Μισοξεκινημένα...

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Tις Ακυβέρνητες πολιτείες είχα ξεκινήσει να τις διαβάζω για ένα μάθημα αφηγηματολογίας και θεωρίας τη λογοτεχνίας στη σχολή. Δεν ξέρω αν έφταιγε το βιβλίο ή η αναγκαστική ανάγνωσή του αλλά δεν το τελείωσα ποτέ, ούτε καν τον πρώτο τόμο. Μου φαίνεται άθλος, ελπίζω να μου έρθει η επιθυμία κάποια στιγμή να το πιάσω από την αρχή.
Έλα! Κι εγώ το ίδιο. Πόσο το μίσησα αυτό το μάθημα. Θυμάσαι το βιβλίο (του μαθήματος); :ααργκ::πανικός:
Οι "Ακυβέρνητες Πολιτείες" είναι για μένα ο υπέρτατος αναγνωστικός άθλος, και είμαι σίγουρη ότι δεν θα το ξαναγγίξω ποτέ.
 
και το βιβλίο θυμάμαι, και την καθηγήτρια! :κατάρα!:
στο τέλος εγκατέλειψα κάθε ελπίδα να καταλάβω το οτιδήποτε και απλά έκανα την άσκηση να τελεινω :μαναι:
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Αχαχαχαχαχα κακώς. Λίγο παπαγαλισμό ήθελε, τίποτε άλλο. :χαχα:
 
Δε μου αρέσει να μην τελειώνω βιβλία. Αλλα μερικά πραγματικά δε μπορώ να τα συνεχίσω πχ 2 που μου έρχονται στο μυαλό γιατί έκανα φιλότιμες προσπάθειες να τα διαβάσω:
Ο Κόσμος της Σοφίας ~ Jostein Gaarder
Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους-Ο θάνατος ήρθε τελευταίος ~ Ζυράννα Ζατέλη
 
Φυσαλίδα, άφησες 50 σελίδες πριν το τέλος το 'Έγκλημα και Τιμωρία';;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Το αγαπημένο μου βιβλίο; :σάλια:
Και άντεξες να μη μάθεις τί συνέβη τελικά;!
Τα χάπια μου!!!!!!! :πανικός:
Λυπάμαι που το ομολογώ αλλά δεν άντεξα, δεν μπορούσα άλλη στενοχώρια και μαυρίλα! :κλαψ:Παίζει ρόλο και η εποχή που το διαβάζεις, αλλά το κακό είναι ότι δεν μπορώ να του δώσω δεύτερη ευκαιρία... (Και συζητώντας με έναν καλό φίλο μου διαπίστωσα ότι είχε κάνει κι αυτός το ίδιο λίγο πριν το τέλος του βιβλίου)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Αριστούργημα, πάντως.. αστεία-αστεία, καιρός να το ξαναδιαβάσω.. :ναι:
 
Συνήθως ΄ο,τι αρχίζω το τελειώνω αλλά υπήρξαν φορές που δεν τα κατάφερα. Μια πρόσφατη, το Κοιμητήριο της Πράγας. Δεν ξέρω τι με έκανε να το αφήσω οριστικά, δεν είμαι από εκείνους που αποθαρρύνονται από τα πολλά ονόματα κλπ, έχω διαβάσει πολλά ΄χαώδη ΄ βιβλία χωρίς να τα αφήσω, απλά δε βρήκα κάποιο νόημα στο να το διαβάσω. Αλλο πρόσφατο, οι Πενήντα αποχρώσεις του γκρι, για πολλούς λογους. Διάβασα οτι στη μετάφραση είναι καλύτερο, εγώ το διάαβασα, οσο διάβασα, από το πρωτότυπο κι εκτός από την υπόθεση που μου φάνηκε αστεία και ανούσια, το ίδιο λεξιλόγιο ξανά και ξανά, το ύφος κι όλα αυτά, δεν τα ΄αντεξα, μπορώ να πω με εκνεύρισαν!

Άλλο από το παρελθόν... Αναζητώντας το χαμένο χρόνο, διάβασα τους δυο πρώτους τόμους. Θα ήθελα να επιχειρήσω ξανά κάποια στιγμή. Δεν ξέρω κανεναν που να το έχει διαβάσει ολόκληρο.
 

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Θυμήθηκα ότι έχω παρατήσει, επίσης, τόσο το "Χαμένο Σύμβολο" όσο και το "Ψηφιακό Οχυρό" του Νταν Μπράουν. Αντίθετα μου είχαν αρέσει πολύ οι "Πεφωτισμένοι" και ο "Κώδικας Ντα Βίντσι". Τελικά είναι αρκετά τα παρατημένα. :ουχ:
 
Έχω εδώ και κάμποσο καιρό που έχω φτάσει έως τη μέση τους ''Δουβλινέζους'' του Τζόυς. Έχω διαβάσει ενδιάμεσα άλλα 5-6 βιβλία μπας και μου έρθει η όρεξη να τον συνεχίσω αλλά δεν το βλέπω να γίνεται για την ώρα. :ωιμέ:
 
Χμ, εγώ όταν ήμουν μικρή δεν μπορούσα με τίποτα να διαβάσω τον Τομ Σώγιερ και έτσι το άφησα στις πρώτες σελίδες!
Πρόσφατα δεν κατάφερα να διαβάσω τη Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση. Διάβασα πάνω από πενήντα σελίδες αλλά δε με τράβηξε, δεν ξέρω γιατί. Ίσως ξαναπροσπαθήσω στο μέλλον.
 
"Η Παναγία των Παρισίων" τού Βίκτορα Ουγκό... Παίζει να το ξαναπιάσω κάποια στιγμή για να το τελειώσω. Σίγουρα όμως δεν είναι ένα βιβλίο που μου ταίριαξε.
Φοβερό βιβλίο. Πρέπει να το τελειώσει κάποιος για να έχει άποψη. Απλά ο Βίκτωρ Ο. είναι "λίγο" περίεργος σαν μυθιστοριογράφος, βάζει συνέχεια παρενθέσεις παντός είδους στην πλοκή και είναι ιδιαίτερα πωρωμένος με την αρχιτεκτονική. Τουλάχιστον το μισό βιβλίο είναι για την αρχιτεκτονική και τη ρυμοτομία του Παρισίου του μεσαίωνα, με λεπτομέρειες απ' τις οποίες δεν μπορείς να συγκρατήσεις παρά λίγα πράγματα. Αλλά όλα αυτά μαζί είναι η Παναγία των Παρισίων, σε μεταφέρει στο μεσαιωνικό Παρίσι με το ζόρι, σαν να σε τραβάει χέρι, ξέροντας ότι σε ταλαιπωρεί, όχι όμως τυχαία, αλλά για να ζήσεις την ιστορία. Είναι ένα μαγικό βιβλίο πραγματικά, δεν είναι τυχαία η φήμη του. Το είχα για χρόνια στη βιβλιοθήκη, το είχα ξεκινήσει μία φορά, βαρέθηκα και το παράτησα. Τώρα σχεδόν νιώθω ενοχές γι αυτό. Νομίζω το έχουν μειώσει πολύ οι μεταφορές του σε ταινίες, παιδικά κλπ. Δεν είναι παιδικό το βιβλίο :γκρμφ:. Προσωπικά το τοποθετώ στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. (δεν είναι και τόσα πολλά βέβαια, ομολογώ)

Τελευταία ξεκίνησα τους άθλιους, μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν ο 5ος τόμος το βιβλίο που ξεκίνησα :μουάχαχα: οπότε το παράτησα μέχρι να πάρω και τους πρώτους 4, επίσης παράτησα την κριτική της πολιτικής οικονομίας :διάβασμα3: του Μαρξ στην αρχή και το υπόγειο του Ντοστογιέφσκι κάπου στη μέση (πριν κάτι χρόνια) και 5-6 άλλα που δεν θυμάμαι τώρα.
 
Δεν μπόρεσα να τελειώσω ποτέ το βιβλίο του Μπουραντά. 'Όλα σου τα'μαθα μα ξέχασα μια λέξη'.
Το έχει διαβάσει κανείς ολόκληρο;
 
Είμαι απαράδεκτος, το ξέρω, αλλά θα το πω. Κατάφερα (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να παρατήσω τον "Γιούγκερμαν" περίπου 100 σελίδες πριν το τέλος! Δεν θυμάμαι τι είχε παιχτεί στη ψυχοσύνθεσή μου για να κάνω αυτό το πράγμα, ιδιαίτερα σ' αυτό το βιβλίο που θυμάμαι ότι με είχε καθηλώσει στην αρχή. Και η πλάκα είναι ότι τώρα οι πολλές σελίδες με τρομάζουν και δεν κάθομαι να το ξαναδιαβάσω...
 
Πάλεψα "Τα Παιδιά του Μεσονυκτίου" του Σαλμάν Ρουσντί για περίπου τρεις μήνες. Με κούραζε απίστευτα, για να αντέξω πήρα πολλές δόσεις διηγημάτων ΕΦ ενδιάμεσα. Τελικά το παράτησα περίπου στη μέση (δηλ. κάπου στις 350 σελίδες). Αναφέρεται στη σύγχρονη ιστορία της Ινδίας, αλλά με πολύ κουραστικό τρόπο. Ντρέπομαι για την ανεπάρκειά μου, γιατί το εν λόγω έχει κατακτήσει το βραβείο BOOKER OF BOOKERS, που δίδεται μία φορά ανά 20ετία.
 
Είμαι πολύ περήφανη να σας ανακοινώσω ότι ένα μισοξεκινημένο έφτασε στο τέλος του! Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!
Ο τέλειος κατάσκοπος του Λε Καρέ θα πάει επιτέλους στη βιβλιοθήκη! Είχε κάνει τόσες βόλτες... Χαίρομαι πάααααρα πολύ!
 
Εγώ είχα ξεκινήσει κάποτε το "Καταραμένη γη" του Σβέτισλαβ Μπασάρα (ήταν δώρο...) αλλά τώρα σκέφτομαι μετά από τόσα χρόνια να του δώσω άλλη μια ευκαιρία! Επίσης έχω παρατήσει, αλλά σε αυτό δεν πρόκειται να δώσω δεύτερη ευκαιρία, το "Αλήθεια, τα τρως ακόμα τα νύχια σου;" της Ελένη Γκίκα. Το είχα πάρει γιατί μου άρεσε η περίληψη στο πίσω μέρος αλλά όταν το ξεκίνησα δεν την πάλεψα καθόλου! Είχα χειρότερα συναισθήματα και από το 'Ηδονή στον κρόταφο' της Ζατέλη το οποίο με τεράστια υπομονή κατάφερα να τελειώσω...
 
Το Κάστρο του Εξιπερί!!
Το είχα αγοράσει λόγω μεγέθους και συγγραφέα σε περίοδο ανεργίας, αλλά και τις δύο φορές που το ξεκίνησα το άφησα στην σελίδα 37!
Τώρα κάτι άλλα μικροβιβλιαράκια ζώντων ελλήνων συγγραφέων που παράτησα δεν τα αναφέρω, μην είναι κανείς σας εδώ μέσα κι έχουμε δράματα!!! :χαχα:
 
Προσπαθησα πριν λιγους μηνες να διαβασω το "Καντις για ενα αγεννητο παιδι" του Ιμρε Κερτες,ενος ουγγρου που εχει βραβευτει και με Νομπελ.Ειναι ζητημα να εβγαλα 15 σελιδες.Δεν καταλαβαινα τιποτα
 
Top