Με πέντε γράμματα

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Όσο ποτέ αγαπητέ...κυρίως γιατί αγαπώ τη διαφάνεια...

...υπάρχει ένα στοιχείο απειλής στο ερώτημά σας ή είναι η υπερευαισθησία μου;
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Αχ Ιωάννα μου, κανείς δεν ιδρώνει πια...όλοι τα θέλουν σερβιρισμένα στο δίσκο με μια διαταγή...φρίκη...Χρόνια σου πολλά κι αποδώ...
 
Όσο ποτέ αγαπητέ...κυρίως γιατί αγαπώ τη διαφάνεια...

...υπάρχει ένα στοιχείο απειλής στο ερώτημά σας ή είναι η υπερευαισθησία μου;


Θυμηθείτε ότι προηγουμένως σας ρώτησα αν είστε σίγουρη... και σεις μου απαντήσατε καταφατικά... θα είμαι λοιπόν όσο πιο διαφανής μπορώ:

Η φράση του Στράτη με πέντε λέξεις είναι η εξής:


Γράφε: ομοιοπαθητικοί ομολογούν γεράματα ιδιόμορφα.


Η ιδιομορφία, η ιδιαιτερότητα, αν θέλετε, της πρότασης του Στράτη, έγκειται αρχικά στην μορφή της: ας προσεχθεί μια σημαντική αλλ' ωστόσο πολύ ουσιώδης λεπτομέρεια: για την πρώτη λέξη "Γράφε" χρησιμοποιεί κάποια συγκεκριμένη γραμματοσειρά, συγκεκριμένα χρησιμοποιεί την Century Gothic, κι έπειτα, για τις υπόλοιπες λέξεις της φράσης του "ομοιοπαθητικοί ομολογούν γεράματα ιδιόμορφα" χρησιμοποιεί μια άλλη, διαφορετική γραμματοσειρά, συγκεκριμένα χρησιμοποιεί την Courier New...

Αυτή η δυαδικότητα της μορφής, αυτή το διπλό της εμφάνισης των γραμματοσειρών, διακρίνει την πρόταση του Στράτη για την αισθητική της πρωτοτυπία, για την καλαισθησία της, αν το θέλετε. Και μόνο αυτή η χρήση των δυο γραμματοσειρών στην ίδια πρόταση, μπορεί και κερδίζει το μάτι του αναγνώστη της. Προσωπικά, μπροστά σε έναν τέτοιο χειρισμό δυο διαφορετικών γραμματοσειρών για μια πρόταση μόλις πέντε λέξεων, δεν μπορώ να σταθώ παρά μόνο με θαυμασμό...

Δυο διαφορετικές γραμματοσειρές με τις οποίες γίνεται προσπάθεια να τονιστούν δυο διαφορετικά πράγματα, να προβληθεί μια διαφορετικότητα: το ένα πράγμα από τη μια μεριά, μια προσταγή ("Γράφε")· το άλλο, το περιεχόμενο αυτής της προσταγής, σαν να ήταν το γραπτό κείμενο αυτής της προσταγής ("ομοιοπαθητικοί ομολογούν γεράματα ιδιόμορφα"), μια προσπάθεια που, για μένα, στέφεται με επιτυχία.

Όλα τα παραπάνω μόνο για το φαίνεσθαι της πρότασης του Στράτη. Όμως, στο νήμα αυτό, ή μάλλον καλύτερα, στο παιχνίδι αυτό, οι κρινόμενοι συμμετέχοντες δεν ελέγχονται τόσο για την εμφάνιση της πρότασής τους όσο, και κυρίως, για το περιεχόμενό αυτής της πρότασης, κάνοντας χρήση μόνο πέντε γραμμάτων, κι αυτών, όχι πάντα στον πιο εύκολο των συνδυασμών...

Ε λοιπόν, μπορώ να ομολογήσω, με κάθε διαβεβαίωση, πως ποτέ άλλοτε η λεπτή ειρωνεία, ο λεπτοφυής σαρκασμός και το λεπτότατο χιούμορ και, ταυτόχρονα, ένας γνήσιος και αγνός υπαινιγμός για τους προηγούμενους συμμετέχοντες, δεν διαχύθηκαν με τέτοιον εύστοχο τρόπο μέσα σε μια τόσο μικρή φράση και δεν εκδηλώθηκαν με τέτοια μαεστρία από μια πρόταση μόλις πέντε λέξεων. Επιπρόσθετα, το παιχνίδι τούτο είναι τέτοιο όπου σε αυτό υπάρχει ο αυστηρός περιορισμός της χρήσης μόνο πέντε λέξεων. Έτσι λοιπόν, το να μπορεί κανείς όχι μόνο να μπορεί να συλλάβει όλα τα παραπάνω, αλλά συγχρόνως, να έχει και την δυνατότητα να μπορεί και τα συγχωνεύσει, να τα συγκεράσει μέσα σε μια τόσο μικρή, μέσα σε μια τόσο λακωνική έκφραση, αποδεικνύει ικανότητα και ταλέντο. Επιπλέον, είναι ένα χιούμορ και ένας υπαινιγμός που πετυχαίνει να μην προσβάλει αλλά, τουναντίον, να προκαλέσει την γενική αποδοχή και την θυμηδία...

Επιπλέον, δεν είναι μόνο αυτά τα χαρίσματα της φράσης του Στράτη. Ω, όχι... Οι αρετές του περιεχομένου της συνεχίζονται:

Πριν από αυτόν, έχουν προηγηθεί άλλα μέλη της Λέσχης τα οποία συμμετέχουν με τις δικές τους φράσεις. Συγκεκριμένα, αρχικά η αγαπητή Πεταλούδα, συμμετέχει με τη δική της πρόταση κι αναρωτιέται γράφοντας:


Γεννιόμαστε Όλοι Όμορφοι. Γερνάμε Ίδια;


Ας δοθεί προσοχή στο ρήμα "γερνάμε", το οποίο εδώ σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, διότι αυτό το ρήμα μέλλει να επαναληφθεί αμέσως μετά. Το τονίζω, διότι υπάρχει λόγος τον οποίο εξηγώ και αναλύω παρακάτω...

Έπειτα ακολουθεί ο αγαπητός Φαροφύλακας ο οποίος συμμετέχει γράφοντας:


γαμώτο! οι ουραγκοτάγκοι γερνάνε ιδρώνοντας...


Τι παρατηρούμε εδώ; Παρατηρούμε μια νέα επανάληψη του ιδίου ρήματος "γερνάω, -ώ", σε άλλο βέβαια πρόσωπο από αυτό της προηγούμενης πρότασης: "γερνάνε".

Καθώς τα πάντα, όπως λένε, συνηθίζουν να έρχονται σε τρία, το ίδιο ακριβώς ρήμα γερνάω επανεμφανίζεται αμέσως μετά, μέσα στη φράση με την οποία συμμετέχει ο αγαπητός Άγγελος Κ. Η δική του φράση είναι:


Γεράσαμε, όμως όταν γερνάμε ιριδίζουμε.


Έχουμε λοιπόν μια ακόμα εμφάνιση του ρήματος "γερνάω", την τρίτη μάλιστα κατά σειρά. Ας προσεχθεί ότι σε αυτήν την πρόταση, το ρήμα γερνάω εμφανίζεται όχι μόνο μια, αλλά δυο μάλιστα φορές: γεράσαμε και γερνάμε, στον αόριστο (γεράσαμε) όσο και στον ενεστώτα (γερνάμε). Αλλά οι δυο διαφορετικοί χρόνοι μου είναι αδιάφοροι, δεν έχουν καμιά σημασία. Αντιπαρέρχομαι επίσης την μάλλον ευχάριστη, αισιόδοξη νότα του ρήματος ιριδίζουμε...

Αυτό όμως που έχει σημασία είναι η τριπλή, τυπικά τετραπλή, ακόλουθη μάλιστα, εμφάνιση ενός μάλλον συνηθισμένου, αλλ' ωστόσο ακριβώς του ιδίου αυτού ρήματος γερνάω. Η μια δηλώνει γερνάμε, ο άλλος γερνάνε, ένας άλλος και γεράσαμε και γερνάμε. Είναι απορίας άξιον πώς κατάφερα και διατήρησα την ηλικία μου διαβάζοντας τέσσερα(!) συνακόλουθα κι αλλεπάλληλα γερνάω σε ποικίλους χρόνους και πρόσωπα...

Κι εδώ έρχεται ο Στράτης. Διαβάζει κι αυτός τα τέσσερα γερνάω, τα ανακατεύει μέσα του, τα αναπλάθει, τα αναμορφώνει, και αυτός κάνει κάτι το φαινομενικά ασύλληπτο με την πρώτη ματιά: ψυχογραφεί.

Γνωρίζοντας ίσως τη σοφή ρήση που διατείνεται ότι αυτός που γράφει, δεν κάνει τίποτ' άλλο παρά να καταθέτει ένα κομμάτι του εαυτού του στο κείμενό του, ο Στράτης ψυχογραφεί, ακτινογραφεί αν θέλετε, τους προηγούμενους από αυτόν συμμετέχοντες. Αντιλαμβάνεται ίσως, ότι η χρήση του ρήματος γερνάω, και μάλιστα τόσες φορές, δεν αποτελεί σύμπτωση αλλά δηλοί μια ομολογία ψυχής, μια παραδοχή, μια αναγνώριση: γερνάμε, λένε, ομολογούν οι συμμετέχοντες...

Πώς το αντιμετωπίζει όλο αυτό ο Στράτης; Χρησιμοποιεί αρχικά δυο πρόσωπα. Μάλιστα: στη φράση του παίρνουν μέρος δυο πρόσωπα:

Το ένα πρόσωπο είναι αυτό που προστάζει (Γράφε), και δηλώνει και το περιεχόμενο της προσταγής· το άλλο πρόσωπο ακούει, τουλάχιστον, τούτην την προσταγή...

Κι έπειτα; Έπειτα ξεδιπλώνεται ένα αναμφισβήτητο ταλέντο:

Ομοιοπαθητικούς, τους ονομάζει... Ποιοι είναι αυτοί; Είναι αυτοί που τους ενώνουν όμοια παθήματα. Και τι κάνουν αυτοί; Ομολογούν, γράφει ο Στράτης, θα έλεγα καλύτερα, ξεσκεπάζει ο Στράτης, παραδέχονται, αναγνωρίζουν... Και ποια είναι αυτά τα παθήματα τα οποία αυτοί ομολογούν; Μα ποια άλλα; Τα γεράματα, το αναπόφευκτο του ρήματος γερνάω...

Και τα χρησιμοποιεί αυτά τα εξομολογημένα γεράματα, τα αρπάζει, τα πλάθει ουσιαστικό και τα εντυπώνει στη φράση του:

ομοιπαθητικοί ομολογούν γεράματα ιδιόμορφα

Και με τι τρόπο αυτοί οι ομοιοπαθητικοί ομολογούν τα γεράματά τους; Με τρόπο μάλλον ιδιόμορφο, ιδιόμορφα γράφει ο Στράτης, κι αυτό είναι πέρα για πέρα αληθές, αφού αυτοί δεν κάνουν τίποτ' άλλο παρά να ομολογούν τα γεράματα που ήρθαν ή αυτά που έρχονται, ή αυτά που φοβούνται ότι θα έρθουν, συμμετέχοντας σ' ένα παιχνίδι που πρέπει κανείς να σχηματίσει μια πρόταση με μόλις πέντε γράμματα... Δηλαδή, πόσο πιο ιδιόμορφος τρόπος από αυτόν υπάρχει...

Κι όλα αυτά, διατυπωμένα με θάρρος, σχεδόν με θράσος. Ποιος είναι αυτός που τολμά να ξεγυμνώσει τους προηγούμενους, να δει μέσα στην ψυχή τους αλλά και να την αποκαλύψει, ποιος είναι αυτός που ξεσκεπάζει τους ομοιοπαθητικούς που ομολογούν γεράματα ιδιόμορφα; Αν μη τι άλλο, για κάτι τέτοιο, απαιτείται θάρρος, απαιτείται τόλμη, τόλμη που ο Στράτης εδώ δείχνει πως διαθέτει.

Μια ομολογία, μια αποκάλυψη και μια κατάδειξη. Και μάλιστα, με τρόπο προστακτικό: Το ένα πρόσωπο του δράματος της φράσης προστάζει το άλλο πρόσωπο να γράψει κάτι, να αποκαλύψει, να ξεσκεπάσει, να καταδείξει. Κι αυτό το ζητά όχι με σκληρότητα, αλλά με αγάπη: Ο Στράτης μπορεί να αποκαλύπτει, αλλά δεν είναι σκληρός απέναντι στους ομολογούντες τα γεράματα. Ίσα ίσα: τους βλέπει με συμπάθεια, με συμπόνια, ίσως και με θαυμασμό για αυτήν τους την ομολογία, όμως τους αντιμετωπίζει —καλύτερα: τους υπαινίσσεται— χωρίς να τους δακτυλοδεικτεί. Μπορεί να τους υπαινίσσεται με σκωπτικό τρόπο και με χιούμορ αλλά συγχρόνως με καλή, εγκάρδια, εύθυμη διάθεση...

Και γιατί η φράση να είναι η νικήτρια; Μα, ασφαλώς για όλες τις παραπάνω αρετές της. Κι επιπλέον: είναι μια φράση πνευματώδης, μια φράση που καταφέρνει και συλλαμβάνει και συγκερνά τις προηγούμενες με έναν τόσο όμορφο τρόπο και δίνει τη δική της θέση, τη δική της απάντηση, το δικό της στίγμα, μια φράση που παίζει με τις προηγούμενες, τις διαπερνάει, χορεύει έναν χαρούμενο πνευματικό χορό μαζί τους και τελικά τις μετουσιώνει σε κάτι εντελώς νέο, κάτι εντελώς πρωτότυπο, κάτι εντελώς διαφορετικό:


Γράφε: ομοιοπαθητικοί ομολογούν γεράματα ιδιόμορφα.


Στην κρίση σας, αγαπητή Διατσέντα, με κάθε ταπεινότητα...
 
Last edited:

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Εξαιρετική ανάλυση Σοφέ μας...Περίμενα ομολογουμένως να λέτε και κάτι πέρα απ’ το οφθαλμοφανές...Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά σε μένα όσα αναλύετε σε έκταση και βάθος ήταν ορατά και δι΄όλου αόρατα. Ευχαριστούμε για την εξαιρετική σας συμβολή...Αφήνω πολλά παραθυράκια για πιθανή επέκταση της ανάλυσης...επίσης έχω μιαν ιδέα...που είναι ανορθόδοξη, αλλά προσωπικά δεν θα με ξένιζε, αντίθετα θα έβλεπα μια ζωντάνια να αναβλύζει απ’ το νήμα...Σχολιάζουμε ελεύθερα το ρητά...Μ’ άρεσε πολύ η παρέμβασή σας Πάτερ, όσο κι αν ομολογουμένως η ερωταπάντηση για το αν είμαι σίγουρη για την “έκθεσή” σας με είχε βάλει σε αναμονή συγκλονιστικών παρατηρήσεων που ίσως δεν ήταν τόσο ορατές.

Για λόγους δεοντολογίας ( τι μάνα θα ξεχώριζε ένα απ’ τα παιδιά της αν ακόμα δεν είχαν γεννηθεί όλα; ) δεν πρέπει επ’ ουδενί να πάρω θέση σε ό,τι γραφτεί.

Παροτρύνω όμως να γράψει όποιος θέλει κρίσεις και επικρίσεις και σχόλια και ερωτηματικά κι ό,τι άλλο δεν περνά τώρα απ’ το νυχτερινό μυαλουδάκι μου...Αβάντι λοιπόν!

Στράτη, δεν μιλείς, αλλά αφουγκράζεσαι ελπίζω! Τι ωραία παρέα! Αρχίζει και γίνεται εξαιρετικά διεγερτικό το όλο πράγμα!
 
Τρέφετε μεγάλες προσδοκίες από ένα πρόχειρο και βιαστικό σημείωμα που έγραψα στο γόνατο...

Ω, η διέγερση... δεν είναι μήπως κι αυτή το μισό μιας νίκης...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Με προετοιμάσατε για κάτι τέτοιο, δεν φταίω εγώ και η τάση μου να φαντασιώνομαι...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
“”””Είστε σίγουρη”””””

Αυτή η φράση αν μη τι άλλο θέτει έναν μικρό εκκρηκτικό μηχανισμό στον μικρό αλλά ανήσυχο εγκέφαλό μου...
 
“”””Είστε σίγουρη”””””

Αυτή η φράση αν μη τι άλλο θέτει έναν μικρό εκκρηκτικό μηχανισμό στον μικρό αλλά ανήσυχο εγκέφαλό μου...
Άντσο, αν γνώριζα τη δύναμη της ερώτησης "είσαι σίγουρη" στα νιάτα μου... τώρα θα ήμουν δυο βήματα πριν απ' την Κόλαση...
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
γηράσκω αεί διδασκόμενος...γιατί εσείς να αποτελείτε εξαίρεση αγαπητέ;
 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Εδώ είναι κι ευχαριστεί που την ταρακούνησες που το ξέχασε εντελώς και παρακαλώ τους Στράτη και Παρωνύμιο να παραμείνουν ψύχραιμοι, γιατί τα νέα πέντε γράμματα θα θέσει η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Μη με ρωτήσετε γιατί, γιατί ήταν ευρηματική και ποιητική και βαθιά φιλοσοφική, τόσο που μ’ άρεσε. Επίσης μην με ρωτήσετε ποιόν ήθελα να μοιραστεί μαζί της τη νίκη, δεν θα το πω...με την αγάπη μου προς όλους που έγραψαν τόσο ωραία που να διχάζομαι όλη τη βδομάδα...
 
Πολύ καλή η επιλογή σου Διατσέντα!! Κι εμένα μ' άρεσε πολύ!! @Πεταλούδα συγχαρητήριααα!!! :γιούπι: Αναμένουμε τα επόμενα γράμματα!!!
 
— Ιδώ ειν του νήμα μι τα πέντι γράμματ;

— Μάλιστα κύριε. Τι θα θέλατε, παρακαλώ;

— Άσι τα παρακαλώ κι τα παρακαλείς κι καν στ μπάντα. Διν βλεπς που κουβλάω τόσην ώρα αυτούνα την ταμπέλα; Ξεμεσιάστκα! Την ίφερα και θιέλου να την κριμάσου.

— Δεν σας καταλαβαίνω. Μεταφέρετε μια ταμπέλα... μέσα σε ένα νήμα;!

— Σι κουόβει, βλέπου... εισ έξυπνους ισί, θα πας μπρουστά εχεχ εχ... άιντε, καν τουώρα στην άκρια κι άσμε να την κριμάσου αυτού...

— Ειλικρινά, κύριε, εξακολουθώ να μην σας εννοώ. Κατ' αρχήν, ποιος σας έστειλε;

— Διες ιδώ του τιμουλόγιου. Του γραφ ξεκάθαρ. Μη του παρήγγειλε η κύριους Παρουνύμιους! Κάνουμι καθαρές δλειες ιμείς!

— Καλά, καλά! Δεν είναι ανάγκη να φωνάζετε, κύριε! Τουλάχιστον, μπορώ να δω τι γράφει αυτή η ταμπέλα σας;

— Βιβαίους! Να, ριξ μια ματιά!

— Ναι, για να δω...




————————————————————————————————————————————
Εμείς νικάμε αλλού Στράτη!!! ©
————————————————————————————————————————————


 

Διατσέντα

Λαίδη Βιβλιοδέτρα
Για μια φορά ακόμα ήμουν σίγουρη (διάβολε μερικά πράγματα είναι τραγικά προβλέψιμα!!!)!

Οποία άραγε αναγκαιότης υφίσταται στο να μας επισείουν πλειστάκις κι όλας, ότι νικάνε “αλλού”.

Με γειά και με χαρά τους. Προς Θεού! Χαρά μας όταν νικάνε οι άνθρωποι, εκεί όπου νιώθουν πλήρεις κι ευτυχείς...Εμάς αυτό μας αρκεί και μας περισσεύει!

Μπράβο! Μπράβο! Εύγε στους νικητές όλου του κόσμου...Από καρδιάς!


ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Έλα καλή μου!
 
Top