Μ' αρέσει… Δεν μ' αρέσει…

[Χρυσένια]

Κάποτε θαύμαζα τους ανθρώπους που είναι αφοπλιστικα όμορφοι, μετά τους εξαιρετικά έξυπνους, στη συνέχεια ο θαυμασμος μετατοπίστηκε σε εκεινους, που έχουν περάσει πολύ εύκολη ζωή και έχει γράψει πάνω τους. Λιγο αργότερα πήγα στο άλλο άκρο και θαύμαζα τους μπαρουτοκαπνισμένους, που έχουν περάσει πολλά και τα έχουν καταφέρει. Σε αυτούς και αν έχει χαραξει πάνω τους η ζωή!!
Τον τελευταίο καιρό χαίρομαι εκείνους που δίνουν αξία στην ζωη τη δική τους και των γύρω τους, που κάνουν λιγο ξεχωριστη την απλή μας καθημερινότητα. Είναι οι Ανθρωποι που δίνουν αυτό το έξτρα, που έχουν να προσφέρουν απλόχερα αγάπη και φροντίδα για κάθε τί!
Θαυμάζω την εργάτρια σε εργοστάσιο που θα φορεσει κόκκινο κραγιόν το πρωί στη δουλειά. Χαίρομαι εκεινη, που θα διπλώσει με δεξιοτεχνία τις πετσέτες του μπάνιου, ακόμη και αν τις χρησιμοποιησει μόνο η ίδια;. Την φίλη που θα παει επίσκεψη για έναν απλό καφέ και θα έχει φτιάξει ένα σπιτικό κέικ για να προσφέρει, και από την άλλη την οικοδέσποινα, που έχει κάνει και εκείνη μια μικρη προετοιμασία για να υποδεχτει την υποδεχτει. Συγκινούμαι όταν βλέπω ζευγάρια σε ραντεβού που ο άντρας προσφέρει ένα όμορφο λουλούδι στην κοπέλα (και ας το έκοψε από κηπο). Εκείνους που χρησιμοποιού τα "καλά" σερβίτσια κάθε μέρα και όχι μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές. Τέλος όσους έχουν να πουν στον συνάνθρωπο έναν καλό λόγο, μια ευχή, ένα θετικό σχολιο. Η θετική στάση και η προσφορα αγάπης και φροντίδας με συγκινεί βαθιά.

 

[Αντέρωτας]

Αρα θαυμαζεις τον εαυτο σου;

 

[Φαροφύλακας]

Μου αρέσει η κανέλα.

 

[Κεχριμπάρι]

@Χρυσένια έχεις κάνει σοβαρή πρόοδο πάντως! Απο τη "στυγνή" ομορφιά έχεις φτάσει στην απλή ευγένεια και κατανόηση αλλήλων. Σπάνιο πράγμα στην εποχή μας...

 

[Μαίρη λου]

Είδα μόλις αυτό το ποστ του Κορτώ και μου άρεσε τόσο μα τόσο πολύ!

 

[Μαίρη λου]

Δεν αντέχω με την απανθρωπιά… Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι ή αν τώρα λόγω των συνθηκών το βλέπω πιο ξεκάθαρα, ελπίζω να μην ήταν πάντα έτσι. Οι τελευταίες πολλές μέρες είναι δύσκολες από πολλές απόψεις , κυρίως υγείας για κοντινούς μου ανθρώπους. Και μέσα σε ένα χάος από τηλεφωνήματα ,
Συζητήσεις , ραντεβού κλπ νιώθω ότι έχει χαθεί η ανθρωπιά. Ή ότι έστω σε τέτοιες στιγμές που δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ωραιοποιήσεις , είναι δύσκολο να την βρεις. Είναι λες και γίνονται τα αδύνατα δυνατά για να δεις την ασχήμια και να είναι σίγουρο ότι δεν θα ξεφύγεις αυτή τη φορά.

Άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται να ασχοληθούν , πόσο μάλλον να βοηθήσουν και η αδιαφορία είναι τρομακτική . Άνθρωποι που εξευτελίζουν και δεν σέβονται τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου, άνθρωποι που δεν νοιάζονται , κενοί και αηδιαστικοί .

Άνθρωποι που έχουν χάσει την ανθρωπιά και φαίνεται να είναι τόσο ήρεμοι με αυτό.

 

[ΜιΛάμπρος]

Δεν μ΄αρέσει που η Πρωτοπορία στις παραγγελίες δεν βάζει σελιδοδείκτες.

 

[Φαροφύλακας]

Δεν μου αρέσουν τα παζλ. Το να τελειώσω ένα παζλ είναι αυτό που μου έδωσε όσο τίποτε άλλο την αίσθηση πως σπατάλησα ακριβή ζωή για το τίποτα. (Εξού και στο σύνολο να έκανα δύο παζλ στην ζωή μου κι αυτό πριν 2 δεκαετίες.)

 

[Αντέρωτας]

Δεν εχεις κι αδικο, αλλα νομιζω αμα το παιζεις με παρεα μπορει να ειναι κατι λιγοτερο ματαιο

 

[Φαροφύλακας]

Ξέρεις, κατά βάσιν τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε (όπως το να παίξεις ένα παιχνίδι, να πας μια βόλτα ή να διαβάσεις ένα βιβλίο) μοιάζουν με τεχνικές, πώς να ξοδέψεις την ζωή. Όμως η ματαιότητα που ένιωσα όταν τελείωσα ένα παζλ, για κάποιον λόγο, ήταν ατόφια και βαθύτατη. (Αν θυμάμαι το είχα κάνει με την τότε γυναίκα μου. Δεν βοήθησε το ότι είχα παρέα. )

 

[Φαροφύλακας]

Μου αρέσει πολύ όταν τα ρητορικά ερωτήματα αντιμετωπίζονται ως.. ρέγκιουλαρ ερωτήματα.

Έτσι μου αρέσει πολύ που η μητέρα μου, σε ό,τι ερώτηση και να της κάνω, απαντά πάντα και με σκέψη και σοβαρότητα. Π.χ. την ρωτάω: Γιατί είσαι τόσο καλό παιδί;
και μου απαντά κανονικότητα: Δεν ξέρω. Ίσως επειδή μικρή (κτλ κτλ.)


Εχθές, βρήκα πεσμένο το σωληνάριο με το μέλι και έτσι στο πλάι, είχε χυθεί πάνω στο ράφι μια όμορφη σταγόνα. Την πήρα με τον δείκτη. Και όπως την έπλυνα στην βρύση, απάντησα στο γνωστό ρητορικό ερώτημα: Εγώ έχω το μέλι στο δάχτυλο και δεν το γλείφω!

 

[Έλλη Μ]

Μου αρέσει πολύ όταν τα ρητορικά ερωτήματα αντιμετωπίζονται ως.. ρέγκιουλαρ ερωτήματα.

Το κανει κι ο γιος μου αυτό και λιωνω, να ξερεις.

Π.χ. την ρωτάω: Γιατί είσαι τόσο καλό παιδί;

οπως ελιωσα και με αυτή την ερωτηση προς τη μητέρα σου.

 

[Χρυσόστομος]

Εγώ έχω το μέλι στο δάχτυλο και δεν το γλείφω!

Φαντάζομαι την σταγόνα να σε κοιτάζει απορημένη και απογοητευμένη και να μονολογεί "Μα γιατί δεν με θέλει;"
Πάντως έδειξες αυτοσυγκράτηση επιπέδου μοναχού στο Άγιο Όρος!

 

[Αντέρωτας]

Μου αρεσει οταν στην τηλεοραση διακοπτουν το προγραμμα ή αυτο που λενε οι δημοσιογραφοι, για να πουν "αυτη τη στιγμη γινεται συναντηση του ταδε με τον ταδε"

Και δειχνουν να χαιρετιουνται, να καθονται, και ο διερμηνεας ξεκιναει: "Κυριε ταδε, σας ευχαριστω που με δεχτηκατε, μπλα μπλα, εκτιμω που μπλα μπλα μπλα... ειστε πολυ μπλα μπλα μπλα..."

Και μετα απο 1-2 λεπτα, χωρις να ειπωθει τιποτα ακομα, διακοπτουν τη συνδεση για να συνεχισουν το προγραμμα, με σκοπο να αναφερουν τα 2-3 σημαντικα σημεια της συναντησης στις ειδήσεις.

Αφου ξερουν οτι τα 1-2 πρωτα λεπτα ακομα χαιρετιουνται, και δε θα δειξουν ολη τη συναντηση! γιατι επρεπε να διακοψουν το προγραμμα ντε;

 

[ΜιΛάμπρος]

Μήπως είδε καμία/κανείς τις αγγελίες της Οργής του King στο μεταμπούκ?
Από περιέργεια ρωτάω...

 

[Χρυσένια]

@ΜιΛάμπρος 700 ευρώ ζητανε οι άνθρωποι για το βιβλίο. Προσωπικα δεν βλέπω κάτι παράλογο...

Spoiler

...θα έλεγα, αν ήμουν η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου!!"

 

[ΜιΛάμπρος]

@Χρυσένια αναφέρομαι σε αυτήν εδώ την αγγελία, όπου ο πωλητής το δίνει πάρα πολύ φθηνά (δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά δεν πειράζει), αλλά όταν πας να το αγοράσεις, έχει όριο 130 ευρώ. Αν δεν συμπληρώσεις δηλαδή 130 ευρ. σε αγορές, δεν μπορείς να το πάρεις...

 

[Χρυσένια]

@ΜιΛάμπρος "Επιθετικό μάρκετινγκ" θα το έλεγα αυτό!

 

[ΜιΛάμπρος]

"Επιθετικό μάρκετινγκ" θα το έλεγα αυτό!

Μ' αρέσει (για να είμαι και εντός θέματος) ο θετικός τρόπος, με τον οποίον βλέπεις τα πράγματα

 

[Χρυσένια]

"Μου αρέσει" που ενώ γίνονται πόλεμοι, πεινάει κόσμος, καιγόμαστε, πνιγόμαστε και τα ρέστα, διάσημες περσόνες βγαίνουν σε διάφορες συνεντεύξεις με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ηρεμία και τουπέ. Δηλαδή πού ζούνε όλοι αυτοί; Δεν έχουν επίγνωση, πως ενώ κάνουν ζωάρα στον επίγειο παράδεισο τούς, πιο δίπλα άνθρωποι βιώνουν την κόλαση στο μέγιστο; Λιγη σεμνότητα δε θα έβλαπτε.