Μελοποιημένη ποίηση

Ο Γιάννης Σπανός ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες αποφάσισε να ασχοληθεί κι αυτός με τη μελοποιημένη ποίηση. Όμως,σε αντίθεση με τους περισσότερους συναδέλφους του που επικέντρωναν σε κύκλους-συλλογές ή στο έργο συγκεκριμένου καλλιτέχνη αποφάσισε να ψάξει μικρά και μεμονωμένα "διαμαντάκια" από γνωστούς αλλά κι άσημους ποιητές, δημιουργώντας καινούργιες ενότητες,χρησιμοποιώντας τις δροσερές φωνές του Νέου Κύματος (Χωματά,Βιολάρης,Πουλόπουλος,Αστεριάδη).

Το 1967 κυκλοφόρησε η "Α' Ποιητική Ανθολογία" με τα εξής τραγούδια
-"Το Χριστινάκι"-Βασίλης Ρώτας
-"Τρεις Νέοι"-Αιμιλία Δάφνη
-"Η Βροχή"-Τάκης Χατζηαναγνώστου
-"Ήρθες Εψές"-Σωτήρης Σκίπης
-"Άσπρα καράβια τα όνειρα μας"-Σωτήρης Σκίπης
-"Τ'όνειρο μου πέθανε"-Ναπολέων Λαπαθιώτης
-"Λυπημένα Δειλινά"-Ζαχαρίας Παπαντωνίου
-"Παιδί μου,ώρα σου καλή"-Γεώργιος Βιζυηνός
-"Χρόνια στο γιαλό"-Γ.Τσουκαλάς
-"Έρωτας τάχα"-Μυρτιώτισσα
-"Θλίψη"-Κώστας Χατζόπουλος
-"Μία πίκρα"-Κωστής Παλαμάς

[video=youtube;ZbFAwZvsVXU]https://www.youtube.com/watch?v=ZbFAwZvsVXU[/video]

Ένα χρόνο μετά το 1968 δημιουργεί την "Β' Ποιητική Ανθολογία με τα παρακάτω κομμάτια

-"Ο Παλιός μας έρωτας"-Ναπολέων Λαπαθιώτης
-"Τίποτα άλλο"-Ναπολέων Λαπαθιώτης
-"Η αναχώρηση της"-Γεώργιος Ζαλοκώστας
-"Ο Γιάννης κι η Μαριώ"-Βασίλης Ρώτας
-"Μόνο"-Κώστας Καρυωτάκης
-"Στου τηλεφώνου το κοχύλι"-Γεώργιος Αθάνας
-"Ένα πουλί"-Τέλλος Άγρας
-"Το τραγούδι της ταβέρνας"-Αργύρης Εφταλιώτης
-"Ω,χαμηλώστε αυτό το φως"-Μαρία Πολυδούρη
-"Πάθος"-Μυρτιώτισσα
-"Το όνειρο"-Γεώργιος Βιζυηνός
-"Άφκιαστο κι αστόλιστο"-Κωστής Παλαμάς

[video=youtube;VpHgwxHelaI]https://www.youtube.com/watch?v=VpHgwxHelaI[/video]

Το 1975 παρουσιάζει την "Γ' Ποιητική Ανθολογία".Τραγουδούν Αρλέτα,Κώστας Καράλης

-"Σπασμένο καράβι"-Γιάννης Σκαρίμπας
-"Το λέει και το τραγούδι"-Λιλή Ιακωβίδη
-"Είναι ν'απορείς"-Μαρίνα Λαμπράκη
-"Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι"- Βύρωνας Λεονταρής
-"Στρατιώτης ποιητής"-Μίλτος Σαχτούρης
-"Σε είπανε θεό"-Δημήτρης Δούκαρης
-"Ο θρήνος της μάνας"-Ηλίας Σιμόπουλος
-"Ιδανικός κι ανάξιος εραστής"(Mal du depart)-Νίκος Καββαδίας
-"Το πέρασμα σου"-Κώστας Βάρναλης
-"Πέντε ναυτόπουλα"-Μήτσος Λυγίζος
-"Αν είσαι...(πως θες να το ξέρω)-Νίκος Καρύδης
-"Οι νεκροί"-Χρήστος Κουλούρης

[video=youtube;u8dzFHx0YUE]https://www.youtube.com/watch?v=u8dzFHx0YUE[/video]

Εδώ έχουμε ολόκληρο το δίσκο!!!
 
ένα αγαπημένο ποιήμα του Καρυωτάκη μελωποιημένο απο Ωχρά Σπειροχαίτη

Δικά μου οι στίχοι απ’ το αίμα μου παιδιά
μιλούνε μα τα λόγια σαν κομμάτια
τα δίνω απ’ την ίδια μου την καρδιά
σαν δάκρυα τους τα δίνω απ’ τα μάτια


Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό
αφού την ζωή ανιστορίζω τόσο
ήλιο και μέρα κι ήλιο τους φορώ
ζώνη να τα `χουν όταν θα νυχτώσω


Το γέλιο τ’ απαλότερου σκοπού
το πάθος μάταια χύνω του φλαούτου
νιώθω ανίδεος ρήγας που
έχασε την αγάπη του λαού του


Και ρεύουνε και λιώνουν και ποτέ
δεν παύουνε σιγά σιγά να κλαίνε
Αλλού κοιτώντας διάβαινε θνητέ
Λήθη το πλοίο σου φέρε μου να πλένε

[video=youtube;iSug202oT58]https://www.youtube.com/watch?v=iSug202oT58[/video]
 
Ένα αγαπημένο ποίημα είναι και το παρακάτω,το ανακάλυψα μέσω της μελοποίησης του

ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΙΑΣ

Ξέρω πως θα'ρθει και δεν θα'μαι όπως είμαι
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
γονιός δεν θα'ναι να μου πει "σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει"!

Θα'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
θα'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου

Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου
θα'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου

Διονύσης Καψάλης - "Τετραλογία" - ΙΧ (9ο) Ποίημα

Να και το τραγούδι από τα Διάφανα Κρίνα - 1996

[video=youtube;QeUL387LTwk]https://www.youtube.com/watch?v=QeUL387LTwk[/video]
 
Last edited:

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πολύ όμορφη επιλογή, Μπου. Πράγματι, τα Διάφανα Κρίνα ανέδειξαν ένα ποίημα που αλλιώς θα έμενε ξεχασμένο.

Νομίζω πως η δύναμη του ποιήματος έγκειται στο ότι αυτος που θα 'ρθει, δεν κατονομάζεται ποτέ. Να είναι ο θάνατος; ο θεός;

Κάποτε με ρώτησε μια φίλη, πού χρειάζεται η ποίηση. Της λέω, μα πού αλλού θα συναντιόνταν αυτές οι λέξεις: "σπαράσσεται το φως μου"; Και μου έδωσε δίκιο. :))))
 
Το 1979 ο συνθέτης Μιχάλης Τρανουδάκης παρουσιάζει το δίσκο - έκπληξη η "Ποδηλάτισσα" με συνθέσεις του βασισμένες σε ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη.Πρόκειται για 11 μικρές "ζωγραφιές" ερμηνευμένες από την τρυφερή φωνή της Αφροδίτης Μάνου.

Ο δίσκος περιλαμβάνει τα ποιήματα:"Η Ποδηλάτισσα", "Τα κορίτσια του Ισπαχάν", "η Παναγία των Κοιμητηρίων", "Το Κοχύλι", "Τύχη", "Ο Γλάρος", "Ο Αύγουστος", "Του Σωτήρος", "Σου το'πα για τα σύννεφα", "Ο Χαμαιλέων", "Στην ξύλινη παράγκα".

Η ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα περπάτησα
που'κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα,
βρήκα τα ρούχα που'χε στο πανέρι της,
το δαχτυλίδι που'πεσε απ'το χέρι της

Βρήκα το κουδουνάκι και το σάλι της
τις ρόδες,το τιμόνι, το πεντάλι της.
Τη ζώνη της τη βρήκα σε μιαν άκρη
μία πέτρα διάφανη που'μοιαζε δάκρυ.

Τα μάζεψα ένα-ένα και τα κράτησα
κι έλεγα που'ναι,που'ναι η ποδηλάτισσα,
την είδα να περνά πάνω απ'τα κύματα
την άλλη μέρα πάνω από τα μνήματα.

Την τρίτη μέρα έχασα τα χνάρια της
στους ουρανούς ανάψαν τα φανάρια της

Να και το τραγούδι

[video=youtube;mssXOdetc_w]https://www.youtube.com/watch?v=mssXOdetc_w[/video]

Όμορφο κομμάτι κι "Ο Γλάρος"

[video=youtube;imZZT_wCg7U]https://www.youtube.com/watch?v=imZZT_wCg7U[/video]
 
Μία πολυ όμορφη μελοποίηση από τους αδερφούς Κατσιμίχα που έκανε γνωστό το ποήμα του Μενέλαου Λουντέμη.

[video=youtube;_RKt7AUo3_o]https://www.youtube.com/watch?v=_RKt7AUo3_o[/video]
 
Αχ Διατσεντα μου!Τι μελωδικη κι αιοσθαντικη μπαλαντα του Μικη!Εχει κατι νοσταλγικο κι ανελπιδο.Εξαισια επιλογη , καλη μου!

Μου αρεσε η προσεγγιση του ΜΙΚΗ κ τελεια ενορχηστρωση αν και την την εχω συνηθισει στην πρωτη εκτελεση απο τη ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ-στα Θαλασσινα Φεγγαρια(Συμπεριληφθηκε ΚΑΙ στο δισκο "Μπαλαντα του Μαουτχαουζεν+4 τραγουδια του Γκατσου")
Μπραβο που μας τυο θυμισες-μου εφτιαξες τη βραδια!
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Καλημέρα Φαντίνα, χαίρομαι πολύ που σ’ άρεσε...

Λατρεύω κάθε πρώτη εκτέλεση όλων αυτών των έργων ακριβώς για την ενορχήστρωση που είναι με βασικά όργανα και διακρίνει κανείς τα μοτίβα που συνομιλούν...είναι χρώμα μικρών μουσικών χώρων μέσα στη δεκαετία του ’60 κι ’70...Είναι η μουσική δωματίου του νομίζω...κι επίσης μέσα στις επαναστάσεις που έφερε στα μουσικά πράγματα είναι κι αυτή...αυτά του τα τραγούδια έτσι ενορχηστρωμένα καθόρισαν το ύφος αυτών των μικρών χώρων σε μεγάλο βαθμό...Πιάνο, φλάουτο, κιθάρα...κι έτοιμο το σχήμα.

Ο Μίκης τώρα. Σ’ αυτά τα τραγούδια όπως και στους Λιποτάκτες, που είναι πρώϊμες εκτελέσεις με τη φωνή του είναι στ’ αυτιά μου μοναδικά αισθαντικός. Ακόμα και τα σκληρά του σύμφωνα εξέχουν τρυφερά, το χί, το σίγμα έτσι όπως το προφέρει ιδιόμορφα αυτός, έτσι που το τραβάει μαστόρικα στο τέλος των λέξεων γίνεται αισθητικό εργαλείο και φτιάχνει ένα μακρόσυρτο εμφατικό τέλος. Κι όπως τραγουδά σε καθίζει και σου λέει, “έχω κάτι να σου πω, άκουσέ με προσεχτικά λέξη τη λέξη, συλλαβή τη συλλαβή, γράμμα προς γράμμα” κι εκεί σε μαγνητίζει να μη χάσεις μέσα στο σύνολο τις ποιότητες της λεπτομέρειας που την κάνει μαγική μέσα απ’ την επιτηδευμένη ατέλειά της...

Έχω πάθος μαζί του.

Δισκογραφικά η πρώτη εκτέλεση είναι αυτή που λες. Αυτή που παραθέτω δεν είναι μεταγενέστερη...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Ἀστέρων πάντων ὁ κάλλιστος...της Σαπφούς, από την Αγγελική Ιωνάτου....


Ἀστέρων πάντων ὁ κάλλιστος
Ἕσπερε, πάντα φέρων, ὄσα φαίνολις ἐσκέδασ᾽ Αὔως,
φέρεις οἴν, φέρεις αἶγα, φέρεις ἄπυ ματέρι παῖδα.”


Απ’ όλα τ’ άστρα το πιο ωραίο, Αποσπερίτη,
που όλα όσα σκόρπισε η αυγή τα φέρνεις πίσω,
φέρνεις το πρόβατο φέρνεις και την κατσίκα,
φέρνεις σε μάνας αγκαλιά και το παιδάκι

(μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη)
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Πάμπλο Νερούδα, Είκοσι ερωτικά ποιήματα, Ποίημα 15…
[Μετάφραση: Χαρά Νάστου]
Μουσική, Βίκτωρ Χάρα
Τραγουδά ο Βίκτωρ Χάρα...
Τραγουδά η Μερσέντες Σόσα...

Μ’ αρέσει όταν σιωπάς
Γιατί είσαι σαν απούσα
Μ’ ακούς από μακριά κι η φωνή μου δε σ’ αγγίζει
Λες κι έχουν πετάξει τα μάτια σου
Λες και σου έχει κλείσει ένα φιλί το στόμα
Όπως όλα τα πράγματα είναι γεμάτα από την ψυχή μου
Αναδύεσαι από τα πράγματα γεμάτη από την ψυχή μου
Πεταλούδα του ονείρου
Μοιάζεις με την ψυχή μου
Και μοιάζεις με τη λέξη μελαγχολία
Μ’ αρέσει όταν σιωπάς και φαίνεσαι απόμακρη
Και είσαι σαν να παραπονιέσαι
Πεταλούδα στο κουκούρισμά σου
Και μ’ ακούς από μακριά
Κι η φωνή μου δεν σε φτάνει
Άσε με να σωπάσω
Με τη δική σου σιωπή
Άσε με να σου μιλήσω
με τη δική σου σιωπή
Φωτεινή σαν λάμπα
Απλή σαν δαχτυλίδι
Είσαι σαν τη νύχτα
Σιωπηλή και έναστρη
Η σιωπή σου είναι σαν τ’ άστρο
Τόσο μακρινή και απλή
Μ’ αρέσεις όταν σιωπάς γιατί είσαι σαν απούσα
Απόμακρη και πονεμένη λες και έχεις πεθάνει
Μια λέξη τότε, ένα χαμόγελο φτάνουν
Και είμαι χαρούμενος, χαρούμενος γιατί δεν είναι έτσι
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
[video=youtube_share;w0ebLB15X4A]http://youtu.be/w0ebLB15X4A[/video]

Φερνάντο Πεσόα, Υπάρχει ένα τραγούδι των ανθρώπων.

Υπάρχει ένα τραγούδι των ανθρώπων
Δεν ξέρω καλά-καλά αν είναι φάντο
Όταν τ’ ακούω, υπάρχει ένας καινούργιος ρυθμός
Υπάρχοντας, το σώζω μέσα μου
Ακούγοντάς το, μπορώ να γίνω
Αυτό που ήθελα να γινόμουν
Είναι μια απλή μελωδία
Με την οποία μαθαίνουμε να συμβιώνουμε
Αλλά είναι τόσο ανακουφιστική
Αυτό το απροσδιόριστο και λυπητερό τραγούδι
Που η ψυχή μου δεν κλαίει
Ούτε στην καρδιά μου νιώθω
Πως βρίσκομαι σ’ ένα παράξενο συναίσθημα
Ένα λάθος ενός ονείρου που έφυγε
Το τραγουδώ έτσι πως νιώθω
κι ολοκληρώνω μέσα του μιαν αίσθηση.

[μια κατά προσέγγιση μετάφραση από μια όχι και τόσο σαφή μετάφραση στα αγγλικά, δυστυχώς δεν ξέρω πορτογαλικά]
 
Πολύ όμορφο θέμα!
Ευχαριστίες στη Διατσέντα που το έφερε στην επιφάνεια! Δε θα το είχα προσέξει...



Δρόμοι παλιοί - Μανώλης Αναγνωστάκης
μελοποίηση Μίκης Θεοδωράκης
ερμηνεία Μαργαρίτα Ζορμπαλά

https://www.youtube.com/watch?v=NY0yTb0_cM4

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Διάβασα ότι η Σάννυ Μπαλντζή έγραψε την Ανεμώνα του Σικάγου σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών! :αργκ: Με συγκινεί πάρα πολύ αυτό το τραγούδι που μελοποίησε ο Λάκης Παπαδόπουλος. Μα δεκατεσσάρων;!;!

Στου Σικάγου το χειμώνα
ήτανε μια ανεμώνα
που γυρνούσε βράδυ
απ' τη δουλειά.

Έμπαινε στ' ανθοδοχείο
με νερό απ' το ψυγείο
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.

Μέσα στον ουρανοξύστη
αγκαλιά με το ξενύχτι
χίλιες πόρτες, όμως
ερημιά.

Έφτιαχνε με γύρη στίχους,
γέλια άκουγε απ' τους τοίχους
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.

Κάποια νύχτα από τους λόφους
πήδηξε όλους τους ορόφους,
τα μακριά ανεμίζανε
μαλλιά.

Και στην τρίτη λεωφόρο
το κορμί της κάνει δώρο
άγρια ανεμώνα
όνειρα γλυκά.


[video=youtube;G8umcZ3Z0HA]https://www.youtube.com/watch?v=G8umcZ3Z0HA[/video]
 
Last edited:
Ένα πολύ όμορφο τραγούδι που πολύ πρόσφατα έμαθα ότι είναι σε στίχους Τάσου Λειβαδίτη!Έτσι εξηγείται λοιπόν..!

Για να σε συναντήσω

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
εκτέλεση: Μανώλης Λιδάκης

Κάθισε εδώ κοντά μου
Μου 'λειψες ξαφνικά
Έτσι όπως πέφτει ο ήλιος
Χτυπάει η μοναξιά
Μείνε λιγάκι ακόμα
Κάτι έχω να σου πω
Να πάρει ο αέρας χρώμα

Αχ, για να γεννηθείς εσύ κι εγώ
Γι' αυτό, για να σε συναντήσω
Γι' αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου
Γι' αυτό, για να σε συναντήσω

Δεν έχει αρχή και τέλος
Δεν έχει μέτρημα
θάλασσα που κυλάει
αυτό το αίσθημα
στο πιο βαθύ σκοτάδι
στη δυνατή βροχή
γιορτάζει η αγάπη,
γιορτάζει η αγάπη
της νύχτας το σκοτάδι
φωτίζει το φιλί

[video=youtube;WgkTYeEPQy8]https://www.youtube.com/watch?v=WgkTYeEPQy8&index=10&list=PLgZEJ7_JUsQ1-GFzX1ofjub3gNLK6CFJo[/video]
 
Last edited:
Top