Με κριτήριο τον τίτλο

Θυμάμαι έντονα δύο βιβλία που με έκαναν να τα αγορασω απο τον τιτλο τους και με απογοητευσαν.
Το ένα είναι "Η απόλαυση του Βούδα" του Άρθουρ Νερσέσιαν και το άλλο είναι "Το μυστικό" το οποίο δεν διάβασα ποτέ. Στο δεύτερο, παρασύρθηκα και από το οπισθόφυλλο, ήταν κλειστό και με σελοφάν, άρα δεν μπορουσα να ριξω μια ματια στο εσωτερικο όπως συνηθιζω να κανω και την πατησα...
Υπαρχουν και πολλά αλλα που με επηρέασε ο τίτλος, ίσως και το εξώφυλλο, που δεν με απογοήτευσαν :)
 
Στο δεύτερο, παρασύρθηκα και από το οπισθόφυλλο, ήταν κλειστό και με σελοφάν, άρα δεν μπορουσα να ριξω μια ματια στο εσωτερικο όπως συνηθιζω να κανω
Όντως, αυτό είναι πρόβλημα. Γι'αυτό δεν αγοράζω σχεδόν ποτέ βιβλίο σε σελοφάν, παρά μόνο αν έχω από πριν αποφασίσει να το πάρω ή αν είναι εκδ. Bell τα οποία έχουν όλα την ίδια γραμματοσειρά και η περίληψή τους είναι αρκετά (έως υπερβολικά) εκτεταμένη.
 
Για μένα το πρώτο κριτήριο επιλογής είναι ο συγγραφέας. Δεν εμπιστεύομαι εύκολα έναν νεοεμφανιζόμενο, θεωρώ ότι ο πολύτιμος, λιγοστός χρόνος μου αξίζει να προσφερθεί σε κάτι δοκιμασμένο. Δεύτερο κριτήριο είναι η προσωπική μου άποψη για το έργο του, αν δεν έχω, αναζητώ σχετική κριτική- God bless Wikipedia! Τρίτο κριτήριο, το θέμα. Βαρετές ερωτικές ιστορίες ή τετριμμένες, καθημερινές τέτοιες δεν υπάρχει περίπτωση να με προσελκύσουν. Εξ αυτού δεν έχω ακόμα διαβάσει πχ Φίλιπ Ροθ, παρά τους επαίνους για τη συγγραφική του δεινότητα. Οι σεξουαλικές ανησυχίες ενός μεσήλικα, Εβραίου διανοούμενου δεν καταφέρνουν να με συγκινήσουν. Ο τίτλος μου είναι συνήθως αδιάφορος, άλλωστε -στις περισσότερες περιπτώσεις- ο τίτλος δεν είναι επιλογή του συγγραφέα, αλλά του εκδότη- διαφημιστή.
 
Οι σεξουαλικές ανησυχίες ενός μεσήλικα, Εβραίου διανοούμενου δεν καταφέρνουν να με συγκινήσουν
Φένια, αυτό τι είδους παραξενιά είναι; Έχεις τι συνήθεια να κρίνεις έναν καλλιτέχνη με βάση τη θρησκεία του;

Ο τίτλος μου είναι συνήθως αδιάφορος, άλλωστε -στις περισσότερες περιπτώσεις- ο τίτλος δεν είναι επιλογή του συγγραφέα, αλλά του εκδότη- διαφημιστή.
Αλίμονο, αν οι συγγραφείς δεν είχαν το δικαίωμα ούτε να βαφτίσουν το έργο τους. Πραγματικά αλίμονο. Δεν ξέρω σε ποιες περιπτώσεις αναφέρεσαι, Φένια, αλλά τις περισσότερες φορές ο τίτλος είναι του συγγραφέα. Ο τίτλος είναι για μένα ένα κομμάτι του βιβλίου, αναπόσπαστο κομμάτι μάλιστα. Συνήθως οι πετυχημένοι τίτλοι μας δίνουν και την οπτική του συγγραφέα για το έργο του. Μας δείχνουν από ποια σκοπιά το κοιτάει και τι θεωρεί πιο σημαντικό. Είναι η κεντρική ιδέα του βιβλίου σε λακωνική διατύπωση. Και κατά τη γνώμη μου, μόνο ο συγγραφέας έχει το δικαίωμα αλλά και την ικανότητα να το κάνει αυτό.
 
Νομίζω ότι η Φένια ανέφερε το "Εβραίος" καθαρά ως στοιχείο, χωρίς κάποια χροιά ή τοποθέτηση.

Και για μένα, πάντως, ο τίτλος είναι αναπόσπαστο κομμάτι του βιβλίου. Πιο πολύ εκ των υστέρων, όμως. Δηλαδή, δεν θα διαβάσω κανένα βιβλίο λόγω τίτλου, γιατί μπορεί πολύ απλά να είναι ένας εντυπωσιακός τίτλος ενός κακού βιβλίου. Αν όμως μου αρέσει το κείμενο και καθώς διαβάζω τις γραμμές ο τίτλος αποκαλύπτεται, σταδιακά ή ξαφνικά ως δια μαγείας, στα μάτια μου, αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.

Πολύ σωστή και η παρατήρηση της Χρύσας πάνω, πολλές φορές ένας τίτλος αποκαλύπτει κρυφές πτυχές του κειμένου, επεξηγεί ή συνοψίζει το νόημα, δείχνοντας την κατεύθυνση του συγγραφέα. Π.χ "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι", που εκτός από πολύ γοητευτικός τίτλος είναι και απολύτως ταιριαστός με το βιβλίο και το νόημά του.
 
Πιο πολύ εκ των υστέρων, όμως. Δηλαδή, δεν θα διαβάσω κανένα βιβλίο λόγω τίτλου, γιατί μπορεί πολύ απλά να είναι ένας εντυπωσιακός τίτλος ενός κακού βιβλίου.
Ναι, ναι, έτσι ακριβώς λειτουργεί και σε μένα. Μετά την ανάγνωση έρχεται ο τίτλος, αν είναι επιτυχημένος, και σου λέει κάτι... κάτι πρόσθετο απ' όλα όσα διάβασες. Εντάξει, όχι πάντα, αλλά πολλές φορές.
 
Last edited:
ΟΚ, Χρυσ, δεν θα προσβάλω την αίσθησή σου πολιτικής ορθότητας. Εξ ίσου αδιάφορη με αφήνει και ένας μεσήλικας, Χριστιανός διανοούμενος.
 
Ένας τίτλος από μόνος του δεν είναι αρκετός βέβαια, αλλά σαν τίτλοι καθαρά μ' έχουν προσελκύσει οι εξής:

- Τα σταφύλια της οργής - Τζον Σταϊνμπεκ
- Το σαρκοβόρο αρνί - Αγκουστίν Γκομέζ Άρκος
 
Θεωρώ τον τίτλο μία προμελετημένη και συχνά - όχι πάντα - παραπλανητική παγίδα. Παλαιότερα, ο τρόπος για να βρω το επόμενο ενδιαφέρον βιβλίο ήταν να ανατρέξω στις τελευταίες σελίδες όσων είχα ήδη διαβάσει, όπου αναγράφονταν κάποιοι από τους υπόλοιπους τίτλους του εκδοτικού οίκου, ενώ αργότερα οι κατάλογοι που προμηθευόμουν από εκθέσεις. Ανάλογα με τον τίτλο που μου άρεσε, σε συνδυασμό με αναζήτηση πληροφοριών για τον συγγραφέα, επέλεγα ποια βιβλία θα αγόραζα στη συνέχεια.

Αρκετά από όσα είχαν ως αποκλειστικό κριτήριο αγοράς τους τον τίτλο, αποδείχτηκαν αποτυχημένες επιλογές, τα υπόλοιπα ήταν εκείνο ακριβώς που είχα φανταστεί. Όπως και να έχει όμως, το θεωρώ πλέον περιττό ρίσκο καθότι έχω στη διάθεση μου τρόπους για να πληροφορηθώ περισσότερα σχετικά με έναν τίτλο που ηχεί εντυπωσιακά.
 
Last edited:
Συμφωνώ, ούτε εγώ πλέον παρασύρομαι από τον τίτλο, τα καλά της διάχυσης της γνώσης και της πληροφορίας.
 
Δεν κοιτάω μόνο τίτλο, αλλά κάπου κάπου μπορεί να με τραβήξει σαν έρωτας με την πρώτη ματιά απλά και μόνο ο τίτλος! Παρομοίως μπορεί ένας τίτλος να με απωθήσει πολύ!! Όπως κι ένα άσχημο, για τα γούστα μου, εξώφυλλο.
 
Είναι κάποια βιβλία που με έχουν τραβήξει απ' τον τίτλο, αλλά σίγουρα μετά θα διαβάσω και οπισθόφυλλο για να δω αν όντως μ' ενδιαφέρουν. Δεν μου έρχεται κάποιο παράδειγμα, βέβαια.
 
Ένας καλός τίτλος θα μου κινήσει την περιέργεια αλλά θα το ψάξω και λίγο πριν αγοράσω. Ο τίτλος σαν μια πρώτη επαφή με το βιβλίο θα είναι το κίνητρο για την περαιτέρω έρευνα αλλά μόνο ο τίτλος δεν φτάνει. πχ ένα από τα χειρότερα βιβλία που έχω διαβάσει (κατά την υποκειμενική μου άποψη) έχει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες τίτλους (πάντα υποκειμενικά) το Παραμύθι του μεγάλου φόβου της Λείας Βιτάλη.
 
Έχω παρατηρήσει πως οι πλέον πομπώδεις, βαρύγδουποι τίτλοι, εκείνοι ακριβώς που θα χαρακτήριζα μόνο στο άκουσμα τους, ως τίτλους - παγίδα, ανήκουν σε βιβλία Ελλήνων συγγραφέων. Ωστόσο, επειδή δεν διαβάζω ελληνική λογοτεχνία, δεν γνωρίζω αν είναι παραπλανητικοί ή αντιστοιχούν όντως στο περιεχόμενο του βιβλίου.
 
Last edited:
Το είχα πει ξανά -νομίζω- έχω καθιερώσει από παλιά τη “μέρα της τύχης”, δηλαδή, μία φορά στο τόσο, θα πάω για 1 βιβλίο χωρίς να ξέρω τίποτα (συχνότατο σύμπτωμα...) και θα διαλέξω έτσι, ο τίτλος είναι ένα στοιχείο επιλογής του.
 
Έχω "τσιμπήσει" σε τίτλους βιβλίων και αγόρασα, αλλά τις περισσότερες φορές διεξάγω μεγάλη έρευνα προ αγοράς!
 
Top