερα μου λέτε πως δεν είναι κακό να διαβάζεις ταυτόχρονα πολλά βιβλία. Βρε πάτε καλά; Ένα και καλό, διαφορετικά το 'χασα, το λιγοστό κοπάδι εγκεφαλικών κυττάρων μου.
Λοιπόν. Τώρα επέστρεψα από Πρωτοπορία, (χάλιας και με πυρετό)· είχα μια κουβέντα για κάποια αγαπημένα βιβλία, καθώς και για τις διαφορές των εκδόσεων, αν μπορούν, δηλαδή, να επηρεάσουν τον αναγνώστη στο να σχηματίσει θετική ή αρνητική γνώμη για το έργο (κακή μετάφραση ή επιμέλεια ή κι εγώ δεν ξέρω τι / ακόμα και η άσχημη εκτύπωση, γραμματοσειρά, χαρτί κ.ο.κ.). Πάνω λοιπόν σε όλη αυτή την κουβέντα άκουσα μία εντυπωσιακή άποψη:
Βιβλίο με αγαπημένο συγγραφέα -συνήθως- ή μεμονωμένο έργο, ή και τυχαίο, το έχω διαβάσει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς παύση (εξαιρούνται φυσικές ανάγκες...).

Η ερώτηση είναι: Σας έχει τύχει κάτι τέτοιο κι αν ναι ποιο;

Θα βάλω κάποια που θυμάμαι έντονα, τα διάβασα χωρίς διακοπή και ήθελα να τα πιάσω από την αρχή: Όλα τα βιβλία του Νίκου Νικολαΐδη, και το «Έγκλημα και Τιμωρία». Πολλά τ' αγαπημένα, όμως για χάρη τους δεν έκανα ποτέ μαραθώνιο· αν το προχωρήσω και ψάξω τους λόγους θα έλεγα πως, ο έρωτας με την πρώτη ματιά υπάρχει και στα βιβλία. Για παράδειγμα, με τον Νικολαΐδη· απλώς δεν σταματούσα, για κανέναν και για τίποτα.
 
Ω!!! Τι όμορφο νήμα!!!

Μια φόρα μου έτυχε να πιάσω ένα βιβλίο και να μην το αφήσω μέχρι να τελειώσει, κι όταν τελείωσε μου άφησε και μια γλυκόπικρη γεύση...
Θα το ξαναδιάβαζα σίγουρα και θα το κάνω κάποια στιγμή!
Ήταν το Άγιοι και δαίμονες εις ταν Πόλιν του Γιάννη Καλπούζου.
Χάθηκα μέσα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και μου δημιούργησε την επιθυμία να πάω κάποια στιγμή ένα ταξίδι εκεί!!!
Ξεκίνησα απόγευμα - κοιμήθηκα (γύρω στο 4ωρο!) - ξύπνησα - καφέ και διάβασμα μέχρι που τελείωσα κάποια στιγμή γύρω στις 4!

Συνήθως διαβάζω ένα 2ωρο την ημέρα και θα παρασταθώ κάποια βράδια λίγο παραπάνω αλλά ποτέ να το πάρω όλο σερί.
Τότε είχα και περισσότερο ελεύθερο χρόνο αλλά ήταν υπέροχο βιβλίο!
 
Δε μου εχει τυχει ποτε!Προσωπικα χρειάζομαι διαλείμματα ακομη και με τα βιβλια που μου αρεσουν πολυ.
Επίσης, μεγαλο ρολο παιζει οτι πλεον δεν υπαρχει ο ιδιος χρονος με παλια, λογω εργασιας.
 
Καλησπέρα κοπελάρες.
Εγώ διαβάζω πάντα αργά και χαλαρά, με μεγάλες παύσεις. Δεν διαβάζω ποτέ εκτός έδρας και δημόσια.
Όμως υπήρξαν μερικά βιβλία που δεν σταμάτησα καθόλου να διαβάζω· δεν έχω εξήγηση για το ανεξήγητο αυτό φαινόμενο.
 
Το έχω κάνει σίγουρα. Και μάλιστα πολλές φορές. Αυτή τη στιγμή όμως δε μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα τίτλο βιβλίου να σας πω.
Είναι παράξενη αίσθηση πάντως... Απ' τη μία το απολαμβάνω στο έπακρο κι απ' την άλλη έχω την αίσθηση πως αγγίζω τα όρια του εθισμού. Κυρίως η αντίδραση των άλλων είναι που με κάνει να νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά με την περίπτωσή μου.:χαχα:
 
@Ρεγινόρα καλησπέρα.
Δεν ξέρω, κοπελάρα, αν μιλάμε για pageturner, αυτό είχα πει τότε και στην Χρυσηίδα (αλήθεια πού χάθηκε η κοπελάρα; ), αν μιλάμε, δηλαδή, για συγκεκριμένο είδος γραφής ή αν μιλάμε (και στο εδώ νήμα) για ξαφνικές αλλαγές ανάγνωσης.
Όπως κι αν έχει δεν είμαι αρνητικός σε τίποτα, και σε συγχωνεύσεις εταιρειών είμαι μέσα, και σε ξενόγλωσσους όρους, επίσης.
 
Θυμάμαι το "Κυλήστε δάκρυά μου, είπε ο αστυνομικός..." του Φίλιπ Ντικ, που το είχα διαβάσει σερί σ' ένα 8ωρο ταξίδι σε πλοίο... Ίσως και να άφησα λίγο για την επόμενη το πρωί, βέβαια, αλλά κ πάλι... Με είχε συνεπάρει, κ δεν είχα και τίποτ' άλλο να κάνω... Γενικά νομίζω πολλά βιβλία θα διάβαζα σερί, αν δεν με διέκοπταν οι συνθήκες... Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο άλλο, βέβαια, αν κ σίγουρα έχει υπάρξει κάποιο μικρό που τέλειωσα σε μία καθισιά... Τον "ξένο" του Καμί, ίσως, γιατί θυμάμαι πως εκείνη την περίοδο ήμουν στο χωριό κ το μόνο που έκανα να διαβάσω, επομένως αφού είναι μικρό, ίσως το διάβασα με τη μία, αλλά δεν το θυμάμαι ξεκάθαρα σαν γεγονός.

Δε νομίζω ότι μιλάμε για τα pageturners, πάντως... Σ' αυτό που λέμε, κατά την γνώμη μου, ρόλο παίζουν οι συνθήκες, κυρίως...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Το Φθινόπωρο του 2003 με βρήκε στο Λονδίνο να κάνω ένα μεταπτυχιακό...Όλα όχι καλά...είχαμε καμμιά εικοσαριά βιβλία το ελάχιστο τη βδομάδα για μελέτη και δουλειά...πατούσα on-line τους τίτλους να τους βρω στις βιβλιοθήκες για δανεισμό, για να διαβάζω σαν μανιακή (εκεί μυήθηκα στο page turning, που συζητάτε) όπως και όπου, τραίνα, λεωφορεία, πάρκα, λίμνες, κανάλια, βιβλιοθήκες, σπίτι, τραπέζι, καναπές, κρεβάτι, loo, μπανιέρα, πάτωμα, τοίχος, κουζίνα, τέλος πάντων, παντού...Δεν έβγαζε η ρημάδα η ανίχνευση τίποτα...Τι λάθος έκανα; Έβαζα όλες τις πληροφορίες μαζεμένες. Τι κάνετε Κυρία μου; Το σύστημα δεν είναι τόόόόσο εκλεπτυσμένο!!! One thing at a time.

Μου πήρε πολύ, ίσως ένα μήνα να το καταλάβω. Τεράστια απώλεια. Χάθηκε εντελώς ο εντατικός ρυθμός της ανάγνωσης. Τη μοναδική μέρα παρουσίας με διαλέξεις ορισμένοι καθηγητές υιοθετούσαν τη μέθοδο της συζήτησης αντί του μονoλόγου. Εκεί φαινόταν ποιός είχε κάνει τη δουλειά του με τη βιβλιογραφία σωστά. Εγώ μαντάρα! Τέλος πάντων μια Κυριακή πολύ κρύα, καλή ώρα Οκτώβρης ήταν, ομολογουμένως μου πήρε όλη τη μέρα και το ξημέρωμα στο γέρικο Presario μου με τα γυαλισμένα πλήκτρα απ’ την τριβή των δακτύλων, να εντοπίσω, πως μια φράση ήταν αρκετή για να εμφανιστεί στην οθόνη μου ο ουρανός με τ’ άστρα. Ποιός είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Άρχισε η ανίχνευση να ξαπλώνεται σαν καρκίνωμα και πέρα απ’ τις λίστες...Να πάρει η ευχή την περιέργειά μου...Χάος. Κυρία δεν έχετε χρόνο. Μου έλεγα. Δεν άκουγα. Τέλος καλό όλα καλά; Όχι.

Αρχίζει να πεθαίνει ο αγαπημένος μου Θείος, Πατέρας, Φίλος, Λατρεμένος. Χάος. Ταξίδια αστραπή συνέχεια. Ταυτόχρονα τρελαίνεται η συγκάτοικός μου κι αρχίζει μια πολεμική αφόρητη μέσα στο σπίτι. Όλο τούτο κράτησε τρεις μήνες αφόρητους και τα βιβλία βιβλία. Τις νύχτες όρθια με τσάγια και βάλε. Το διαμέρισμά μου στο Λονδίνο είχε μετατραπεί σε ένα χώρο όλο τραπέζια και παρατράπεζα γεμάτα βιβλία και φωτοτυπίες, όλα ανοιγμένα εκεί που ήθελα, καμμιά σημείωση, έγραφα τα essay με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο...όλα μέσα στο κεφάλι μου με τις παραπομπές πάνω στα τραπέζια ανοιχτές, συγγραφέας, τίτλος, σελίδα, παράγραφος, σχόλιο, όλα στο πληθωρικό κεφάλι, τίποτα σε πρώτο πλάνο συγγραφής με σημειώσεις και τα τοιαύτα, όλα κατ’ ευθείαν, δεν είχα χρόνο φίλοι...ο δικός μου πέθαινε στην Ελλάδα. Το πέρα-δώθε μου έτρωγε θανατερό χρόνο...λεφτά ξοδεύονταν...όλα έπρεπε να γίνουν όσο καλύτερα γινόταν...προαπαθούσα...

Σ’ αυτό το γενικό κλίμα βέβαια έπρεπε κάπως να χαλαρώνω κι εγώ, κάπως...Ταινίες, μόνο έτσι. Ταινίες. Έκανα χρυσό το HMV. Κάποια στιγμή αγόρασα το Master and Commander λίγο μετά την πρώτη του εμφάνιση στις αίθουσες. Ναι έτσι γίνεται εκεί. Λίγο μετά κυκλοφορεί και το DvD. Peter Weir σκέφτηκα, Russel Crow σκέφτηκα, θαλασσινό έπος σκέφτηκα (μ’ αρέσουν οι ναυτικές ιστορίες πολύ), βασισμένο στο έργο του Patrick O’ Brian, είκοσι συναπτοί τόμοι. Σιγά μην έμενα στην ταινία φίλοι. Η ταινία με τίναξε οικονομικά στον αέρα. Αγοράστηκαν μετά μανίας και οι είκοσι τόμοι ταυτόχρονα, από διαφορετικά βιβλιοπωλεία, που σημαίνει τρελό τρέξιμο, γιατί φυσικά κανένα δεν είχε όλους τους τόμους μονομιάς διαθέσιμους...σιγά μην περίμενα την παραγγελία...τους βρήκα όλους, παρατάχτηκαν ανάμεσα στα βιβλία της μελέτης κι άρχισε το πάρτυ.

Τέτοιος πυρετός δεν έχει ξαναγίνει...σας ορκίζομαι. Επίσης το σπίτι γέμισε με Cd Boccherini, Correli, Vaughan Williams και να "το πέταγμα του κορυδαλλού” πρωΐ-πρωΐ, τεράστιο boost στο ξεκίνημα της μέρας, αλλά το μέγιστο boost ήταν οι περιπέτειες του δίδυμου των ηρώων του O’ Brian, Aubrey (ο καπετάνιος της υπόθεσης, η τεράστια δύναμη, ο φοβερός κατακτητής, μαχητής, και βάλε μ΄έναν Russel Crow συνέχεια σαν εικόνα στο μυαλό μου όσο διάβαζα, πιο τέλεια δεν γινόταν, μπράβο κ. Peter Weir!) and Maturin (φοβερός φυσιοδίφης γιατρός, ερευνητής, πολεμιστής, κατάσκοπος...μιλάμε για άνθρωπο απίστευτης έκτασης σε μήκος πλάτος και βάθος...στο πρόσωπο του Paul Bettany...ωωωωωω τρελάθηκα). Αυτοί τα κάνανε όλα πάνω σ’ ένα καράβι πάντα κι έπαιζαν και μουσική. Υπέροχη μουσική στην ταινία και στο μυαλό μου όσο διάβαζα. Μιλάμε έζησα όλες τις καταιγίδες του Ακρωτηρίου Χορν και τις άπνοιες του Ειρηνικού, τα ανορθόδοξα αραξοβόλια, όλο το πάνω κάτω σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής και της ψυχής τους, σαν τρελή.

Tο στοιχείο οτι μαινόταν ένας πόλεμος σε τεράστιο βάθος χρόνου είχε τόσο μινιμαριστεί. Δεν υπήρχαν οι Γάλλοι και οι Άγγλοι, μπλα-μπλα, αυτή η διαχρονική σύγκρουση είχε αντικατασταθεί μέσα μου με τον δικό μου πόλεμο. Κάθε δική τους νίκη γινόταν δική μου με τα δικά μου. Ξεπερνούσα έτσι ένα-ένα τα εμπόδια, αργά και με μεθοδολογία ανορθόδοξου πολέμου κι εγώ, ας είναι ευλογημένοι οι καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο, που μ’ ανέχτηκαν ως το τέλος έτσι ανορθόδοξη και παράξενη κι αλλόκοτη...τρισευλογημένοι να είναι. Σιγά και μη δεν μυρίζονταν αυτά που γίνονταν. Αυτοί που Θεός ξέρει τι έχουν δει τα μάτια τους.

Τεράστιος έρωτας, ενώ στην πραγματική μου ζωή μαίνονταν ένας θάνατος του πιο προσφιλούς μου, μια εντατική μελέτη και συγγραφή, που ήταν η δράση μου για το μεταπτυχιακό και μια αναζήτηση ήρεμου σπιτιού, γιατί το σπίτι ήταν λόγω της συγκατοίκου μια ακόμα μικρή κόλαση έντασης...

Φίλοι, οφείλω στους Peter Weir, Russel Crow, Paul Bettany, Patrick O’ Briαn κι σ’ όλο αυτό που έκανα μαζί τους το ότι τα έβγαλα πέρα τελικά. Έλεγα στον εαυτό μου το σύμπαν δεν θα σταματήσει εδώ. Αυτό είναι προετοιμασία για χειρότερα που θα έρθουν. Απλά κάνε τη γυμναστική σου τώρα για τα χειρότερα. Κι έτσι έγινε. Ακολούθησαν επτά χρόνια έτσι...

Έχασα το σύντροφο της ζωής μου ζωντανό. Τώρα χάνω τη μαμά μου. Τη χάνω σιγά και σταθερά κι αυτή ζωντανή...δυστυχώς δεν έχω κανένα βιβλίο να ρουφάω απνευστί που να μου δίνει κουράγιο...ή είμαι τόσο στραγγισμένη, που δεν έχω την αντοχή να ψάξω να βρω αυτό το βιβλίο ή κι εγώ δεν ξέρω πια τι αντοχή έχω...μάλλον my mast has been smashed down and I need to harbour in safety and find the means to remast.

Nα! σας εξομολογήθηκα...για την απνευστί ανάγνωση των είκοσι τόμων του Patrick O’ Brian...
 
Μου έχει τύχει να ξεκινήσω ένα βιβλίο και να το τελειώσω την ίδια μέρα. Το έκανα όμως σε μικρής έκτασης βιβλία (μέχρι 150 σελίδες). Π.χ Γλάρος Ιωνάθαν, Μικρός Πρίγκιπας και τέτοια συναφή που κυλάνε σαν παραμυθάκια.
Τώρα που μεγάλωσα λιγάκι, ναι μπορώ να διαβάσω και μεγαλύτερης έκτασης βιβλία σε μια μέρα. Φέτος το καλοκαίρι το έκανα με το "Ο διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ".

Υποβάλω τα σέβη μου στον ευσεβή Στράτη :)
 
Καλημέρα αγαπημένε Μονόκερε.
Χάθηκες βρε φίλε, ελπίζω για καλό.

Για το θέμα.
Εγώ νομίζω πως είναι ένα σύνολο πραγμάτων, όταν συμβαίνει μαραθώνια ανάγνωση.
Δεν μιλάω για εκπαίδευση (μαθητές, φοιτητές), ούτε για συγκεκριμένο είδος βιβλίων.
 
Προσωπικά μου έχει συμβεί πολλές φορές να μην μπορώ να αφήσω ένα βιβλίο από τα χέρια μου. Τον Μπρούτζινο Καβαλάρη θυμάμαι ότι τον έπιασα πρωί και επειδή ήμουν μόνη μου και είχα όλη την μέρα ελεύθερη το έκλεισα μόλις το τελείωσα. Το οποίο επειδή είναι και μεγάλο μου πήρε αρκετές ώρες. Έπεσα για ύπνο και μόλις ξύπνησα έπιασα στο καπάκι το δεύτερο.:μαναι: Πιστεύω ότι παίζει μεγάλο ρόλο και ο χρόνος που έχουμε την δεδομένη στιγμή.Αν έχεις υποχρεώσεις αναγκαστικά όσο και να μην το θέλεις πρέπει να το αφήσεις.
 
Για μένα Μαραθώνιος δεν είναι να πιάσεις ένα βιβλίο και να μην μπορείς να το αφήσεις. Αυτό μου συμβαίνει συχνά, κι αν εξαιρέσουμε την δουλειά, τις δουλειές του σπιτιού στο ελάχιστο δυνατό, και κάποια υποχρέωση... (τις φυσικές ανάγκες δεν τις περιλαμβάνω γιατί εκεί μπορείς άνετα και με ευχαρίστηση να συνεχίσεις το διάβασμα, κι ας φαίνεται και λίγο προσβλητικό αν διαβάζεις "ποιοτικό" βιβλίο). Μαραθώνιος για μένα ήταν όταν σε ενάμιση μήνα διάβασα τα άπαντα του Λουντέμη... ναναι καλά η κόρη της γειτόνισσας που τέλειωσε τις σπουδές της και γύρισε σπίτι της κουβαλώντας και τον Λουντέμη... και τυχερή εγώ γιατί ήταν καλοκαίρι και δεν είχαμε σχολείο.... Αυτό ναι ... ήταν Μαραθώνιος...
 
Σίγουρα, ένα απ' τα βασικά είναι ο χρόνος, όπως είπε η Μπουγάτσα και η Βάσια παραπάνω· χωρίς χρόνο δεν μπορώ να κάνω και πολλά.
Φαντάζομαι πως σ' ένα πράγμα θα συμφωνήσουμε όλοι: Αμόκ... (εθισμός, / που είπε η Ιωάννα). Αυτό το αμόκ έχει άλλα τόσα.

Για παράδειγμα, αυτό που έλεγα στην αρχή, για τον Νικολαΐδη. Από την πρώτη σελίδα τα είδα όλα.
Ή για το «Έγκλημα και τιμωρία», το είχα διαβάσει χωρίς να καταλαβαίνω ονόματα, τόπους, χρόνους κ.λπ., είχα όμως τρελές εικόνες στο μυαλό, το διάβαζα σαν μεγάλο παραμύθι, που δεν ήθελα να τελειώσει. Την επόμενη φορά (μετά από χρόνια) δεν είχα ξανά την ίδια αναγνωστική απόλαυση και καμία όρεξη για ασταμάτητο διάβασμα.
 
Εγώ η αλήθεια είναι πως όταν μ' αρέσει το βιβλίο κάνω το ακριβώς αντίθετο απ' όσα αναφέρατε. Διαβάζω απελπιστικά αργά γιατί δε θέλω να το τελειώσω. Το πιο γρήγορο μου απ' ότι θυμάμαι ήταν 4 μέρες τα Παραδεισένια Οστά της Alice Sebold, δεν το άφηνα από τα χέρια μου, είχε πέσει και σε περίοδο εθνικής εορτής, οπότε δεν είχαμε σχολείο κι είχα βρει τη χαρά μου.Αλλά πραγματικά σας μιλάω όταν το τελείωσα είχα στεναχωρηθεί γιατί δεν το είχα κρατήσει καιρό, δεν μπορούσα να αποχωριστώ τους χαρακτήρες του βιβλίου. Έτσι, μετά από λίγο καιρό το ξαναδιάβασα, αλλά πιο αργά αυτή τη φορά.
 
1. Μικρά Αγγλία. Βοήθησε και το γεγονός ότι κάναμε οικογενειακό ταξίδι με το αμάξι, γύρω στις 18 ώρες δρόμος. Αλλά δεν μπορούσα να το αφήσω, ακόμα κι όταν σκοτείνιασε, άναψα το φακό του κινητού μου και συνέχισα να το διαβάζω...
2. Το δωμάτιο, της Έμμα Ντόναχιου. Το σταμάτησα μόνο για να πάω στη δουλειά, όπου το πήρα μαζί μου και κάθε τόσο ξέκλεβα κανα δυό σελίδες. Το τελείωσα μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο.

Αυτά τα δύο θυμάμαι, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα που με καθήλωσαν, απλά ήταν και πιο μεγάλα σε έκταση και δεν έχω τέτοιες αντοχές...
 
Μου έχει συμβεί και μένα να τελειώσω βιβλίο σε μια μέρα. Αυτά που θυμάμαι ήταν η "Μεταμόρφωση" του Κάφκα, "Το Λάθος" του Σαμαράκη και "Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα" του Τζον Μπόιν. Και τα 3 μου άρεσαν πάρα πολύ, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι, όπως η μικρή έκταση, η αγωνία για τη συνέχεια και το πόσο ευκολοδιάβαστο ήταν, αντίστοιχα.
 
Καλοκαίρι, σε διακοπές. Πηγαίνω στο περίπτερο για τσιγάρα και σταματάω στο σταντ με τις εκδόσεις τσέπης. Αγοράζω το Ούρσους, το πνεύμα των σπηλαίων. Απνευστί, κυρίες και κύριοι. Σταμάτημα μόνο για αλλαγές πάνας, τάισμα και λοιπά.

Ο μαραθώνιος ήταν μετά, που έπρεπε να διαβάσω όλη την ιστορία. 5 ή 6 βιβλία.

Ομολογώ πως μαγεύτηκα από τους πρωταγωνιστές, την ιστορία, τα πάντα.
 
Εμενα μου εχει τυχει αυτο με το '' Εκκρεμες του Φουκω" του Εκο οσο απιστευτο κι αν ακουγεται. Διαβαζα υπερβολικα γρηγορα, σαν παλαβος λες και με κυνηγουσε καποιος. Εννοειται οτι δεν καταλαβα τιποτα, μου ειχε καψει τον εγκεφαλο εντελως κι ευτυχως το ξαναδιαβασα και δευτερη φορα και μου αρεσε παρα πολυ. :)
 
Top