Δεν αντέχω με την απανθρωπιά… Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι ή αν τώρα λόγω των συνθηκών το βλέπω πιο ξεκάθαρα, ελπίζω να μην ήταν πάντα έτσι. Οι τελευταίες πολλές μέρες είναι δύσκολες από πολλές απόψεις , κυρίως υγείας για κοντινούς μου ανθρώπους. Και μέσα σε ένα χάος από τηλεφωνήματα ,
Συζητήσεις , ραντεβού κλπ νιώθω ότι έχει χαθεί η ανθρωπιά. Ή ότι έστω σε τέτοιες στιγμές που δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ωραιοποιήσεις , είναι δύσκολο να την βρεις. Είναι λες και γίνονται τα αδύνατα δυνατά για να δεις την ασχήμια και να είναι σίγουρο ότι δεν θα ξεφύγεις αυτή τη φορά.
Άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται να ασχοληθούν , πόσο μάλλον να βοηθήσουν και η αδιαφορία είναι τρομακτική . Άνθρωποι που εξευτελίζουν και δεν σέβονται τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου, άνθρωποι που δεν νοιάζονται , κενοί και αηδιαστικοί .
Άνθρωποι που έχουν χάσει την ανθρωπιά και φαίνεται να είναι τόσο ήρεμοι με αυτό.
Συζητήσεις , ραντεβού κλπ νιώθω ότι έχει χαθεί η ανθρωπιά. Ή ότι έστω σε τέτοιες στιγμές που δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ωραιοποιήσεις , είναι δύσκολο να την βρεις. Είναι λες και γίνονται τα αδύνατα δυνατά για να δεις την ασχήμια και να είναι σίγουρο ότι δεν θα ξεφύγεις αυτή τη φορά.
Άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται να ασχοληθούν , πόσο μάλλον να βοηθήσουν και η αδιαφορία είναι τρομακτική . Άνθρωποι που εξευτελίζουν και δεν σέβονται τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου, άνθρωποι που δεν νοιάζονται , κενοί και αηδιαστικοί .
Άνθρωποι που έχουν χάσει την ανθρωπιά και φαίνεται να είναι τόσο ήρεμοι με αυτό.
)
